Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Θεσσαλονικείς
Α' Θεσσαλονικείς 3 — με τον Brown
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Robert Jamieson, του A.R. Fausset και του David Brown για ολόκληρη την Αγία Γραφή προσφέρει μια στίχο προς στίχο προτεσταντική έκθεση που χαρακτηρίζεται από προσεκτική προσοχή στο ελληνικό κείμενο και στην ποιμαντική καρδιά του αποστόλου. Στο κεφάλαιο 3, οι συγγραφείς ανιχνεύουν τη βαθιά αγάπη του Παύλου για την εκκλησία της Θεσσαλονίκης, την απόφασή του να στείλει τον Τιμόθεο και την επακόλουθη χαρά που ενίσχυσε τους ιεραποστόλους εν μέσω των δικών τους δοκιμασιών. Το σχόλιο τονίζει πώς η γνήσια πίστη παράγει σταθερή αγάπη και πώς η προσευχή κατευθύνει κάθε βήμα της διακονίας του ευαγγελίου. Το σημερινό μάθημα αντλεί απευθείας από την επεξεργασία αυτών των στίχων για να ενθαρρύνει τους πιστούς που αντιμετωπίζουν θλίψη εν αναμονή της επιστροφής του Χριστού.
Διαβάστε
Στραφείτε τώρα στην Α' Θεσσαλονικείς κεφάλαιο 3 και διαβάστε ολόκληρο το κεφάλαιο αργά. Ακούστε την επιθυμία του Παύλου να ξαναδεί τους πιστούς, την ανησυχία του ότι η πίστη τους θα παραμείνει σταθερή κάτω από τη δοκιμασία, και την χαρμόσυνη αναφορά που έφερε πίσω ο Τιμόθεος. Παρατηρήστε πώς ο απόστολος κινείται από την αγωνία στην ευχαριστία και μετά στην ειλικρινή προσευχή. Αφήστε τα λόγια να προετοιμάσουν την καρδιά σας για το σχόλιο που ακολουθεί.
Μελετήστε
Οι Jamieson, Fausset και Brown ανοίγουν το κεφάλαιο αφηγούμενοι την απόφαση του Παύλου στην Αθήνα.
Στίχος 1. 1. Διό—επειδή η έντονη αγάπη μας για εσάς ( :- ). υπομείνατε—«αντέξτε» την αγωνία. Το ελληνικό εφαρμόζεται κυριολεκτικά σε ένα στεγανό δοχείο. Όταν δεν μπορούσαμε πλέον να συγκρατηθούμε στην έντονη επιθυμία μας για εσάς. έμεινα στην Αθήνα μόνος—Δείτε το :- Αυτό υπονοεί ότι έστειλε τον Τιμόθεο από την Αθήνα, όπου ο τελευταίος τον είχε ακολουθήσει. Ωστόσο, το «εμείς» ευνοεί την άποψη του ALFORD ότι η απόφαση να σταλεί ο Τιμόθεος διαμορφώθηκε κατά τη βιαστική διαβούλευση του Παύλου, του Σίλα και του Τιμόθεου, πριν από την αναχώρησή του από τη Βέροια, και ότι τότε αυτός μαζί τους «αποφάσισε» να «μείνει μόνος» στην Αθήνα, όταν θα έφτανε εκεί: ο Τιμόθεος και ο Σίλας δεν τον συνόδευσαν, αλλά παρέμειναν στη Βέροια. Έτσι το «εγώ», Α' Θεσσαλονικείς 3:5, θα εκφράσει ότι η πράξη της αποστολής του Τιμόθεου, όταν έφτασε στην Αθήνα, ήταν του Παύλου, ενώ η απόφαση ότι ο Παύλος θα έμενε μόνος στην Αθήνα, ήταν των αδελφών καθώς και του ίδιου, στη Βέροια, από όπου χρησιμοποιεί, Α' Θεσσαλονικείς 3:1, «εμείς». Η μη αναφορά του Σίλα στην Αθήνα υπονοεί ότι δεν ακολούθησε τον Παύλο στην Αθήνα όπως είχε αρχικά σκοπό· αλλά ο Τιμόθεος το έκανε. Έτσι η ιστορία, Πράξεις 17:14· Πράξεις 17:15, συμφωνεί με την Επιστολή. Η λέξη «έμεινε πίσω» (ελληνικά) υπονοεί ότι ο Τιμόθεος ήταν μαζί του στην Αθήνα. Ήταν μια πράξη αυτοθυσίας για χάρη τους που ο Παύλος στερήθηκε την παρουσία του Τιμόθεου στην Αθήνα, η οποία θα ήταν τόσο ενθαρρυντική γι' αυτόν εν μέσω φιλοσοφικών αμφισβητήσεων· αλλά από αγάπη για τους Θεσσαλονικείς, είναι πολύ ευχαριστημένος που έμεινε εντελώς «μόνος» στη μεγάλη πόλη.Στη συνέχεια εκθέτουν την αποστολή του Τιμόθεου να ενισχύσει την εκκλησία.
Στίχος 2. 2. διάκονος Θεού και συνεργάτης μας—Ορισμένα από τα παλαιότερα χειρόγραφα αναφέρουν, «συνεργάτης με τον Θεό»· άλλα, «διάκονος Θεού». Το πρώτο είναι πιθανώς γνήσιο, καθώς οι αντιγραφείς πιθανώς το άλλαξαν στο δεύτερο για να αποφύγουν την τολμηρή φράση, η οποία, ωστόσο, επικυρώνεται από την Α' Κορινθίους 3:9· Β' Κορινθίους 6:1. Η ανάγνωση της αγγλικής έκδοσης δεν υποστηρίζεται καλά, και είναι σαφώς σύνθετη από τις δύο άλλες αναγνώσεις. Ο Παύλος αποκαλεί τον Τιμόθεο «αδελφό μας» εδώ· αλλά στην Α' Κορινθίους 4:17, «υιό μου». Μιλάει τόσο επαινετικά για κάποιον που μόλις χειροτονήθηκε, τόσο για να εντυπωσιάσει τους Θεσσαλονικείς με υψηλό σεβασμό για τον απεσταλμένο τους, όσο και για να ενθαρρύνει τον Τιμόθεο, ο οποίος φαίνεται να ήταν δειλός χαρακτήρας (Α' Τιμόθεο 4:12· Α' Τιμόθεο 5:23). «Οι διάκονοι του Ευαγγελίου κάνουν το έργο του Θεού μαζί Του, για Αυτόν, και υπό Αυτόν» [EDMUNDS]. στηρίξαι—Ελληνικά, «επιβεβαιώσαι». Στη Β' Θεσσαλονικείς 3:3, ο ΘΕΟΣ λέγεται ότι «στηρίζει»: Αυτός είναι ο αληθινός στηριχτής: οι διάκονοι είναι τα «όργανά» Του. περί—Ελληνικά, «υπέρ», δηλαδή, για την προώθηση της πίστης σας. Το ελληνικό για «παρακαλέσαι» περιλαμβάνει επίσης την ιδέα, «προτρέψαι». Οι Θεσσαλονικείς στις δοκιμασίες τους χρειάζονταν και τα δύο (Α' Θεσσαλονικείς 3:3· συγκρίνετε Α' Θεσσαλονικείς 3:3- : ).Το σχόλιο στη συνέχεια αναφέρεται στις θλίψεις που είναι προορισμένοι να υπομείνουν οι πιστοί.
Στίχος 3. 3. σαλευθῆναι—«κλονισθῆναι», «ταραχθῆναι». Το ελληνικό λέγεται κυριολεκτικά για σκύλους που κουνάνε την ουρά τους κολακεύοντας κάποιον. Επομένως, ο TITTMANN το εξηγεί, «Να μη δελεαστεί κανείς, εν μέσω των συμφορών του, από την κολακευτική ελπίδα μιας πιο ευχάριστης ζωής για να εγκαταλείψει το καθήκον του». Έτσι ο ELSNER και ο BENGEL, «να παρασυρθεί από την πίστη του». Στις θλίψεις, συγγενείς και αντίπαλοι συνδυάζονται με την ίδια την αγαπημένη καρδιά σε κολακείες, τις οποίες χρειάζεται ισχυρή πίστη για να τις ξεπεράσει κανείς. αὐτοὶ γὰρ οἴδατε—Σας το είπαμε πάντα ειλικρινά (Α' Θεσσαλονικείς 3:4· Πράξεις 14:22). Καμία θρησκεία εκτός από μια από τον Θεό δεν θα είχε προσφέρει μια τόσο δύσκολη προοπτική σε όσους θα την ασπάζονταν, και όμως θα κατάφερνε να κερδίσει προσήλυτους. ἡμεῖς—Χριστιανοί. εἰς τοῦτο κείμεθα—από τη βουλή του Θεού (Α' Θεσσαλονικείς 5:9).Συνεχίζουν με την αγωνιώδη ερώτηση του Παύλου για την πίστη των Θεσσαλονικέων.
Στίχος 5. 5. Διὰ τοῦτο—Επειδή γνωρίζω ότι η «θλίψη» σας έχει ήδη αρχίσει ( :- ). κἀγὼ—Ελληνικά, «κἀγὼ (όπως και ο Τιμόθεος, ο οποίος, ο Παύλος λεπτομερώς υπονοεί, ήταν εξίσου ανήσυχος γι' αυτούς, συγκρίνετε «ἡμεῖς», Α' Θεσσαλονικείς 3:1), δεν μπορούσα πλέον να συγκρατηθώ (να αντέξω την αγωνία)». ἔπεμψα—Ο Παύλος ήταν ο πραγματικός αποστολέας· εξ ου και το «ἐγὼ» εδώ: Ο Παύλος, ο Σίλας και ο ίδιος ο Τιμόθεος είχαν ήδη συμφωνήσει για την αποστολή, πριν ο Παύλος πάει στην Αθήνα: εξ ου και το «ἡμεῖς», (βλ. Α' Θεσσαλονικείς 3:1- : ). τοῦ γνῶναι—για να μάθω την κατάσταση της πίστης σας, αν άντεξε τη δοκιμασία (Α' Θεσσαλονικείς 3:1- : ). μήπως . . . ἐπείρασεν . . . καὶ . . . γένηται—Το οριστικό χρησιμοποιείται στην πρώτη πρόταση, το υποτακτικό στη δεύτερη. Μεταφράστε λοιπόν, «Για να μάθω . . . μήπως ο πειραστής σας έχει πειράσει (το οριστικό υπονοεί ότι υπέθετε ότι έτσι ήταν), και μήπως (σε αυτή την περίπτωση) ο κόπος μας αποδειχθεί μάταιος» (συγκρίνετε Γαλάτες 4:11). Ο κόπος μας στο κήρυγμα θα ήταν σε αυτή την περίπτωση μάταιος, όσον αφορά εσάς, αλλά όχι όσον αφορά εμάς, εφόσον έχουμε ειλικρινά κοπιάσει (Ησαΐας 49:4· Α' Κορινθίους 3:8).
Σκεφτείτε
Στην αύξηση της αγάπης το σχόλιο απευθύνεται απευθείας στον Κύριο.
Στίχος 12. 12. Το «εσάς» στα ελληνικά τίθεται εμφατικά πρώτο· «Αλλά» (έτσι το ελληνικό για το «και») ό,τι αφορά «ΕΣΑΣ», είτε έρθουμε είτε όχι, «ο Κύριος να σας αυξήσει και να σας περισσεύσει στην αγάπη», κ.λπ. Το ελληνικό για το «αυξήσει» έχει πιο θετική δύναμη από το «περισσεύσει» μια πιο συγκριτική δύναμη, «να σας γεμίσει (συμπληρώνοντας 'αυτό που λείπει', Α' Θεσσαλονικείς 3:10) και ακόμη να σας περισσεύσει». Ο «Κύριος» εδώ μπορεί να είναι το Άγιο Πνεύμα· έτσι θα απευθυνθούν τα Τρία Πρόσωπα της Τριάδας (συγκρίνετε Α' Θεσσαλονικείς 3:13), όπως στην Α' Θεσσαλονικείς 3:13- : . Έτσι το Άγιο Πνεύμα αποκαλείται «ο Κύριος» (Α' Θεσσαλονικείς 3:13- : ). Η «αγάπη» είναι ο καρπός του Πνεύματος (Α' Θεσσαλονικείς 3:13- : ), και το έργο Του είναι «να στηρίξει στην αγιότητα» (Α' Θεσσαλονικείς 3:13· Α' Πέτρου 1:2).Κλείνει πιέζοντας την ανάγκη για άμεμπτες καρδιές ενώπιον του Θεού κατά την έλευση του Χριστού.
Στίχος 13. 13. τὰς καρδίας ὑμῶν—που είναι φυσικά η πηγή και η έδρα της αναγιότητας. ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ἡμῶν—μάλλον, «ἔμπροσθεν αὐτοῦ ὃς εἶναι συγχρόνως Θεός καὶ Πατήρ ἡμῶν». Όχι απλώς ενώπιον ανθρώπων, αλλά ενώπιον Εκείνου που δεν θα εξαπατηθεί από την απλή επίδειξη αγιότητας, δηλαδή, η αγιότητά σας να είναι τέτοια που να αντέχει την ερευνητική Του εξέταση. παρουσίᾳ—Ελληνικά, «παρουσία», ή «άφιξη». μετὰ πάντων τῶν ἁγίων αὐτοῦ—συμπεριλαμβανομένων τόσο των αγίων αγγέλων όσο και των αγίων εκλεκτών ανθρώπων (Α' Θεσσαλονικείς 4:14· Δανιήλ 7:10· Ζαχαρίας 14:5· Ματθαίος 25:31· Β' Θεσσαλονικείς 1:7). Οι άγιοι είναι «Αυτού» (Β' Θεσσαλονικείς 1:7- : ). Πρέπει να έχουμε «αγιότητα» αν πρόκειται να αριθμηθούμε με τους αγίους Του ή «αγίους». Για το «άμεμπτοι», συγκρίνετε Αποκάλυψη 14:5. Αυτός ο στίχος (συγκρίνετε Α' Θεσσαλονικείς 3:12) δείχνει ότι η «αγάπη» είναι η πηγή της αληθινής «αγιότητας» (Ματθαίος 5:44-48· Ρωμαίους 13:10· Κολοσσαείς 3:14). Ο Θεός είναι Αυτός που πραγματικά «στηρίζει»· ο Τιμόθεος και άλλοι διάκονοι είναι απλώς όργανα (Κολοσσαείς 3:14- : ) στο «στηρίζειν».
Απαντήστε
1. Πού στις παρούσες σας συνθήκες σας καλεί ο Κύριος να στείλετε ενθάρρυνση σε άλλους αντί να παραμείνετε άνετοι; 2. Πώς η βεβαιότητα της προκαθορισμένης θλίψης αλλάζει τον τρόπο που προσεύχεστε για τους αδελφούς πιστούς; 3. Σε ποιον συγκεκριμένο τομέα χρειάζεται να αυξηθεί η αγάπη σας ώστε η καρδιά σας να σταθεί άμεμπτη ενώπιον του Θεού;
Προσευχηθείτε
Ευλογημένε Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τους πιστούς κόπους εκείνων που προηγήθηκαν από εμάς στην εξήγηση του λόγου σου. Κατεύθυνε τις καρδιές μας ακόμη και τώρα όπως κατεύθυνες την πορεία του αποστόλου. Αύξησε την αγάπη μας ο ένας για τον άλλον μέχρι να ξεχειλίσει, και στήριξέ μας στην αγιότητα που θα αντέξει το ερευνητικό σου βλέμμα. Κράτησέ μας από το να κλονιστούμε από τη δοκιμασία, και δώσε να σταθεί η πίστη μας σταθερή μέχρι την ημέρα που ο Χριστός θα επιστρέψει με όλους τους αγίους του. Οι προσευχές μας ας ανεβαίνουν νύχτα και μέρα για τις εκκλησίες που αγαπάμε, και εσύ να δοξάζεσαι σε κάθε απάντηση. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →