Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αποκάλυψη
Αποκάλυψις 19 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από το Σχόλιο της Καθολικής Οικογενειακής Βίβλου του Χέιντοκ πάνω στο Βιβλίο της Αποκάλυψης. Στο κεφάλαιο 19 συναντούμε θριαμβευτικά οράματα ουράνιας δοξολογίας και της νικηφόρας επιστροφής του Χριστού. Η συλλογή του Χέιντοκ συγκεντρώνει γνώσεις από προγενέστερους Καθολικούς ερμηνευτές για να φωτίσει αυτές τις σκηνές για οικογένειες και σπουδαστές της Γραφής. Καθώς προχωρούμε μέσα από τους έξι παλμούς το σχόλιο θα καθοδηγήσει την ανάγνωση τη μελέτη και την προσευχητική μας ανταπόκριση. Ας διεγείρουν τα λόγια της Αποκάλυψης τόσο τον νου όσο και την καρδιά προς βαθύτερη πίστη.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε το κεφάλαιο 19 της Αποκάλυψης αργά και προσευχητικά. Ακούστε τις επαναλαμβανόμενες κραυγές Αλληλούια, την περιγραφή του λευκού αλόγου και την τελική νίκη επί του θηρίου. Αφήστε την εικόνα της ουράνιας λατρείας και της θείας κρίσης να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη. Κάντε παύση μετά από κάθε ενότητα για να αφήσετε τα λόγια να καθιζάνουν. Αυτή η ανάγνωση προετοιμάζει τον δρόμο για τις επιλογές σχολίων που ακολουθούν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χέιντοκ ανοίγει το σχόλιο στην Αποκάλυψη 19 εισάγοντας τη νέα σκηνή της αγαλλίασης.
Ο Χέιντοκ Καθολικό Σχόλιο Βίβλου Αποκ 19:1 εισερχόμαστε σε νέα σκηνή. Η Βαβυλών η μεγάλη έπεσε. Οι άγιοι εδώ παρουσιάζονται να αγάλλονται για τη γυναίκα που ήταν μεθυσμένη με το αίμα των αγίων. (Κεφ. ιζ΄. 6.) (Καλμέτ) --- Η φωνή πολλών πλήθους....λέγοντας: Αλληλούια. Σε αυτές τις οράσεις, όταν οι μάρτυρες έχουν θριαμβεύσει και νικήσει τους διώκτες, μερικές φορές παρουσιάζονται οι αινοί τους προς τον Θεό στον ουρανό. Εδώ στην Προτεσταντική μετάφραση, διατηρούνται το Αλληλούια και το Αμήν, τα οποία όπως παρατηρεί ο Άγιος Αυγουστίνος, δεν συνήθιζαν να αλλάζονται ή να μεταφράζονται σε καμία γλώσσα. (Ουίθαμ)Στο όραμα του ιππέα, το σχόλιο στρέφεται κατόπιν στους τίτλους που δίδονται στον Χριστό.
Ιδού ίππος λευκός. Οι τίτλοι και ο χαρακτήρας που δίδονται σε αυτόν που εκαθόταν επί του λευκού αυτού ίππου, δείχνουν ότι δι' αυτού παρίστατο ο Ιησούς Χριστός, καλούμενος επίσης εδώ ο Λόγος του Θεού, εδ. 13· και εδ. 16, και έχει επί του ιματίου αυτού και επί του μηρού αυτού γεγραμμένον: Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων, κ.λπ. (Ουίθαμ) --- Και ο καθήμενος, κ.λπ. Οι ουρανοί ανοίγουν και ο Άγιος Ιωάννης βλέπει τον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού, κατερχόμενον, καθήμενον επί ίππου λευκού. Γνωρίζεται διά των ιδιαιτέρων επωνυμιών πιστός και αληθινός. Πιστός, εν τη προστασία των δούλων αυτού· και αληθινός, διότι πάντοτε τηρεί αυστηρώς αληθές οτιδήποτε υπόσχεται. (Παστορίνι)Ο Χέιντοκ κατόπιν πραγματεύεται την στιγμήν κατά την οποίαν ο απόστολος πίπτει ενώπιον του αγγέλου.
Και έπεσα ενώπιον των ποδών αυτού, ίνα προσκυνήσω αυτόν. Οι της προφασιζομένης μεταρρυθμίσεως νομίζουν ότι έχουν εδώ σαφή απόδειξιν ότι ουδεμία προσκύνησις οφείλεται εις Αγγέλους και αγίους, και ότι οι παπικοί πράττοντες τούτο είναι ειδωλολάτραι. Προς απάντησιν τούτου: Πρώτον, καθιστούν τον Άγιον Ιωάννην τον απόστολον ένοχον της ειδωλολατρίας την οποίαν αποδίδουν εις ημάς. Διότι πρέπει να υποθέσουν και να παραδεχθούν ότι ο Άγιος Ιωάννης, ως προς τας διαθέσεις του νου και της θελήσεως αυτού, ήτο έτοιμος, ή μάλλον πίπτων, απέδιδεν ειδωλολατρικήν προσκύνησιν εις τον Άγγελον· και ποίος χριστιανός δύναται να πιστεύση τούτο περί τόσον μεγάλου αποστόλου, ότι μετά το να ετιμήθη διά πασών εκείνων των εκτάκτων οράσεων, θα ήτο είτε τόσον αμαθής ώστε να μη γνωρίζη τι είναι ειδωλολατρία, είτε τόσον ασεβής ώστε να γίνη ένοχος αυτής, και να αποδώση θείαν τιμήν εις οιοδήποτε κτίσμα; Και τι καθιστά τον Άγιον Ιωάννην εντελώς ανεπίτρεπτον, (εάν ήτο ειδωλολατρία) ευρίσκομεν αυτόν πράττοντα ακριβώς το αυτό δεύτερον, εις το τελευταίον κεφάλαιον της Αποκαλύψεως· (εδ. 7 και 8) τουτέστι, πίπτοντα εις τους πόδας του Αγγέλου ίνα προσκυνήση. Δεύτερον, καθότι θα ήτο υπερβολικώς παράλογον να υποπτευθώμεν τον απόστολον τούτον, τον ευαγγελιστήν τούτον, τον προφήτην τούτον της νέας διαθήκης, ότι είναι ένοχος αυτής, και αποδίδει θείαν τιμήν οφειλομένην εις τον Θεόν μόνον εις οιοδήποτε κτίσμα οποιονδήποτε· ούτω κατά λόγον δεν δυνάμεθα παρά να συμπεράνωμεν ότι δεν ήτο διατεθειμένος να αποδώση θείαν τιμήν εις ουδένα Άγγελον, γινώσκων αυτούς πάντας ως κτίσματα του Θεού. Εάν λοιπόν ήτο έτοιμος να αποδώση θείαν τιμήν, πρέπει είτε να είπωμεν ότι ενόμιζεν αυτόν ο οποίος εφαίνετο τότε εις αυτόν ως τον Σωτήρα ημών Χριστόν, Θεόν και άνθρωπον, ως τινές ερμηνεύουν· ή, το οποίον φαίνεται πιθανώτερον, ήτο μόνον διατεθειμένος να προσφέρη κατωτέραν τιμήν και προσκύνησιν εις τον Άγγελον, τοιαύτην οποίαν εγνώριζεν ότι ήτο επιτρεπτή: και διά τούτο ήτο διατεθειμένος να πράξη το αυτό και δεύτερον· αν και ο Άγγελος δεν ήθελε να δεχθή τούτο παρά του Αγίου Ιωάννου, ίνα μας πείση περισσότερον περί της μεγάλης αξιοπρεπείας του αποστόλου τούτου και προφήτου, ο οποίος θα ανυψούτο εν ουρανοίς εις βαθμόν δόξης, ουχί κατώτερον εκείνου των Αγγέλων: και ούτω ο Άγγελος λέγει εις αυτόν, ότι είναι ο συνδούλος αυτού, ο οποίος μετά αυτού πρέπει να προσκυνή τον Παντοδύναμον Θεόν, ότι διά των προφητειών τούτων αμφότεροι μαρτυρούμεν περί Ιησού Χριστού και της Εκκλησίας αυτού, ο Άγγελος αποκαλύπτων αυτάς, και ο Άγιος Ιωάννης δημοσιεύων αυτάς, το οποίον φαίνεται να είναι η έννοια των επομένων λόγων, διότι η μαρτυρία του Ιησού είναι το πνεύμα της προφητείας: ή δύνανται να ερμηνευθούν ούτω, διότι η μαρτυρία την οποίαν δίδομεν περί Χριστού και της Εκκλησίας αυτού, αμφότεροι λαμβάνομεν παρά του θείου Πνεύματος του Θεού, το οποίον αποκαλύπτει τοιαύτας αληθείας εις τους προφήτας αυτού. Τρίτον, οι Προτεστάνται επιδιώκουν να αποδείξουν ημάς ειδωλολάτρας εκ του ότι ο Άγιος Ιωάννης ήτο έτοιμος να πράξη, ή μάλλον εκ του ότι έπραξεν, εκφραζομένου εν τοις λόγοις τούτοις, και έπεσα ενώπιον των ποδών αυτού ίνα προσκυνήσω αυτόν· ή, ως εν τη Προτεσταντική μεταφράσει, και έπεσα εις τους πόδας αυτού ίνα προσκυνήσω αυτόν. Νυν είναι βέβαιον και σαφές ότι οι λόγοι ούτοι ούτε εν τω Λατινικώ ούτε εν τω Ελληνικώ, εκφράζουν την θείαν προσκύνησιν και τιμήν η οποία οφείλεται, και η οποία δίδεται εις τον Θεόν μόνον, είτε συμβουλευθώμεν την Εβραϊκήν είτε την των Εβδομήκοντα της Παλαιάς Διαθήκης, οι αυτό ακριβώς λόγοι χρησιμοποιούνται πολλάκις ίνα σημάνουν ουδέν πλέον ή κατωτέραν τιμήν αποδιδομένην εις κτίσματα. Τούτο είναι πράγμα καλώς γνωστόν, και συμφωνούμενον υπό παντός Προτεστάντου ως και Καθολικού, ο οποίος ανέγνωσε τας Γραφάς, ή ο οποίος γνωρίζει τιδήποτε περί Λατινικής, Ελληνικής, ή Εβραϊκής. Τέταρτον, φαίνεται πολύ παράξενον, πολύ ανεξήγητον, ότι οι αντίπαλοι ημών δεν θέλουν να εννοήσουν την διαφοράν μεταξύ της θείας τιμής οφειλομένης εις τον Θεόν μόνον, και κατωτέρας τιμής, σεβασμού, ή προσκυνήσεως αποδιδομένης εις Αγγέλους ή αγίους, εις τα λείψανα ή εικόνας αυτών, η οποία κατωτέρα τιμή δύναται, κατά τινα έννοιαν, να ονομασθή θρησκευτική τιμή, καθόσον αποδίδεται εις πρόσωπα ή πράγματα τα οποία δύνανται να ονομασθούν ιερά ή άγια. Δεν είναι η τιμή ή η προσκύνησις βεβαίως διάφορος, καθώς τα αντικείμενα ή τα πράγματα εις τα οποία αποδίδομεν τιμήν, και η πρόθεσις εκείνου ο οποίος αποδίδει την τιμήν ταύτην, είναι διάφορα, αν και ίσως τα εξωτερικά σημεία της υποκλίσεως, της γονυκλισίας, της προσπτώσεως, ή του ασπασμού, δύνανται να είναι τα αυτά; Τιμώμεν τον βασιλέα, και τιμώμεν επίσης τους αυλικούς αυτού, τους αξιωματούχους αυτού, και τους έχοντας αξιώματα και εξουσίαν παρ' αυτού: αλλά μήπως τις νομίζει ότι αποδίδομεν την αυτήν τιμήν εις πάντα ταύτα τα πρόσωπα ή πράγματα ανήκοντα εις αυτούς; αν και οι ανατολικοί λαοί γονυκλισούν ή προσπίπτουν ενώπιον βασιλέων ή προσώπων εν αξιώμασιν, ούτε αποδίδουν ούτε σκοπεύουν να αποδώσουν εις αυτούς θείαν τιμήν και υπερτάτην προσκύνησιν εις τον Θεόν μόνον; ότι τιμώμεν, προσκυνούμεν, λατρεύομεν και προσκυνούμεν αυτόν μόνον ως τον δημιουργόν πάντων των πραγμάτων; ότι ουδέποτε σκοπεύομεν να αποδώσωμεν οτιδήποτε αλλά κατωτέραν τιμήν εις τους ανωτάτους Αγγέλους ή αγίους, ή τα λείψανα και εικόνας αυτών. Γνωρίζομεν, πιστεύομεν, και ομολογούμεν ότι υπάρχει άπειρος απόστασις μεταξύ του Θεού του δημιουργού, και του ανωτάτου και τελειοτάτου πάντων των κτισμάτων· ούτως ώστε η τιμή την οποίαν αποδίδομεν εις αυτούς είναι απείρως κατωτέρα, καθώς και αυτοί είναι, της τιμής την οποίαν μετά της καρδίας και του νου ημών αποδίδομεν εις τον Θεόν: και πρέπει να λεχθή ότι αποδίδομεν θείαν τιμήν εις κτίσματα, και ούτω γινόμεθα ειδωλολάτραι, όταν ουδέποτε το σκοπεύομεν, όταν σκοπεύωμεν ακριβώς το εναντίον; Τούτο έκαμε τον κ. Θορντάικ, εν τω βιβλίω αυτού περί δικαίων σταθμών και μέτρων, να είπη εις τους Προτεστάντας αδελφούς αυτού, ότι η Εκκλησία της Ρώμης δεν δύναται να κατηγορηθή επί ειδωλολατρία διά την προσκύνησιν εικόνων αυτής, ούτε δι' ουδένα άλλον λόγον· και ούτω προτρέπει αυτούς να μη προσποιώνται ότι οδηγούν τον λαόν εκ της μύτης, ίνα πιστεύση υποθέσεις τας οποίας δεν δύνανται να αποδείξουν. Ιδέ Κεφ. β΄. και ιθ΄. (Ουίθαμ) --- Έπεσε ενώπιον, κ.λπ. Ο Άγιος Αθανάσιος και ο Άγιος Αυγουστίνος νομίζουν ότι ο Άγιος Ιωάννης ενόμιζε τον Άγγελον ως Ιησούν Χριστόν, και ως τοιούτον εποθύμει να αποδώση εις αυτόν την υπερτάτην ομολογίαν, ή ελληνιστί: λατρείαν. (Καλμέτ) --- Ο Άγιος Ιωάννης, εν ένδειξει ευγνωμοσύνης, προσφέρεται να αποδώση εις τον Άγγελον τοιαύτην ομολογίαν οία οφείλεται εις ον ομοίου αυτού βαθμού, την οποίαν όμως ο Άγγελος αρνείται να δεχθή, διδούς ως λόγον, ότι είναι συνδούλος του αποστόλου, και των αδελφών του αποστόλου, οι οποίοι μαρτυρούν περί Ιησού Χριστού. (Παστορίνι) --- Η ομιλία αύτη συμφωνεί προφανώς μετά του χαρακτήρος του [Ιωάννου] του Βαπτιστού, αλλά ουχί μετά του πραγματικού Αγγέλου. --- Η μαρτυρία του Ιησού είναι το πνεύμα της προφητείας. Η μαρτυρία την οποίαν δίδετε εις τον Χριστόν, διά του πάσχειν υπέρ του αγίου ονόματος αυτού και της ομολογίας της διδασκαλίας αυτού, είναι ισαξία προς το πνεύμα της προφητείας το οποίον κατέχω (Παστορίνι· Καλμέτ)
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Το επόμενο σχόλιο αναστοχάζεται πάνω στο σύμβολο του λεπτού λινού στην ουράνια οπτασία.
Λεπτό λινό. Το σύμβολο της δικαιώσεως, ή των καλών έργων και της αξίας των αγίων μελών αυτής· η πλέον ευάρεστη ενδυμασία με την οποία δύναται να παρουσιασθεί ενώπιον του Αρνίου. Η στολή αυτής είναι λαμπερή και λευκή, διότι έχει καθαρισθεί όπως το ασήμι εντός καμίνου, και ελούσθη λευκή εντός των υδάτων της θλίψεως και του διωγμού. (Παστορίνι) --- Το λεπτό λινό, ή βύσσος, το αναφερόμενο ενταύθα, είναι, κατά τον Καλμέτ, είδος μεταξιού παραγομένου υπό οστρακοδέρμου, καλουμένου πίννα· αν και ο αυτός λόγιος σχολιαστής επιτρέπει ότι οι Έλληνες συγγραφείς χρησιμοποιούν την λέξη ταύτην διά το λεπτόν λινόν.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πώς η ουράνια δοξολογία σε αυτό το κεφάλαιο σας προσκαλεί να ενωθείτε στη λατρεία των αγίων; Με ποιους τρόπους η μεταχείριση της ευλάβειας από το σχόλιο βαθαίνει την κατανόησή σας για την καθολική πρακτική; Πού αισθάνεστε ότι ο Χριστός σας καλεί σε μεγαλύτερη πιστότητα εν μέσω των δοκιμασιών που περιγράφονται;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ἰησοῦ, Βασιλεῦ βασιλέων καὶ Κύριε κυρίων, τοῦ ὁποίου τὴν νίκην οἱ ἅγιοι ἐν οὐρανῷ διακηρύττουν μὲ ἀδιάκοπο Ἀλληλούϊα, σύρε ἡμᾶς εἰς τὴν λατρείαν τοῦ Ἀρνίου καὶ ἔνδυσον ἡμᾶς τὴν λευκὴν βύσσον τῆς δικαιοσύνης. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ ἐπιμείνωμεν ἐν πίστει μέχρις οὗ κοινωνήσωμεν τοῦ δείπνου τοῦ γάμου τοῦ Ἀρνίου καὶ τοῦ θριάμβου τοῦ Σταυροῦ σου. Ταῦτα αἰτούμεθα πρὸς δόξαν Σὴν καὶ σωτηρίαν ψυχῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →