← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 137-138 — με τον Σίμεων

Ψαλμοί 137-138Charles Simeon — Horae Homileticae20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Με τους μετρημένους ρυθμούς της via media, το Horae Homileticae του Καρόλου Σίμεων ανοίγει τον θησαυρό των Ψαλμών 137–138, ιχνηλατώντας πώς η θλίψη ωθεί την ψυχή προς τις υποσχέσεις και πώς αυτές οι υποσχέσεις, όταν εκπληρωθούν, επιβάλλουν ολόψυχη αίνεση. Σε αυτά τα κεφάλαια ο Σίμεων δείχνει τον λόγο του Θεού μεγαλυμένο πάνω από κάθε άλλη αποκάλυψη, τις ταχείες απαντήσεις που ενισχύουν τον εσωτερικό άνθρωπο, και την πρόγευση της παγκόσμιας χαράς όταν βασιλείς και έθνη θα ψάλλουν στις οδούς του Κυρίου. Η μέθοδός του παραμένει πάντοτε η ίδια: να αφήνει την Γραφή να ομιλεί, να καταγράφει την εμπειρία του Δαβίδ, και να προσφέρει τις ίδιες παρηγορίες στην Εκκλησία κάθε εποχής.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας ακούσουμε τώρα τα ίδια τα λόγια που συγκίνησαν την καρδιά του Σίμεων. Με ήρεμη προσοχή διαβάζουμε τους Ψαλμούς 137 και 138, επιτρέποντας στον θρήνο της εξορίας και στην αγαλλιώσα μαρτυρία της εισακουσθείσης προσευχής να προετοιμάσουν τον νου για τις ερμηνείες που ακολουθούν. Το Πνεύμα που καθοδήγησε τον ψαλμωδό ας καθοδηγήσει και την ακρόασή μας.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Σίμεων αρχίζει αφηγούμενος τη διαδικασία με την οποία η εισακουσθείσα προσευχή του Δαβίδ προετοίμασε την καρδιά του για αίνεση. Στίχος 2. ΟΜΙΛΙΑ: 729 Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΓΑΛΥΝΟΜΕΝΟΣ Ψαλμοί 138:2 . Ηύξηνες τον λόγον σου υπέρ πάν το όνομά σου. Ένας ευλαβής νους δεν θα στερηθεί ποτέ αφορμών για να αινεί τον Θεό: αλλά υπάρχουν μερικές αφορμές στις οποίες θα βρει ιδιαίτερη ελευθερία και διεύρυνση. Εάν, παραδείγματος χάριν, βρεθήκαμε σε βαθιά θλίψη· εάν καταφύγαμε στον Θεό εν προσευχή· εάν πιάσαμε τις υποσχέσεις του και τις παρακαλέσαμε ενώπιόν του· και, ιδιαιτέρως, εάν αυτές εκπληρώθηκαν στις ψυχές μας· αυτή η διαδικασία προετοιμάζει τον νου, τον ζωογονεί, τον ανυψώνει, και τον γεμίζει τόσο, ώστε δεν μπορεί παρά να εκφράσει τα αισθήματά του με ευγνωμοσύνη και αίνεση. Ο Δαβίδ, υπό κάποια βαθιά θλίψη, χρησιμοποίησε αυτά τα μέσα για ανακούφιση, και βρήκε την αποτελεσματικότητά τους: «Την ημέρα που εκραύγασα, συ απήντησας εις εμέ, και ενίσχυσας με δύναμιν εν τη ψυχή μου [Σημείωσις: εδ. 3.].» Έπειτα αναπτύσσει την τιμή που ο Θεός αποδίδει στον λόγο του. Συγκρατημένος από αίσθημα αυτού του μεγάλου ελέους, ξεσπά σε αυτήν την ευλαβή ομολογία: «Θέλω σε αινεί με όλην μου την καρδίαν· ενώπιον των θεών (δηλαδή ενώπιον όλων των μεγάλων της γης) θέλω ψάλλει αίνεσιν εις σε. Θέλω προσκυνήσει προς τον άγιον ναόν σου, και αινέσει το όνομά σου διά την αγαθότητά σου και διά την αλήθειάν σου (την οποίαν, εν αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση, τόσον εμφανώς εφανέρωσας:) διότι ηύξηνες τον λόγον σου υπέρ πάν το όνομά σου·» και έδειξας ότι αυτός θα εκπληρωθεί απαρεγκλίτως εις πάντας τους εμπιστευομένους εις αυτόν. Από τους λόγους αυτούς θα λάβω αφορμήν να δείξω, Ι. Την τιμήν την οποίαν ο Θεός αποδίδει εις τον λόγον αυτού— «Μεγαλύνει αυτόν υπέρ πάν το όνομά αυτού,» τουτέστιν υπέρ παντός εκείνου δι’ ου εφανέρωσεν εαυτόν εις τον θνητόν άνθρωπον. Απεκάλυψεν εαυτόν εν μέρει, διά των έργων της Δημιουργίας και της Πρόνοιας· αλλά πολύ περισσότερον διά του λόγου αυτού. Απέστειλεν αυτόν εις ημάς, 1. Ο Σίμεων παρουσιάζει έπειτα τον λόγο ως πηγήν από την οποίαν ρέουν όλαι αι πνευματικαί ευλογίαι. Όταν έρχεται εις την ψυχήν με δύναμιν, η ισχυροτέρα καρδία εν τω σύμπαντι γίνεται να τρέμει: όταν χύνεται ως βάλσαμον, το πλέον θλιμμένον πλάσμα υπό τον ουρανόν γίνεται να σκιρτά από χαράν. Ιδού επί του προσώπου της γης, και ιδέτε πόσοι, οι οποίοι ήσαν άλλοτε υπό την αχαλίνωτον κυριαρχίαν της αμαρτίας, είναι τώρα μεταμορφωμένοι εις την εικόνα του Θεού αυτών. Και έπειτα ανέλθετε εις τον ουρανόν, και ιδέτε τας μυριάδας των λελυτρωμένων πέριξ του θρόνου του Θεού, ενώνοντας τας αλληλουίας αυτών προς τον Θεόν και προς το Αρνίον: εις αυτήν την κατάστασιν ωδηγήθησαν όλοι διά του μακαρίου εκείνου λόγου, ο οποίος μόνος ηδύνατο ποτέ να επικρατήσει διά τόσον μέγα έργον. Ούτω μεγαλύνει ο Θεός τον λόγον αυτού· και ούτω θα τον μεγαλύνη μέχρι του τέλους του χρόνου· ναι, δι’ αιωνιότητος θα αναγνωρίζεται ως η μία πηγή όλων των ευλογιών αι οποίαι θα απολαμβάνωνται ποτέ.] Μεγαλύνει ο Θεός ούτω τον λόγον αυτού; Ασφαλώς, λοιπόν, δυνάμεθα να ίδωμεν, ΙΙ. Στρεφόμενος εις την επομένην ομιλίαν, ο Σίμεων καταγράφει την μαρτυρίαν του Δαβίδ προς το έλεος που εδείχθη διά ταχείων και αποτελεσματικών απαντήσεων. Στίχος 3. ΟΜΙΛΙΑ: 730 ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΝ Ψαλμοί 138:3 . Την ημέραν καθ’ ην εκραύγασα, συ απήντησας εις εμέ, και ενίσχυσας με δύναμιν εν τη ψυχή μου. Ο μακάριος λόγος του Θεού αφθονεί υποσχέσεων, υποσχέσεων παντός όσου έχομεν ανάγκην, χάριτος, ελέους, ειρήνης, δυνάμεως, νίκης. Αλλά θα εκτελεσθούν αι υποσχέσεις αυταί ούτως, ώστε ένας πτωχός αμαρτωλός άνθρωπος όπως ημείς να συναισθάνεται την εκτέλεσιν αυτών εις την ιδίαν αυτού ψυχήν; Εδώ είναι η ιδιαιτέρα αρετή του Βιβλίου των Ψαλμών· εις το οποίον έχομεν καταγραφήν της ιδίας εμπειρίας του Δαβίδ. Βλέπομεν εις το βιβλίον τούτο πιστήν απεικόνισιν της συναλλαγής ενός ανθρώπου μετά του Ποιητού αυτού· και, εις τους λόγους τους οποίους ανεγνώσαμεν, μαρτυρίαν ότι ο Θεός εξεπλήρωσε τον λόγον αυτού, ναι, και «μεγάλυνεν αυτόν υπέρ πάν το όνομά αυτού.» Ας θεωρήσωμεν, Ι. Την μαρτυρίαν του Δαβίδ προς το έλεος του Θεού αυτού— Ο Δαβίδ είχε συνήθειαν να εκθέτη ενώπιον του Θεού πάσας τας ανάγκας αυτού— [Υπερβαλλόντως είχε δοκιμασθή από νεότητος αυτού.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Σίμεων κλείει την πρώτην ομιλίαν προτρέπων την συνεχή κυκλοφορίαν του λόγου εις τα πέρατα της γης. Ας μη νομισθή λοιπόν ασχολία αναξία ημών· και, ενώ προσευχόμεθα εντόνως προς τον Θεόν να αποστείλη το φως αυτού και την αλήθειαν αυτού εις πάσαν γωνίαν της υδρογείου, ας προσπαθήσωμεν δι’ όλων των δυνατών μέσων να προάγωμεν τούτον τον ένδοξον και μακάριον σκοπόν. Ας ζητήσωμεν πρώτον να έχωμεν «τον λόγον του Χριστού κατοικούντα πλουσίως εν πάση σοφία» εις τας ιδίας ημών ψυχάς, και έπειτα ας κοπιάσωμεν ώστε «να έχη ελεύθερον δρόμον, και να δοξάζηται» εφ’ όλης της γης. Εις την τελικήν προσφώνησιν προτρέπει τους πιστούς να επιμένουν εις την ζωήν της προσευχής την οποίαν ο Δαβίδ υπετύπωσεν. Αύτη είναι η πρέπουσα πορεία του χριστιανού· και πάσα επικοινωνία λαμβανομένη παρά του Θεού, εις απάντησιν των προσευχών σας, θα είναι αρραβών και πρόγευσις πλουσιωτέρων ευλογιών εις τους τόπους της μακαριότητος.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού είδα πλέον σαφώς τον Θεόν να μεγαλύνη τον λόγον αυτού υπέρ παν άλλο όνομα εις την ιδίαν μου ιστορίαν; Εις ποίαν παρούσαν δοκιμασίαν καλούμαι να εκθέσω την περίπτωσίν μου ενώπιον του Κυρίου με την αυτήν απλότητα που έδειξεν ο Δαβίδ; Πώς θα βοηθήσω, εις την ιδίαν μου θέσιν, να αποσταλή ο λόγος ο οποίος με παρηγόρησεν εις εκείνους οι οποίοι δεν τον ήκουσαν ακόμη;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, ο μεγαλύνας τον λόγον σου υπέρ πάν το όνομά σου, δώρησαι ημίν χάριν να δεχώμεθα αυτόν μετά της αυτής ταπεινώσεως και πίστεως που εσήμαινε τον δούλον σου Δαβίδ. Όταν κράζωμεν προς σε εν ημέρα θλίψεως, ενίσχυσον ημάς, καθώς ενίσχυσας εκείνον, με δύναμιν εν ταις ψυχαίς ημών. Κάνε τον λόγον σου εις ημάς κάτοπτρον, κανόνα, και πηγήν, ώστε να μεταμορφωθώμεν και να αποσταλώμεν να φέρωμεν το φως αυτού εις άλλους. Ούτω πλήρωσον ημάς της χαράς η οποία αναμένει την εσχάτην ημέραν, ώστε να ψάλλωμεν ήδη εις τας οδούς σου, διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.

Charles Simeon — Horae Homileticae · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →