Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας
Ιερεμίας 1-2 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Σήμερα ακούμε με τον Ιωάννη Καλβίνο καθώς ανοίγει το βιβλίο του Ιερεμία. Η κλήση του προφήτη έρχεται σε καιρό βαθιάς πνευματικής παρακμής, όμως ο Θεός μιλά με σαφήνεια και δύναμη. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας βοηθά να ακούσουμε το βάρος αυτής της θείας προσκλήσεως και το θάρρος που απαιτούσε. Προετοιμάζουμε τις καρδιές μας να δεχθούμε τον ίδιο λόγο που κάποτε στήριξε τον Ιερεμία, εμπιστευόμενοι ότι ο Κύριος που τον κάλεσε εξακολουθεί να εξοπλίζει τους υπηρέτες Του σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τα κεφάλαια 1 και 2 του Ιερεμία αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τα λόγια του Κυρίου προς τον νέο προφήτη και την πρώιμη απιστία του λαού. Αφήστε το κείμενο να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν στραφούμε στην καθοδήγηση του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει θέτοντας το σκηνικό της διακονίας του Ιερεμία.
Είπα ότι ο χρόνος κατά τον οποίο ο Ιερεμίας άρχισε να εκτελεί το προφητικό του έργο στην Εκκλησία του Θεού δεν αναφέρεται εδώ χωρίς λόγο, και ότι ήταν όταν η κατάσταση του λαού ήταν εξαιρετικά διεφθαρμένη, καθώς ολόκληρη η θρησκεία είχε αλλοιωθεί, επειδή το Βιβλίο του Νόμου είχε χαθεί: διότι πουθενά αλλού δεν μπορεί να βρεθεί ο κανόνας σύμφωνα με τον οποίο πρέπει να λατρεύεται ο Θεός· ούτε μπορεί να αποκτηθεί ορθή γνώση από καμία άλλη πηγή. Ήταν λοιπόν, την εποχή που η ασέβεια είχε επικρατήσει μεταξύ των Ιουδαίων με μακρά συνήθεια, που ο Ιερεμίας εμφανίστηκε ξαφνικά. Τότε του φορτώθηκε στους ώμους το βαρύτερο φορτίο· διότι πολλοί εχθροί έπρεπε να αναδυθούν για να τον αντιταχθούν, όταν προσπάθησε να επαναφέρει τον λαό στην καθαρή διδασκαλία του νόμου, την οποία το μεγαλύτερο μέρος τότε ποδοπατούσε.Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξηγεί τη θεία προέλευση των λόγων του προφήτη.
Αρχίζει στον δεύτερο στίχο να μιλά για την κλήση του. [8] Θα ήταν πράγματι λίγο χρήσιμο, αν έλεγε ότι βγήκε και έφερε μήνυμα· αλλά εξηγεί, στον δεύτερο στίχο, ότι δεν έφερε τίποτε άλλο παρά ό,τι του είχε παραδοθεί από τον Θεό, σαν να έλεγε ότι δήλωσε πιστά ό,τι ο Θεός του είχε προστάξει. Διότι γνωρίζουμε ότι ολόκληρη η εξουσία ανήκει εξ ολοκλήρου στον Θεό, όσον αφορά τη διδασκαλία της θρησκείας, και ότι δεν είναι στη δύναμη των ανθρώπων να αναμίξουν τούτο ή εκείνο και να υποτάξουν τους πιστούς στον εαυτό τους. Καθώς λοιπόν ο Θεός είναι ο μόνος αληθινός διδάσκαλος της Εκκλησίας, όποιος απαιτεί να ακουστεί, πρέπει να αποδείξει ότι είναι υπηρέτης του Θεού. Αυτό είναι λοιπόν ό,τι ο Ιερεμίας κάνει τώρα προσεκτικά, διότι λέει ότι ο λόγος του Ιεχωβά δόθηκε σε αυτόν.Στη συνέχεια ο Καλβίνος δείχνει πώς ο Θεός απευθύνεται προσωπικά στον Ιερεμία.
Εδώ ο Ιερεμίας εξηγεί πληρέστερα ό,τι είχε ήδη αναφέρει ότι είχε κληθεί από τα άνω, διότι διαφορετικά θα είχε αυθαίρετα επιβληθεί: διότι κανείς, όπως λέει ο Απόστολος, δεν παίρνει αυτή την τιμή στον εαυτό του· αλλά η κλήση του Θεού μόνο ανυψώνει προφήτες και διδασκάλους στην αξιοπρέπειά τους {βλέπε Εβραίους 5:4}. Ως εκ τούτου, για να εξασφαλίσει ο Ιερεμίας προσοχή, δηλώνει ότι είχε κληθεί στο προφητικό αξίωμα, και αυτό με την καθαρή φωνή του Θεού. Για αυτόν τον σκοπό λέει ότι αυτός ο λόγος του δόθηκε, Πριν σε πλάσω στην κοιλία [9] σε γνώρισα Εισάγει τον Θεό ως ομιλητή, ώστε ό,τι δηλώνει να είναι πιο εμφατικό, να έχει περισσότερο βάρος και να είναι πιο ισχυρό: διότι, αν είχε πει απλώς στο δικό του πρόσωπο ότι είχε γίνει προφήτης με τη φωνή του Θεού, δεν θα είχε συγκινήσει τόσο τους ακροατές· αλλά όταν προβάλλει τον Θεό ως ομιλητή, υπάρχει αναγκαστικά περισσότερο βάρος και δύναμη σε ό,τι λέγεται.Ο Καλβίνος συνεχίζει περιγράφοντας τον αγιασμό του προφήτη.
Ο Ιερεμίας λοιπόν λέει ότι είχε κληθεί από τον Θεό, για αυτόν τον σκοπό, ώστε εξαιτίας αυτού να κερδίσει ακρόαση από τον λαό. Ο Θεός δηλώνει ότι γνώριζε τον Ιερεμία πριν τον πλάσει στην κοιλία. Αυτό δεν λέγεται ειδικά για τον Προφήτη, σαν να είναι άγνωστοι στον Θεό οι άλλοι άνθρωποι, αλλά πρέπει να εννοηθεί για το προφητικό αξίωμα, σαν να έλεγε, «Πριν σε πλάσω στην κοιλία, σε προόριζα για αυτό το έργο, ακόμη και για να αναλάβεις το φορτίο διδασκάλου μεταξύ του λαού.» Και το δεύτερο μέρος είναι επανάληψη, όταν λέει, Πριν βγεις από την κοιλία σε αγίασα Ο αγιασμός είναι το ίδιο με τη γνώση του Θεού: και έτσι αντιλαμβανόμαστε ότι η γνώση δεν είναι απλή πρόγνωση, αλλά εκείνη η προορισμός, με την οποία ο Θεός εκλέγει κάθε μεμονωμένο άτομο σύμφωνα με το δικό Του θέλημα, και ταυτόχρονα διορίζει και επίσης αγιάζει αυτόν· διότι κανείς, όπως δηλώνει ο Παύλος, (Β' Κορινθίους 2:16,) δεν είναι σύμφωνα με τη φύση του κατάλληλος για το έργο. Αφού λοιπόν αυτή η καταλληλότητα είναι το δωρεάν δώρο του Θεού, δεν είναι παράξενο που ο Θεός δηλώνει ότι είχε αγιάσει τον Ιερεμία, σαν να έλεγε, «Σε έπλασα άνθρωπο στην κοιλία, και ταυτόχρονα σε διόρισα για αυτό το ιδιαίτερο έργο· και καθώς δεν ήταν στη δύναμή σου να φέρεις μαζί σου προσόν για το προφητικό αξίωμα, σε έπλασα όχι μόνο άνθρωπο, αλλά προφήτη.» Αυτό είναι το νόημα του χωρίου.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος στοχάζεται για την εξουσία που δόθηκε στον προφητικό λόγο.
Ο Θεός, αφού έδειξε τώρα ότι το στόμα του Ιερεμία ήταν αφιερωμένο στον εαυτό Του και χωρισμένο από κοινή και βέβηλη χρήση, προχωρεί να τον επενδύσει με δύναμη: Ιδού, λέει, σε έθεσα αυτή την ημέρα πάνω από έθνη και βασίλεια Με αυτά τα λόγια ο Θεός δείχνει πόσο ευλαβικά θα ήθελε να γίνεται δεκτός ο λόγος Του, ακόμη και όταν μεταδίδεται από αδύνατους θνητούς. Δεν υπάρχει κανείς που να μην προσποιείται ότι επιθυμεί να υπακούσει στον Θεό, αλλά ωστόσο μόλις ένας στους εκατό δέχεται πραγματικά τον λόγο Του. Διότι μόλις μιλήσει, σχεδόν όλοι υψώνουν κραυγή· ή αν δεν τολμούν να αντιταχθούν με μανία και εχθρικά, βλέπουμε όμως πώς κάποιοι το αποφεύγουν και άλλοι το αντιτάσσουν κρυφά. Η εξουσία, λοιπόν, την οποία ο Θεός αποδίδει στον δικό Του λόγο, πρέπει να σημειωθεί από εμάς: Ιδού, σε έθεσα πάνω από έθνη και βασίλεια
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας αισθάνεστε ότι ο Θεός σας καλεί παρά την αίσθηση ανεπάρκειάς σας; Πώς αλλάζει τον τρόπο που ακούτε τη Γραφή η ανάμνηση ότι ο Θεός μιλά πρώτος; Τι θάρρος μπορεί να σας ζητά ο Κύριος να λάβετε από την παρουσία Του μαζί σας σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Παντοκράτορ, ὁ πλάσας καὶ ἁγιάσας τὸν δοῦλόν σου πρὸ γεννήσεως καὶ θέσας τὸν λόγον σου ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ, οὕτω πλάσον ἡμᾶς διὰ τῆς χάριτός σου, ἵνα δεχώμεθα καὶ διακηρύττωμεν τὴν ἀλήθειάν σου ἄνευ φόβου ἀνθρώπων. Γενοῦ μεθ' ἡμῶν κατὰ τὴν ὑπόσχεσίν σου, λυτρούμενος ἡμᾶς διὰ τῆς κραταιᾶς σου χειρὸς καὶ στηρίζων ἡμᾶς ἐν τῇ πιστότητι τῆς διαθήκης σου. Διὰ Χριστοῦ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν, στερέωσον τὴν ἐξουσίαν σου ἐν παντὶ λόγῳ ὃν ἀκούομεν καὶ λαλοῦμεν, ἕως οὗ ἔλθῃ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →