Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτικόν 7-8 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία του Ματθαίου Χένρι στο Λευιτικόν ανοίγει ένα παράθυρο στη ρυθμισμένη λατρεία του αρχαίου Ισραήλ. Το σχόλιό του στα κεφάλαια 7 και 8 ανιχνεύει τις τελικές οδηγίες για τις διάφορες προσφορές και στη συνέχεια καταγράφει τη δημόσια καθιέρωση του Ααρών και των υιών του. Μέσα από τα μάτια του Χένρι βλέπουμε πώς κάθε λεπτομέρεια της θυσίας και της ιεροσύνης έδειχνε προς τον Χριστό ενώ διαμόρφωνε και την καθημερινή ευσέβεια του λαού του Θεού. Καθώς αργούμε σήμερα πάνω στις παραγράφους του, καλούμαστε να σκεφτούμε τόσο την αγιότητα που απαιτείται από εκείνους που πλησιάζουν τον Θεό όσο και την γενναιόδωρη πρόνοια που ο Θεός παρέχει στους υπηρέτες του. Ας καθοδηγήσει η σταθερή, γεμάτη Γραφή φωνή του Χένρι τον στοχασμό μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 7 και 8 του Λευιτικού στη δική σας Βίβλο. Προσέξτε τις προσεκτικές διακρίσεις μεταξύ της προσφοράς για παράπτωμα, της προσφοράς ειρήνης και της προσφοράς καθιέρωσης, και παρατηρήστε πώς ολόκληρη η σύναξη συγκεντρώνεται για να παρακολουθήσει τη χειροτονία των ιερέων. Αφήστε την επαναλαμβανόμενη έμφαση του κειμένου στην αγιότητα, την τάξη και τη θεία εντολή να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν στραφείτε στους στοχασμούς του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά με μια επισκόπηση των εναπομένων κανονισμών για την προσφορά παράπτωματος και των σχετικών ιερατικών μεριδίων.
Παρατηρήστε εδώ, 1. Σχετικά με την προσφορά παράπτωματος, ότι, επειδή ήταν πολύ της ίδιας φύσεως με την προσφορά αμαρτίας, έπρεπε να διέπεται από τους ίδιους κανόνες, εδ. 6. Όταν το αίμα και το λίπος προσφέρονταν στον Θεό για εξιλέωση, οι ιερείς έπρεπε να τρώνε τη σάρκα, όπως εκείνη της προσφοράς αμαρτίας, στον άγιο τόπο. Οι Ιουδαίοι έχουν μια παράδοση (όπως την έχουμε από τον λόγιο επίσκοπο Πάτρικ) σχετικά με τον ραντισμό του αίματος της προσφοράς παράπτωματος γύρω γύρω πάνω στο θυσιαστήριο, 'Ότι υπήρχε μια κόκκινη γραμμή που πήγαινε γύρω γύρω στο θυσιαστήριο ακριβώς στη μέση, και το αίμα των ολοκαυτωμάτων ραντιζόταν γύρω γύρω πάνω από τη γραμμή, αλλά εκείνο των προσφορών παράπτωματος και ειρήνης γύρω γύρω κάτω από τη γραμμή.' Όσον αφορά τη σάρκα της προσφοράς παράπτωματος, το δικαίωμα σε αυτήν ανήκε στον ιερέα που την πρόσφερε, εδ. 7. Εκείνος που έκανε το έργο έπρεπε να έχει τον μισθό. Αυτό ήταν ενθάρρυνση για τους ιερείς να δίνουν επιμελή προσοχή στο θυσιαστήριο· όσο πιο πρόθυμοι και απασχολημένοι ήταν, τόσο περισσότερο κέρδιζαν. Σημειώστε, Όσο πιο επιμελείς είμαστε στις υπηρεσίες της θρησκείας, τόσο περισσότερο θα θερίσουμε τα οφέλη της. Αλλά οποιοσδήποτε από τους ιερείς, και τα αρσενικά των οικογενειών τους, μπορούσε να προσκληθεί από εκείνον στον οποίο ανήκε να συμμετάσχει μαζί του: Κάθε αρσενικό μεταξύ των ιερέων θα φάει από αυτό, δηλαδή μπορεί να φάει από αυτό, στον άγιο τόπο, εδ. 6. Και, χωρίς αμφιβολία, ήταν η συνήθεια να φέρονται ο ένας στον άλλον με εκείνα τα προνόμια του αξιώματός τους, με τα οποία διατηρούνταν η φιλία και η κοινωνία μεταξύ των ιερέων. Δωρεάν είχαν λάβει, και έπρεπε δωρεάν να δώσουν. Φαίνεται ότι ο προσφέρων δεν έπρεπε ο ίδιος να έχει κανένα μερίδιο από την προσφορά παράπτωμά του, όπως έπρεπε να έχει από την προσφορά ειρήνης του· αλλά όλα διαιρούνταν μεταξύ του θυσιαστηρίου και του ιερέα. Πρόσφεραν προσφορές ειρήνης σε ευγνωμοσύνη για έλεος, και τότε ήταν κατάλληλο να γευματίσουν· αλλά πρόσφεραν προσφορές παράπτωματος σε λύπη για αμαρτία, και τότε η νηστεία ήταν πιο κατάλληλη, σε ένδειξη ιερού πένθους και απόφασης να απέχουν από την αμαρτία. 2. Σχετικά με την ολοκαύτωση διορίζεται εδώ ότι ο ιερέας που την πρόσφερε έπρεπε να έχει το δέρμα (εδ. 8), το οποίο χωρίς αμφιβολία μπορούσε να το κάνει χρήματα. 'Αυτό' (λένε οι Ιουδαίοι) 'εννοείται μόνο για τα ολοκαυτώματα που προσφέρονταν από ιδιαίτερα πρόσωπα· γιατί το κέρδος από τα δέρματα των καθημερινών ολοκαυτωμάτων για τη σύναξη πήγαινε στην επισκευή του αγιαστηρίου.' Μερικοί υποστηρίζουν ότι αυτός ο διορισμός θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε το ότι ο Θεός έντυσε τους πρώτους γονείς μας με δερμάτινα ενδύματα, Γεν. γ΄ 21. Είναι πιθανό ότι τα ζώα των οποίων τα δέρματα ήταν προσφέρθηκαν σε θυσία ως ολοκαυτώματα, και ότι ο Αδάμ ήταν ο ιερέας που τα πρόσφερε· και τότε ο Θεός του έδωσε τα δέρματα, ως αμοιβή του, για να φτιάξει ρούχα για τον εαυτό του και τη γυναίκα του, σε ανάμνηση του οποίου τα δέρματα ανήκαν πάντα στον ιερέα· και δείτε Γεν. κζ΄ 16. 3. Σχετικά με την προσφορά σιτηρών, αν ήταν μαγειρεμένη, ήταν κατάλληλη να φαγωθεί αμέσως· και επομένως ο ιερέας που την πρόσφερε έπρεπε να την έχει, εδ. 9. Αν ήταν ξερή, δεν υπήρχε τόση ανάγκη να βιαστεί κανείς να τη χρησιμοποιήσει· και επομένως έπρεπε να γίνει ίση διανομή της μεταξύ όλων των ιερέων που ήταν τότε σε υπηρεσία, εδ. 10.Ο Χένρι στη συνέχεια στρέφεται στη φύση και τις ποικίλες προθέσεις των προσφορών ειρήνης.
Ι. Η φύση και η πρόθεση των προσφορών ειρήνης ανοίγονται εδώ πιο διακριτά. Προσφέρονταν είτε, 1. Σε ευγνωμοσύνη για κάποιο ειδικό έλεος που λήφθηκε, όπως ανάρρωση από ασθένεια, διαφύλαξη σε ταξίδι, διάσωση στη θάλασσα, λύτρωση από αιχμαλωσία, όλα τα οποία καθορίζονται στους Ψαλμούς ρζ΄, και για αυτά οι άνθρωποι καλούνται να προσφέρουν τη θυσία ευχαριστίας, εδ. 22. Ή, 2. Σε εκπλήρωση κάποιου τάματος που έκανε ένας άνθρωπος όταν ήταν σε θλίψη (εδ. 16), και αυτό ήταν λιγότερο έντιμο από το προηγούμενο, αν και η παράλειψή του θα ήταν πιο υπεύθυνη. Ή, 3. Σε ικεσία για κάποιο ειδικό έλεος που ένας άνθρωπος επιδίωκε και προσδοκούσε, εδώ ονομαζόμενο εκούσια προσφορά. Αυτή συνόδευε τις προσευχές ενός ανθρώπου, όπως η πρώτη τις αίνους του. Δεν βρίσκουμε ότι οι άνθρωποι δεσμεύονταν από τον νόμο, εκτός αν είχαν δεσμευτεί με τάμα, να προσφέρουν αυτές τις προσφορές ειρήνης σε τέτοιες περιστάσεις, όπως έπρεπε να φέρουν τις θυσίες εξιλέωσης σε περίπτωση αμαρτίας που διαπράχθηκε. Όχι ότι η προσευχή και ο αίνος δεν είναι τόσο καθήκον μας όσο η μετάνοια· αλλά εδώ, στις εκφράσεις της αίσθησης ελέους, ο Θεός τους άφησε περισσότερο στην ελευθερία τους παρά στις εκφράσεις της αίσθησης αμαρτίας—για να δοκιμάσει τη γενναιοδωρία της ευσέβειάς τους, και ώστε οι θυσίες τους, όντας εκούσιες προσφορές, να είναι πιο αξιέπαινες και αποδεκτές· και, υποχρεώνοντάς τους να φέρουν τις θυσίες εξιλέωσης, ο Θεός θα έδειχνε την αναγκαιότητα της μεγάλης εξιλέωσης.Ο Χένρι στη συνέχεια λεπτομερεί το καθορισμένο μερίδιο που ανήκει στους ιερείς από κάθε προσφορά ειρήνης.
5. Το μερίδιο του ιερέα από τις προσφορές ειρήνης καθορίζεται εδώ. Από κάθε ζώο που προσφερόταν για προσφορά ειρήνης ο ιερέας που την πρόσφερε έπρεπε να έχει για τον εαυτό του το στήθος και τον δεξιό ώμο, εδ. 30-34. Παρατηρήστε εδώ, (1.) Ότι όταν η θυσία σκοτωνόταν ο προσφέρων ο ίδιος έπρεπε, με τα ίδια του τα χέρια, να παρουσιάσει το μέρος του Θεού από αυτήν, ώστε να σημάνει έτσι την πρόθυμη παράδοσή της στον Θεό, και την επιθυμία του να γίνει αποδεκτή. Έπρεπε με τα ίδια του τα χέρια να την υψώσει, σε ένδειξη της εκτίμησής του προς τον Θεό ως Θεό του ουρανού, και έπειτα να την κουνήσει πέρα δώθε, σε ένδειξη της εκτίμησής του προς τον Θεό ως Κύριο όλης της γης, στον οποίο έτσι, όσο μπορούσε να φτάσει, την πρόσφερε, δείχνοντας την ετοιμότητα και την επιθυμία του να τον τιμήσει. Τώρα αυτό που έτσι υψώθηκε και κουνήθηκε ήταν το λίπος, και το στήθος, και ο δεξιός ώμος, όλα προσφέρθηκαν στον Θεό· και έπειτα διέταξε το λίπος στο θυσιαστήριό του, και το στήθος και τον ώμο στον ιερέα του, και τα δύο όντας οι δέκτες του. (2.) Ότι όταν το λίπος καίγονταν ο ιερέας έπαιρνε το μέρος του, πάνω στο οποίο αυτός και η οικογένειά του έπρεπε να γευματίσουν, όπως και ο προσφέρων και η οικογένειά του. Σε ιερή χαρά και ευχαριστία, είναι καλό να έχουμε τους λειτουργούς μας να προπορεύονται και να είναι το στόμα μας προς τον Θεό. Η μελωδία είναι γλυκιά όταν εκείνος που σπέρνει και εκείνοι που θερίζουν χαίρονται μαζί. Μερικοί παρατηρούν μια σημασία στα μέρη που ανατέθηκαν στους ιερείς: το στήθος και ο ώμος υποδηλώνουν τα συναισθήματα και τις πράξεις, τα οποία πρέπει να αφιερωθούν στην τιμή του Θεού από όλο τον λαό του και στην υπηρεσία επίσης της εκκλησίας από όλους τους ιερείς του. Ο Χριστός, η μεγάλη προσφορά ειρήνης μας, γευματίζει όλους τους πνευματικούς ιερείς του με το στήθος και τον ώμο, με την αγαπητότερη αγάπη και τις γλυκύτερες και ισχυρότερες υποστηρίξεις· γιατί δική του είναι η σοφία του Θεού και η δύναμη του Θεού. Όταν ο Σαούλ προοριζόταν για βασιλιάς ο Σαμουήλ διέταξε να τεθεί μπροστά του ο ώμος της προσφοράς ειρήνης (Α΄ Σαμ. θ΄ 24), το οποίο του έδωσε μια υπόδειξη για κάτι μεγάλο και ιερό που προοριζόταν για αυτόν. Ο Ιησούς Χριστός είναι η μεγάλη προσφορά ειρήνης μας· γιατί έκανε τον εαυτό του θυσία, όχι μόνο για να εξιλεώσει για την αμαρτία, και έτσι να μας σώσει από την κατάρα, αλλά για να αγοράσει μια ευλογία για εμάς, και κάθε αγαθό. Με την χαρούμενη συμμετοχή μας στα οφέλη της λύτρωσης γευματίζουμε πάνω στη θυσία, για να σημάνουμε το οποίο θεσπίστηκε το δείπνο του Κυρίου.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι κλείνει το τμήμα αντανακλώντας στο διαρκές διάταγμα που δόθηκε τόσο στους ιερείς όσο και στον λαό.
Εδώ είναι το συμπέρασμα αυτών των νόμων σχετικά με τις θυσίες, αν και μερικοί από αυτούς επαναλαμβάνονται και εξηγούνται αργότερα. Αυτοί πρέπει να θεωρηθούν, 1. Ως παραχώρηση στους ιερείς, εδ. 35, 36. Την ημέρα που χειροτονήθηκαν σε αυτό το έργο και αξίωμα έγινε αυτή η πρόβλεψη για την άνετη συντήρησή τους. Σημειώστε, Ο Θεός θα φροντίσει ώστε εκείνοι που απασχολούνται για αυτόν να πληρώνονται καλά και να προνοούνται καλά. Εκείνοι που λαμβάνουν το χρίσμα του Πνεύματος για να λειτουργούν προς τον Κύριο θα έχουν το μερίδιό τους, και θα είναι άξιο μερίδιο, από τις προσφορές του Κυρίου· γιατί το έργο του Θεού είναι ο ίδιος ο μισθός του, και υπάρχει παρούσα ανταμοιβή υπακοής στην υπακοή. 2. Ως αιώνιο διάταγμα για τον λαό, ότι έπρεπε να φέρουν αυτές τις προσφορές σύμφωνα με τους καθορισμένους κανόνες, και πρόθυμα να δώσουν στους ιερείς το μερίδιό τους από αυτές. Ο Θεός διέταξε τους υιούς Ισραήλ να προσφέρουν τις προσφορές τους, εδ. 38. Σημειώστε, Οι επίσημες πράξεις θρησκευτικής λατρείας είναι διατεταγμένες. Δεν είναι πράγματα στα οποία αφήνεται η ελευθερία μας, και τα οποία μπορούμε να κάνουμε ή να μην κάνουμε κατά την ευχαρίστησή μας· αλλά είμαστε υπό απαραίτητες υποχρεώσεις να τις εκτελούμε στην εποχή τους, και είναι σε κίνδυνο αν τις παραλείψουμε. Η τήρηση των νόμων του Χριστού δεν μπορεί να είναι λιγότερο αναγκαία από ό,τι ήταν η τήρηση των νόμων του Μωυσή.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στη ζωή μου αντιμετωπίζω τα ιερά καθήκοντα ως προαιρετικά αντί για διατεταγμένα; 2. Πώς θα μπορούσα να παρουσιάσω πιο σκόπιμα τόσο τα συναισθήματά μου όσο και τις πράξεις μου στον Κύριο ως ζωντανές προσφορές; 3. Με ποιους τρόπους υποστηρίζω επί του παρόντος εκείνους που ο Θεός έχει ξεχωρίσει για διακονία;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ουράνιε Πατέρα, Σε υψώνουμε για τις άγιες προσφορές που έχεις διατάξει, οι οποίες αποκαλύπτουν τόσο τις δίκαιες απαιτήσεις Σου όσο και την ευγενική Σου πρόβλεψη για τους αμαρτωλούς να πλησιάζουν. Με το Πνεύμα Σου, ενδυνάμωσέ μας να παρουσιάζουμε τις ευχαριστίες και τα τάματά μας με καθαρά χέρια και αγνές καρδιές, εμπιστευόμενοι πλήρως στην τετελεσμένη θυσία του Χριστού, του μεγάλου Αρχιερέα μας. Αφιέρωσέ μας εκ νέου για την υπηρεσία Σου, ώστε κάθε πράξη λατρείας να είναι αποδεκτή εν Αυτώ και να φέρει δόξα στο όνομά Σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →