Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς
Λουκάς 1 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία της Γραφής από τον Ιωάννη Καλβίνο μας προσκαλεί σε μια βαθύτερη συνάντηση με το πρώτο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Λουκά. Σε αυτές τις σκέψεις ακολουθούμε τον Καλβίνο καθώς ανιχνεύει τον σκοπό του Ευαγγελιστή, την αξιοπιστία της μαρτυρίας και το εκπληκτικό έλεος που προετοιμάζει τον δρόμο για τον Χριστό. Κάθε παράγραφος επιλεγμένη από το σχόλιό του ανοίγει ένα παράθυρο στο ιστορικό πλαίσιο και το πνευματικό βάρος του κειμένου. Ακούμε πώς το Πνεύμα διαμόρφωσε την πένα του Λουκά και πώς το ίδιο Πνεύμα επιβεβαιώνει ακόμα την πίστη σήμερα. Ας σταθεροποιήσουν αυτές οι αρχαίες γνώσεις τις καρδιές μας και ας οξύνουν την ακοή μας του Λόγου που έγινε σάρκα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθίστε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο του Λουκά. Προσέξτε τον προσεκτικό πρόλογο, τις αγγελικές αναγγελίες και τις πρώτες κινήσεις της αυγής που θα γίνει ο Ήλιος της Δικαιοσύνης. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη. Προσέξτε τους χαρακτήρες που εμφανίζονται πριν φτάσει ο ίδιος ο Μεσσίας. Επιτρέψτε στο Πνεύμα να προετοιμάσει τον νου σας για το σχόλιο που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Καὶ ὁ Καλβῖνος ἀνοίγει ἐξηγῶν τὸ κίνητρον τοῦ Λουκᾶ διὰ τὴν συγγραφήν.
Ὁ Λουκᾶς εἶναι ὁ μόνος Εὐαγγελιστὴς ὁ ὁποῖος προτάσσει προοίμιον εἰς τὸ Εὐαγγέλιόν του, διὰ νὰ ἐξηγήσῃ συντόμως τὸ κίνητρον τὸ ὁποῖον τὸν ὤθησε νὰ γράψῃ. Ἀπευθυνόμενος εἰς ἕνα μόνον ἄτομον φαίνεται ὅτι ἐνήργησε ἀνοήτως, ἀντὶ νὰ σαλπίσῃ δυνατῶς, ὡς ἦτο καθῆκον του, καὶ νὰ προσκαλέσῃ πάντας τοὺς ἀνθρώπους εἰς πίστιν. Φαίνεται λοιπὸν ἀκατάλληλον ὅτι ἡ διδασκαλία ἡ ὁποία δὲν ἀνήκει ἰδιαιτέρως εἰς ἕνα πρόσωπον ἢ εἰς ἄλλο, ἀλλὰ εἶναι κοινὴ εἰς ὅλους, νὰ ἀποστέλλεται ἰδιωτικῶς εἰς τὸν φίλον του Θεόφιλον. Ἐκ τούτου ὡρισμένοι ὡδηγήθησαν νὰ νομίσουν ὅτι τὸ Θεόφιλος εἶναι ἐπώνυμον οὐσιαστικὸν καὶ ἐφαρμόζεται εἰς ὅλα τὰ εὐσεβῆ πρόσωπα ἕνεκα τῆς ἀγάπης των πρὸς τὸν Θεόν· ἀλλὰ τὸ ἐπίθετον τὸ ὁποῖον συνάπτεται μὲ αὐτὸ εἶναι ἀσυμβίβαστον μὲ τὴν γνώμην αὐτήν. Οὔτε ὑπάρχει λόγος νὰ φοβῆται κανεὶς τὸ ἄτοπον τὸ ὁποῖον τοὺς ὤθησε νὰ υἱοθετήσουν τοιαύτην λύσιν. Διότι δὲν εἶναι ὀλιγώτερον ἀληθὲς ὅτι ἡ διδασκαλία τοῦ Παύλου ἀνήκει εἰς ὅλους, μολονότι ὡρισμέναι ἐπιστολαί του ἀπηυθύνοντο εἰς ὡρισμένας πόλεις καὶ ἄλλαι εἰς ὡρισμένους ἀνθρώπους. Μάλιστα πρέπει νὰ ὁμολογήσωμεν, ἂν λάβωμεν ὑπʼ ὄψιν τὴν κατάστασιν ἐκείνων τῶν καιρῶν, ὅτι ὁ Λουκᾶς ἀκολούθησε συνειδησιακὴν καὶ συνετὴν πορείαν. Ὑπῆρχον τύραννοι παντοῦ οἱ ὁποῖοι, διὰ τοῦ τρόμου καὶ τῆς ἀνησυχίας, ἦσαν ἕτοιμοι νὰ ἐμποδίσουν τὴν πρόοδον τῆς ὑγιούς διδασκαλίας. Τοῦτο ἔδωκε ἀφορμὴν εἰς τὸν Σατανᾶν καὶ τοὺς ὑπηρέτας του νὰ διασπείρουν νέφη πλάνης, διὰ τῶν ὁποίων τὸ καθαρὸν φῶς θὰ ἐσκοτίζετο. Τώρα, καθὼς τὸ μεγαλύτερον μέρος τῶν ἀνθρώπων ἐνδιεφέρετο ὀλίγον διὰ τὴν διατήρησιν τῆς καθαρότητος τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ὀλίγοι ἐξέταζον προσεκτικῶς τὰς ἐπινοήσεις τοῦ Σατανᾶ ἢ τὸ μέγεθος τοῦ κινδύνου ποὺ ἐκρύπτετο ὑπὸ τοιαύτας μεταμφιέσεις, πᾶς τις ὁ ὁποῖος ὑπερεῖχεν ἄλλων διʼ ἀσυνήθους πίστεως, ἢ διʼ ἐκτάκτων χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος, ἦτο τόσον μᾶλλον δεσμευμένος νὰ κάμῃ τὸ πᾶν, διὰ φροντίδος καὶ ἐπιμελείας, διὰ τὴν διαφύλαξιν τῆς διδασκαλίας τῆς εὐσεβείας καθαρᾶς καὶ ἀμολύντου ἀπὸ πᾶσαν διαφθοράν. Τοιαῦτα πρόσωπα ἐξελέγησαν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι οἱ ἱεροὶ φύλακες τοῦ νόμου, διὰ τῶν ὁποίων ἡ οὐράνιος διδασκαλία ἡ ἐμπιστευθεῖσα εἰς αὐτοὺς θὰ παρεδίδετο ἐντίμως εἰς τὴν μεταγενεστέραν γενεάν. Μὲ τὴν ἄποψιν αὐτὴν λοιπὸν ὁ Λουκᾶς ἀφιερώνει τὸ Εὐαγγέλιόν του εἰς τὸν Θεόφιλον, ὥστε ἐκεῖνος νὰ ἀναλάβῃ τὴν πιστὴν διαφύλαξίν του· καὶ τὸ αὐτὸ καθῆκον ὁ Παῦλος ἐπιτάσσει καὶ συνιστᾷ εἰς τὸν Τιμόθεον, (Βʹ Τιμοθέου 1:14· Βʹ Τιμοθέου 3:14.)Περὶ τοῦ λόγου διὰ τὸν ὁποῖον πολλοὶ εἶχον ἤδη γράψει, ὁ Καλβῖνος γράφει:
1. Ἐπειδὴ πολλοί. Ἀποδίδει λόγον διὰ τὴν συγγραφήν, ὁ ὁποῖος, θὰ ἐνόμιζε κανεὶς, ὤφειλε μᾶλλον νὰ τὸν ἀποτρέψῃ ἀπὸ τὴν συγγραφήν. Νὰ συνθέσῃ μίαν ἱστορίαν, ἡ ὁποία εἶχε ἤδη ἀπασχολήσει πολλοὺς συγγραφεῖς, ἦτο περιττὸς κόπος, τουλάχιστον ἂν οὗτοι εἶχον ἐκπληρώσει πιστῶς τὸ καθῆκον των. Ἀλλὰ οὐδεμία κατηγορία πλαστογραφίας, ἢ ἀμελείας, ἢ οἱασδήποτε ἄλλης πταισματικῆς πράξεως ὑπονοεῖται οὐδὲ κατὰ τὸ ἐλάχιστον. Φαίνεται λοιπὸν ὡς ἐὰν ἐξέφραζε τὴν ἀπόφασιν νὰ κάμῃ ὅ,τι εἶχε ἤδη γίνει. Ἀπαντῶ, μολονότι φέρεται ἤπια πρὸς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἶχον γράψει πρὸ αὐτοῦ, δὲν ἐγκρίνει ὁλότελα τοὺς κόπους των. Δὲν λέγει ρητῶς ὅτι εἶχον γράψει περὶ πραγμάτων τὰ ὁποῖα δὲν ἐγνώριζον ἐπαρκῶς, ἀλλὰ διεκδικώντας βεβαιότητα ὡς πρὸς τὰ γεγονότα, ἀρνεῖται μετρίως τὸ δικαίωμά των εἰς πλήρη καὶ ἀκλόνητον πεποίθησιν. Θὰ ἠδύνατο νὰ ἀντιταχθῇ ὅτι, ἂν ἔκαμνον ψευδεῖς δηλώσεις, θὰ ἔπρεπε μᾶλλον νὰ ἐπιπληχθοῦν αὐστηρῶς. Ἀπαντῶ πάλιν, ἴσως δὲν ἦσαν βαθύτατα ἔνοχοι· ἴσως ἠσθένησαν περισσότερον ἐξ ἐλλείψεως σκέψεως παρὰ ἐκ κακίας· καὶ συνεπῶς δὲν θὰ ὑπῆρχε ἀνάγκη μεγαλυτέρας σφοδρότητος ἐπιθέσεως. Καὶ βεβαίως ὑπάρχει λόγος νὰ πιστεύσωμεν ὅτι αὗται ἦσαν ὀλίγον περισσότερον ἀπὸ ἱστορικὰ σχεδιάσματα τὰ ὁποῖα, μολονότι συγκριτικῶς ἀβλαβῆ κατὰ τὸν καιρόν, θὰ προεκάλουν ἀργότερον, ἂν δὲν ἀντεμετωπίζοντο ταχέως, σοβαρὰν βλάβην εἰς τὴν πίστιν. Ἀλλὰ ἀξίζει νὰ σημειωθῇ ὅτι, ἐφαρμόζων τὴν θεραπείαν αὐτὴν διὰ τοῦ Λουκᾶ εἰς περιττὰς συγγραφάς, ὁ Θεὸς εἶχε θαυμαστὸν σχέδιον μὲ σκοπὸν νὰ ἐπιτύχῃ, διὰ καθολικῆς συμφωνίας, τὴν ἀπόρριψιν ἄλλων, καὶ οὕτω νὰ ἐξασφαλίσῃ ἀδιαίρετον πίστιν εἰς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀντανακλοῦν λαμπρῶς τὴν προσκυνητὴν μεγαλειότητά του. Ὑπάρχει τόσον ὀλιγωτέρα δικαιολογία διʼ ἐκείνους τοὺς ἀνοήτους ἀνθρώπους, ὑπὸ τῶν ὁποίων ἀηδεῖς ἱστορίαι, ὑπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Νικοδήμου, ἢ κάποιου ἄλλου προσώπου, προβάλλονται σήμερον εἰς τὸν κόσμον.Στρεφόμενος πρὸς τοὺς αὐτόπτας μάρτυρας, ὁ Καλβῖνος γράφει:
Μεθʼ ἡμῶν [17] ἔχει τὴν αὐτὴν σημασίαν μὲ τὸ παρʼ ἡμῖν. [18] Φαίνεται ὅτι κάμνει τὴν πίστιν νὰ στηρίζεται ἐπὶ ἀσθενοῦς θεμελίου, τῆς σχέσεώς της πρὸς ἀνθρώπους, ἐνῷ ὤφειλε νὰ στηρίζεται μόνον ἐπὶ τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ· καὶ βεβαίως ἡ πλήρης βεβαιότης (πληροφορία) τῆς πίστεως ἀποδίδεται εἰς τὴν σφραγῖδα τοῦ Πνεύματος, (Αʹ Θεσσαλονικεῖς 1:5· Ἑβραίους 10:22.) Ἀπαντῶ, ἂν ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν κατέχῃ τὴν πρώτην θέσιν, ἡ πίστις δὲν θὰ ἱκανοποιηθῇ μὲ οἱασδήποτε ἀνθρωπίνας μαρτυρίας, ἀλλὰ, ὅπου ἡ ἐσωτερικὴ ἐπιβεβαίωσις τοῦ Πνεύματος ἔχει ἤδη λάβει χώραν, ἐπιτρέπει εἰς αὐτὰς κάποιαν βαρύτητα εἰς τὴν ἱστορικὴν γνῶσιν τῶν γεγονότων. Διὰ τῆς ἱστορικῆς γνώσεως ἐννοῶ ἐκείνην τὴν γνῶσιν τὴν ὁποίαν ἀποκτῶμεν περὶ γεγονότων, εἴτε διὰ τῆς ἰδίας ἡμῶν παρατηρήσεως εἴτε διὰ τῆς δηλώσεως ἄλλων. Διότι, ὡς πρὸς τὰ ὁρατὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἐξίσου πρέπον νὰ ἀκούωμεν τοὺς αὐτόπτας μάρτυρας ὅσον καὶ νὰ στηριζώμεθα ἐπὶ τῆς πείρας. Ἐκτὸς τούτου, ἐκεῖνοι τοὺς ὁποίους ὁ Λουκᾶς ἀκολουθεῖ δὲν ἦσαν ἰδιωτικοὶ συγγραφεῖς, ἀλλὰ ἦσαν ἐπίσης ὑπηρέται τοῦ Λόγου. Διὰ τῆς συστάσεως αὐτῆς τοὺς ὑψώνει ὑπεράνω τῆς τάξεως τῆς ἀνθρωπίνης αὐθεντίας· διότι ὑπονοεῖ ὅτι τὰ πρόσωπα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἔλαβε τὰς πληροφορίας του εἶχον θείαν ἐξουσιοδότησιν νὰ κηρύττουν τὸ Εὐαγγέλιον. Ἐκ τούτου, ἐπίσης, ἡ ἀσφάλεια ἐκείνη τὴν ὁποίαν ἀναφέρει ὀλίγον ἀργότερον, καὶ ἡ ὁποία, ἂν δὲν στηρίζεται ἐπὶ τοῦ Θεοῦ, δύναται ταχέως νὰ διαταραχθῇ. Ὑπάρχει μεγάλη βαρύτης εἰς τὸ νὰ ὀνομάζῃ ἐκείνους ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔλαβε τὸ Εὐαγγέλιόν του ὑπηρέτας τοῦ Λόγου· διότι ἐπὶ τοῦ θεμελίου αὐτοῦ οἱ πιστοὶ συμπεραίνουν ὅτι οἱ μάρτυρες εἶναι πέραν πάσης ἀμφισβητήσεως, ὡς ἐκφράζονται οἱ Νομικοί, καὶ δὲν δύνανται νομίμως νὰ ἀποκλεισθοῦν.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Σχετικά με τη δικαιοσύνη του Ζαχαρία και της Ελισάβετ, ο Καλβίνος γράφει:
6. Και ήταν και οι δύο δίκαιοι ενώπιον του Θεού. Αποδίδει σε αυτούς μια ευγενή μαρτυρία, όχι μόνο ότι μεταξύ των ανθρώπων έζησαν άγιες και ευθείες ζωές, αλλά και ότι ήταν δίκαιοι ενώπιον του Θεού. Αυτή η δικαιοσύνη ο Λουκάς την ορίζει σύντομα λέγοντας ότι περπατούσαν σε όλες τις εντολές του Θεού. Και τα δύο πρέπει να παρατηρηθούν προσεκτικά· διότι, αν και ο έπαινος αποδίδεται στον Ζαχαρία και την Ελισάβετ για τον σκοπό να μας δείξει ότι το λυχνάρι, του οποίου το φως προηγήθηκε του Υιού του Θεού, λήφθηκε όχι από ένα ασαφές σπίτι, αλλά από ένα ένδοξο ιερό, όμως το παράδειγμά τους μας παρουσιάζει, ταυτόχρονα, τον κανόνα μιας ευσεβούς και δίκαιης ζωής. Στη ρύθμιση της ζωής μας, (Ψαλμός 37:23,) επομένως, η πρώτη μας μελέτη πρέπει να είναι να εγκρίνουμε τον εαυτό μας στον Θεό· και γνωρίζουμε ότι αυτό που απαιτεί κυρίως είναι μια ειλικρινής καρδιά και μια καθαρή συνείδηση. Όποιος παραμελεί την ευθύτητα της καρδιάς, και ρυθμίζει την εξωτερική του ζωή μόνο με υπακοή στον νόμο, παραμελεί αυτή τη σειρά. Διότι πρέπει να θυμόμαστε ότι η καρδιά, και όχι η εξωτερική μάσκα των έργων, θεωρείται κυρίως από τον Θεό, στον οποίο διατασσόμαστε να κοιτάξουμε. Η υπακοή κατέχει τη δεύτερη θέση· δηλαδή, κανείς δεν πρέπει να πλάθει για τον εαυτό του, κατά την ευχαρίστησή του, μια νέα μορφή δικαιοσύνης που δεν υποστηρίζεται από τον Λόγο του Θεού, αλλά πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κυβερνάται από τη θεία αυθεντία. Ούτε πρέπει να παραμελούμε αυτόν τον ορισμό, ότι είναι δίκαιοι εκείνοι που ρυθμίζουν τη ζωή τους σύμφωνα με τις εντολές του νόμου· που υπονοεί ότι, στα μάτια του Θεού, όλες οι πράξεις λατρείας είναι πλαστές, και η πορεία της ανθρώπινης ζωής ψευδής και ασταθής, εφόσον απομακρύνονται από τον νόμο του.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού αισθάνεστε το Πνεύμα να επιβεβαιώνει τη βεβαιότητα αυτού που σας διδάχθηκε; Πώς μπορεί η έμφαση του Καλβίνου στην θεία εξουσιοδότηση να διαμορφώσει τον τρόπο που δέχεστε τη Γραφή; Σε ποια περιοχή της ζωής χρειάζεστε την ίδια χάρη που στήριξε τον Ζαχαρία;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐν τῷ πληρώματι τοῦ χρόνου μνησθεὶς τῆς ἁγίας σου διαθήκης καὶ ἐκτελέσας τὸ ἔλεος τὸ ἐπαγγελθὲν τοῖς πατράσιν ἡμῶν, ἐπισκεψάσθω δὴ ἡμᾶς ἀνατολὴ ἐξ ὕψους, διδούσα φῶς τοῖς ἐν σκότει καθημένοις καὶ κατευθύνουσα τοὺς πόδας ἡμῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης. Τῷ κυριαρχικῷ σου Πνεύματι βεβαίωσον ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν τὰ πεπληροφορημένα ἐν ἡμῖν, ἵνα λατρεύωμέν σοι ἀφόβως ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ πάσας τὰς ἡμέρας ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →