Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ
Β΄ Σαμουήλ 17-18 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα του Eterniseed που αντλείται από το κλασικό έργο του Αλεξάντερ Μακλάρεν Expositions of Holy Scripture. Σε αυτά τα κεφάλαια από το Β΄ Σαμουήλ παρακολουθούμε την τελική αποκάλυψη της εξέγερσης του Αβεσσαλώμ και τη βαθιά θλίψη που κατακλύζει τον Δαβίδ. Η προσεκτική ερμηνεία του Μακλάρεν μας καθοδηγεί μέσα από αναφορές πεδίου μάχης, ανήσυχη αναμονή και τον βαθύ πόνο της καρδιάς ενός πατέρα. Ας χρησιμοποιήσει το Πνεύμα αυτές τις αρχαίες σκηνές για να μιλήσει στις δικές μας ζωές σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Εγκατασταθείτε σε έναν ήσυχο χώρο και διαβάστε αργά τα κεφάλαια 17 και 18 του Β΄ Σαμουήλ. Προσέξτε την κίνηση από τη συμβουλή και τη μάχη στην μοναχική παρακολούθηση στην πύλη της πόλης και την σπασμένη κραυγή του βασιλιά. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη, προετοιμάζοντας την καρδιά για όσα θα ξεδιπλώσει ο Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει τοποθετώντας μας ανάμεσα στους τρεις άνδρες στο πεδίο της μάχης.
Ι. Η πρώτη εικόνα εδώ δείχνει μια ματιά στο πεδίο της μάχης και μας φέρνει ενώπιον τριών ανδρών, ο καθένας με διαφορετικούς τρόπους επιδεικνύοντας πόσο μικρό πράγμα ήταν ο θάνατος του Αβεσσαλώμ για όλους εκτός από τον πατέρα με τη σπασμένη καρδιά, και ο καθένας πηγαίνοντας τον δικό του δρόμο, αδιάφορος για ό,τι βρισκόταν κάτω από τον σωρό των λίθων. Ο κόσμος συνεχίζεται το ίδιο, αν και ο θάνατος είναι απασχολημένος και κάποιες χορδές της καρδιάς σπάνε. Οι λεπτομερείς λεπτομέρειες που γεμίζουν το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας οδηγούν σε, και ρίχνουν σε προεξοχή, την έκρηξη αγωνίας του Δαβίδ στο τέλος. Οι τρεις άνδρες, ο Αχιμαάς, ο Ιωάβ και ο Αιθίοπας Κουσίτης, είναι τύποι διαφορετικών ειδών αυτοαπορρόφησης, που αγγίζεται λίγο από τις θλίψεις των άλλων. Ο πρώτος, ο Αχιμαάς, ο νεαρός ιερέας που είχε ήδη προσφέρει καλή υπηρεσία στον Δαβίδ ως κατάσκοπος, είναι γεμάτος από τη χαρούμενη διέγερση της νίκης και πρόθυμος να τρέξει με όσα θεωρεί τόσο καλά νέα. Η λέξη στο 2Σα 18:19, «φέρνω νέα», υπονοεί πάντα καλά νέα· και ο νεαρός πολεμιστής-ιερέας δεν μπορεί να φανταστεί ότι ο θάνατος του αρχηγού της εξέγερσης μπορεί να σκοτεινιάσει στον βασιλιά τη χαρά της νίκης. Είναι αληθινά πιστός, αλλά, στη νεανική του ορμητικότητα και διέγερση, δεν μπορεί να συμπαθήσει τον έρημο πατέρα, που κάθεται προσδοκώντας στη Μαχαναΐμ. Το σωστό συναίσθημα και η πραγματική στοργή συχνά αποτυγχάνουν στη συμπάθεια, λόγω έλλειψης τοποθέτησης του εαυτού στη θέση του άλλου· και, με τις καλύτερες προθέσεις, πληγώνουν εκεί όπου σκοπεύουν να παρηγορήσουν. Μια μικρή φαντασία, καθοδηγούμενη από στοργή, θα είχε διδάξει στον Αχιμαάς ότι ο αγγελιαφόρος που θα έλεγε στον Δαβίδ για τον θάνατο του Αβεσσαλώμ θα έμπηγνε μια πιο αιχμηρή λόγχη στην καρδιά του από ό,τι ο Ιωάβ είχε οδηγήσει στην καρδιά του Αβεσσαλώμ.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια μετατοπίζει τη σκηνή στην ανήσυχη παρακολούθηση στη Μαχαναΐμ.
ΙΙ. Η σκηνή μετατοπίζεται στη Μαχαναΐμ, όπου ο Δαβίδ είχε βρει καταφύγιο. Δύσκολα θα μπορούσε να μην πάρει οιωνό από το όνομα, που μνημόνευε πώς μια άλλη ανήσυχη καρδιά είχε στρατοπεδεύσει εκεί και είχε παρηγορηθεί, όταν είδε το όραμα των αγγέλων που στρατοπέδευαν πάνω από τις δικές της αδύναμες, απροστάτευτες σκηνές, και ο Ιακώβ «κάλεσε το όνομα εκείνου του τόπου Μαχαναΐμ» δηλαδή «Δύο Στρατόπεδα». Πώς η αλλαγή σκηνής στην αφήγηση βοηθά τη ζωντάνια της και μας κάνει να συμμετέχουμε στην ένταση της προσδοκίας και την τάση παρακολούθησης των προσεγγιζόμενων αγγελιαφόρων! Ο βασιλιάς, ανήσυχος για νέα, έχει βγει στον χώρο ανάμεσα στην εξωτερική και εσωτερική πύλη και έχει τοποθετήσει παρατηρητή στην οροφή του πυργίσκου της πύλης. Τα αιχμηρά μάτια βλέπουν μια μοναχική φιγούρα να κατευθύνεται προς την πόλη, διασχίζοντας την πεδιάδα. Ο Δαβίδ αναγνωρίζει ότι, αφού είναι μόνος, πρέπει να είναι αγγελιαφόρος· και τώρα το ερώτημα είναι, Τι έχει να πει; Τον βλέπουμε να πλησιάζει, και μοιραζόμαστε την αγωνία. Τότε εμφανίζεται ο δεύτερος άνδρας· και σαφώς κάτι περισσότερο είχε συμβεί, για να απαιτηθούν δύο. Τι ήταν; Τρέχουν γρήγορα· αλλά οι στιγμές είναι μακριές μέχρι να φτάσουν. Ο παρατηρητής αναγνωρίζει τον Αχιμαάς από το στυλ του τρεξίματός του· και ο Δαβίδ προσπαθεί με λαχτάρα να προβλέψει τα νέα του από τον χαρακτήρα του. Είναι μια παθητική προσπάθεια και αποκαλύπτει πόσο ανήσυχα χτυπούσε η καρδιά του.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια ιχνηλατεί την άφιξη των δύο αγγελιαφόρων και την απάντηση του βασιλιά.
Ο Κουσίτης πρέπει να ήταν ακριβώς πίσω του, γιατί έρχεται μόλις τελειώσει η σύντομη συνομιλία. Μια βαθύτερη αγωνία πρέπει να περίμενε τα νέα του· γιατί πρέπει να έχει κάτι περισσότερο να πει από τη νίκη. Τα πρώτα του λόγια δεν προσθέτουν τίποτα στις πληροφορίες του Αχιμαάς. Τι, λοιπόν, είχε έρθει; Ο Δαβίδ προαισθάνεται κακό, και, με τη μονοτονία ενός ανθρώπου απορροφημένου σε μία αγωνία, επαναλαμβάνει κατά λέξη την προηγούμενη ερώτησή του. Φτωχέ βασιλιά! Γνώριζε περισσότερο από το μισό την απάντηση, πριν δοθεί. Ο Κουσίτης με κάποια τρυφερότητα καλύπτει τη μοίρα του Αβεσσαλώμ στην ευχή ότι όλοι οι εχθροί του βασιλιά μπορεί να είναι «όπως είναι αυτός ο νεαρός άνδρας». Αλλά το πέπλο ήταν λεπτό, και η προσπάθεια παρηγοριάς υπενθυμίζοντας το γεγονός ότι ο νεκρός ήταν εχθρός καθώς και γιος, παρασύρθηκε σαν άχυρο μπροστά στον χείμαρρο θλίψης του πατέρα.Ο Μακλάρεν κλείνει την ερμηνεία ζυγίζοντας τη φύση της θλίψης του Δαβίδ.
ΙΙΙ. Οι λυγμοί μιας σπασμένης καρδιάς δεν μπορούν να αναλυθούν· και αυτό το θρήνημα σχεδόν ασύνδετης αγωνίας, με την απείρως παθητική επανάληψή του, είναι πολύ ιερό για πολλές λέξεις. Η θλίψη, ακόμα κι αν είναι παθιασμένη, δεν απαγορεύεται από τη θρησκεία· και η ευαίσθητη ποιητική φύση του Δαβίδ ένιωθε όλα τα συναισθήματα έντονα. Είμαστε προορισμένοι να κλαίμε· αλλιώς γιατί υπάρχει συμφορά; Αλλά υπήρχαν στοιχεία στο πένθος του Δαβίδ που δεν ήταν καλά. Τον τύφλωσε απέναντι σε ευλογίες και καθήκοντα. Ο γιος του ήταν νεκρός· αλλά η εξέγερσή του ήταν νεκρή μαζί του, και αυτό θα έπρεπε να ήταν πιο παρόν στο μυαλό του. Οι στρατιώτες του είχαν πολεμήσει καλά, και το πρώτο του καθήκον θα έπρεπε να ήταν να τους τιμήσει και να τους ευχαριστήσει. Δεν είχε δικαίωμα να βυθίσει τον βασιλιά στον πατέρα, και η άσπλαχνη επίπληξη του Ιωάβ, που ακολούθησε, ήταν σοφή και αληθινή στην ουσία, αν και τραχιά σχεδόν μέχρι κτηνωδίας στον τόνο. Η θλίψη που δεν βλέπει τίποτα από το γαλάζιο εξαιτίας ενός σύννεφου, όσο βαρύ και βροντερό κι αν είναι, είναι αμαρτωλή. Η θλίψη που κάθεται με σταυρωμένα χέρια, όπως οι αδελφές του Λαζάρου, και αφήνει τα καθήκοντα να παρασυρθούν, για να επιδοθεί στην πολυτέλεια των αχαλίνωτων δακρύων, είναι αμαρτωλή. Δεν υπάρχει τόνος του «Είναι ο Κύριος! ας κάνει ό,τι φαίνεται καλό σε Αυτόν» σε αυτό το παθιασμένο παράπονο· και έτσι δεν υπάρχει παρηγοριά για τη θλίψη. Η μία παρηγοριά βρίσκεται στην υποταγή. Τα υποταγμένα δάκρυα πλένουν την καρδιά καθαρή· τα επαναστατικά την φουσκώνουν.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν αντλεί την πικρή σοδειά προηγούμενων επιλογών.
Η θλίψη του Δαβίδ ήταν ο πικρός καρπός της δικής του αμαρτίας. Είχε αδύναμα επιτρέψει στον Αβεσσαλώμ και είχε πιθανώς γλιτώσει τη ράβδο, στα νιάτα του αγοριού, όπως σίγουρα γλίτωσε το ξίφος όταν ο Αβεσσαλώμ είχε δολοφονήσει τον αδελφό του. Η δική του ανηθικότητα είχε χαλαρώσει τους δεσμούς της οικογενειακής αγνότητας και τον έκανε ντροπιασμένο να τιμωρήσει τα παιδιά του. Είχε αφήσει τον Αβεσσαλώμ να καυχιέται και να ζει στην πολυτέλεια και δεν έβαλε χαλινάρι σε αυτόν· και εδώ ήταν το τέλος της ανόητης απαλότητάς του. Πόσοι πατέρες και μητέρες είναι σήμερα οι καταστροφείς των παιδιών τους με ακριβώς τον ίδιο τρόπο! Εκείνος ο τάφος στο δάσος θα μπορούσε να διδάξει στους γονείς πώς μπορεί να τελειώσει η μοιραία στοργή τους. Τα παιδιά, επίσης, μπορούν να μάθουν από τη θλίψη του Δαβίδ τι μπορεί να κάνει ένα ανάξιο παιδί για να γεμίσει το μαξιλάρι του πατέρα του με αγκάθια και να σπάσει την καρδιά του στο τέλος.Ο Μακλάρεν τελικά υψώνει τα μάτια μας στη μεγαλύτερη αγάπη που σκιάζεται στην καρδιά του Δαβίδ.
Αλλά υπάρχει μια άλλη πλευρά σε αυτή τη θλίψη. Μαρτυρεί το βάθος και την αυτοθυσιαστική ενέργεια της αγάπης ενός πατέρα. Τα λάθη του νεκρού γιου ξεχνιούνται και σβήνονται από τα «σβηστικά δάχτυλα» του θανάτου. Ο ισχυρογνώμων, αχάριστος επαναστάτης είναι, στο μυαλό του Δαβίδ, ξανά παιδί, και οι ευτυχισμένες παλιές μέρες της αθωότητας και της αγάπης του είναι ό,τι παραμένει στη μνήμη. Ο άσωτος είναι ακόμα γιος. Η αγάπη του πατέρα είναι αθάνατη και δεν μπορεί να αποτραπεί από κανένα λάθος. Ο πατέρας είναι πρόθυμος να πεθάνει για το ανυπάκουο παιδί. Τέτοια καθαρότητα και βάθος στοργής ζει σε ανθρώπινες καρδιές. Τόσο αυτοξεχαστική και ανίκανη να προκληθεί είναι η αγάπη ενός επίγειου πατέρα. Μπορεί να μην δούμε σε αυτή την αποκάλυψη της πατρικής αγάπης του Δαβίδ, απογυμνώνοντάς την από τα λάθη και τις υπερβολές της, κάποια αμυδρή σκιά της μεγαλύτερης αγάπης του Θεού για τους άσωτους γιους Του, μια αγάπη που δεν μπορεί να φραχθεί ή να αποτραπεί από καμία αμαρτία, και που έχει βρει τρόπο να εκπληρώσει την αδύνατη επιθυμία του Δαβίδ, στο ότι έχει δώσει τον Ιησού Χριστό να πεθάνει για τα επαναστατικά παιδιά Του, και έτσι να τα κάνει μετόχους της δικής Του βασιλείας;
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας η αυτοαπορρόφηση σας κράτησε μακριά από το να εισέλθετε στη θλίψη του άλλου; Πώς μπορεί η αμετάβλητη αγάπη του Πατέρα προς εσάς να διαμορφώσει ξανά τον τρόπο που αγαπάτε εκείνους που σας έχουν πληγώσει; Ποια μία πράξη ευγνώμονης υπακοής μπορείτε να προσφέρετε σήμερα σε απάντηση στην αποκατεστημένη σχέση με τον Θεό;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε πασῶν τῶν μαχῶν καὶ λυπῶν ἡμῶν, ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ θρόνου τοῦ Δαυὶδ καὶ τῶν λυπῶν ἃς ἡ ἁμαρτία ἐπέφερεν ἐπὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ, βλέπομεν τὴν κυρίαρχον χεῖρά Σου ἐν ἔργῳ. Δίδαξον ἡμᾶς νὰ φέρωμεν καὶ τὴν νίκην καὶ τὴν ἀπώλειαν μὲ καρδίας πλήρως ὑποταγμένας εἰς Σέ, καὶ ἴασαι τὰ τραύματα τὰ ὁποῖα αἱ ἰδικαὶ ἡμῶν ἐπιλογαὶ ἐπέφερον εἰς ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἀγαπῶμεν. Εἴθε ἡ μείζων ἀγάπη ἡ ἀποκαλυφθεῖσα ἐν Χριστῷ νὰ πληρώσῃ ἡμᾶς οὕτως διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, ὥστε νὰ γίνωμεν παράγοντες τοῦ ἐλέους Σου ἀντὶ νὰ μεταφέρωμεν περαιτέρω λύπην. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →