Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Το Δεύτερο Βιβλίο των Ομιλιών (1571)
Ομιλία — Περί του Πάθους, για τη Μεγάλη Παρασκευή
Άνοιγμα
Αυτό το μάθημα αντλεί από την Ομιλία του Πάθους που ορίζεται για τη Μεγάλη Παρασκευή στο Δεύτερο Βιβλίο των Ομιλιών. Το άρθρο ομολογεί το μοναδικό έργο του Χριστού στον θάνατό του ως το μοναδικό θεμέλιο της λύτρωσής μας και το πρότυπο για τη χριστιανική ζωή. Καλεί την Εκκλησία να θυμάται αυτόν τον θάνατο όχι απλώς ως ιστορία, αλλά ως την παρούσα αιτία της συμφιλίωσής μας με τον Πατέρα. Μέσω αυτής της ομολογίας, οι πιστοί καλούνται να δουν τόσο το κόστος της αμαρτίας όσο και την αφθονία του ελέους που εκδηλώνεται στον σταυρό.
Διαβάστε
Στραφείτε τώρα στην ορισμένη ομιλία και διαβάστε τη συνεχή της περισυλλογή για τον θάνατο του Χριστού. Το κείμενο βασίζεται σε πολυάριθμα χωρία της Αγίας Γραφής, ειδικά στον Ησαΐα 53, στους Ρωμαίους 5–8, στους Κολοσσαείς 2, στους Εβραίους 9–10, και στις ευαγγελικές αφηγήσεις της σταύρωσης. Αφήστε τα λόγια της ομιλίας να καθοδηγήσουν την περισυλλογή σας για το γιατί το πάθος παραμένει η καρδιά της ομολογίας της Εκκλησίας.
Μελετήστε
Η ομιλία ανοίγει την προτροπή της απευθυνόμενη στον λυτρωμένο λαό:
ΔΕΝ θα έπρεπε να μας ταιριάζει (αγαπητοί εν Χριστώ), όντας ο λαός που μας λύτρωσε από τον Διάβολο, από την αμαρτία και τον θάνατο, και από την αιώνια καταδίκη, μέσω του Χριστού, να αφήσουμε αυτόν τον καιρό να περάσει χωρίς καμία περισυλλογή και ανάμνηση αυτού του εξαιρετικού έργου της λύτρωσής μας, που επιτελέστηκε περίπου αυτή την εποχή, μέσω του μεγάλου ελέους και της αγάπης του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, για εμάς τους άθλιους αμαρτωλούς, και τους θανάσιμους εχθρούς του. Διότι αν η πράξη ενός θνητού ανθρώπου, που έγινε προς όφελος της κοινής ευημερίας, μνημονεύεται από εμάς, με ευχαριστίες για το όφελος και το κέρδος που λαμβάνουμε από αυτήν: πόσο πιο πρόθυμα θα έπρεπε να έχουμε στη μνήμη μας αυτή την εξαιρετική πράξη και ευεργεσία του θανάτου του Χριστού; Με την οποία μας αγόρασε την αναμφισβήτητη συγχώρεση των αμαρτιών μας, με την οποία συμφιλίωσε τον Πατέρα των ουρανών με εμάς, με τέτοιο τρόπο, ώστε τώρα μας θεωρεί αγαπημένα του παιδιά, και τους αληθινούς κληρονόμους, με τον Χριστό τον φυσικό του υιό, της βασιλείας των ουρανών;Στη συνέχεια αναπτύσσει το βάθος της αυτοπροσφοράς του Χριστού για τους εχθρούς:
Και πράγματι, τόσο περισσότερο φανερώνεται η καλοσύνη του Χριστού σε εμάς, στο ότι ευαρεστήθηκε να παραδώσει όλη την ένδοξη τιμή του, την οποία είχε εξίσου με τον Πατέρα του στον ουρανό, και να κατέβει σε αυτή την κοιλάδα της δυστυχίας, για να γίνει θνητός άνθρωπος, και να είναι στην κατάσταση του πιο ταπεινού δούλου, υπηρετώντας μας για την ευημερία και το όφελός μας, εμάς, λέω, που ήμασταν οι ορκισμένοι εχθροί του, που είχαμε αποκηρύξει τον άγιο Νόμο και τις Εντολές του, και ακολουθούσαμε τις επιθυμίες και τις αμαρτωλές απολαύσεις της διεφθαρμένης φύσης μας. Και όμως, λέω, ο Χριστός έθεσε τον εαυτό του μεταξύ της άξιας οργής του ΘΕΟΥ και της αμαρτίας μας, και έσχισε εκείνη την υποχρέωση στην οποία κινδυνεύαμε ενώπιον του ΘΕΟΥ, και πλήρωσε το χρέος μας (Κολοσσαείς 2.14). Το χρέος μας ήταν πολύ μεγάλο για να το πληρώσουμε εμείς. Και χωρίς πληρωμή, ο ΘΕΟΣ ο Πατέρας δεν θα μπορούσε ποτέ να συμφιλιωθεί με εμάς. Ούτε ήταν δυνατόν να απαλλαγούμε από αυτό το χρέος με τη δική μας ικανότητα. Ευαρεστήθηκε λοιπόν να είναι ο πληρωτής του, και να μας απαλλάξει εντελώς.Στη συνέχεια στρέφεται στην προσωπική επίπτωση για την αμαρτία μας:
Ποιος μπορεί τώρα να σκεφτεί το βαρύ χρέος της αμαρτίας, το οποίο δεν μπορούσε να πληρωθεί αλλιώς παρά μόνο με τον θάνατο ενός αθώου, και δεν θα μισήσει την αμαρτία στην καρδιά του; Αν ο ΘΕΟΣ μισεί την αμαρτία τόσο πολύ, ώστε δεν θα επέτρεπε ούτε άνθρωπο ούτε Άγγελο για τη λύτρωσή της, αλλά μόνο τον θάνατο του μονογενούς και αγαπημένου του Υιού: ποιος δεν θα φοβηθεί; Αν εμείς (φίλοι μου) σκεφτούμε αυτό, ότι για τις αμαρτίες μας αυτό το πιο αθώο Αρνίο οδηγήθηκε στον θάνατο, θα έχουμε πολύ περισσότερο λόγο να θρηνήσουμε τον εαυτό μας που ήμασταν η αιτία του θανάτου του, παρά να φωνάξουμε για την κακία και τη σκληρότητα των Ιουδαίων, που τον καταδίωξαν μέχρι τον θάνατό του. Εμείς κάναμε τις πράξεις για τις οποίες χτυπήθηκε και πληγώθηκε, αυτοί ήταν μόνο οι υπηρέτες της κακίας μας. Είναι λοιπόν σωστό να κατεβούμε βαθιά στις καρδιές μας, και να θρηνήσουμε την ίδια μας την αθλιότητα και την αμαρτωλή ζωή μας.Συνεχίζει δηλώνοντας τη μοναδική επάρκεια αυτής της θυσίας:
Στο όνομά του ό,τι ζητήσουμε, θα μας δοθεί (Ματθαίος 21.22). Διότι τόσο ευαρεστημένος είναι ο Πατέρας παντοδύναμος ΘΕΟΣ, με τον Χριστό τον Υιό του, ώστε για χάρη του μας ευνοεί, και δεν θα μας αρνηθεί τίποτα. Τόσο ευχάριστη ήταν αυτή η θυσία και προσφορά του θανάτου του Υιού του, την οποία υπέστη τόσο υπάκουα και αθώα, ώστε θα έπρεπε να την θεωρήσουμε ως τη μοναδική και πλήρη εξιλέωση για όλες τις αμαρτίες του κόσμου. Και τέτοια εύνοια αγόρασε με τον θάνατό του, από τον ουράνιο Πατέρα του για εμάς, ώστε για την αξία του (αν είμαστε αληθινοί Χριστιανοί πράγματι, και όχι μόνο στα λόγια) είμαστε τώρα πλήρως στην χάρη του ΘΕΟΥ ξανά, και καθαρά απαλλαγμένοι από την αμαρτία μας. Καμία γλώσσα σίγουρα δεν μπορεί να εκφράσει την αξία αυτού του τόσο πολύτιμου θανάτου. Διότι σε αυτό βρίσκεται η συνεχής συγχώρεση των καθημερινών μας παραβάσεων, σε αυτό εδράζεται η δικαίωσή μας, σε αυτό γινόμαστε αποδεκτοί, σε αυτό αγοράζεται η αιώνια σωτηρία όλων των ψυχών μας.
Σκεφτείτε
Η ομιλία ολοκληρώνει τη διδασκαλία της καλώντας σε αληθινή ανάμνηση μέσω της πίστης και της αγάπης:
Διότι λίγο θα μας ωφελήσει να έχουμε σε περισυλλογή τους καρπούς και την τιμή του πάθους του, να τους μεγαλύνουμε, και να ευχαριστιόμαστε ή να εμπιστευόμαστε σε αυτούς, εκτός αν έχουμε κατά νου τα παραδείγματά του στο πάθος για να τα ακολουθήσουμε. Αν λοιπόν έτσι σκεφτούμε τον θάνατο του Χριστού, και θα προσκολληθούμε σε αυτόν με σταθερή πίστη για την αξία και την προσφορά του, και θα διαμορφώσουμε επίσης τον εαυτό μας με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουμε τον εαυτό μας, και όλα όσα έχουμε με αγάπη, προς όφελος του πλησίον μας, όπως ο Χριστός αφιέρωσε τον εαυτό του ολόκληρο για το όφελός μας, τότε θυμόμαστε αληθινά τον θάνατο του Χριστού: και όντας έτσι ακόλουθοι των βημάτων του Χριστού, θα είμαστε σίγουροι ότι θα τον ακολουθήσουμε εκεί όπου κάθεται τώρα με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, στον οποίο ανήκει όλη η τιμή και η δόξα, Αμήν.
Απαντήστε
Πού ξεχνάτε πιο εύκολα ότι η αμαρτία σας απαίτησε τον θάνατο του Υιού του Θεού; Πώς το πρότυπο της υπομονής του Χριστού αναδιαμορφώνει τον τρόπο που αντιμετωπίζετε την προσβολή ή την αδικία σήμερα; Σε ποια συγκεκριμένη πράξη ελέους ή συγχώρεσης σας προτρέπει το Πνεύμα να ακολουθήσετε τον σταυρωμένο Κύριο αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε
Κύριε Ιησού Χριστέ, του οποίου το πάθος μας θέτει η ομιλία, δώσε να μη περάσουμε ποτέ αυτό το μυστήριο χωρίς ανάμνηση. Με το ίδιο Πνεύμα που σε ανέστησε εκ νεκρών, στρέψε τις καρδιές μας από κάθε αγάπη της αμαρτίας και φύτεψε μέσα μας την αγάπη που συγχωρεί όπως συγχωρεθήκαμε. Είθε ο σταυρός που συλλογιζόμαστε να γίνει ο σταυρός που φέρουμε, μέχρι να βασιλέψουμε μαζί σου εκεί όπου κάθεσαι τώρα εκ δεξιών του Πατρός. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →