Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 141-142 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Expositions of Holy Scripture του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Σε αυτές τις σελίδες ο Μακλάρεν φέρνει το χαρακτηριστικό βάθος και την ευσέβειά του στους Ψαλμούς 141 και 142, καθοδηγώντας τους αναγνώστες πέρα από εξωτερικές μορφές στην ζωντανή καρδιά της προσευχής και της παράδοσης. Οι στοχασμοί του μας προσκαλούν να εξετάσουμε πώς τα αρχαία σύμβολα εξακολουθούν να μιλούν στο παρόν περπάτημά μας με τον Θεό. Καθώς ακολουθούμε την έκθεσή του, ας αναδυθεί φρέσκια πείνα για αυθεντική κοινωνία και ταπεινή εξάρτηση από τον Κύριο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 141 και 142 ολόκληρους. Αφήστε τις κραυγές του ψαλμωδού για βοήθεια και τον πόθο του για καθαρή λατρεία να εγκατασταθούν στο πνεύμα σας. Προσέξτε τις ειλικρινείς ικεσίες και την εμπιστοσύνη που αναδύεται ακόμη και μέσα σε θλίψη. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που ξεδιπλώνει ο Μακλάρεν από αυτά τα κεφάλαια.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει δηλώνοντας το αίτημα του ψαλμωδού σχετικά με την προσευχή και το θυμίαμα.
Ι. Το θυμίαμα της προσευχής. 'Ας έλθει η προσευχή μου ενώπιόν Σου ως θυμίαμα.'Ο Μακλάρεν εξετάζει στη συνέχεια τις απαιτήσεις για να ανέλθει η προσευχή δεκτή ενώπιον του Θεού.
Δεν χρειάζεται να σταθώ στην προσεκτική και επιμελή προετοιμασία από καθαρά αρώματα που απαιτούνταν για την κατασκευή του θυμιάματος. Έτσι οφείλουμε να προετοιμαζόμαστε με επιμελή καθαρότητα αν πρόκειται να υπάρξει ζωή ή δύναμη στις λατρείες μας. Αλλά περνώ από αυτό και σας καλώ να σκεφθείτε την ωραία εικόνα της αληθινής ευσέβειας που δίνεται σε εκείνο το αναμμένο θυμίαμα, που υψώνεται σε σπείρες ευωδίας προς τους ουρανούς. Η προσευχή είναι περισσότερο από αίτημα. Είναι η ανάβαση ολόκληρης της ψυχής προς τον Θεό. Αδελφέ! Γνωρίζεις τίποτε από αυτή την ενστικτώδη και αυθόρμητη ανάβαση επιθυμίας και πόθου και πίστης και αγάπης, προς τα πάνω και προς τα πάνω και προς τα πάνω, μέχρι να φθάσουν σε Αυτόν; Συνειδητοποιείς ότι ακριβώς στον βαθμό που θέτουμε τον νου μας καθώς και τα συναισθήματά μας, και τα συναισθήματά μας καθώς και τον νου μας, στα πράγματα που είναι άνω, ακριβώς σε εκείνο το μέτρο, και όχι κατά ένα τρίχωμα περισσότερο, έχουμε το δικαίωμα να ονομαζόμαστε Χριστιανοί καθόλου; Φοβούμαι ότι για το μεγαλύτερο μέρος των χριστιανών ομολογητών ο μεγάλος όγκος της ζωής τους έρπει κατά μήκος των χαμηλών επιπέδων όπως οι ομίχλες τον χειμώνα, που αγκαλιάζουν τους βάλτους αντί να υψώνονται, στροβιλιζόμενες προς τα πάνω σαν νέφος θυμιάματος, ωθούμενες από τίποτε άλλο παρά από τη φωτιά στο θυμιατήρι προς τα πάνω και προς τα πάνω προς τον Θεό. Ας ρωτήσει ο καθένας τον εαυτό του το ερώτημα, είναι η προσευχή μου 'κατευθυνόμενη'—όπως είναι η αληθινή έννοια της εβραϊκής λέξης—'ενώπιόν Σου ως θυμίαμα';Ο Μακλάρεν δείχνει στη συνέχεια πώς η φωτιά για τέτοια προσευχή ανάβει από τη θυσία του Χριστού.
Από πού ανάφθηκε το θυμίαμα; Από κάρβουνα που μεταφέρθηκαν από το Θυσιαστήριο των Ολοκαυτωμάτων στην εξωτερική αυλή· δηλαδή, άναψε τη φωτιά στην καρδιά σου με κάρβουνο που μεταφέρθηκε από τη θυσία του Χριστού, και τότε θα φλογίσει· και μόνο τότε η αγάπη θα υψωθεί προς τα πάνω και οι επιθυμίες θα τεθούν στα πράγματα άνω. Η αρχή του χριστιανικού ζήλου έγκειται στην συνήθη συνειδητοποίηση ως γεγονός της μεγάλης αγάπης που 'με αγάπησε και έδωσε τον εαυτό της για εμένα.' Δεν υπάρχει πατενταρισμένος τρόπος να αποκτήσει κανείς ζωντανή χριστιανική εμπειρία εκτός από τον παλιό τρόπο της στενής προσκόλλησης στον Ιησού Χριστό τον Σωτήρα· και για να το κάνει αυτό, οφείλουμε να σκεφτόμαστε γι' Αυτόν, καθώς και να αισθανόμαστε γι' Αυτόν, πολύ περισσότερο από ό,τι φοβούμαι ότι κάνουμε οι περισσότεροι από εμάς.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν στρέφεται στη δεύτερη σκέψη της θυσίας με άδεια χέρια.
'Η ύψωση των χεριών μου ως η εσπερινή θυσία.' Σύμφωνα με το πνεύμα της εβραϊκής ποίησης η ίδια γενική ιδέα επαναλαμβάνεται στο δεύτερο μέλος του παραλληλισμού, αλλά με τροποποιήσεις. Τι υπονοείται στο να παρομοιάζονται τα υψωμένα άδεια χέρια με την εσπερινή θυσία; Πρώτον, είναι ομολογία ανίσχυρου κενού, ύψωση προσδοκώντων χεριών για να γεμίσουν με το δώρο από τον Θεό. Και, λέει αυτός ο Ψαλμωδός, 'Επειδή δεν φέρνω τίποτε στο χέρι μου, Συ με δέχεσαι, σαν να ερχόμουν φορτωμένος με προσφορές.' Αυτό είναι απλώς ένας γραφικός τρόπος να τεθεί μια οικεία, φθαρμένη αλήθεια, η οποία, όσο φθαρμένη κι αν είναι, χρειάζεται να ληφθεί υπόψη πολύ περισσότερο από εμάς, ότι η αληθινή λατρεία και η αληθέστερη τιμή του Θεού έγκειται όχι στο να δίνουμε αλλά στο να λαμβάνουμε. 'Δεν λατρεύεται με χέρια ανθρώπων, σαν να είχε ανάγκη από κάτι, αφού Αυτός δίνει σε όλους ζωή, και πνοή, και όλα τα πράγματα.Ο Μακλάρεν κλείνει υπογραμμίζοντας ότι η αληθινή λατρεία συνίσταται στο να λαμβάνουμε από τον Θεό.
'Ας είναι η ύψωση των χεριών μου ως η εσπερινή θυσία'· όπως λέει ο Ψαλμωδός σε άλλο σημείο, 'Τι θα αποδώσω στον Κύριο για όλες τις ευεργεσίες Του;'—δεν είναι ζήτημα απόδοσης, αλλά 'θα λάβω το ποτήρι της σωτηρίας.' Η λήψη είναι η αληθέστερη λατρεία μας, και η ύψωση άδειων, προσδοκώντων χεριών είναι, ενώπιον του Θεού, ως η εσπερινή θυσία.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην καθημερινή σας ζωή η προσευχή αισθάνεται περισσότερο σαν υποχρέωση παρά σαν ανάβαση; Πώς μπορεί η ανάμνηση της θυσίας του Χριστού να αναζωπυρώσει τη φλόγα της ευσέβειάς σας; Με ποιους τρόπους εξακολουθείτε να προσπαθείτε να φέρετε κάτι στα χέρια σας αντί απλώς να λαμβάνετε από τον Θεό;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλεύσπλαχνε, ἄς ἀναβῶσιν αἱ προσευχαὶ ἡμῶν ἐνώπιόν Σου ὡς θυμίαμα, καθὼς ὑψοῦμεν κενὰς χεῖρας ἐν προσδοκωμένῃ πίστει. Φύλαξον τὰ χείλη ἡμῶν ἀπὸ τοῦ κακοῦ καὶ στερέωσον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν ἐπὶ Σὲ μόνον, ἵνα εὕρωμεν τὸ καταφύγιον ἡμῶν ἐν τῷ ἐλέει Σου καὶ περιπατῶμεν ἐν τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματος. Πλήρωσον ἡμᾶς τῆς πληρότητος τοῦ Χριστοῦ, ἵνα αἱ ζωαὶ ἡμῶν διακηρύττωσιν τὴν ἀμετάβλητον ἀγάπην Σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →