← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ

Ιεζ 7-8 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ιεζεκιήλ 7-8Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα εισερχόμαστε στο σοβαρό έδαφος των κεφαλαίων 7 και 8 του Ιεζεκιήλ μέσα από την προσεκτική έκθεση του Ματθαίου Χένρι. Η ερμηνεία του ανιχνεύει τις επαναλαμβανόμενες διακηρύξεις της επερχόμενης κρίσης, τους λόγους για τους οποίους πρέπει να πέσει και την απόλυτη αδυναμία του πλούτου ή του ναού να προστατεύσουν έναν επαναστατημένο λαό. Ο Χένρι γράφει με ποιμαντική επείγουσα ανάγκη, προσκαλώντας τους αναγνώστες να ακούσουν την προειδοποίηση πριν να είναι πολύ αργά. Καθώς ακούμε, μας υπενθυμίζεται ότι ο λόγος του Θεού εξακολουθεί να ερευνά τις καρδιές και να καλεί σε μετάνοια. Είθε αυτά τα αρχαία λόγια, φωτισμένα από τη διορατικότητα του Χένρι, να αφυπνίσουν φρέσκια ευλάβεια και ταπεινότητα ενώπιον του Κυρίου που κρίνει δικαίως.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε τα κεφάλαια 7 και 8 του Ιεζεκιήλ αργά. Ακούστε τον παλμό της τελικότητας που διατρέχει το μήνυμα του προφήτη. Προσέξτε πώς ο Κύριος αναγγέλλει ένα τέλος που δεν μπορεί να αποφευχθεί και μια κρίση που φτάνει σε κάθε γωνιά της γης. Αφήστε τις έντονες εικόνες να βυθιστούν, έπειτα επιστρέψτε για να στοχαστείτε με τον Ματθαίο Χένρι σχετικά με ό,τι αποκαλύπτουν αυτά τα κεφάλαια για την αμαρτία, την οργή και το έλεος που ακόμη ικετεύει τον ακροατή.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει υπογραμμίζοντας την επαναλαμβανόμενη, επείγουσα διακήρυξη του τέλους. Έχουμε εδώ μια δίκαιη προειδοποίηση για την καταστροφή της γης του Ισραήλ, η οποία τώρα πλησιάζει γρήγορα. Ο Θεός, μέσω του προφήτη, όχι μόνο στέλνει ειδοποίηση γι' αυτήν, αλλά θέλει να επαναλαμβάνεται με τις ίδιες εκφράσεις, για να δείξει ότι το πράγμα είναι βέβαιο, ότι είναι κοντά, ότι ο προφήτης ο ίδιος επηρεάζεται από αυτό και επιθυμεί να επηρεαστούν και αυτοί, αλλά τους βρίσκει κωφούς, ανόητους και ανεπηρέαστους. Όταν η πόλη καίγεται, οι άνθρωποι δεν ζητούν ωραία λόγια και περίτεχνες εκφράσεις για να δώσουν λογαριασμό, αλλά φωνάζουν στους δρόμους, με δυνατή και θρηνητική φωνή, 'Φωτιά! φωτιά!' Έτσι ο προφήτης εδώ διακηρύσσει, Ένα τέλος! ένα τέλος! ήρθε, ήρθε· ιδού, ήρθε. Όποιος έχει αυτιά να ακούσει ας ακούσει. Έπειτα ξεδιπλώνει τον τελικό και ολοκληρωτικό χαρακτήρα της επερχόμενης καταστροφής. Ι. Ένα τέλος ήρθε, το τέλος ήρθε (εδ. 2), και πάλι (εδ. 3, 6), Τώρα το τέλος ήρθε επάνω σου—το τέλος στο οποίο έτεινε όλη η κακία τους, και στο οποίο ο Θεός τους είχε πει συχνά ότι θα κατέληγε τελικά, όταν με τους προφήτες του τους είχε ρωτήσει, Τι θα κάνετε στο τέλος αυτού;—το τέλος στο οποίο όλες οι προηγούμενες κρίσεις είχαν εργαστεί, ως μέσα για να το φέρουν (η καταστροφή τους τώρα θα ολοκληρωθεί)—ή το τέλος, δηλαδή η περίοδος της κατάστασής τους, η τελική καταστροφή του έθνους τους, όπως ο κατακλυσμός ήταν το τέλος όλης της σάρκας, Γεν. στ΄ 13. Είχαν κολακεύσει τον εαυτό τους με ελπίδες ότι σύντομα θα έβλεπαν ένα τέλος των θλίψεών τους. 'Ναι,' λέει ο Θεός, 'Ένα τέλος ήρθε, αλλά ένα άθλιο, όχι το αναμενόμενο τέλος' (που υπόσχεται στο ευσεβές υπόλοιπο μεταξύ τους, Ιερ. κθ΄ 11)· 'είναι το τέλος, εκείνο το τέλος για το οποίο σας προειδοποιούσαν τόσο συχνά, εκείνο το τελευταίο τέλος που ο Μωυσής ευχόταν να σκεφτείτε (Δευτ. λβ΄ 29), και επειδή η Ιερουσαλήμ δεν το θυμήθηκε, γι' αυτό κατέβηκε θαυμαστά,' Θρ. α΄ 9. Αυτό το τέλος άργησε να έρθει, αλλά τώρα ήρθε. Αν και η καταστροφή των αμαρτωλών έρχεται αργά, έρχεται σίγουρα. 'Ήρθε· σε παρακολουθεί, έτοιμο να σε δεχτεί.' Αυτό ίσως κοιτάζει πιο πέρα, στην τελευταία καταστροφή εκείνου του έθνους από τους Ρωμαίους, της οποίας η από τους Χαλδαίους ήταν πρόγευση· και ακόμη πιο πέρα στην τελική καταστροφή του κόσμου των ασεβών. Το τέλος όλων των πραγμάτων είναι κοντά· και το τελευταίο τέλος της Ιερουσαλήμ ήταν τύπος του τέλους του κόσμου, Ματθ. κδ΄ 3. Αχ, να μπορούσαμε όλοι να δούμε εκείνο το τέλος του χρόνου και των ημερών πολύ κοντά, και το τέλος του δικού μας χρόνου και ημερών πολύ πιο κοντά, ώστε να εξασφαλίσουμε μια ευτυχή μοίρα στο τέλος των ημερών! Δαν. ιβ΄ 13. Αυτό το τέλος έρχεται στις τέσσερις γωνίες της γης. Η καταστροφή, όπως θα είναι τελική, έτσι θα είναι ολική· κανένα μέρος της γης δεν θα διαφύγει· όχι, ούτε εκείνο που βρίσκεται πιο απομακρυσμένο. Τέτοια θα είναι η καταστροφή του κόσμου· όλα αυτά τα πράγματα θα διαλυθούν. Τέτοια θα είναι η καταστροφή των αμαρτωλών· κανείς δεν μπορεί να την αποφύγει. Αχ, να τελείωνε η κακία του ασεβούς, πριν τους φέρει σε τέλος! Στη συνέχεια ο Χένρι δείχνει ότι αυτή η κρίση πηγάζει άμεσα από την αμιγή οργή του Θεού. ΙV. Όλα αυτά έρχονται από την οργή του Θεού, όχι αναμειγνυόμενη, όπως μερικές φορές, με μείγματα ελέους. Αυτή είναι η πηγή από την οποία ρέουν όλες αυτές οι συμφορές· και αυτό είναι το αψίνθιο και η χολή στην θλίψη και την δυστυχία, που την κάνουν πικρή πράγματι (εδ. 3): Θα στείλω την οργή μου επάνω σου. Παρατήρησε, ο Θεός είναι Κύριος της οργής του· δεν ξεσπά παρά όταν ευαρεστείται, ούτε προσκολλάται σε κανέναν παρά όπως την κατευθύνει και της δίνει εντολή. Η έκφραση ανεβαίνει υψηλότερα (εδ. 8): Τώρα σύντομα θα χύσω την οργή μου επάνω σου σε πλήρεις φιάλες, και θα εκπληρώσω την οργή μου, όλους τους σκοπούς και όλα τα προϊόντα της, επάνω σου. Αυτή η οργή δεν ξεχωρίζει εδώ και εκεί έναν για παράδειγμα, αλλά είναι επάνω σε όλο το πλήθος αυτής (εδ. 12, 14)· όλο το σώμα του έθνους έγινε αγγείο οργής, κατάλληλο για καταστροφή. Ο Θεός μερικές φορές στην οργή θυμάται έλεος, αλλά τώρα λέει, Το μάτι μου δεν θα σε λυπηθεί, ούτε θα έχω οίκτο, εδ. 4 και πάλι εδ. 9. Εκείνοι θα έχουν κρίση χωρίς έλεος που περιφρόνησαν το έλεος όταν τους προσφέρθηκε. Ο Χένρι περαιτέρω ανιχνεύει πώς οι ίδιες οι αμαρτίες του λαού προκάλεσαν δικαίως αυτές τις συμφορές. V. Όλα αυτά είναι η δίκαιη τιμωρία των αμαρτιών τους, και είναι αυτό που με την ίδια τους την ανοησία έφεραν επάνω τους. Αυτό επιμένεται πολύ εδώ, ώστε να οδηγηθούν να δικαιώσουν τον Θεό σε όλα όσα έφερε επάνω τους. Ο Θεός ποτέ δεν στέλνει την οργή του παρά με σοφία και δικαιοσύνη· και επομένως ακολουθεί, 'Θα σε κρίνω σύμφωνα με τους δρόμους σου, εδ. 3. Θα εξετάσω τι ήταν οι δρόμοι σου, θα τους συγκρίνω με τον νόμο, και έπειτα θα σου φερθώ σύμφωνα με την αξία τους, και θα σου ανταποδώσω,' εδ. 4. Σημείωσε, Στις βαρύτερες κρίσεις που ο Θεός επιβάλλει στους αμαρτωλούς, απλώς ανταποδίδει τους δικούς τους δρόμους επάνω τους· χτυπιούνται με τη δική τους ράβδο. Και, όταν ο Θεός έρχεται να λογαριαστεί με έναν αμαρτωλό λαό, θα φέρει κάθε πρόκληση σε λογαριασμό: 'θα ανταποδώσω επάνω σου όλες τις βδελυγμίες σου (εδ. 3)· και τώρα η ανομία σου θα βρεθεί ότι είναι μισητή (Ψαλμ. λστ΄ 2) και οι βδελυγμίες σου θα είναι στο μέσον σου' (εδ. 4)· δηλαδή, η κρυφή κακία τώρα θα φανερωθεί, και αυτό που πριν δεν ήταν ύποπτο θα φανεί ότι ήταν στο μέσον σου· και η αμαρτία σου τώρα θα γίνει βδέλυγμα για τον εαυτό σου. Έτσι το βδέλυγμα της ανομίας θα είναι όταν έρθει να είναι βδέλυγμα της ερημώσεως, Ματθ. κδ΄ 15. Ή, Οι βδελυγμίες σου (δηλαδή, οι τιμωρίες τους) θα είναι στο μέσον σου· θα φτάσουν στην καρδιά σου. Δες Ιερ. δ΄ 18. Ή επομένως ο Θεός δεν θα λυπηθεί, ούτε θα έχει οίκτο, επειδή, ακόμη και όταν ανταποδίδει τους δρόμους τους επάνω τους, όμως στη θλίψη τους παραβαίνουν ακόμη περισσότερο· οι βδελυγμίες τους είναι ακόμη στο μέσον τους, επιτρεπόμενες και φυλασσόμενες στις καρδιές τους. Επαναλαμβάνεται πάλι (εδ. 8, 9), Θα σε κρίνω, θα σου ανταποδώσω. Δύο αμαρτίες καθορίζονται ιδιαίτερα ως προκαλούσες τον Θεό να φέρει αυτές τις κρίσεις επάνω τους—υπερηφάνεια και καταπίεση. 1. Ο Θεός θα τους ταπεινώσει με τις κρίσεις του, γιατί μεγάλωσαν τον εαυτό τους. Η ράβδος της θλίψης άνθισε, αλλά ήταν η υπερηφάνεια που βλάστησε, εδ. 10. Ό,τι βλαστάνει στην αμαρτία θα ανθίσει σε κάποια κρίση ή άλλη. Η υπερηφάνεια του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ εμφανίστηκε μεταξύ όλων των τάξεων και βαθμών ανθρώπων, όπως μπουμπούκια στο δέντρο την άνοιξη. 2. Οι εχθροί τους θα φερθούν σκληρά μαζί τους, γιατί φέρθηκαν σκληρά μεταξύ τους (εδ. 11): Η βία ανέβηκε σε ράβδο ανομίας· δηλαδή, η αδικία τους προς αλλήλους προστατεύεται και υποστηρίζεται από την εξουσία του άρχοντα. Η ράβδος της διακυβέρνησης έγινε ράβδος ανομίας, σε τέτοιο βαθμό αυθάδειας ανέβηκε η βία. Είδα τον τόπο της κρίσεως, ότι η ανομία ήταν εκεί, Εκκλ. γ΄ 16· Ησ. ε΄ 7. Όποια και αν είναι τα καρποφόρα των κρίσεων του Θεού, είναι βέβαιο ότι η αμαρτία μας είναι η ρίζα τους.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Στοχαζόμενος επί του εύρους της κρίσεως, ο Ερρίκος παρατηρεί την καθολική της εμβέλεια. ΣΤ΄. Δεν υπάρχει διαφυγή από αυτές τις κρίσεις ούτε φράχτης εναντίον τους, διότι θα είναι καθολικές και θα καταβάλουν όλα μπροστά τους, χωρίς θεραπεία. 1. Ο θάνατος με τις διάφορες μορφές του θα ιππεύει θριαμβευτικά, τόσο στην πόλη όσο και στην ύπαιθρο, τόσο εντός της πόλεως όσο και εκτός αυτής, εδ. 15. Οι άνθρωποι δεν θα είναι ασφαλείς πουθενά· διότι αυτός που είναι στο χωράφι θα αποθάνει υπό της μαχαίρας (κάθε χωράφι θα είναι γι' αυτούς πεδίο μάχης) και αυτός που είναι στην πόλη, αν και είναι αγία πόλις, όμως δεν θα είναι προστασία του, αλλά λιμός και λοιμός θα τον καταβροχθίσουν. Η αμαρτία είχε αφθονήσει τόσο στην πόλη όσο και στην ύπαιθρο, οι αμαρτωλοί εντός των τειχών της Ιλίου και εκτός—Τρώες και Έλληνες αμαρτάνουν ομοίως· και επομένως μεταξύ αμφοτέρων γίνονται ερημώσεις. 2. Κανείς από εκείνους που σημειώθηκαν για θάνατο δεν θα διαφύγει: Κανείς από αυτούς δεν θα παραμείνει. Κανείς από εκείνους τους υπερήφανους καταπιεστές που ασκούσαν βία στους πτωχούς γείτονές τους με τη ράβδο της ανομίας, κανείς από αυτούς δεν θα μείνει, αλλά όλοι θα σαρωθούν από την ερήμωση που έρχεται (εδ. 11): Κανείς από το πλήθος τους, δηλαδή από τον όχλο, τον οποίο παρότρυναν να κάνει κακό, και να τους υποστηρίζει σε αυτό, φωνάζοντας «Σταύρωσον, σταύρωσον», όταν είχαν αποφασίσει την καταστροφή οποιουδήποτε, κανείς από αυτούς δεν θα παραμείνει, ούτε κανείς από τους δικούς τους· οι οικογένειές τους όλες θα καταστραφούν, και ούτε ρίζα ούτε κλάδος δεν θα τους αφήσει. Αυτό το πλήθος, αυτός ο όχλος, η θεία εκδίκηση θα προσκολληθεί με ιδιαίτερο τρόπο· διότι οργή είναι επί παντός του πλήθους αυτού (εδ. 12, 14) και η όρασις αφορούσε όλο το πλήθος αυτού (εδ. 13), το μεγαλύτερο μέρος του κοινού λαού. Οι κρίσεις που έρχονται θα τους παρασύρουν χονδρικώς, και ούτε τον εαυτό τους ούτε τους κυρίους τους των οποίων ήταν πλάσματα και εργαλεία δεν θα εξασφαλίσουν. Οι κρίσεις του Θεού, όταν έρχονται με εντολή, δεν μπορούν να υπερνικηθούν από πλήθη. Και αν χέρι ενώσει με χέρι, όμως ο ασεβής δεν θα μείνει ατιμώρητος. 3. Εκείνοι που πέφτουν δεν θα θρηνηθούν (εδ. 11): Δεν θα υπάρχει θρήνος γι' αυτούς, διότι δεν θα μείνει κανείς να τους θρηνήσει, παρά μόνο όσοι σπεύδουν γρήγορα κατόπιν τους. Και οι καιροί θα είναι τόσο κακοί ώστε οι άνθρωποι θα συγχαίρουν μάλλον παρά να θρηνούν τον θάνατο των φίλων τους, θεωρώντας ευτυχείς εκείνους που αφαιρέθηκαν από το να βλέπουν αυτές τις ερημώσεις και να μετέχουν σε αυτές, Ιερ. ις΄. 4, 5. 4. Δεν θα είναι ικανοί να προβάλουν καμία αντίσταση. Το διάταγμα έχει εκδοθεί, και η όρασις που αφορά αυτούς δεν θα επιστρέψει, εδ. 13. Ο Θεός δεν θα την αποκαλύψει, και αυτοί δεν μπορούν να την νικήσουν· και επομένως δεν θα επιστρέψει χωρίς να έχει επιτελέσει τίποτε, αλλά θα επιτελέσει εκείνο για το οποίο την αποστέλλει. Ο λόγος του Θεού θα ισχύσει, και τότε, (1.) Ιδιαίτερα πρόσωπα δεν μπορούν να υπερασπιστούν το μέρος τους εναντίον του Θεού: Κανείς άνθρωπος δεν θα ενισχύσει τον εαυτό του στην ανομία της ζωής του· δεν θα ωφελήσει σε τίποτε τους αμαρτωλούς να θέτουν τον Θεό και τις κρίσεις του σε περιφρόνηση όπως συνήθιζαν. Κανείς ποτέ δεν σκλήρυνε την καρδιά του εναντίον του Θεού και ευημερήθηκε. Εκείνοι που ενισχύουν τον εαυτό τους στην πονηρία τους θα βρεθούν όχι μόνο να αποδυναμώνουν, αλλά να καταστρέφουν τον εαυτό τους, Ψαλμ. νβ΄. 7. (2.) Το πλήθος δεν μπορεί να αντισταθεί στο ρεύμα αυτών των κρίσεων, ούτε να αντιταχθεί σε αυτές (εδ. 14): Εσάλπισαν την σάλπιγγα, για να συγκαλέσουν τους στρατιώτες τους, και να εμψυχώσουν και να ενθαρρύνουν εκείνους που συγκέντρωσαν, και έτσι νομίζουν ότι τα κάνουν όλα έτοιμα· αλλά όλα μάταια· κανείς δεν κατατάσσεται, ή όσοι κατατάσσονται δεν έχουν θάρρος να αντιμετωπίσουν τον εχθρό. Σημείωσε, Αν ο Θεός είναι εναντίον μας, κανείς δεν μπορεί να είναι υπέρ μας για να μας προσφέρει καμία υπηρεσία. 5. Δεν θα έχουν καμία ελπίδα της επιστροφής της ευημερίας τους, με την οποία να υποστηρίξουν τον εαυτό τους στην ατυχία τους· θα έχουν παραδώσει όλα ως χαμένα· και επομένως, «Ας μη χαίρεται ο αγοραστής ότι αυξάνει την περιουσία του και έγινε αγοραστής· ούτε ας πενθεί ο πωλητής ότι μειώνει την περιουσία του και έγινε πτωχευμένος», εδ. 12. Δες τη ματαιότητα των πραγμάτων αυτού του κόσμου, και πόσο άχρηστα είναι—ότι σε καιρό θλίψεως, όταν τα χρειαζόμαστε περισσότερο, ίσως να τα υπολογίζουμε λιγότερο. Εκείνοι που πούλησαν είναι πιο εύκολοι, έχοντας λιγότερα να χάσουν, και εκείνοι που αγόρασαν απλώς αύξησαν τις δικές τους φροντίδες και φόβους. Επειδή το σχήμα αυτού του κόσμου παρέρχεται, ας είναι εκείνοι που αγοράζουν ως μη κατέχοντες, επειδή δεν γνωρίζουν πόσο σύντομα μπορεί να αποστερηθούν, Α΄ Κορ. ζ΄. 29-31. Προστίθεται (εδ. 13), «Ο πωλητής δεν θα επιστρέψει, κατά το έτος του ιωβηλαίου, σε εκείνο που πωλήθηκε, σύμφωνα με τον νόμο, αν και διαφύγει τη μάχαιρα και τον λοιμό, και ζήσει μέχρι να έλθει εκείνο το έτος· διότι καμία κληρονομία δεν θα απολαμβάνεται εδώ μέχρι να συμπληρωθούν τα εβδομήντα έτη, και τότε οι άνθρωποι θα επιστρέψουν στις κτήσεις τους, θα διεκδικήσουν και θα έχουν τα δικά τους πάλι.» Με την πίστη σε αυτό, ο Ιερεμίας, περίπου αυτή την εποχή, αγόρασε το χωράφι του θείου του, όμως, σύμφωνα με την εντολή, ο αγοραστής δεν χάρηκε, αλλά παραπονέθηκε, Ιερ. λβ΄. 25. 6. Ο Θεός θα δοξασθεί σε όλα: «Θα γνωρίσετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος (εδ. 4), ότι εγώ είμαι ο Κύριος που πατάσσω, εδ. 9. Βλέπετε δευτερεύουσες αιτίες, και νομίζετε ότι ο Ναβουχοδονόσορ σας πατάσσει, αλλά θα γίνετε να γνωρίσετε ότι αυτός είναι μόνο η ράβδος: είναι η χείρ του Κυρίου που σας πατάσσει, και ποιος γνωρίζει το βάρος της χειρός του;» Εκείνοι που δεν θα γνώριζαν ότι ήταν ο Κύριος που τους έκανε καλό θα γίνουν να γνωρίσουν ότι είναι ο Κύριος που τους πατάσσει· διότι, με έναν τρόπο ή άλλον, θα αναγνωρισθεί.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη ζωή μου εξακολουθώ να αντιμετωπίζω τις προειδοποιήσεις του Θεού ως μακρινές παρά ως κοντινές; 2. Ποιες ψεύτικες ασφάλειες πειράζομαι να εμπιστευτώ αντί της μετάνοιας; 3. Πώς μπορεί ο Κύριος να με καλεί να ταπεινωθώ ενώπιον της δικαίας κρίσεώς του σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς τῆς κρίσεως καὶ τοῦ ἐλέους, ποίησον ἡμᾶς ταχεῖς εἰς τὸ ἀκοῦσαι τὸν σεμνὸν λόγον ὅτι τέλος ἐπῆλθεν ἐπὶ πάντας τοὺς πεποιθότας εἰς ἄλλο τι πλὴν Σοῦ. Ἔκβαλε πᾶσαν ψευδῆ πεποίθησιν ἐκ τῶν καρδιῶν ἡμῶν καὶ ὁδήγησον ἡμᾶς εἰς μετάνοιαν ἐνῷ ἔτι δύναται νὰ εὑρεθῇ ἔλεος, ἵνα περιπατῶμεν ἐν φόβῳ Κυρίου καὶ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ ἀσφαλείᾳ τῆς διαθηκικῆς Σου ἀγάπης. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τῶν ὁδῶν τῆς ἀπωλείας καὶ ἕλκυσον ἡμᾶς ἀεὶ ἐγγύτερον πρὸς τὸν Χριστόν. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →