Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 5-6 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Οι προσεκτικές σημειώσεις του Ματθαίου Χένρι στίχο προς στίχο στους Ψαλμούς 5 και 6 μας προσκαλούν στον σταθερό ρυθμό της προσευχής που στήριξε τον Δαβίδ σε περιόδους αντίθεσης και εσωτερικής θλίψης. Οι στοχασμοί του αναδεικνύουν τόσο την αγιότητα του Θεού στον οποίο προσεγγίζουμε όσο και τον ειλικρινή θρήνο που ανοίγει τον δρόμο για ανανεωμένη εμπιστοσύνη. Καθώς ακολουθούμε την καθοδήγηση του Χένρι, ανακαλύπτουμε πρακτικά πρότυπα για να κατευθύνουμε τις δικές μας πρωινές κραυγές προς τον Κύριο και να αναπαυόμαστε στο έλεός του όταν η νύχτα φέρνει δάκρυα. Αυτό το μάθημα συγκεντρώνει τις βασικές παρατηρήσεις του ώστε η σημερινή ανάγνωση να διαμορφώσει τόσο τις ικεσίες μας όσο και τους αίνους μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε τους Ψαλμούς 5 και 6 αργά, επιτρέποντας στις σίγουρες ικεσίες και στους ειλικρινείς στεναγμούς του ψαλμωδού να αντηχούν στην καρδιά σας. Προσέξτε την κίνηση από την σταθερή απόφαση το πρωί μέχρι τα κουρασμένα δάκρυα τη νύχτα, και την επανειλημμένη στροφή προς τον Κύριο ως Βασιλιά και θεραπευτή. Αφήστε τα λόγια να σας προετοιμάσουν να δεχθείτε τις γνώσεις του Ματθαίου Χένρι για το πώς τέτοιες προσευχές διαμορφώνονται από τον χαρακτήρα του Θεού και συναντώνται με την εύνοιά του.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας την προσφώνηση του Δαβίδ προς τον Θεό ως Θεό που ακούει προσευχές.
Ι. Ως Θεό που ακούει προσευχές· τέτοιος υπήρξε πάντοτε από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να επικαλούνται το όνομα του Κυρίου, και ακόμη είναι έτοιμος να ακούει προσευχή όπως πάντα. Παρατηρήστε πώς ο Δαβίδ τον ονομάζει εδώ: Ω Κύριε (εδ. 1, 3), Ιεχωβά, ένα αυθύπαρκτο, αυτάρκες Ον, το οποίο οφείλουμε να λατρεύουμε, και 'Βασιλιά μου και Θεό μου (εδ. 2), τον οποίο έχω ομολογήσει ως Θεό μου, προς τον οποίο έχω ορκιστεί πίστη, και υπό την προστασία του οποίου έχω τεθεί ως Βασιλιάς μου'. Πιστεύουμε ότι ο Θεός στον οποίο προσευχόμαστε είναι Βασιλιάς και Θεός. Βασιλιάς των βασιλέων και Θεός των θεών· αλλά αυτό δεν αρκεί: η πιο επιτακτική ενθαρρυντική αρχή της προσευχής, και το πιο ισχυρό ή επικρατές επιχείρημα στην προσευχή, είναι να τον θεωρούμε ως Βασιλιά μας και Θεό μας, προς τον οποίο υπαγόμαστε σε ιδιαίτερες υποχρεώσεις και από τον οποίο έχουμε ιδιαίτερες προσδοκίες. Τώρα παρατηρήστε,Ο Χένρι στη συνέχεια θεωρεί τον ίδιο Θεό ως εκείνον που μισεί κάθε αμαρτία.
ΙΙ. Ως Θεό που μισεί την αμαρτία, εδ. 4-6. Ο Δαβίδ το σημειώνει αυτό, 1. Ως προειδοποίηση προς τον εαυτό του και όλους τους άλλους ανθρώπους της προσευχής, να θυμούνται ότι, όπως ο Θεός με τον οποίο έχουμε να κάνουμε είναι ελεήμων και γεμάτος έλεος, έτσι είναι καθαρός και άγιος· αν και είναι έτοιμος να ακούει προσευχή, όμως, αν θεωρούμε ανομία στην καρδιά μας, δεν θα ακούσει τις προσευχές μας, Ψαλμ. 66:18. 2. Ως ενθάρρυνση για τις προσευχές του εναντίον των εχθρών του· ήταν πονηροί άνθρωποι, και επομένως εχθροί του Θεού, και τέτοιοι στους οποίους δεν ευαρεστείται. Δείτε εδώ. (1.) Την αγιότητα της φύσης του Θεού. Όταν λέει, Δεν είσαι Θεός που ευαρεστείται στην πονηρία, εννοεί, 'Είσαι Θεός που τη μισεί, ως άμεσα αντίθετη στην άπειρη καθαρότητα και ορθότητα, και στο άγιο θέλημά σου'. Αν και οι εργάτες της ανομίας ευημερούν, ας μην συμπεράνει κανείς από αυτό ότι ο Θεός ευαρεστείται στην πονηρία, όχι, ούτε σε εκείνη με την οποία οι άνθρωποι προσποιούνται ότι τον τιμούν, όπως κάνουν εκείνοι που μισούν τους αδελφούς τους, και τους διώχνουν, και λένε, Ας δοξασθεί ο Κύριος. Ο Θεός δεν ευαρεστείται στην πονηρία, ακόμη και αν καλύπτεται με πέπλο θρησκείας. Ας γνωρίζουν λοιπόν εκείνοι που ευχαριστιούνται στην αμαρτία ότι ο Θεός δεν ευχαριστιέται σε αυτούς· ούτε ας λέει κανείς, όταν πειράζεται, Πειράζομαι από τον Θεό, γιατί ο Θεός δεν είναι ο δημιουργός της αμαρτίας, ούτε θα κατοικήσει το κακό μαζί του, δηλαδή δεν θα εγκρίνεται πάντοτε και δεν θα επιτρέπεται να ευημερεί. Ο Δρ. Χάμοντ θεωρεί ότι αυτό αναφέρεται σε εκείνο τον νόμο του Μωυσή που δεν επέτρεπε σε ξένους, που επέμεναν στην ειδωλολατρία τους, να κατοικούν στη γη του Ισραήλ. (2.) Τη δικαιοσύνη της διακυβέρνησής του. Οι άφρονες δεν θα σταθούν ενώπιόν του, δηλαδή δεν θα χαμογελούνται από αυτόν, ούτε θα γίνονται δεκτοί να τον υπηρετούν, ούτε θα αθωωθούν στην κρίση της μεγάλης ημέρας. Οι εργάτες της ανομίας είναι πολύ άφρονες. Η αμαρτία είναι ανοησία, και οι αμαρτωλοί είναι οι μεγαλύτεροι από όλους τους άφρονες· όχι άφρονες που έκανε ο Θεός (αυτούς πρέπει να τους λυπάται κανείς), γιατί δεν μισεί τίποτα από όσα έκανε, αλλά άφρονες που έκαναν οι ίδιοι, και αυτούς τους μισεί. Οι πονηροί άνθρωποι μισούν τον Θεό· δικαίως λοιπόν μισούνται από αυτόν, και αυτό θα είναι η ατελείωτη δυστυχία και καταστροφή τους. 'Εκείνους που μισείς θα τους καταστρέψεις·' ιδιαίτερα δύο είδη αμαρτωλών, που σημειώνονται εδώ για καταστροφή:—[1.] Εκείνοι που είναι άφρονες, που μιλούν ψεύδη ή ψέματα, και που είναι απατηλοί. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται σε αυτούς τους αμαρτωλούς (Αποκ. 21:8), Όλοι οι ψεύτες, και (Ψαλμ. 22:15), Όποιος αγαπά και κάνει ψέμα· τίποτα δεν είναι πιο αντίθετο από αυτό, και επομένως τίποτα πιο μισητό στον Θεό της αλήθειας. [2.] Εκείνοι που είναι σκληροί: Θα απεχθανθείς τον αιματηρό άνθρωπο· γιατί η απανθρωπιά δεν είναι λιγότερο αντίθετη, ούτε λιγότερο μισητή, στον Θεό του ελέους, στον οποίο αρέσει το έλεος. Οι ψεύτες και οι δολοφόνοι λέγεται ιδιαίτερα ότι μοιάζουν με τον διάβολο και είναι παιδιά του, και επομένως είναι εύλογο να αναμένεται ότι ο Θεός θα τους απεχθάνεται. Αυτοί ήταν οι χαρακτήρες των εχθρών του Δαβίδ· και τέτοιοι είναι ακόμη οι εχθροί του Χριστού και της Εκκλησίας του, άνθρωποι εντελώς χαμένοι για κάθε αρετή και τιμή· και όσο χειρότεροι είναι τόσο πιο σίγουροι μπορούμε να είμαστε για την καταστροφή τους στον κατάλληλο χρόνο.Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει την σταθερή απόφαση του Δαβίδ να πλησιάσει στη δημόσια λατρεία.
1. Είναι σταθερά αποφασισμένος να προσκολλάται στενά στον Θεό και στη λατρεία του. Οι αμαρτωλοί απομακρύνονται από τον Θεό, και έτσι γίνονται απεχθείς στην αγιότητά του και εκτεθειμένοι στη δικαιοσύνη του: 'Αλλά, όσον αφορά εμένα, αυτό δεν θα με κρατήσει μακριά από εσένα'. Η αγιότητα και η δικαιοσύνη του Θεού είναι τόσο μακριά από το να είναι τρόμος για τους ευθείς στην καρδιά, ώστε να τους διώχνουν από τον Θεό, που μάλλον από αυτές προσκαλούνται να προσκολληθούν σε αυτόν. Ο Δαβίδ αποφασίζει, (1.) Να λατρεύει τον Θεό, να αποδίδει την ομολογία του σε αυτόν, και να δίνει στον Θεό τη δόξα που οφείλεται στο όνομά του. (2.) Να τον λατρεύει δημόσια: 'Θα εισέλθω στον οίκο σου, στις αυλές του οίκου σου, για να λατρεύσω εκεί με άλλους πιστούς λατρευτές'. Ο Δαβίδ ήταν πολύ στη μυστική λατρεία, προσευχόταν συχνά μόνος (εδ. 2, 3), και όμως ήταν πολύ σταθερός και ευλαβής στην παρουσία του στο αγιαστήριο. Τα καθήκοντα του κελιού προορίζονται να μας προετοιμάσουν για, όχι να μας απαλλάξουν από, τις δημόσιες τελετές. (3.) Να τον λατρεύει με ευλάβεια και με αίσθηση της άπειρης απόστασης που υπάρχει μεταξύ Θεού και ανθρώπου: 'Με τον φόβο σου θα λατρεύσω, με ιερό δέος του Θεού πάνω στο πνεύμα μου', Εβρ. 12:28. Ο Θεός πρέπει να φοβάται πολύ από όλους τους λατρευτές του. (4.) Να παίρνει την ενθάρρυνσή του, στη λατρεία, μόνο από τον Θεό. [1.] Από το άπειρο έλεός του. Είναι στο πλήθος του ελέους του Θεού (τους ανεξάντλητους θησαυρούς ελέους που υπάρχουν στον Θεό και τις αναρίθμητες αποδείξεις και περιπτώσεις του που λαμβάνουμε από αυτόν) που ο Δαβίδ εμπιστεύεται, και όχι σε κάποια αξία ή δικαιοσύνη δική του, στις προσεγγίσεις του προς τον Θεό. Το έλεος του Θεού πρέπει πάντοτε να είναι τόσο το θεμέλιο των ελπίδων μας όσο και η πηγή της χαράς μας σε κάθε πράγμα με το οποίο έχουμε να κάνουμε μαζί του. [2.] Από το καθιερωμένο μέσο λατρείας, που ήταν τότε ο ναός, εδώ ονομαζόμενος ναός της αγιότητάς του, ως τύπος του Χριστού, του μεγάλου και μοναδικού Μεσίτη, ο οποίος αγιάζει την υπηρεσία όπως ο ναός αγίαζε τον χρυσό, και προς τον οποίο πρέπει να έχουμε βλέμμα σε όλες τις λατρείες μας όπως είχαν τότε οι λατρευτές προς τον ναό.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι αργότερα περιγράφει τη χαρά που υποσχέθηκε σε όλους όσους εμπιστεύονται τον Κύριο.
ΙΙΙ. Δίνει μια περιγραφή του λαού του Θεού, και προσεύχεται για αυτούς, καταλήγοντας με μια διαβεβαίωση της μακαριότητάς τους, στην οποία δεν αμφέβαλλε για το δικό του συμφέρον. Παρατηρήστε, 1. Την περιγραφή που δίνει για τον λαό του Θεού. Είναι οι δίκαιοι (εδ. 12)· γιατί εμπιστεύονται στον Θεό, είναι καλά βέβαιοι για τη δύναμη και την αυτάρκειά του, διακινδυνεύουν τα πάντα πάνω στην υπόσχεσή του, και είναι σίγουροι για την προστασία του στον δρόμο του καθήκοντός τους· και αγαπούν το όνομά του, ευαρεστούνται με όλα με τα οποία ο Θεός έχει κάνει τον εαυτό του γνωστό, και ευχαριστιούνται στη γνωριμία τους με αυτόν. Αυτή είναι η αληθινή και καθαρή θρησκεία, να ζει κανείς μια ζωή ευαρέσκειας στον Θεό και εξάρτησης από αυτόν. 2. Η προσευχή του για αυτούς: 'Ας χαρούν· ας έχουν αιτία να χαρούν και καρδιές να χαρούν· γέμισέ τους με χαρά, με μεγάλη χαρά και ανέκφραστη· ας φωνάξουν από χαρά, με σταθερή χαρά και αιώνια· ας φωνάζουν πάντοτε από χαρά, με ιερή χαρά, και εκείνη που τελειώνει στον Θεό· ας είναι χαρούμενοι σε εσένα, στην εύνοιά σου, στη σωτηρία σου, όχι σε κανένα πλάσμα. Ας χαρούν επειδή τους υπερασπίζεσαι, τους καλύπτεις, ή τους επισκιάζεις, κατοικείς ανάμεσά τους.' Ίσως εδώ υπάρχει υπαινιγμός στον στύλο της νεφέλης και της φωτιάς, που ήταν για τον Ισραήλ ορατό σημείο της ειδικής παρουσίας του Θεού μαζί τους και της ειδικής προστασίας υπό την οποία βρίσκονταν. Ας μάθουμε από τον Δαβίδ να προσευχόμαστε, όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά για άλλους, για όλους τους καλούς ανθρώπους, για όλους όσους εμπιστεύονται στον Θεό και αγαπούν το όνομά του, αν και όχι σε κάθε πράγμα της γνώμης μας ούτε στο συμφέρον μας. Ας έχουν όλοι όσοι δικαιούνται τις υποσχέσεις του Θεού μερίδιο στις προσευχές μας· η χάρη ας είναι με όλους όσους αγαπούν τον Χριστό με ειλικρίνεια. Αυτό είναι να συμφωνούμε με τον Θεό. 3. Η παρηγοριά του γι' αυτούς, εδ. 12. Τους παίρνει στις προσευχές του επειδή είναι ο ιδιαίτερος λαός του Θεού· επομένως δεν αμφιβάλλει ότι οι προσευχές του θα εισακουστούν, και θα χαίρονται πάντοτε· γιατί, (1.) Είναι ευτυχείς στη διαβεβαίωση της ευλογίας του Θεού: 'Εσύ, Κύριε, θα ευλογήσεις τον δίκαιο, θα προστάξεις ευλογία επάνω τους. Έχεις στο λόγο σου κηρύξει αυτούς μακαρίους, και επομένως θα τους κάνεις αληθινά έτσι. Εκείνους που ευλογείς είναι αληθινά μακαρίοι.' (2.) 'Είναι ασφαλείς υπό την προστασία της εύνοιάς σου· με αυτή θα τον στεφανώσεις' (έτσι το διαβάζουν μερικοί)· 'είναι η τιμή του, θα είναι γι' αυτόν διάδημα ομορφιάς, και θα τον κάνει αληθινά μεγάλο: με αυτή θα τον περιβάλλεις, θα τον περικυκλώσεις, από κάθε πλευρά, ως με ασπίδα.' Μια ασπίδα, στον πόλεμο, φυλάει μόνο μία πλευρά, αλλά η εύνοια του Θεού είναι για τους αγίους άμυνα από κάθε πλευρά· όπως ο φράχτης γύρω από τον Ιώβ, ολόγυρα, ώστε, ενώ κρατούν τον εαυτό τους υπό τη θεία προστασία, είναι εντελώς ασφαλείς και οφείλουν να είναι εντελώς ικανοποιημένοι.Στρεφόμενος στον επόμενο ψαλμό, ο Χένρι σημειώνει πώς ο θρήνος δίνει τη θέση του στη διαβεβαίωση.
Ο Δαβίδ ήταν προφήτης που έκλαιγε καθώς και ο Ιερεμίας, και αυτός ο ψαλμός είναι ένας από τους θρήνους του: είτε γράφτηκε σε καιρό, ή τουλάχιστον υπολογίστηκε για καιρό, μεγάλης θλίψης, τόσο εξωτερικής όσο και εσωτερικής. Είναι κανείς θλιμμένος; Είναι κανείς άρρωστος; Ας ψάλει αυτόν τον ψαλμό. Η μέθοδος αυτού του ψαλμού είναι πολύ αξιοσημείωτη, και αυτό που θα συναντούμε συχνά. Ξεκινά με θλιβερά παράπονα, αλλά τελειώνει με χαρούμενους αίνους· όπως η Άννα, που πήγε στην προσευχή με λυπηρό πνεύμα, αλλά, όταν προσευχήθηκε, πήγε τον δρόμο της, και το πρόσωπό της δεν ήταν πλέον λυπημένο. Τρία πράγματα παραπονιέται εδώ ο ψαλμωδός:—1. Ασθένεια σώματος. 2. Ταραχή νου, που προκύπτει από την αίσθηση της αμαρτίας, την αξιομίσθια αιτία του πόνου και της ασθένειας. 3. Τις προσβολές των εχθρών του με αφορμή και τα δύο. Τώρα εδώ, Ι. Χύνει τα παράπονά του ενώπιον του Θεού, αποστρέφεται την οργή του, και παρακαλεί θερμά για την επιστροφή της εύνοιάς του, εδ. 1-7. ΙΙ. Διαβεβαιώνει τον εαυτό του για απάντηση ειρήνης, σύντομα, προς πλήρη ικανοποίησή του, εδ. 8-10. Αυτός ο ψαλμός μοιάζει με το βιβλίο του Ιώβ.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στις παρούσες περιστάσεις σας χρειάζεστε περισσότερο να κατευθύνετε την πρωινή σας προσευχή με την ίδια σταθερή εστίαση που μοντελοποίησε ο Δαβίδ; Πώς το να θυμάστε το μίσος του Θεού για την αμαρτία σας ταπεινώνει και σας ενθαρρύνει όταν φέρνετε τους δικούς σας αγώνες ενώπιόν του; Με ποιους τρόπους μπορεί ο ειλικρινής θρήνος, όπως αυτός στον Ψαλμό 6, να προετοιμάσει την καρδιά σας να δεχθεί τη χαρά που λέει ο Χένρι ότι ανήκει σε εκείνους που εμπιστεύονται τον Κύριο;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, καθὼς ὁ ψαλμῳδὸς ἐβόησε πρὸς σὲ τὸ πρωί, οὕτω καὶ ἡμεῖς ὑψώνομεν τὰς φωνὰς ἡμῶν πρὸς σὲ νῦν, παρακαλοῦντές σε νὰ μᾶς ὁδηγήσῃς ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου καὶ νὰ εὐθύνῃς τὴν ὁδόν μας ἐνώπιόν σου. Φύλαξον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ τῆς ἀπάτης τῶν πονηρῶν, καὶ τὸ ἀκατάπαυστόν σου ἔλεος ἂς περιβάλλῃ ἡμᾶς καθὼς καταφεύγομεν εἰς τὸ ὄνομά σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, πλήρωσον ἡμᾶς χαρᾶς, τῆς προερχομένης ἐκ τοῦ νὰ ἐμπιστευώμεθα τὸ ἔλεός σου καὶ νὰ ἀγαλλιώμεθα ἐν τῇ σωτηρίᾳ σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →