Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ
Υπό τη Ράβδο του Θεού: Ο Δαβίδ Φεύγει Ξυπόλητος και Δεν Εκδικείται τον Σεμεΐ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η ρομφαία που προφήτευσε ο Νάθαν έχει εισέλθει στον οίκο του Δαβίδ. Ο Αβεσσαλώμ, ο υιός του, έκλεψε τις καρδιές του Ισραήλ και κατέλαβε τη βασιλεία στη Χεβρών, σχεδιάζοντας ακόμη και τον θάνατο του πατέρα του· και ο Δαβίδ, κρίνοντας ότι η έγκαιρη φυγή είναι η καλύτερη στρατηγική, εγκαταλείπει την Ιερουσαλήμ. Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου μας προτρέπει να θαυμάσουμε την πραότητα του φεύγοντος βασιλέως: πολεμούμενος από έναν εντελώς άνομο υιό, ο Δαβίδ δεν τον αποκαλεί πατροκτόνο ή αδελφοκτόνο, αλλά ακόμη τον ονομάζει βασιλέα· και μολονότι ο ίδιος χρειάζεται βοήθεια, αγωνιά για την ασφάλεια του Ιτταΐ του ξένου που μόλις έγινε προσήλυτος. Έπειτα έρχεται το ζήτημα της κιβωτού. Ο Δαβίδ την αποστέλλει πίσω στην πόλη, διότι θυμάται τι υπέφερε η κιβωτός όταν άνθρωποι την έφεραν για να βοηθήσουν άνομα έργα· και ο Θεοδώρητος βάζει στο στόμα του την ομολογία ψυχής που γνωρίζει ότι παιδεύεται — «παρέβην και τους δύο νόμους», τον νόμο κατά της μοιχείας και τον νόμο κατά του φόνου, και γι’ αυτό δεν μπορώ να φέρω τον κατήγορο μαζί μου, αλλά υποτάσσομαι, ως οικιακός υπηρέτης, στις παιδείες του Δεσπότου μου. Κλαίγοντας, με το κεφάλι σκεπασμένο, με τα πόδια γυμνά, ο ευλαβής άνθρωπος φεύγει· και μαθαίνοντας την προδοσία του Αχιτόφελ, δεν επικαλείται κεραυνούς αλλά μόνο προσεύχεται να γίνει ανόητη η πονηρή βουλή. Πιο εντυπωσιακή από όλα είναι η πραότητά του προς τον Σεμεΐ, που τον πετροβολεί και τον καταριέται ως άνθρωπο αίματος. Όταν ο Αβεσσαΐ θα ήθελε να κόψει το κεφάλι του καταραμένου, ο Δαβίδ τον εμποδίζει: «ο Κύριος είπε σε αυτόν, Κατάρασε τον Δαβίδ» — αυτός ο άνθρωπος είναι η ράβδος του Κυρίου· δεν πιάνω τη ράβδο, μήπως παροργίσω Εκείνον που τη χειρίζεται. Η Εκκλησία βλέπει εδώ την πραότητα του παιδευόμενου βασιλέως που υποκύπτει κάτω από την παιδεία του Θεού, και σε αυτήν μια προεικόνιση ενός μεγαλύτερου Υιού του Δαβίδ, ο οποίος ανέβηκε το ίδιο Όρος των Ελαιών και υπέμεινε ύβρεις χωρίς να ανταποδώσει ύβρεις.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωση Β' Βασιλειών 15–16 — Ο Αβεσσαλώμ «έκλεψε τις καρδιές των ανδρών του Ισραήλ», και έρχεται λόγος στον Δαβίδ, «Οι καρδιές των ανδρών του Ισραήλ είναι μετά του Αβεσσαλώμ». Ο Δαβίδ λέγει, «Σηκωθείτε, και ας φύγωμεν… μήπως μας φθάσει αιφνιδίως». Ο Ιτταΐ ο Γεθθαίος, νεοφερμένος, δεν θέλει να γυρίσει πίσω: «Ζη Κύριος… εις ον τόπον ο κύριός μου ο βασιλεύς έσται, είτε εν θανάτω είτε εν ζωή, εκεί και ο δούλος σου έσται». Η χώρα κλαίει καθώς ο λαός διαβαίνει. Ο Δαβίδ αποστέλλει την κιβωτό πίσω με τον Σαδώκ: «Εάν εύρω χάριν ενώπιον Κυρίου, θα με επαναφέρει… αλλά εάν ούτως είπη, δεν έχω ευαρέσκειαν εις σε· ιδού, εγώ είμαι, ας κάμη εις εμέ ό,τι φαίνεται καλόν εις αυτόν». Ο Δαβίδ ανεβαίνει την ανάβαση του Ελαιώνος, «και έκλαιεν ανερχόμενος, και είχε την κεφαλήν σκεπασμένην, και επορεύετο ανυπόδητος». Ακούγοντας ότι ο Αχιτόφελ είναι μετά του Αβεσσαλώμ, προσεύχεται, «Κύριε… στρέψον την βουλήν του Αχιτόφελ εις αφροσύνην». Ο Σιβά τον συναντά με προμήθειες και κατηγορεί τον Μεμφιβοσθέ. Έπειτα έρχεται ο Σεμεΐ καταρώμενος, ρίπτοντας λίθους και χώμα: «Έξελθε… άνθρωπε αίματος». Ο Αβεσσαΐ λέγει, «Ας υπάγω… και ας αφαιρέσω την κεφαλήν αυτού». Αλλά ο Δαβίδ αποκρίνεται, «Ας καταράται, διότι ο Κύριος είπεν εις αυτόν, Κατάρασον τον Δαβίδ… ίσως ο Κύριος… ανταποδώση εις εμέ αγαθά αντί της κατάρας ταύτης σήμερον».
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Θεοδώρητος εστιάζει πρώτα στην πραότητα του φεύγοντος βασιλέως. Κυνηγημένος από άνομο υιό, ο Δαβίδ αρνείται τα πικρά ονόματα που άξιζε το έγκλημα και ακόμη τον τιμά ως βασιλέα, και ακόμη και στον δικό του κίνδυνο φροντίζει για την ασφάλεια του προσήλυτου που τον ακολουθεί:
Πρέπει να θαυμάσει κανείς την πραότητα του Δαβίδ. Ακόμη και ενώ διωκόταν και πολεμούταν από τον εντελώς άνομο υιό του, δεν τον αποκάλεσε πατροκτόνο ή αδελφοκτόνο, αλλά τον ονόμασε βασιλέα.Όταν ο Δαβίδ αποστέλλει πίσω την κιβωτό, ο Θεοδώρητος ακούει άνθρωπο που γνωρίζει ότι βρίσκεται υπό παιδεία και δεν θα φύγει προς τον Δεσπότη του με πανικό ή θα απαιτήσει εκδίκηση, αλλά μόνο ζητά να αναιρεθεί η βουλή του εχθρού:
αλλά αμέσως κατέφυγε στον ίδιο του τον Δεσπότη, μη ζητώντας να πληγεί με κεραυνούς, αλλά να γίνει μάταιη η βουλή του.Και η ίδια πραότητα φθάνει στο ύψιστο σημείο της όταν ο Σεμεΐ τον καταριέται και ο Αβεσσαΐ θα ήθελε να εκδικηθεί την ύβρη· διότι ο Θεοδώρητος στρέφεται στην εκπληκτική απάντηση του Δαβίδ για τη ράβδο, στην οποία ο παιδευόμενος βασιλεύς αρνείται να ανταποδώσει πλήγμα στο όργανο διότι βλέπει το χέρι του Θεού πίσω από αυτό:
Αποδίδω τις συμφορές μου στις δικές μου παραβάσεις· δεν πιάνω τη ράβδο, μήπως παροργίσω Εκείνον που πλήττει.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Η ανάγνωση του Θεοδώρητου για τον Δαβίδ εν φυγή είναι πορτρέτο της ψυχής που έμαθε να υποκύπτει κάτω από τη ράβδο του Θεού. Ο βασιλεύς δεν διαμαρτύρεται για την αθωότητά του — δεν είχε καμία να διαμαρτυρηθεί, έχοντας παραβεί και τον νόμο κατά της μοιχείας και τον νόμο κατά του φόνου — και έτσι όταν έρχεται η συμφορά, την διαβάζει όχι ως αδικία αλλά ως τη δίκαιη παιδεία του Δεσπότου του, στον οποίο υποτάσσεται «ως οικιακός υπηρέτης». Γι’ αυτό δεν αφήνει τον Αβεσσαΐ να πλήξει τον Σεμεΐ. Βλέπει πέρα από την κακία του ανθρώπου στην πρόνοια που το επιτρέπει· ο Σεμεΐ είναι μόνο η ράβδος, και το να αρπάξει τη ράβδο με οργή σημαίνει να παροργίσει το χέρι που τη χειρίζεται. Εδώ η νηφάλια ιστορία του Αντιοχέως ανυψώνεται στο Ευαγγέλιο. Διότι ο Δαβίδ ανεβαίνει το Όρος των Ελαιών κλαίοντας, με το κεφάλι σκεπασμένο, με τα πόδια γυμνά — και ο ίδιος ο Θεοδώρητος σημειώνει ότι αυτό είναι το ίδιο το όρος «από το οποίο ο Δεσπότης Χριστός ανελήφθη». Ένας μεγαλύτερος Υιός του Δαβίδ θα ανέβαινε το ίδιο αυτό όρος στη δική Του αγωνία, θα υβριζόταν και «δεν ανταπέδωσε ύβρεις», θα παρέδιδε τον εαυτό Του «εις τον κρίνοντα δικαίως» (Α' Πέτρου 2:23), και θα προσευχόταν για εκείνους που τον καταριούνταν. Η άρνηση του Δαβίδ να εκδικηθεί τον εαυτό του στον Σεμεΐ είναι η σκιά· η σιωπή του Χριστού ενώπιον των κατηγόρων Του, το «Πάτερ, συγχώρησον αυτούς», είναι η ουσία. Και το μάθημα ισχύει για κάθε παιδευόμενη ψυχή: όταν έρχονται ύβρεις και απώλεια, το ερώτημα δεν είναι πρώτα «Έχει δίκιο αυτός ο άνθρωπος να με καταριέται;» αλλά «Τι με διδάσκει ο Θεός μέσω αυτής της ράβδου;» Ο Δαβίδ ήλπιζε ότι ο Κύριος, βλέποντας την ταπείνωσή του, θα «ανταποδώσει αγαθά αντί της κατάρας ταύτης της ημέρας» — και ο Θεός που υψώνει τους ταπεινούς όντως τον επανέφερε πέρα από τον Ιορδάνη εν ειρήνη. Η πραότητα που υποκύπτει κάτω από τη ράβδο δεν είναι αδυναμία· είναι η πίστη που γνωρίζει Ποιανού το χέρι την κρατά.
Απαντήστε
Απόκριση
Όταν υβρίζεσαι, όταν ρίχνονται λίθοι και χώμα και ένας Σεμεΐ σε αποκαλεί με το χειρότερο όνομά σου, η πρώτη σου παρόρμηση θα είναι του Αβεσσαΐ: άσε με να πάω και να τον σιγήσω. Ο Θεοδώρητος σε προτρέπει να μάθεις τον καλύτερο τρόπο του Δαβίδ. Πριν ρωτήσεις αν ο καταρώμενος έχει δικαίωμα να καταριέται, ρώτα τι μπορεί να σου λέει ο Θεός μέσω αυτού. Μην πιάνεις τη ράβδο με οργή, μήπως παροργίσεις το χέρι που τη χειρίζεται· απόδωσε τις συμφορές σου, όπως έκανε ο Δαβίδ, στις δικές σου παραβάσεις, και άσε ακόμη και την κακία εχθρού να γίνει, κατά την πρόνοια του Θεού, καθρέφτης που σε ωθεί σε ταπείνωση και προσευχή. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε κατηγορία είναι αληθής ή κάθε καταρώμενος δίκαιος — ο Σεμεΐ δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο — αλλά ότι η παιδευόμενη ψυχή βλέπει πέρα από το όργανο στον Δεσπότη, και απαντά στην ύβρη όχι με ύβρη αλλά με την πραότητα που ελπίζει ότι ο Θεός θα «ανταποδώσει αγαθά αντί της κατάρας ταύτης της ημέρας». Έτσι, όταν αδικείσαι, αρνήσου τη γλυκιά λογική της εκδίκησης. Σκέπασε το κεφάλι σου, ως είχε, και ανέβα το όρος της δικής σου ταπείνωσης κλαίοντας, αλλά ανέβα προσκυνώντας, λέγοντας με τον Δαβίδ, «Ιδού, εγώ είμαι· ας κάμη εις εμέ ό,τι φαίνεται καλόν εις Αυτόν». Θυμήσου ότι ο μεγαλύτερος Υιός του Δαβίδ περπάτησε αυτόν ακριβώς τον δρόμο, υπέμεινε ύβρεις εν σιωπή, και προσευχήθηκε για εκείνους που τον καταριούνταν· και ότι ο Θεός που βλέπει την ταπείνωση των δούλων Του είναι ο Θεός που τους φέρνει στο σπίτι. Η πραότητα που δεν εκδικείται τον εαυτό της δεν είναι ήττα — είναι ο βεβαιότερος δρόμος προς την ειρήνη που δίνει ο Θεός σε εκείνους που υποκύπτουν κάτω από τη ράβδο Του.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Δέσποτα και Κύριε, του οποίου ο δούλος Δαβίδ, φεύγοντας ανυπόδητος και κλαίοντας πάνω στο Όρος των Ελαιών, δεν ήθελε να εκδικηθεί τον άνθρωπο που τον καταριόταν, αλλά είπε, «Αυτή είναι η ράβδος του Κυρίου· ας κάμη εις εμέ ό,τι φαίνεται καλόν εις Αυτόν»: δώσε μου την πραότητά του. Όταν υβρίζομαι και αδικούμαι, κράτα πίσω το χέρι μου από το να πιάσει τη ράβδο με οργή, και δίδαξέ με να βλέπω πέρα από εκείνον που πλήττει σε Σένα που το επιτρέπεις. Άσε με να αποδώσω τις θλίψεις μου στις δικές μου παραβάσεις, και να μη σε παροργίσω απαιτώντας εκδίκηση· άσε με να υπομένω ύβρεις χωρίς να ανταποδίδω ύβρεις, και να προσεύχομαι, όπως ήλπιζε ο Δαβίδ, ότι θα ανταποδώσεις αγαθά αντί της κατάρας της ημέρας. Κάνε με να υποτάσσομαι στις παιδείες Σου ως οικιακός υπηρέτης στον δεσπότη του, εμπιστευόμενος ότι πληγώνεις μόνο για να ιάσεις. Και όταν ταπεινωθώ, άσε με να ανέβω το όρος της ταπείνωσής μου προσκυνώντας, λέγοντας, «Ιδού, εγώ είμαι· κάμε εις εμέ ό,τι φαίνεται καλόν ενώπιόν Σου». Έτσι συμμόρφωσέ με με τον μεγαλύτερο Υιό του Δαβίδ, ο οποίος πάνω στο ίδιο αυτό όρος βάσταξε τον σταυρό, δεν ανταπέδωσε ύβρεις, και προσευχήθηκε για εκείνους που τον καταριούνταν. Σε Σένα, ω Χριστέ ο Θεός ημών, πραέ και ταπεινέ τη καρδία, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →