Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γαλάτες
Προς Γαλάτας 3 — με τον Ίηντι
Άνοιγμα
Στην σκωτική μεταρρυθμισμένη παράδοση της προσεκτικής ελληνικής εξήγησης στρεφόμαστε σήμερα στο σχόλιο του Ιωάννη Ίντι πάνω στο ελληνικό κείμενο των Γαλατών. Η υπομονετική ανάπτυξη του επιχειρήματος του αποστόλου μας προσκαλεί να ανιχνεύσουμε πώς η δικαίωση δια πίστεως μόνης στέκεται ενάντια σε κάθε επιστροφή στον νόμο. Με ευλαβική ακρίβεια ο Ίντι μας καθοδηγεί μέσα από την ζωντανή εμπειρία των πιστών Γαλατών και την αμετάβλητη δύναμη του σταυρού. Είθε το Πνεύμα που πρώτα ήλθε δια της ακοής της πίστεως να ανοίξει τις καρδιές μας εκ νέου στον ίδιο λόγο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας ακούσουμε τώρα την αρχή του θεολογικού επιχειρήματος του αποστόλου στο τρίτο κεφάλαιο των Γαλατών. Καθώς διαβάζεται το κείμενο, προσέξτε τις οξείες αλλά ποιμαντικές ερωτήσεις που αποκαλύπτουν την ξαφνική απομάκρυνση των Γαλατών από τον σταυρωμένο Χριστό που κάποτε δέχτηκαν. Ακούστε την αντίθεση μεταξύ του Πνεύματος που δόθηκε μέσω της πίστης και κάθε προσπάθειας να φτάσουν στην τελειότητα μέσω της σάρκας.
Μελετήστε
Μελέτη
Ὁ Ἰέιντι ἀνοίγει τοποθετώντας τὴν ὁλοκληρωμένην αὐτοδικαίωσιν τοῦ ἀποστόλου καὶ τὴν μετάβασίν της εἰς τὸ δογματικὸν τμῆμα.
Εἰσαγωγή. Κεφάλαιον 3 Ὁ ἀπόστολος ἔχει ἤδη περατώσει τὴν αὐτοδικαίωσίν του. Ἔχει ὑποστηρίξει τὴν ἀποστολὴν αὑτοῦ ὡς θείαν κατ᾿ ἀρχὴν καὶ κατὰ πληρότητα προνομίου· καὶ ἡ συζήτησις ἐν Ἀντιοχείᾳ ἀπέδειξε τὴν ἰσότητά του πρὸς τὸν Πέτρον, μᾶλλον δὲ ἐφανέρωσε τὴν ὑπεροχήν του ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν στιγμιαίαν ὑποτροπὴν καὶ ὑπόκρισιν τοῦ ἀποστόλου τῆς περιτομῆς. Ἡ ἐπίπληξις αὐτοῦ πρὸς τὸν Πέτρον δὲν στηρίζεται ἁπλῶς ἐπὶ λογικοῦ ἐπιχειρήματος, ἀλλ᾿ ἔχει τὴν πηγὴν καὶ τὴν δύναμιν αὑτῆς εἰς τὰ ζῶντα βάθη τῆς ἰδίας πνευματικῆς πείρας αὐτοῦ. Ἡ ὁμιλία ὡς ἐνταῦθα παρουσιάζεται περατοῖ τὸ πρῶτον μέρος τῆς συζητήσεως, καὶ εἶναι οὕτω διαμορφωμένη εἰς τοὺς ἀποχαιρετιστήριους λόγους αὑτῆς ὥστε φυσικῶς εἰσάγει ἡμᾶς εἰς τὸ δεύτερον τμῆμα τῆς ἐπιστολῆς. Ὁ σκοπὸς τοῦ δευτέρου τούτου ἢ θεολογικοῦ μέρους εἶναι νὰ ἐκθέσῃ καὶ νὰ ὑπερασπισθῇ τὸ δόγμα τῆς ἐλευθέρας δικαιώσεως διὰ τῆς πίστεως, ἄνευ τῶν ἔργων τοῦ νόμου. Περατοῖ τὴν ὁμιλίαν αὑτοῦ πρὸς τὸν Πέτρον διὰ τοῦ νὰ βεβαιώσῃ, «Ἐγὼ δὲν ἀθετῶ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ·» ἀλλ᾿ ὅλοι οἱ στηρίζοντες τὴν δικαίωσιν ἐπὶ νομικῆς ἀξίας ἀθετοῦσι τὴν θείαν χάριν. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἔνοχος τοῦ σφάλματος τούτου, οὐδὲ δύναμαι, διότι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἀπέθανε διὰ τὸν μέγαν καὶ μακάριον σκοπὸν τοῦ νὰ παράσχῃ συγχώρησιν καὶ ἀποδοχήν· σεῖς οἱ Γαλάται ἐγνωρίζετε τοῦτο «διότι ὁ Χριστὸς προεγράφη ἐν ὑμῖν ἐσταυρωμένος.» Πόσον ἀνόητον λοιπὸν νὰ ἀπομακρυνθῆτε ἀπ᾿ Αὐτοῦ, νὰ ἐπιστρέψητε διὰ τὴν δικαίωσιν εἰς τὰ ἔργα τοῦ νόμου, καὶ οὕτω νὰ ἀκυρώσητε τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ ἐπιφέρητε ἐφ᾿ ὑμῶν τὸ φοβερὸν ἀλλ᾿ ἀναπόφευκτον συμπέρασμα ὅτι ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ ἦτο περιττὸς καὶ ἀνωφελής, καὶ ἠδύνατο νὰ παραλειφθῇ!Ὁ Ἰέιντι ἐν συνεχείᾳ ἐξετάζει τὴν ἄμεσον προσφώνησιν τοῦ ἀποστόλου πρὸς τοὺς Γαλάτας καὶ τὴν σημασίαν τοῦ ὅρου τῆς ἐπιπλήξεως.
Στίχος 1. Ἀφοῦ λοιπὸν ἐδικαίωσε τὸ ἀποστολικὸν προνόμιον αὑτοῦ, στρέφεται τώρα ἀποτόμως πρὸς τοὺς ἀναγνώστας αὑτοῦ, καὶ, καθὼς ἡ αἰφνιδία μεταβολὴ αὐτῶν ἐφαίνετο τόσον ἀνεξήγητος, κράζει- Πρὸς Γαλάτας 3:1 . ῏Ω ἀνόητοι Γαλάται «Ὦ ἀνόητοι Γαλάται!» «Ὦ ἀναισθήτοι Κελτοί!» Ὁ χαρακτηρισμὸς ἀνόητος, ἐνίοτε λαμβανόμενος μεταξὺ τῶν κλασικῶν ἐν παθητικῇ ἐννοίᾳ, ἀλλ᾿ ἔχων πάντοτε ἐνεργητικὴν ἔννοιαν ἐν τῇ Καινῇ Διαθήκῃ ὅταν ἐφαρμόζηται εἰς πρόσωπα (Λουκᾶς 24:25· Ρωμαίους 1:14· Α΄ Τιμόθεον 6:9· Τίτον 3:3), σημαίνει ἀνόητον-ἐνεργοῦντα ἐν πνεύματι ὅπερ φανερώνει τὴν ἀπουσίαν σοφίας. Τίττμαν, Περὶ Συνων. σελ. 144. Ὁ ἀπόστολος δὲν κατηγορεῖ αὐτούς, ὡς ὁ Ἱερώνυμος ἐσφαλμένως ὑποθέτει, δι᾿ ἀνοητίαν ὡς ἐθνικὸν χαρακτηριστικόν- regionis suae proprietas. Ἡ ἰδιοσυγκρασία αὐτῶν ἦτο μᾶλλον διάφορος. Ἦτο οὐχὶ βλακεία, ἀλλὰ εὐμεταβολία· οὐχὶ νωθρότης, ἀλλὰ εὐαισθησία τόσον ταχεῖα ὥστε νὰ εὑρίσκηται ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν ἀπόφασιν καὶ τὴν σταθερότητα.Περὶ τῆς ζωηρᾶς παρουσιάσεως τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ἰέιντι στρέφεται εἰς τὴν δύναμιν τοῦ ῥήματος καὶ τὴν σημασίαν τῆς φράσεως ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν.
Ἡ ἑπομένη πρότασις τοῦ Παραδεδεγμένου Κειμένου, τῇ ἀληθείᾳ μὴ πείθεσθαι «ὥστε νὰ μὴ πείθησθε τῇ ἀληθείᾳ»-ἀπορρίπτεται γενικῶς ὡς στερουμένη αὐθεντίας, καὶ ὡς ἔχουσα ληφθῆ πιθανῶς ἐκ Πρὸς Γαλάτας 5:7. Δὲν εὑρίσκεται ἐν Α, Β, Δ, Φ, א, οὐδὲ ἐν πολλαῖς μεταφράσεσι καὶ πατράσι. Ὑπῆρχε ἐπίσης τις ἀμφιβολία περὶ τῆς ἀναγνώσεως ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἱερωνύμου- in exemplaribus Adamantii non habetur. Ὁ λόγος δι᾿ ὃν ὁ ἀπόστολος, ἐν τῇ λύπῃ καὶ τῇ ἐκπλήξει αὑτοῦ, θέτει τὸ ἐντυπωσιακὸν ἐρώτημα δίδεται τώρα. Τοῦ προνομίου αὐτῶν ὄντος τόσον μεγάλου, ἦτο ὑπερβαλλόντως παράδοξον ὅτι οὗτοι θὰ εἶχον πεισθῆ τόσον ταχέως νὰ τὸ ἐγκαταλείψωσιν. Οἷς κατ᾿ ὀφθαλμοὺς Ἰησοῦς Χριστὸς προεγράφη ἐν ὑμῖν ἐσταυρωμένος «ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τῶν ὁποίων Ἰησοῦς Χριστὸς προεγράφη ἐν ὑμῖν ἐσταυρωμένος.» Αἱ λέξεις ἐν ὑμῖν δὲν εὑρίσκονται ἐν Α, Β, Γ, א, καὶ παρελείφθησαν, ἴσως, διότι δὲν ἐνενοοῦντο, ἢ ἐθεωροῦντο περιτταί.Ὁ Ἰέιντι ἔπειτα ἀναλαμβάνει τὸ ἀποφασιστικὸν ἐρώτημα περὶ τῆς πηγῆς τοῦ Πνεύματος τοῦ ληφθέντος ὑπὸ τῶν Γαλατῶν.
Στίχος 2. Πρὸς Γαλάτας 3:2 . Τοῦτο μόνον θέλω μαθεῖν ἀφ᾿ ὑμῶν «Τοῦτο μόνον θέλω μαθεῖν ἀφ᾿ ὑμῶν.» Τοῦτο μόνον-τοῦτο ἓν ἐκ πολλῶν· διότι τὸ ἓν τοῦτο σημεῖον εἶναι ἀρκετὸν διὰ τὸν σκοπόν, καὶ εἶναι καθ᾿ ἑαυτὸ ἀποφασιστικὸν τῆς ἀμφισβητήσεως. Δὲν ὑπάρχει εἰρωνεία ἐν τῇ γλώσσῃ (Λούθηρος)· ηὐχέτο πληροφορίαν ἐπὶ τοῦ ἑνὸς τούτου σημείου. Πράξεις 23:28· Ἑβδ. Ἔξοδος 2:4, Β΄ Μακκαβαίων 7:2· Σοφ. Οἰδ. Κολ. 504· Ξεν. Ἑλλ. 2.1, 1. Ἀφ᾿ ὑμῶν εἶναι ὀλιγώτερον ἄμεσον ἢ παρ᾿ ὑμῶν. Οὐίνερ, § 47, 2, σημ. Τὸ ἓν τοῦτο τόσον ἀποφασιστικὸν τῆς ἀνοησίας αὐτῶν κεῖται ἐν τῷ ἐρωτήματι- Ἐξ ἔργων νόμου τὸ Πνεῦμα ἐλάβετε, ἢ ἐξ ἀκοῆς πίστεως; «Ἐλάβετε τὸ Πνεῦμα ἐξ ἔργων νόμου, ἢ ἐξ ἀκοῆς πίστεως;» Ἡ ἔννοια τοῦ Πνεύματος περιορίζεται ἐσφαλμένως, ὑπὸ τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ Ἱερωνύμου, καὶ ἄλλων, εἰς τὰ θαυματουργικὰ χαρίσματα.
Σκεφτείτε
Σκέψου
Ὁ Ἔιντι τονίζει τὸ βάρος τῶν προηγουμένων παθημάτων τῶν Γαλατῶν ὡς περαιτέρω ἀπόδειξη τῆς παρούσης ἀνοησίας τους.
Ἀντιλέγεται, δεύτερον, ὑπὸ τοῦ Μέγερ καὶ τοῦ Οὐστέρι, ὅτι ἡ ἰδέα τοῦ πάθους δὲν εἶναι ἐναρμονισμένη μὲ τὴν πορείαν τῆς σκέψεως. Ἀλλὰ βεβαίως ἡ ἔκκλησις εἶναι ἀπολύτως σύμφωνος μὲ προηγουμένας δηλώσεις. Τὸ ἐπιχείρημα στηρίζεται ἐπὶ τῆς ἀνοησίας τῶν Γαλατῶν. Ἦτο ἀνοησία τὸ νὰ μαγευθοῦν οὕτω ὥστε νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὸν νόμον, ὁ ὁποῖος δὲν ἔδωσε καὶ δὲν ἠδύνατο νὰ δώσῃ εἰς αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα· ἀνοησία τὸ νὰ ἀρχίσουν ἐν τῷ Πνεύματι, καὶ νὰ ἀποστατήσουν εἰς τὴν σάρκα ἡ ὁποία δὲν ἠδύνατο νὰ τελειοποιήσῃ αὐτούς· καὶ ἀνοησία βεβαίως ἀκόμη περισσότερον ἀνεξήγητος, ἀφοῦ ἔπαθον τόσον σφοδρῶς διὰ τὰς πρώτας καὶ ἀντιθέτους ἀπόψεις καὶ γνώμας των. Ἦσαν τόσον ἀνόητοι ὥστε νὰ ἀποκηρύξουν εὐλογίας τὰς ὁποίας ἅπαξ ἐτίμησαν, ναί, διὰ τὰς ὁποίας ὑπέστησαν καὶ διωγμόν. Οἱ ἄνθρωποι φυσικῶς προσκολλῶνται εἰς ἐκεῖνο διὰ τὸ ὁποῖον ἔπαθον, ἀλλ᾽ αὐτοὶ μὲ παιδικὴν ἰδιοτροπίαν τὸ ἀπέῤῥιψαν. Ὁ ἀπόστολος οὕτω ἐκκλητεῖ πρῶτον εἰς ὅσα ἀπήλαυσαν, καὶ ἔπειτα εἰς ὅσα ὑπέμειναν, ὡς ἀπόδειξιν τῆς ἀνοησίας των—τῆς ἀναισθησίας των.Τέλος ὁ Ἔιντι ὑπογραμμίζει τὴν συνεχῆ κεντρικότητα τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ εἰς τὸ μήνυμα τὸ ὁποῖον πρῶτον ἔφερεν τὸ Πνεῦμα.
Ἡ προηγουμένη καὶ φανερὰ παρουσίασις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦτο περὶ Αὐτοῦ ὡς τοῦ Ἐσταυρωμένου (1 Corinthians 1:23 ; 1 Corinthians 2:2)· καὶ ὁ Θεοφύλακτος προσθέτει, ὅτι μὲ τὸν ὀφθαλμὸν τῆς πίστεως εἶδον τὸν σταυρὸν σαφέστερον ἢ τῶν τότε παρόντων καὶ θεωμένων. Τὸ θέμα τοῦ κηρύγματος ἦτο ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστός, καὶ ἦτο τὸ ἀντικείμενον ἀναμνήσεως εἰς τὴν Θείαν Εὐχαριστίαν. Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ περιελάμβανεν πραγματικῶς ὁλόκληρον τὸ ζήτημα τὸ ὁποῖον ἠμφισβητεῖτο, καὶ τὸ ἐσταυρωμένος τοῦ στίχου τούτου ἐπαναλαμβάνει τὸ γεγονὸς τοῦ προηγουμένου στίχου, «Αὐτὸς ἔδωκεν Ἑαυτόν», ναί, εἶναι ἀντήχησις προηγουμένης φράσεως «Ἐσταυρώθην σὺν Χριστῷ». Αὐτὸς εἶχε κάμει ἐξιλέωσιν διὰ τῆς ὑπακοῆς καὶ τῶν παθημάτων Αὐτοῦ, καὶ οὕτω παρέσχεν ἐλευθέραν καὶ πλήρη σωτηρίαν δεκτὴν διὰ τῆς πίστεως εἰς Αὐτόν. Τὴν διδασκαλίαν ταύτην τῆς σωτηρίας διὰ τοῦ αἵματος Αὐτοῦ εἶχον ἀποδεχθῆ· καὶ τί λοιπὸν ἠδύνατο νὰ τοὺς παρακινήσῃ νὰ ἀποστραφοῦν οὕτω ταχέως, καὶ νὰ ζητήσουν διὰ τοῦ νόμου τοῦ Μωϋσέως ὅ,τι ἐπίστευον ὅτι ἦτο δυνατὸν μόνον διὰ τοῦ σταυροῦ;
Απαντήστε
Απάντησε
1. Πού έχω πειραστεί να προσθέσω κάτι στο τελειωμένο έργο του Χριστού; 2. Πώς η ανάμνηση της πρώιμης χάρης που έλαβα μέσω της πίστης με σταθεροποιεί ενάντια στην παρούσα απιστία; 3. Με ποιους τρόπους εξακολουθώ να τείνω να αναζητώ την τελειότητα μέσω της σάρκας αντί μέσω του Πνεύματος;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πανεύσπλαχνε Πάτερ, Σε ευχαριστούμε διά το σαφές φως του Λόγου Σου ως ανοιχθέντος υπό πιστών υπηρετών όπως ο Ιωάννης Ίηντι. Φύλαξέ μας από την αφροσύνη του να στρεφόμαστε από το Πνεύμα προς την σάρκα. Χάρισε ώστε ο εσταυρωμένος Χριστός, άπαξ τεθείς ενώπιον των οφθαλμών μας, να παραμείνη η μόνη βάσις της πεποιθήσεώς μας. Ενίσχυσε την Εκκλησία Σου να υποφέρει υπέρ της αληθείας μάλλον ή να την ανταλλάξη. Είθε το αυτό Πνεύμα το οποίον πρώτον ήλθε διά της ακοής της πίστεως να συνεχίση να αγιάζη και να σφραγίζη ημάς μέχρι της ημέρας της απολυτρώσεως. Διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →