Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Χρονικών
Α' Παραλειπομένων 15-17 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στα κεφάλαια 15–17 της Α' Παραλειπομένων μας καλεί σε βαθύτερη εκτίμηση του τρόπου με τον οποίο ο λαός του Θεού αποκατέστησε την ορθή λατρεία μετά από προηγούμενα σφάλματα. Ο Χένρι παρακολουθεί προσεκτικά την ανανεωμένη τάξη, τις χαρμόσυνες πομπές και τις σταθερές ρυθμίσεις γύρω από την άφιξη της κιβωτού στην Ιερουσαλήμ. Οι σκέψεις του τονίζουν την αξία της προσέγγισης των ιερών καθηκόντων με ευλάβεια και ευγνωμοσύνη. Μέσα από αυτά τα κεφάλαια βλέπουμε την ηγεσία του Δαβίδ στην προετοιμασία τόσο του τόπου όσο και του λαού για την παρουσία του Θεού. Οι γνώσεις του Χένρι μας ενθαρρύνουν να εξετάσουμε τα δικά μας πρότυπα αναζήτησης του Κυρίου και ανταπόκρισης στη βοήθειά του. Καθώς μελετούμε μαζί, ας αναζωπυρώσουν τα λόγια του νέα δέσμευση σε λατρεία που τιμά την αγιότητα του Θεού και γιορτάζει την πιστότητά του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ξεκινήστε διαβάζοντας την Α' Παραλειπομένων 15–17 στην προτιμώμενη μετάφρασή σας. Προσέξτε τις λεπτομερείς προετοιμασίες για τη μεταφορά της κιβωτού, τις μουσικές ρυθμίσεις, τις προσφορές που έγιναν και τον ψαλμό ευχαριστίας που ακολουθεί. Δώστε προσοχή στον τρόπο με τον οποίο ο Δαβίδ οργανώνει τους Λευίτες και τους ιερείς και στον τρόπο με τον οποίο ο λαός ανταποκρίνεται με χαρά. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί αργά, επιτρέποντας στις σκηνές της πομπής και της δοξολογίας να διαμορφώσουν τη φαντασία σας πριν στραφείτε στις παρατηρήσεις του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας τις προσεκτικές προετοιμασίες που έγιναν πριν μετακινηθεί η κιβωτός.
Εδώ γίνεται προετοιμασία για την επιστροφή της κιβωτού στην πόλη του Δαβίδ από τον οίκο του Οβεδ-Εδώμ. Εδώ αναγνωρίζεται ότι στην προηγούμενη προσπάθεια, αν και ήταν πολύ καλό έργο και σε αυτό ζητούσαν τον Θεό, όμως δεν τον ζητούσαν κατά την ορθή τάξη, εδ. 13. «Δεν προχωρήσαμε στο έργο μας με σύνεση· και γι’ αυτό τα πήγαμε τόσο άσχημα.» Σημείωσε, δεν αρκεί να κάνουμε αυτό που είναι καλό, αλλά πρέπει να το κάνουμε καλά—δεν αρκεί να ζητούμε τον Θεό σε ορθή διάταξη, αλλά πρέπει να τον ζητούμε κατά την ορθή τάξη. Σημείωσε επίσης, όταν υποφέραμε για τις αταξίες μας πρέπει να μάθουμε από αυτό να γίνουμε πιο τακτικοί· τότε απαντούμε στον σκοπό της παιδείας. Ας δούμε πώς διορθώθηκε το ζήτημα. 1. Ο Δαβίδ τώρα ετοίμασε τόπο για την υποδοχή της κιβωτού, πριν τη φέρει σε αυτόν· και έτσι ζήτησε κατά την ορθή τάξη. Δεν είχε χρόνο να χτίσει οίκο, αλλά έστησε σκηνή γι’ αυτήν (εδ. 1), πιθανώς σύμφωνα με το υπόδειγμα που δείχθηκε στον Μωυσή στο όρος, ή όσο πιο κοντά γινόταν, από παραπετάσματα και σανίδες. Παρατήρησε, όταν έφτιαχνε οίκους για τον εαυτό του στην πόλη του Δαβίδ ετοίμασε τόπο για την κιβωτό. Σημείωσε, όπου κι αν χτίζουμε για τον εαυτό μας, πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι αφήνουμε χώρο για την κιβωτό του Θεού, για εκκλησία μέσα στον οίκο. 2. Ο Δαβίδ τώρα διέταξε οι Λευίτες ή ιερείς να φέρουν την κιβωτό στους ώμους τους. Τώρα θυμήθηκε αυτό που δεν μπορούσε παρά να γνωρίζει προηγουμένως, ότι κανείς δεν έπρεπε να φέρει την κιβωτό παρά μόνο οι Λευίτες, εδ. 2. Οι Κααθίτες τη μετέφεραν στις συνήθεις πορείες τους, και γι’ αυτό δεν τους δόθηκαν άμαξες, επειδή το έργο τους ήταν να φέρουν στους ώμους, Αρ. ζ΄ 9. Αλλά σε έκτακτες περιπτώσεις, όπως όταν πέρασαν τον Ιορδάνη και περικύκλωσαν την Ιεριχώ, οι ιερείς τη μετέφεραν. Αυτός ο κανόνας ήταν σαφής, και όμως ο ίδιος ο Δαβίδ τον ξέχασε και έβαλε την κιβωτό σε άμαξα. Σημείωσε, ακόμη και όσοι γνωρίζουν πολύ καλά τον λόγο του Θεού, δεν τον έχουν πάντα τόσο πρόχειρο όσο θα ήταν ευκταίο όταν έχουν ανάγκη να τον χρησιμοποιήσουν. Σοφοί και καλοί άνθρωποι μπορεί να διαπράξουν παράλειψη, την οποία, μόλις την αντιληφθούν, θα διορθώσουν. Ο Δαβίδ δεν προσπάθησε να δικαιολογήσει ό,τι έγινε λάθος, ούτε να ρίξει το φταίξιμο σε άλλους, αλλά αναγνώρισε τον εαυτό του ένοχο, μαζί με άλλους, ότι δεν ζήτησε τον Θεό κατά την ορθή τάξη, και τώρα φρόντισε όχι μόνο να συγκαλέσει τους Λευίτες στην τελετή, όπως έκανε με όλο τον Ισραήλ (εδ. 3), και είχε κάνει προηγουμένως (Α' Παραλ. ιγ΄ 2), αλλά να δει ότι συγκεντρώθηκαν (εδ. 4), ιδιαίτερα οι γιοι του Ααρών, εδ. 11. Σε αυτούς δίνει τη σοβαρή εντολή (εδ. 12): Εσείς είστε οι αρχηγοί των πατριών των Λευιτών, γι’ αυτό εσείς φέρτε την κιβωτό του Κυρίου. Αναμένεται ότι όσοι προάγονται πάνω από άλλους σε αξιοπρέπεια πρέπει να προηγούνται άλλων στο καθήκον. «Εσείς είστε οι αρχηγοί, και γι’ αυτό αναμένεται περισσότερο από εσάς παρά από άλλους, τόσο ως προς την υπηρεσία σας οι ίδιοι όσο και ως προς την επιρροή στους υπόλοιπους. Δεν το κάνατε στην αρχή, ούτε κάνατε το καθήκον σας οι ίδιοι ούτε φροντίσατε να μας διδάξετε, και υποφέραμε γι’ αυτό: Ο Κύριος έκανε ρήγμα σε εμάς· όλοι υποφέραμε για την αμέλειά σας· αυτό έγινε εξαιτίας σας (βλ. Μαλαχ. α΄ 9): γι’ αυτό αγιάστε τον εαυτό σας και φροντίστε το έργο σας.» Όταν όσοι υπέφεραν κάνοντας κακό έτσι μαθαίνουν να κάνουν καλύτερα, η διόρθωση είναι καλά τοποθετημένη. 3. Οι Λευίτες και οι ιερείς αγίασαν τον εαυτό τους (εδ. 14) και ήταν έτοιμοι να φέρουν την κιβωτό στους ώμους τους, σύμφωνα με τον νόμο, εδ. 15. Σημείωσε, πολλοί που είναι πολύ αμελείς στο καθήκον τους, αν τους ειπωθεί πιστά γι’ αυτό, θα μετανοήσουν και θα κάνουν καλύτερα. Το ρήγμα στον Οζά έκανε τους ιερείς πιο προσεκτικούς να αγιάσουν τον εαυτό τους, δηλαδή να καθαριστούν από κάθε τελετουργική ακαθαρσία και να συνταχθούν για την ιερή υπηρεσία του Θεού, ώστε να εμπνεύσουν ευλάβεια στον λαό. Κάποιοι γίνονται παραδείγματα, ώστε άλλοι να γίνουν υποδειγματικοί και πολύ προσεκτικοί. 4. Διορίστηκαν αξιωματούχοι για να υποδεχθούν την κιβωτό με κάθε δυνατή έκφραση χαράς, εδ. 16. Ο Δαβίδ διέταξε τους αρχηγούς των Λευιτών να ονομάσουν εκείνους που γνώριζαν ότι ήταν ικανοί για αυτή την υπηρεσία. Ο Αιμάν, ο Ασάφ και ο Αιθάν διορίστηκαν τώρα πρώτοι, εδ. 17. Ανέλαβαν να ηχούν με κύμβαλα (εδ. 19), άλλοι με ψαλτήρια (εδ. 20), άλλοι με άρπες, στο Σεμινίθ, ή όγδοο, οκτώ νότες ψηλότερα ή χαμηλότερα από τους υπόλοιπους, σύμφωνα με τους κανόνες της συναυλίας, εδ. 21. Κάποιοι που ήταν ιερείς σάλπιζαν με την σάλπιγγα (εδ. 24), όπως συνήθως γινόταν κατά τη μετακίνηση της κιβωτού (Αρ. ι΄ 8) και σε ιερές εορτές, Ψαλμ. πα΄ 3. Και ένας διορίστηκε για το άσμα (εδ. 22), γιατί ήταν ικανός σε αυτό, μπορούσε να ψάλει καλά ο ίδιος και να διδάξει άλλους. Σημείωσε, όπως κάθε άνθρωπος έλαβε το χάρισμα, έτσι οφείλει να υπηρετεί το ίδιο, Α' Πέτρ. δ΄ 10. Και όσοι υπερέχουν σε οποιοδήποτε χάρισμα δεν πρέπει μόνο να το χρησιμοποιούν για το κοινό καλό οι ίδιοι, αλλά να διδάσκουν και άλλους, και να μην δυσανασχετούν να κάνουν άλλους τόσο σοφούς όσο οι ίδιοι. Αυτός ο τρόπος δοξολογίας του Θεού με μουσικά όργανα δεν είχε χρησιμοποιηθεί μέχρι τότε. Αλλά ο Δαβίδ, όντας προφήτης, το καθιέρωσε με θεία καθοδήγηση, και το πρόσθεσε στις άλλες σαρκικές διατάξεις αυτής της οικονομίας, όπως τις ονομάζει ο απόστολος, Εβρ. θ΄ 10. Η Καινή Διαθήκη διατηρεί την ψαλμωδία, αλλά δεν έχει ορίσει εκκλησιαστική μουσική. Κάποιοι διορίστηκαν να είναι πυλωροί (εδ. 18), άλλοι θυρωροί της κιβωτού (εδ. 23, 24), και ένας από αυτούς ήταν ο Οβεδ-Εδώμ, ο οποίος θεωρούσε αναμφίβολα θέση τιμής, και την αποδέχτηκε ως ανταπόδοση για τη φιλοξενία που είχε προσφέρει στην κιβωτό. Ήταν για τρεις μήνες οικονόμος της κιβωτού, και πράγματι ιδιοκτήτης της. Αλλά, όταν δεν μπορούσε πλέον να είναι έτσι, τόση αγάπη είχε γι’ αυτήν που χάρηκε να είναι ο θυρωρός της.Στη συνέχεια σημειώνει τη θεία βοήθεια που δόθηκε στους Λευίτες κατά τη μεταφορά.
Ι. Ο Θεός βοήθησε τους Λευίτες που τη μετέφεραν. Η κιβωτός δεν ήταν πολύ μεγάλο βάρος, ώστε όσοι τη μετέφεραν να χρειάζονται κάποια έκτακτη βοήθεια. Αλλά, 1. Είναι καλό να προσέχουμε τη βοήθεια της θείας πρόνοιας ακόμη και σε εκείνα τα πράγματα που εμπίπτουν στο πεδίο των φυσικών μας δυνάμεων: αν ο Θεός δεν μας βοηθούσε, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε ούτε βήμα. 2. Σε όλες τις θρησκευτικές μας ασκήσεις πρέπει ιδιαίτερα να αντλούμε βοήθεια από τον ουρανό. Βλ. Πράξ. κστ΄ 22. Όλη η επάρκειά μας για ιερές υποχρεώσεις προέρχεται από τον Θεό. 3. Οι Λευίτες, θυμούμενοι το ρήγμα στον Οζά, ήταν πιθανώς έτοιμοι να τρέμουν όταν σήκωσαν την κιβωτό· αλλά ο Θεός τους βοήθησε, δηλαδή τους ενθάρρυνε σε αυτό, σιώπησε τους φόβους τους και ενίσχυσε την πίστη τους. 4. Ο Θεός τους βοήθησε να το κάνουν ευπρεπώς και καλά, και χωρίς να κάνουν κανένα λάθος. Αν εκτελούμε οποιεσδήποτε θρησκευτικές υποχρεώσεις έτσι ώστε να αποφύγουμε ρήγμα, και να βγούμε με τη ζωή μας, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο Θεός μας βοηθά· γιατί, αν αφεθούμε στον εαυτό μας, θα ήμασταν ένοχοι κάποιων μοιραίων σφαλμάτων. Οι λειτουργοί του Θεού που φέρουν τα σκεύη του Κυρίου έχουν ιδιαίτερη ανάγκη θείας βοήθειας στις διακονίες τους, ώστε ο Θεός σε αυτούς να δοξάζεται και η εκκλησία του να οικοδομείται. Και, αν ο Θεός βοηθά τους Λευίτες, ο λαός έχει το όφελος αυτού.Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει πώς ο Δαβίδ ανταποκρίθηκε με προσφορές και διόρισε συνεχιζόμενη διακονία.
ΙΙ. Τώρα ο Δαβίδ ήταν ήσυχος στο μυαλό του, η κιβωτός ήταν σταθερή, και σταθερή κοντά του. Τώρα δες πώς φροντίζει, 1. Ο Θεός να έχει τη δόξα γι’ αυτό. Με δύο τρόπους της δίνει τιμή σε αυτή την περίπτωση:—(1.) Με θυσίες (εδ. 1), ολοκαυτώματα σε προσκύνηση των τελειοτήτων του, ειρηνικές προσφορές σε αναγνώριση των ευεργεσιών του. (2.) Με άσματα: διόρισε Λευίτες να καταγράψουν αυτή την ιστορία σε άσμα για το όφελος άλλων, ή να την εορτάσουν οι ίδιοι ευχαριστώντας και δοξολογώντας τον Θεό του Ισραήλ, εδ. 4. Όλες οι χαρές μας πρέπει να εκφράζονται σε ευχαριστίες σε αυτόν από τον οποίο λαμβάνονται όλες οι παρηγορίες μας. 2. Ο λαός να έχει τη χαρά γι’ αυτό. Θα ωφεληθούν καλύτερα από αυτή την ημέρα της τελετής· γιατί τους δίνει όλους ό,τι αξίζει να έρθουν, όχι μόνο βασιλική τράπεζα προς τιμήν της ημέρας (εδ. 3), στην οποία ο Δαβίδ έδειξε γενναιοδωρία προς τους υπηκόους του, όπως είχε βρει τον Θεό ελεήμονα σε αυτόν (όσοι έχουν καρδιές διευρυμένες με ιερή χαρά πρέπει να το δείχνουν με ανοιχτό χέρι)· αλλά (που είναι πολύ καλύτερο) τους δίνει επίσης ευλογία στο όνομα του Κυρίου, ως πατέρας, ως προφήτης, εδ. 2. Προσευχήθηκε στον Θεό γι’ αυτούς, και τους συνέστησε στη χάρη του. Στο όνομα του Λόγου του Κυρίου (έτσι η Ταργκούμ), του ουσιώδους αιώνιου Λόγου, ο οποίος είναι Ιεχωβά, και μέσω του οποίου έρχονται σε εμάς όλες οι ευλογίες.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι κλείνει εξερευνώντας τον ψαλμό ευχαριστίας που τέθηκε στα χέρια των μουσικών.
Έχουμε εδώ τον ψαλμό ευχαριστίας που ο Δαβίδ, δια του Πνεύματος, συνέθεσε, και παρέδωσε στον αρχιμουσικό, για να ψαλεί με την ευκαιρία της δημόσιας εισόδου που έκανε η κιβωτός στη σκηνή που ετοιμάστηκε γι’ αυτήν. Κάποιοι νομίζουν ότι διέταξε αυτόν τον ύμνο να χρησιμοποιείται καθημερινά στην υπηρεσία του ναού, τόσο τακτικά όσο έρχεται η ημέρα· ό,τι άλλους ψαλμούς κι αν έψαλλαν, δεν έπρεπε να παραλείψουν αυτόν. Ο Δαβίδ είχε γράψει πολλούς ψαλμούς πριν από αυτόν, μερικούς στον καιρό της θλίψης του από τον Σαούλ. Αυτός συντέθηκε προηγουμένως, αλλά παραδόθηκε τώρα πρώτα στα χέρια του Ασάφ, για χρήση της εκκλησίας. Συγκεντρώνεται από αρκετούς ψαλμούς (από την αρχή μέχρι το εδ. 23 λαμβάνεται από τον Ψαλμ. ρδ΄ 1 κ.εξ.· και έπειτα από το εδ. 23 μέχρι το εδ. 34 είναι ολόκληρος ο 96ος ψαλμός, με μικρή παραλλαγή· το εδ. 34 λαμβάνεται από τον Ψαλμ. ρλε΄ 1 και άλλους διάφορους· και έπειτα οι δύο τελευταίοι στίχοι λαμβάνονται από το τέλος του Ψαλμ. ρε΄), το οποίο κάποιοι νομίζουν ότι μας επιτρέπει να κάνουμε το ίδιο, και να φτιάχνουμε ύμνους από τους ψαλμούς του Δαβίδ, ένα μέρος ενός και ένα μέρος ενός άλλου ενωμένα έτσι ώστε να είναι πιο κατάλληλο για να εκφράσει και να διεγείρει την ευσέβεια των χριστιανών. Αυτοί οι ψαλμοί θα ερμηνευθούν καλύτερα στους κατάλληλους τόπους τους (αν ο Κύριος θελήσει)· εδώ τους παίρνουμε όπως είναι ενωμένοι, με σκοπό να ευχαριστήσουμε τον Κύριο (εδ. 7), μεγάλο καθήκον, στο οποίο χρειαζόμαστε να διεγερθούμε και στο οποίο χρειαζόμαστε βοήθεια. 1. Ας δοξάζεται ο Θεός στις αίνους μας· ας είναι η τιμή του το κέντρο στο οποίο συναντώνται όλες οι γραμμές. Ας τον δοξάσουμε με τις ευχαριστίες μας (Ευχαριστείτε τον Κύριο), με τις προσευχές μας (Επικαλείσθε το όνομά του, εδ. 8), με τα άσματά μας (Ψάλλετε ψαλμούς σε αυτόν), με τη συζήτησή μας—Μιλάτε για όλα τα θαυμαστά έργα του, εδ. 9. Ας τον δοξάσουμε ως μεγάλο Θεό, και πολύ άξιο δοξολογίας (εδ. 25), ως υπέρτατο Θεό (πάνω από όλους τους θεούς), ως μόνο Θεό, γιατί όλοι οι άλλοι είναι είδωλα, εδ. 26. Ας τον δοξάσουμε ως πιο λαμπρό και μακάριο στον εαυτό του (Δόξα και τιμή είναι ενώπιον της παρουσίας του, εδ. 27), ως δημιουργό (Ο Κύριος έκανε τους ουρανούς), ως κυβερνήτη όλης της δημιουργίας (Οι κρίσεις του είναι σε όλη τη γη, εδ. 14), και ως δικό μας—Είναι ο Κύριος ο Θεός μας. Έτσι πρέπει να δώσουμε στον Κύριο τη δόξα που οφείλεται στο όνομά του (εδ. 28, 29), και να το αναγνωρίσουμε, και πολύ περισσότερο, ότι του οφείλεται. 2. Ας οικοδομηθούν και διδαχθούν άλλοι: Γνωστοποιήστε τα έργα του μεταξύ του λαού (εδ. 8), διακηρύξτε τη δόξα του μεταξύ των εθνών (εδ. 24), ώστε όσοι είναι ξένοι προς αυτόν να οδηγηθούν σε γνωριμία μαζί του, υποταγή σε αυτόν, και προσκύνησή του. Έτσι πρέπει να υπηρετούμε τα συμφέροντα της βασιλείας του μεταξύ των ανθρώπων, ώστε όλη η γη να φοβηθεί ενώπιόν του, εδ. 30. 3. Ας ενθαρρυνθούμε εμείς οι ίδιοι να θριαμβεύουμε και να εμπιστευόμαστε στον Θεό. Όσοι δίνουν δόξα στο όνομα του Θεού επιτρέπεται να καυχώνται σε αυτό (εδ. 10), να αξιολογούν τον εαυτό τους με βάση τη σχέση τους με τον Θεό και να ριψοκινδυνεύουν τον εαυτό τους πάνω στην υπόσχεσή του προς αυτούς. Ας χαίρεται η καρδιά εκείνων που ζητούν τον Κύριο, πολύ περισσότερο εκείνων που τον βρήκαν. Ζητείτε αυτόν, και τη δύναμή του, και το πρόσωπό του: δηλαδή ζητείτε αυτόν δια της κιβωτού της δυνάμεώς του, στην οποία φανερώνεται. 4. Ας είναι η αιώνια διαθήκη το μεγάλο θέμα της χαράς και της αίνου μας (εδ. 15): Να θυμάστε τη διαθήκη του. Στον παράλληλο τόπο είναι, Αυτός θα θυμάται πάντα αυτήν, Ψαλμ. ρδ΄ 8. Βλέποντας ότι ο Θεός ποτέ δεν θα την ξεχάσει, εμείς ποτέ δεν πρέπει. Η διαθήκη λέγεται ότι διατάχθηκε, επειδή ο Θεός μας υποχρέωσε να υπακούμε στους όρους της, και επειδή έχει και την εξουσία να κάνει την υπόσχεση και την ικανότητα να την εκπληρώσει. Αυτή η διαθήκη ήταν αρχαία, όμως ποτέ να μην ξεχαστεί. Έγινε με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, που πέθαναν πριν από πολύ καιρό (εδ. 16-18), όμως ακόμη βέβαιη για το πνευματικό σπέρμα, και οι υποσχέσεις της διεκδικήσιμες. 5. Ας μνημονεύονται από εμάς τώρα με ευγνωμοσύνη προς την αίνου του οι προηγούμενες ελεημοσύνες του Θεού προς τον λαό του παλαιά, προς τους προγόνους μας και τους προκατόχους μας στην ομολογία. Ας θυμηθεί πώς ο Θεός προστάτευσε τους πατριάρχες στην ασταθή κατάστασή τους. Όταν ήρθαν ξένοι στη Χαναάν και ήταν πάροικοι σε αυτήν, όταν ήταν λίγοι και εύκολα θα μπορούσαν να καταποθούν, όταν ήταν συνεχώς σε μετακίνηση και έτσι εκτεθειμένοι, όταν υπήρχαν πολλοί που τους μισούσαν και ζητούσαν να τους βλάψουν, όμως κανείς δεν επιτράπηκε να τους αδικήσει—ούτε οι Χαναναίοι, ούτε οι Φιλισταίοι, ούτε οι Αιγύπτιοι. Βασιλείς ελέγχθηκαν και μαστίχθηκαν γι’ αυτούς. Ο Φαραώ έτσι, και ο Αβιμέλεχ. Ήταν οι χρισμένοι του Κυρίου, αγιασμένοι από τη χάρη του, αγιασμένοι από τη δόξα του, και είχαν λάβει το χρίσμα του Πνεύματος. Ήταν προφήτες του, διδαγμένοι στα πράγματα του Θεού οι ίδιοι και εξουσιοδοτημένοι να διδάξουν άλλους (και οι προφήτες λέγονται χρισμένοι, Γ' Βασ. ιθ΄ 16· Ησ. ξα΄ 1)· γι’ αυτό, αν τους αγγίξει κανείς, αγγίζει την κόρη του οφθαλμού του Θεού· αν τους βλάψει κανείς, είναι με δική του ευθύνη, εδ. 19-22. 6. Ας είναι η μεγάλη σωτηρία του Κυρίου ιδιαίτερα το θέμα των αίνων μας (εδ. 23): Διακηρύσσετε από ημέρα σε ημέρα τη σωτηρία του, δηλαδή (λέει ο επίσκοπος Πάτρικ) τη σωτηρία που υποσχέθηκε δια του Χριστού. Έχουμε λόγο να εορτάζουμε αυτήν από ημέρα σε ημέρα· γιατί καθημερινά λαμβάνουμε τα οφέλη της, και είναι θέμα που ποτέ δεν εξαντλείται. 7. Ας δοξάζεται ο Θεός με την οφειλόμενη και σταθερή προσέλευση σε αυτόν στις διατάξεις που έχει ορίσει: Φέρτε προσφορά, τότε τον καρπό της γης, τώρα τον καρπό των χειλιών, της καρδιάς (Εβρ. ιγ΄ 15), και προσκυνήστε αυτόν στην ωραιότητα της αγιότητας, στους αγίους τόπους και με άγιο τρόπο, εδ. 29. Η αγιότητα είναι η ωραιότητα του Κυρίου, η ωραιότητα όλων των αγιασμένων ψυχών και όλων των θρησκευτικών επιτελέσεων. 8. Ας είναι η παγκόσμια μοναρχία του Θεού ο φόβος και η χαρά όλων των λαών. Ας την σεβαστούμε: Φοβηθείτε ενώπιόν του, όλη η γη. Και ας χαιρόμαστε σε αυτήν: Ας ευφρανθούν οι ουρανοί και ας χαρούν, επειδή ο Κύριος βασιλεύει, και με την πρόνοιά του στερεώνει τον κόσμο, ώστε, αν και κινείται, δεν μπορεί να μετακινηθεί, ούτε να σπάσουν τα μέτρα που η Άπειρη Σοφία έχει λάβει στη διακυβέρνησή του, εδ. 30, 31. 9. Ας εμπνεύσει η προοπτική της μελλοντικής κρίσης σε εμάς ευλαβή ευχαρίστηση, Ας χαρούν η γη και η θάλασσα, τα χωράφια και τα δάση, αν και την μεγάλη ημέρα του Κυρίου θα καταναλωθούν όλα, όμως ας χαρούν ότι θα έρθει, έρχεται, να κρίνει τη γη, εδ. 32, 33. 10. Στη μέση των αίνων μας δεν πρέπει να ξεχάσουμε να προσευχηθούμε για την βοήθεια και την ανακούφιση εκείνων των αγίων και υπηρετών του Θεού που είναι σε θλίψη (εδ. 35): Σώσε μας, συγκέντρωσέ μας, λύτρωσέ μας από τα έθνη, εκείνους από εμάς που είναι διασκορπισμένοι και καταπιεσμένοι. Όταν χαιρόμαστε στις ευεργεσίες του Θεού προς εμάς πρέπει να θυμόμαστε τους θλιμμένους αδελφούς μας, και να προσευχόμαστε για τη σωτηρία και τη λύτρωσή τους ως δική μας. Είμαστε μέλη ο ένας του άλλου· και γι’ αυτό όταν εννοούμε, «Κύριε, σώσε αυτούς,» δεν είναι ακατάλληλο να πούμε, «Κύριε, σώσε εμάς.» Τέλος, ας κάνουμε τον Θεό το Άλφα και το Ωμέγα των αίνων μας. Ο Δαβίδ αρχίζει με (εδ. 8), Ευχαριστείτε τον Κύριο· τελειώνει (εδ. 36), Ευλογητός ο Κύριος. Και ενώ στον τόπο από όπου λαμβάνεται αυτή η δοξολογία (Ψαλμ. ρε΄ 48) προστίθεται, Ας πει όλος ο λαός, Αμήν, Αλληλούια, εδώ βρίσκουμε ότι έκαναν σύμφωνα με αυτή την οδηγία: Όλος ο λαός είπε, Αμήν, και δοξολόγησε τον Κύριο. Όταν οι Λευίτες τελείωσαν αυτόν τον ψαλμό ή προσευχή και αίνο, τότε, και όχι πριν, ο λαός που παρευρισκόταν δήλωσε τη συγκατάθεση και τη συμφωνία του λέγοντας, Αμήν, Και έτσι δοξολόγησαν τον Κύριο, πολύ επηρεασμένοι αναμφίβολα από αυτόν τον νεοκαθιερωμένο τρόπο ευσέβειας, που μέχρι τότε χρησιμοποιούνταν μόνο στις σχολές των προφητών, Α' Σαμ. ι΄ 5. Και, αν αυτός ο τρόπος δοξολογίας του Θεού αρέσει στον Κύριο περισσότερο από βόδι ή ταύρο που έχει κέρατα και οπλές, οι ταπεινοί θα το δουν και θα χαρούν, Ψαλμ. ξθ΄ 31, 32.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στη ζωή μου έχω επιχειρήσει καλά πράγματα χωρίς πρώτα να ζητήσω την ορθή τάξη που απαιτεί ο Θεός;
2. Πώς μπορώ να καλλιεργήσω τόσο ευλάβεια όσο και χαρμόσυνη εορτασμό όταν προσεγγίζω τη λατρεία;
3. Ποιες συνεχείς πρακτικές αίνου και μνήμης μπορεί να με καλεί ο Κύριος να καθιερώσω;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ελεήμων Κύριε, σε ευχαριστούμε για το παράδειγμα της τακτικής λατρείας και της εγκάρδιας δοξολογίας που καταγράφεται σε αυτά τα κεφάλαια. Δίδαξέ μας να προετοιμάζουμε τις καρδιές μας και τους οίκους μας ώστε η παρουσία σου να υποδέχεται με ευλάβεια. Βοήθησέ μας να θυμόμαστε τη βοήθειά σου σε κάθε έργο και να ανταποκρινόμαστε με θυσίες ευχαριστίας. Ας αντανακλούν τα άσματά μας και οι προσευχές μας σήμερα το ίδιο πνεύμα χαράς που γέμισε τον Δαβίδ και τον λαό όταν η κιβωτός επέστρεψε στον οίκο της. Κράτησέ μας ενθύμους της διαθήκης σου και πρόθυμους να διακηρύσσουμε τη σωτηρία σου από ημέρα σε ημέρα. Συγκέντρωσέ μας, λύτρωσέ μας, και ας τελειώνουν οι ζωές μας με το ίδιο Αμήν της αίνου. Εν ονόματι του Χριστού προσευχόμαστε, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →