Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους
Β' Κορ 13 — με τον Μάθιου Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία του Μάθιου Χένρι για τη Β' Κορινθίους 13 μας καλεί να παραμείνουμε στις τελευταίες λέξεις του αποστόλου με σοβαρή χαρά. Σε αυτούς τους στίχους ο Παύλος ισορροπεί την προειδοποίηση και τη θέρμη, παροτρύνοντας την εκκλησία προς αυτοεξέταση ενώ επεκτείνει μια ευλογία που ακόμα αντηχεί μέσα στους αιώνες. Το σχόλιο του Χένρι μας βοηθά να ακούσουμε τόσο τη βαρύτητα όσο και τη χάρη στον τόνο του Παύλου, υπενθυμίζοντάς μας ότι κάθε επιστολή από έναν απόστολο φέρει τον παλμό της ίδιας της μέριμνας του Χριστού για τον λαό του. Καθώς ανοίγουμε αυτό το κεφάλαιο μαζί, είθε το ίδιο Πνεύμα που ενέπνευσε τον Παύλο να ανοίξει επίσης τις καρδιές μας για να δεχθούμε τόσο διόρθωση όσο και παρηγοριά.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε τη Β' Κορινθίους 13 ολόκληρη. Ακούστε την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση του αποστόλου για εξέταση της καρδιάς, τον πόθο του να σταθεί ισχυρή η εκκλησία, και την τρυφερή τριαδική ευλογία με την οποία υπογράφει τον αποχαιρετισμό του. Αφήστε τις λέξεις να καθίσουν πριν στραφούμε στις γνώσεις του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει ανιχνεύοντας το σκόπιμο πρότυπο του αποστόλου να προειδοποιεί πριν από την πειθαρχία.
Ι. Ο απόστολος απειλεί να είναι αυστηρός εναντίον των πεισματάρηδων αμαρτωλών όταν έρθει στην Κόρινθο, έχοντας ήδη στείλει σε αυτούς πρώτη και δεύτερη επιστολή, με κατάλληλες νουθεσίες και προτροπές, για να διορθώσει ό,τι ήταν εσφαλμένο μεταξύ τους. Σχετικά με αυτό μπορούμε να παρατηρήσουμε, 1. Την προσοχή με την οποία προχωρούσε στις κρίσεις του: δεν ήταν βιαστικός στη χρήση αυστηρότητας, αλλά έδωσε πρώτη και δεύτερη νουθεσία. Έτσι μερικοί κατανοούν τα λόγια του (εδ. 1): Αυτή είναι η τρίτη φορά που έρχομαι σε εσάς, αναφερόμενος στην πρώτη και δεύτερη επιστολή του, με τις οποίες τους νουθέτησε, σαν να ήταν παρών μαζί τους, αν και προσωπικά απουσίαζε, εδ. 2. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, αυτές οι δύο επιστολές είναι οι μάρτυρες που εννοεί στον πρώτο στίχο, αναφερόμενος μάλλον στην οδηγία του Σωτήρα μας (Ματθ. ιζ΄ 16) σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι χριστιανοί πρέπει να αντιμετωπίζουν τους παραβάτες πριν προχωρήσουν σε ακρότητα παρά στον νόμο του Μωυσή (Δευτ. ιζ΄ 6· ιθ΄ 15) για τη συμπεριφορά των κριτών σε ποινικές υποθέσεις. Πρέπει να πηγαίνουμε, ή να στέλνουμε, στον αδελφό μας, μία και δύο φορές, για να του πούμε το σφάλμα του. Έτσι ο απόστολος είχε πει αυτούς τους Κορινθίους προηγουμένως, στην πρώτη επιστολή του, και τώρα τους λέει, ή γράφει σε εκείνους που στο παρελθόν είχαν αμαρτήσει, και σε όλους τους άλλους, δίνοντας προειδοποίηση σε όλους πριν έρθει προσωπικά την τρίτη φορά, για να ασκήσει αυστηρότητα εναντίον σκανδαλωδών παραβατών. Άλλοι νομίζουν ότι ο απόστολος είχε σχεδιάσει και προετοιμάσει το ταξίδι του στην Κόρινθο δύο φορές ήδη, αλλά εμποδίστηκε από την πρόνοια, και τώρα τους ενημερώνει για τις προθέσεις του μια τρίτη φορά να έρθει σε αυτούς. Όπως και αν έχει, είναι αξιοσημείωτο ότι κρατούσε λογαριασμό πόσες φορές προσπάθησε, και τι κόπους κατέβαλε με αυτούς τους Κορινθίους για το καλό τους: και μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι λογαριασμός τηρείται στον ουρανό, και θα λογαριασθούμε μια άλλη ημέρα για τις βοήθειες που είχαμε για τις ψυχές μας, και πώς τις βελτιώσαμε. 2. Η ίδια η απειλή: Ότι αν (ή όταν) ερχόταν πάλι (προσωπικά) δεν θα λυπόταν τους πεισματάρηδες αμαρτωλούς, και εκείνους που ήταν αμετανόητοι, στις σκανδαλώδεις παρανομίες τους. Τους είχε πει προηγουμένως, φοβόταν ότι ο Θεός θα τον ταπείνωνε μεταξύ τους, επειδή θα έβρισκε μερικούς που είχαν αμαρτήσει και δεν είχαν μετανοήσει· και τώρα δηλώνει ότι δεν θα λυπόταν τέτοιους, αλλά θα επέβαλλε εκκλησιαστικές κυρώσεις σε αυτούς, οι οποίες θεωρείται ότι συνοδεύονταν σε εκείνους τους πρώτους χρόνους με ορατά και έκτακτα σημεία θείας δυσαρέσκειας. Σημείωσε, Αν και είναι η ελεήμων μέθοδος του Θεού να υπομένει μακροθυμία με τους αμαρτωλούς, όμως δεν θα υπομένει πάντα· στο τέλος θα έρθει, και δεν θα λυπηθεί εκείνους που παραμένουν πεισματάρηδες και αμετανόητοι, παρά τις μεθόδους του για να τους επαναφέρει και να τους διορθώσει.Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει πώς η πρόσκληση για αυτοεξέταση χρησιμεύει ως απόδειξη της παρουσίας του Χριστού στη διακονία του αποστόλου.
ΙΙ. Ο απόστολος αποδίδει λόγο για τον οποίο θα ήταν τόσο αυστηρός, δηλαδή για απόδειξη ότι ο Χριστός μιλάει εντός του, την οποία ζητούσαν, εδ. 3. Η απόδειξη της αποστολικότητάς του ήταν αναγκαία για την πίστη, την επιβεβαίωση, και την επιτυχία, του ευαγγελίου που κήρυττε· και επομένως όσοι αρνούνταν αυτό έπρεπε δικαίως και αυστηρά να ελεγχθούν. Ήταν ο σκοπός των ψευδοδιδασκάλων να κάνουν τους Κορινθίους να αμφισβητήσουν αυτό το ζήτημα, για το οποίο όμως δεν είχαν αδύναμες, αλλά ισχυρές και δυνατές αποδείξεις (εδ. 3), παρά το ταπεινό σχήμα που έκανε στον κόσμο και την περιφρόνηση που από μερικούς του ρίχτηκε. Ακριβώς όπως ο ίδιος ο Χριστός σταυρώθηκε μέσω αδυναμίας, ή εμφανίστηκε στη σταύρωσή του ως αδύναμο και περιφρονητέο πρόσωπο, αλλά ζει με τη δύναμη του Θεού, ή στην ανάστασή του και τη ζωή του φανερώνει τη θεία δύναμή του (εδ. 4), έτσι και οι απόστολοι, όσο ταπεινοί και περιφρονητέοι κι αν φαίνονταν στον κόσμο, όμως, ως όργανα, φανέρωναν τη δύναμη του Θεού, και ιδιαίτερα τη δύναμη της χάριτός του, στη μεταστροφή του κόσμου στον χριστιανισμό. Και επομένως, ως απόδειξη σε εκείνους που μεταξύ των Κορινθίων ζητούσαν απόδειξη ότι ο Χριστός μιλάει στον απόστολο, τους προτρέπει να αποδείξουν τον χριστιανισμό τους (εδ. 5): Εξετάστε τους εαυτούς σας, κ.λπ. Με αυτό υπαινίσσεται ότι, αν μπορούσαν να αποδείξουν τον δικό τους χριστιανισμό, αυτό θα ήταν απόδειξη της αποστολικότητάς του· γιατί αν ήταν στην πίστη, αν ο Ιησούς Χριστός ήταν εντός τους, αυτό ήταν απόδειξη ότι ο Χριστός μιλούσε εντός του, επειδή ήταν μέσω της διακονίας του που πίστεψαν. Δεν ήταν μόνο διδάσκαλος, αλλά πατέρας σε αυτούς. Τους είχε γεννήσει ξανά μέσω του ευαγγελίου του Χριστού. Τώρα δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι θεία δύναμη θα συνόδευε τις διακονίες του αν δεν είχε την αποστολή του από ψηλά. Αν λοιπόν μπορούσαν να αποδείξουν ότι οι ίδιοι δεν είναι αποδοκιμασμένοι, δεν είναι απορριφθέντες από τον Χριστό, εμπιστευόταν ότι θα γνώριζαν ότι αυτός δεν ήταν αποδοκιμασμένος (εδ. 6), δεν αποκηρυγμένος από τον Χριστό. Αυτό που λέει εδώ ο απόστολος για το καθήκον των Κορινθίων να εξετάσουν τους εαυτούς τους, κ.λπ., με την ιδιαίτερη άποψη που ήδη αναφέρθηκε, εφαρμόζεται στο μεγάλο καθήκον όλων όσοι αυτοαποκαλούνται χριστιανοί, να εξετάσουν τους εαυτούς τους σχετικά με την πνευματική τους κατάσταση. Πρέπει να εξετάζουμε αν είμαστε στην πίστη, επειδή είναι ζήτημα στο οποίο μπορεί εύκολα να εξαπατηθούμε, και στο οποίο η απάτη είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη: επομένως μας αφορά να αποδείξουμε τους εαυτούς μας, να θέσουμε το ερώτημα στις δικές μας ψυχές, αν ο Χριστός είναι εντός μας, ή όχι· και ο Χριστός είναι εντός μας, εκτός αν είμαστε αποδοκιμασμένοι: έτσι είτε είμαστε αληθινοί χριστιανοί είτε είμαστε μεγάλοι απατεώνες· και τι ονειδιστικό πράγμα είναι για έναν άνθρωπο να μην γνωρίζει τον εαυτό του, να μην γνωρίζει τον δικό του νου!Ο Χένρι στη συνέχεια αναπτύσσει την προσευχή του αποστόλου και τους λόγους που τη διαμορφώνουν.
ΙΙ. Οι λόγοι για τους οποίους ο απόστολος ανέπεμψε αυτή την προσευχή στον Θεό υπέρ των Κορινθίων, οι οποίοι λόγοι έχουν ιδιαίτερη αναφορά στην περίπτωσή τους, και στο θέμα για το οποίο έγραφε σε αυτούς. Παρατήρησε, τους λέει, 1. Δεν ήταν τόσο για την προσωπική του φήμη όσο για την τιμή της θρησκείας: «Όχι για να φανούμε εμείς εγκεκριμένοι, αλλά για να κάνετε εσείς αυτό που είναι τίμιο, ή ευπρεπές, και για την πίστη της θρησκείας, αν και εμείς να ονειδιζόμαστε και να υβριζόμαστε, και να λογιζόμαστε ως αποδοκιμασμένοι», εδ. 7. Σημείωσε, (1.) Η μεγάλη επιθυμία των πιστών διακόνων του ευαγγελίου είναι να τιμηθεί το ευαγγέλιο που κηρύττουν, όσο και αν τα πρόσωπά τους να υβρίζονται. (2.) Ο καλύτερος τρόπος να κοσμήσουμε την αγία θρησκεία μας είναι να κάνουμε αυτό που είναι τίμιο, και καλής φήμης, να περπατούμε όπως αρμόζει στο ευαγγέλιο του Χριστού. 2. Άλλος λόγος ήταν αυτός: για να είναι ελεύθεροι από κάθε κατηγορία και έλεγχο όταν θα ερχόταν σε αυτούς. Αυτό υπαινίσσεται στο εδ. 8, Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε εναντίον της αληθείας, αλλά υπέρ της αληθείας. Αν λοιπόν δεν έκαναν κακό, ούτε ενεργούσαν αντίθετα προς την ομολογία τους του ευαγγελίου, ο απόστολος δεν είχε δύναμη ούτε εξουσία να τους τιμωρήσει. Είχε πει προηγουμένως (κεφ. ι΄ 8) και λέει εδώ (εδ. 10) ότι η δύναμη που του είχε δώσει ο Κύριος ήταν για οικοδομή, όχι για καταστροφή· έτσι, αν και ο απόστολος είχε μεγάλες δυνάμεις που του είχαν ανατεθεί για την πίστη και την πρόοδο του ευαγγελίου, όμως δεν μπορούσε να κάνει τίποτε για την υποτίμηση της αληθείας, ούτε για την αποθάρρυνση εκείνων που υπάκουαν σε αυτήν. Δεν μπορούσε, δηλαδή, δεν ήθελε, δεν τολμούσε, δεν είχε αποστολή να ενεργήσει εναντίον της αληθείας· και είναι αξιοσημείωτο πώς ο απόστολος χαιρόταν σε αυτή την ευλογημένη αδυναμία: «Χαιρόμαστε», λέει (εδ. 9), «όταν είμαστε αδύναμοι και εσείς είστε ισχυροί· δηλαδή, ότι δεν έχουμε δύναμη να ελέγξουμε εκείνους που είναι ισχυροί στην πίστη και καρποφόροι σε καλά έργα.» Μερικοί κατανοούν αυτό το χωρίο έτσι: «Αν και είμαστε αδύναμοι μέσω διωγμών και περιφρόνησης, το υπομένουμε υπομονετικά, και επίσης χαρούμενα, ενώ βλέπουμε ότι εσείς είστε ισχυροί, ότι είστε ευημερούντες στην αγιότητα, και επιμένετε στην καλοπραγία.» Γιατί, 3. Επιθυμούσε την τελειότητά τους (εδ. 9)· δηλαδή, να είναι ειλικρινείς, και να στοχεύουν στην τελειότητα (η ειλικρίνεια είναι η ευαγγελική μας τελειότητα), ή αλλιώς ευχόταν να υπάρξει πλήρης μεταρρύθμιση μεταξύ τους. Δεν επιθυμούσε μόνο να φυλαχθούν από την αμαρτία, αλλά επίσης να αυξηθούν στη χάρη, και να προοδεύσουν στην αγιότητα, και όλα όσα ήταν εσφαλμένα μεταξύ τους να διορθωθούν και να μεταρρυθμιστούν. Αυτός ήταν ο μεγάλος σκοπός της συγγραφής αυτής της επιστολής, και εκείνη η ελευθερία που χρησιμοποίησε μαζί τους γράφοντας αυτά τα πράγματα (εκείνες τις φιλικές νουθεσίες και προειδοποιήσεις), ενώ απουσίαζε, ώστε, όταν είναι παρών, να μην χρησιμοποιήσει οξύτητα (εδ. 10), δηλαδή, να μην προχωρήσει στην έσχατη ακρότητα στην άσκηση της δύναμης που του είχε δώσει ο Κύριος ως απόστολος, για να εκδικηθεί κάθε ανυπακοή, κεφ. ι΄ 6.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι στοχάζεται στις τελικές προτροπές που καλλιεργούν την αγάπη και την ειρήνη μεταξύ των πιστών.
2. Τους ενθαρρύνει με την υπόσχεση της παρουσίας του Θεού μεταξύ τους: Ο Θεός της αγάπης και της ειρήνης θα είναι μαζί σας, εδ. 11. Σημείωσε, (1.) Ο Θεός είναι ο Θεός της αγάπης και της ειρήνης. Είναι ο δημιουργός της ειρήνης, και εραστής της ομόνοιας. Μας αγάπησε, και είναι πρόθυμος να είναι σε ειρήνη μαζί μας· μας προστάζει να τον αγαπούμε, και να συμφιλιωθούμε μαζί του, και επίσης να αγαπούμε ο ένας τον άλλον, και να είμαστε σε ειρήνη μεταξύ μας. (2.) Ο Θεός θα είναι με εκείνους που ζουν στην αγάπη και την ειρήνη. Θα αγαπά εκείνους που αγαπούν την ειρήνη· θα κατοικεί μαζί τους εδώ, και αυτοί θα κατοικήσουν μαζί του για πάντα. Τέτοιοι θα έχουν την ελεήμονα παρουσία του Θεού εδώ, και θα γίνουν δεκτοί στην ένδοξη παρουσία του στο εξής.Ο Χένρι ολοκληρώνει εκθέτοντας την αποστολική ευλογία που σφραγίζει την επιστολή.
ΙΙ. Η αποστολική ευλογία (εδ. 14): Η χάρις του Κυρίου Ιησού Χριστού, και η αγάπη του Θεού, και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, ας είναι με σας όλους. Έτσι ο απόστολος ολοκληρώνει την επιστολή του, και έτσι είναι συνήθες και πρέπον να απολύονται οι λατρευτικές συνάξεις. Αυτό αποδεικνύει σαφώς τη διδασκαλία του ευαγγελίου, και είναι ομολογία ότι Πατέρας, Υιός, και Πνεύμα, είναι τρία διακριτά πρόσωπα, όμως ένας Θεός· και εδώ το ίδιο, ότι είναι η πηγή όλων των ευλογιών στους ανθρώπους. Επίσης υπαινίσσεται το καθήκον μας, το οποίο είναι να έχουμε το βλέμμα μας με πίστη στον Πατέρα, τον Υιό, και το Άγιο Πνεύμα—να ζούμε σε συνεχή φροντίδα για τα τρία πρόσωπα της Τριάδας, στο όνομα των οποίων βαπτιστήκαμε, και στο όνομα των οποίων ευλογούμαστε. Αυτή είναι πολύ επίσημη ευλογία, και πρέπει να καταβάλουμε κάθε επιμέλεια για να κληρονομήσουμε αυτή την ευλογία. Η χάρις του Χριστού, η αγάπη του Θεού, και η κοινωνία (ή επικοινωνία) του Αγίου Πνεύματος: η χάρις του Χριστού ως Λυτρωτή, η αγάπη του Θεού που έστειλε τον Λυτρωτή, και όλες οι επικοινωνίες αυτής της χάριτος και της αγάπης, που έρχονται σε εμάς μέσω του Αγίου Πνεύματος· είναι οι επικοινωνίες του Αγίου Πνεύματος που μας προσόντων για συμμετοχή στη χάρι του Χριστού, και στην αγάπη του Θεού: και δεν μπορούμε να επιθυμήσουμε περισσότερα για να μας κάνουν ευτυχείς από τη χάρι του Χριστού, την αγάπη του Θεού, και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πού στη ζωή μου αντιστέκομαι σε έναν αναγκαίο λόγο διόρθωσης; Πόσο τακτικά σταματώ για να εξετάσω αν ο Χριστός κατοικεί αληθινά μέσα μου; Πώς θα έμοιαζε για μένα να επιδιώξω τόσο την αλήθεια όσο και την ειρήνη στις σχέσεις μου αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, ἐρεύνησον τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματός σου καὶ ἀποκάλυψον πᾶσαν θέσιν ὅπου ἐγίναμεν ἀμελεῖς ἢ ὑπερήφανοι. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ χάριν τοῦ εὐαγγελίου σου, καὶ συνένωσον ἡμᾶς ἐν τῇ ἀγάπῃ καὶ τῇ ἑνότητι αἱ ὁποῖαι πηγάζουν ἐκ τοῦ Χριστοῦ. Εἴθε ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ ἀναπαύωνται ἐφ' ἡμᾶς καὶ ἐπὶ πάντα τὸν λαόν σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →