Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτικόν 11-12 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία του Ματθαίου Χένρι για το Λευιτικόν μας προσκαλεί να παραμείνουμε στην αρχαία κλήση προς την αγιότητα που διαμόρφωσε την καθημερινή ζωή του Ισραήλ. Το σχόλιό του στα κεφάλαια 11 και 12 αποκαλύπτει πώς οι οδηγίες του Θεού για τα καθαρά και ακάθαρτα πράγματα δεν ήταν ποτέ απλώς διαιτητικοί κανόνες αλλά σταθερά μαθήματα για το ανήκειν σε έναν άγιο Κύριο. Καθώς ακολουθούμε τις σκέψεις του Χένρι, ανακαλύπτουμε νέους λόγους να εκτιμούμε την ευαγγελική ελευθερία που απολαμβάνουμε τώρα ενώ εξακολουθούμε να επιδιώκουμε την καθαρότητα της καρδιάς που προεικόνιζαν αυτοί οι νόμοι. Ας καθοδηγήσουν τα λόγια του τον στοχασμό μας σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά τα κεφάλαια 11 και 12 του Λευιτικού. Προσέξτε τις προσεκτικές διακρίσεις που δίνει ο Θεός σχετικά με την τροφή και τους κανονισμούς που αφορούν τον τοκετό. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας ώστε να δεχθεί τη σοφία που αντλεί ο Ματθαίος Χένρι από αυτά τα κεφάλαια, ώστε η ανάγνωση να διεγείρει τόσο ευγνωμοσύνη όσο και βαθύτερη επιθυμία για αγιότητα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά με μια επισκόπηση των τελετουργικών νόμων που διακρίνουν τα καθαρά και ακάθαρτα πλάσματα.
Ο τελετουργικός νόμος περιγράφεται από τον απόστολο (Εβρ. θ΄ 9, 10) ότι συνίσταται όχι μόνο «σε δώρα και θυσίες», που μέχρι τώρα έχουν εξεταστεί σε αυτό το βιβλίο, αλλά «σε φαγητά, και ποτά, και ποικίλους καθαρισμούς» από τελετουργική ακαθαρσία, οι νόμοι σχετικά με τους οποίους αρχίζουν με αυτό το κεφάλαιο, το οποίο θέτει μια διαφορά μεταξύ ορισμένων ειδών κρεάτων και άλλων, επιτρέποντας σε μερικά να τρώγονται ως καθαρά και απαγορεύοντας σε άλλα ως ακάθαρτα. «Υπάρχει ένα είδος σάρκας ανθρώπων». Η φύση ανατριχιάζει στη σκέψη να φάει αυτό, και κανείς δεν το κάνει παρά μόνο όσοι έχουν φτάσει στον υψηλότερο βαθμό βαρβαρότητας και έχουν γίνει μόνο μία απόσταση από τα κτήνη· επομένως δεν χρειαζόταν νόμος εναντίον του. Αλλά υπάρχει «άλλο είδος σάρκας θηρίων», σχετικά με το οποίο ο νόμος οδηγεί εδώ (εδ. 1-8), «άλλο ψαριών» (εδ. 9-12), «άλλο πτηνών» (εδ. 13-19), και «άλλο ερπετών», τα οποία διακρίνονται σε δύο είδη, ιπτάμενα ερπετά (εδ. 20-28) και ερπετά επί της γης, εδ. 29-43. Και ο νόμος καταλήγει με τον γενικό κανόνα της αγιότητας και τους λόγους γι' αυτόν, εδ. 44 κ.ε.Ο Χένρι στη συνέχεια παρέχει τους λόγους που στηρίζουν αυτούς τους διαιτητικούς νόμους.
Τώρα που ο Ααρών είχε καθιερωθεί αρχιερέας πάνω στον οίκο του Θεού, ο Θεός μίλησε σε αυτόν με τον Μωυσή και τους διόρισε και τους δύο ως κοινούς επιτρόπους να παραδώσουν το θέλημά του στον λαό. Μίλησε και στον Μωυσή και στον Ααρών για αυτό το θέμα· διότι απαιτούνταν ιδιαίτερα από τους ιερείς να θέτουν διαφορά μεταξύ καθαρού και ακάθαρτου και να διδάσκουν τον λαό να κάνει το ίδιο. Μετά τον κατακλυσμό, όταν ο Θεός συνήψε διαθήκη με τον Νώε και τους γιους του, τους επέτρεψε να τρώνε κρέας (Γεν. θ΄ 13), ενώ πριν περιορίζονταν στις παραγωγές της γης. Αλλά η ελευθερία που επιτρεπόταν στους γιους του Νώε περιορίζεται εδώ στους γιους του Ισραήλ. Μπορούσαν να τρώνε κρέας, αλλά όχι όλα τα είδη κρέατος· μερικά έπρεπε να τα θεωρούν ακάθαρτα και απαγορευμένα γι' αυτούς, άλλα καθαρά και επιτρεπόμενα. Ο νόμος σε αυτό το θέμα είναι και πολύ συγκεκριμένος και πολύ αυστηρός. Αλλά ποιος λόγος μπορεί να δοθεί για αυτόν τον νόμο; Γιατί να μην έχουν ο λαός του Θεού τόσο ελεύθερη χρήση όλων των πλασμάτων όσο και οι άλλοι λαοί; 1. Είναι αρκετός λόγος ότι ο Θεός θέλει έτσι: το θέλημά του, όπως είναι νόμος επαρκής, έτσι είναι και λόγος επαρκής· διότι το θέλημά του είναι η σοφία του. Είδε καλό έτσι να δοκιμάζει και να ασκεί την υπακοή του λαού του, όχι μόνο στις τελετές του θυσιαστηρίου του, αλλά σε θέματα καθημερινής εμφάνισης στο τραπέζι τους, ώστε να θυμούνται ότι βρίσκονταν υπό εξουσία. Έτσι ο Θεός είχε δοκιμάσει την υπακοή του ανθρώπου στην αθωότητα, απαγορεύοντάς του να φάει από ένα συγκεκριμένο δέντρο. 2. Τα περισσότερα από τα απαγορευμένα ως ακάθαρτα κρέατα είναι τέτοια που ήταν πραγματικά ανθυγιεινά και ακατάλληλα για κατανάλωση· και εκείνα από αυτά που θεωρούμε αρκετά υγιεινά και χρησιμοποιούμε αναλόγως, όπως το κουνέλι, ο λαγός και ο χοίρος, ίσως σε εκείνες τις χώρες και για τα σώματά τους, να ήταν βλαβερά. Και τότε ο Θεός σε αυτόν τον νόμο έκανε γι' αυτούς όπως κάνει ένας σοφός και στοργικός πατέρας με τα παιδιά του, τα οποία συγκρατεί από το να τρώνε αυτό που ξέρει ότι θα τα αρρωστήσει. Σημείωσε, ο Κύριος είναι υπέρ του σώματος, και δεν είναι μόνο ανοησία, αλλά αμαρτία κατά του Θεού, να βλάπτουμε την υγεία μας για την ευχαρίστηση της όρεξής μας. 3. Ο Θεός θα δίδασκε έτσι τον λαό του να διακρίνεται από τους άλλους λαούς, όχι μόνο στη θρησκευτική τους λατρεία, αλλά στις κοινές πράξεις της ζωής. Έτσι θα τους έδειχνε ότι δεν πρέπει να αριθμούνται μεταξύ των εθνών. Φαίνεται ότι υπήρχε, πριν από αυτό, κάποια διαφορά μεταξύ των Εβραίων και άλλων εθνών στο φαγητό τους, που διατηρούνταν από την παράδοση· διότι οι Αιγύπτιοι και αυτοί δεν έτρωγαν μαζί, Γεν. μγ΄ 32. Και ακόμη και πριν από τον κατακλυσμό υπήρχε διάκριση των θηρίων σε καθαρά και μη καθαρά (Γεν. ζ΄ 2), η οποία διάκριση χάθηκε εντελώς, μαζί με πολλά άλλα παραδείγματα θρησκείας, μεταξύ των εθνικών. Αλλά με αυτόν τον νόμο ανάγεται σε βεβαιότητα και διατάσσεται να διατηρείται μεταξύ των Ιουδαίων, ώστε έτσι, έχοντας μια δίαιτα ιδιότυπη για τον εαυτό τους, να κρατηθούν από οικεία συναναστροφή με τους ειδωλολάτρες γείτονές τους και να προτυπώσουν τον πνευματικό Ισραήλ του Θεού, ο οποίος όχι σε αυτά τα μικρά πράγματα, αλλά στο πνεύμα των πνευμάτων τους και στην πορεία της ζωής τους, θα κυβερνιόταν από μια νηφάλια ιδιαιτερότητα και δεν θα συμμορφωνόταν με αυτόν τον κόσμο. Οι λόγιοι παρατηρούν περαιτέρω ότι τα περισσότερα από τα πλάσματα που από αυτόν τον νόμο έπρεπε να αποστρέφονται ως ακάθαρτα ήταν τέτοια που είχαν υψηλή εκτίμηση μεταξύ των εθνικών, όχι τόσο για τροφή όσο για μαντεία και θυσία στους θεούς τους· και επομένως αυτά αναφέρονται εδώ ως ακάθαρτα και βδέλυγμα, τα οποία όμως δεν θα είχαν κανέναν πειρασμό να φάνε, ώστε να διατηρήσουν μια θρησκευτική αποστροφή για αυτό για το οποίο οι εθνικοί είχαν μια δεισιδαιμονική αξία. Ο χοίρος, με τους μεταγενέστερους εθνικούς, ήταν ιερός στην Αφροδίτη, η κουκουβάγια στην Αθηνά, ο αετός στον Δία, ο σκύλος στην Εκάτη κ.ά., και όλα αυτά γίνονται εδώ ακάθαρτα. Όσον αφορά τα θηρία, υπάρχει ένας γενικός κανόνας που τίθεται, ότι εκείνα που και χωρίζουν την οπλή και μηρυκάζουν ήταν καθαρά, και μόνο αυτά: αυτά αναφέρονται ιδιαίτερα στην επανάληψη αυτού του νόμου (Δευτ. ιδ΄ 4, 5), όπου φαίνεται ότι οι Ισραηλίτες είχαν αρκετή ποικιλία επιτρεπόμενη και δεν χρειαζόταν να παραπονιούνται για τον περιορισμό υπό τον οποίο βρίσκονταν. Εκείνα τα θηρία που δεν και μηρυκάζουν και χωρίζουν την οπλή ήταν ακάθαρτα, με τον οποίο κανόνα το κρέας του χοίρου, και των λαγών, και των κουνελιών, απαγορευόταν σε αυτούς, αν και συνήθως χρησιμοποιείται μεταξύ μας. Επομένως, ιδιαίτερα κατά την κατανάλωση οποιουδήποτε από αυτά, πρέπει να ευχαριστούμε για την ελευθερία που μας χορηγήθηκε σε αυτό το θέμα από το ευαγγέλιο, το οποίο μας διδάσκει ότι κάθε πλάσμα του Θεού είναι καλό, και δεν πρέπει να ονομάζουμε τίποτα κοινό ή ακάθαρτο. Μερικοί παρατηρούν μια σημασία στον κανόνα που τίθεται εδώ για να διακρίνουν, ή τουλάχιστον νομίζουν ότι μπορεί να υπαινίσσεται. Ο στοχασμός και άλλες πράξεις αφοσίωσης που γίνονται από τον κρυμμένο άνθρωπο της καρδιάς, μπορεί να σημαίνονται από το μηρυκάσμα, χωνεύοντας την πνευματική μας τροφή· η δικαιοσύνη και η φιλανθρωπία προς τους ανθρώπους, και οι πράξεις μιας καλής συναναστροφής, μπορεί να σημαίνονται από το χωρισμό της οπλής. Τώρα είτε το ένα είτε το άλλο χωρίς το άλλο δεν θα αρκέσει για να μας συστήσει στον Θεό, αλλά και τα δύο πρέπει να πηγαίνουν μαζί, καλές διαθέσεις στην καρδιά και καλές πράξεις στη ζωή: αν λείπει το ένα, δεν είμαστε καθαροί, σίγουρα δεν είμαστε καθαροί. Από όλα τα πλάσματα που απαγορεύονται εδώ ως ακάθαρτα, κανένα δεν έχει φοβηθεί και αποστραφεί περισσότερο από τους ευσεβείς Ιουδαίους από το χοιρινό κρέας. Πολλοί θανατώθηκαν από τον Αντίοχο επειδή δεν ήθελαν να το φάνε. Αυτό, πιθανώς, ήταν που κινδύνευαν περισσότερο να πειραστούν, και επομένως κατέλαβαν τον εαυτό τους και τα παιδιά τους με μια ιδιαίτερη απέχθεια γι' αυτό, αποκαλώντας το όχι με το σωστό του όνομα, αλλά ξένο πράγμα. Φαίνεται ότι οι εθνικοί το χρησιμοποιούσαν δεισιδαιμονικά (Ησ. ξε΄ 4), έτρωγαν χοιρινό κρέας· και επομένως ο Θεός απαγορεύει κάθε χρήση του στον λαό του, μήπως μάθουν από τους γείτονές τους να κάνουν αυτήν την κακή χρήση του. Μερικοί υποστηρίζουν ότι η απαγόρευση αυτών των θηρίων ως ακάθαρτων σκόπευε να είναι μια προειδοποίηση προς τον λαό ενάντια στις κακές ιδιότητες αυτών των πλασμάτων. Δεν πρέπει να είμαστε ακάθαρτοι ούτε να κυλιόμαστε στη λάσπη όπως οι χοίροι, ούτε να είμαστε δειλοί και αδύναμοι όπως οι λαγούς, ούτε να κατοικούμε στη γη όπως τα κουνέλια· ας μην κάνει ο άνθρωπος που είναι σε τιμή τον εαυτό του όμοιο με αυτά τα θηρία που χάνονται. Ο νόμος απαγόρευε, όχι μόνο την κατανάλωσή τους, αλλά και το ίδιο το άγγιγμά τους· διότι όσοι θα κρατιούνταν από οποιαδήποτε αμαρτία πρέπει να προσέχουν να αποφεύγουν όλους τους πειρασμούς προς αυτήν, και κάθε πράγμα που οδηγεί προς αυτήν ή οδηγεί σε αυτήν.Ο Χένρι περαιτέρω ξεδιπλώνει τον πνευματικό σκοπό που αυτοί οι νόμοι σκόπευαν να υπηρετήσουν.
Εδώ είναι, Ι. Η ερμηνεία αυτού του νόμου, ή ένα κλειδί για να μας εισαγάγει στο νόημά του. Δεν σκόπευε απλώς για κατάλογο φαγητών, ή ως οδηγίες γιατρού για τη δίαιτά τους, αλλά ο Θεός θα τους δίδασκε έτσι να αγιάζονται και να είναι άγιοι, εδ. 44. Δηλαδή, 1. Πρέπει έτσι να μάθουν να θέτουν διαφορά μεταξύ καλού και κακού, και να λογαριάζουν ότι δεν μπορούσε να είναι όλα ίδια ό,τι έκαναν, όταν δεν ήταν όλα ίδια ό,τι έτρωγαν. 2. Να διατηρούν μια σταθερή τήρηση του θείου νόμου, και να κυβερνώνται από αυτόν σε όλες τις πράξεις τους, ακόμη και σε εκείνες που είναι κοινές, οι οποίες πρέπει να εκτελούνται με ευσεβή τρόπο, 3 Ιω. 6. Ακόμη και το φαγητό και το ποτό πρέπει να γίνονται κατά κανόνα, και προς δόξα Θεού, Α΄ Κορ. ι΄ 31. 3. Να διακρίνονται από όλους τους γείτονές τους, ως λαός αφιερωμένος στον Θεό, και υποχρεωμένος να μην περπατά όπως οι εθνικοί: και όλα αυτά είναι αγιότητα. Έτσι αυτά τα στοιχεία του κόσμου ήταν οι παιδαγωγοί και οι κυβερνήτες τους (Γαλ. δ΄ 2, 3), για να τους φέρουν σε αυτό που είναι η αναζωογόνηση της πρώτης μας κατάστασης στον Αδάμ και η εγγύηση της καλύτερης κατάστασής μας με τον Χριστό, δηλαδή, η αγιότητα, χωρίς την οποία κανείς δεν θα δει τον Κύριο. Αυτός είναι πράγματι ο μεγάλος σκοπός όλων των διατάξεων, ώστε με αυτές να αγιαζόμαστε και να μαθαίνουμε να είμαστε άγιοι. Ακόμη και αυτός ο νόμος σχετικά με το φαγητό τους, που φαινόταν να σκύβει τόσο πολύ χαμηλά, στόχευε έτσι ψηλά, διότι ήταν ο καταστατικός νόμος του ουρανού, υπό την Παλαιά Διαθήκη καθώς και την Καινή, ότι χωρίς αγιότητα κανείς δεν θα δει τον Κύριο. Η προειδοποίηση επομένως (εδ. 43) είναι, Δεν θα κάνετε τον εαυτό σας βδελυκτό. Σημείωσε, Έχοντας κοινωνία με την αμαρτία, η οποία είναι βδελυκτή, κάνουμε τον εαυτό μας βδελυκτό. Εκείνος ο άνθρωπος είναι αληθινά άθλιος που είναι ενώπιον του Θεού βδελυκτός· και κανείς δεν είναι έτσι παρά μόνο όσοι κάνουν τον εαυτό τους έτσι. Οι ίδιοι οι Ιουδαίοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι ο σκοπός αυτού του νόμου ήταν να τους απαγορεύσει κάθε κοινωνία με γάμο, ή άλλως, με τους εθνικούς, Δευτ. ζ΄ 2, 3. Και έτσι το ηθικό του είναι υποχρεωτικό για εμάς, απαγορεύοντάς μας να έχουμε κοινωνία με τα άκαρπα έργα του σκότους· και, χωρίς αυτήν την πραγματική αγιότητα της καρδιάς και της ζωής, εκείνος που προσφέρει προσφορά είναι σαν να πρόσφερε αίμα χοίρου (Ησ. ξς΄ 3)· και, αν ήταν τέτοια πρόκληση για έναν άνθρωπο να φάει χοιρινό κρέας ο ίδιος, πολύ περισσότερο πρέπει να είναι να προσφέρει αίμα χοίρου στο θυσιαστήριο του Θεού· δες Παρ. ιε΄ 8.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει το κεφάλαιο δείχνοντας πώς το ευαγγέλιο σηκώνει τον ζυγό αυτών των διατάξεων.
ΙΙΙ. Το συμπέρασμα αυτού του καταστατικού: Αυτός είναι ο νόμος των θηρίων, και των πτηνών, κ.ά., εδ. 46, 47. Αυτός ο νόμος ήταν γι' αυτούς καταστατικός για πάντα, δηλαδή, όσο διαρκούσε αυτή η οικονομία· αλλά υπό το ευαγγέλιο τον βρίσκουμε ρητά καταργημένο από μια φωνή από τον ουρανό στον Πέτρο (Πράξ. ι΄ 15), όπως είχε προηγουμένως ουσιαστικά παραμεριστεί από τον θάνατο του Χριστού, μαζί με τις άλλες διατάξεις που χάθηκαν στη χρήση: Μη αγγίξεις, μη γευθείς, μη θίξεις, Κολ. β΄ 21, 22. Και τώρα είμαστε βέβαιοι ότι το φαγητό δεν μας συστήνει στον Θεό (Α΄ Κορ. η΄ 8), και ότι τίποτα δεν είναι ακάθαρτο από μόνο του (Ρωμ. ιδ΄ 14), ούτε μολύνει τον άνθρωπο αυτό που μπαίνει στο στόμα του, αλλά αυτό που βγαίνει από την καρδιά, Ματθ. ιε΄ 11. Ας δώσουμε λοιπόν, 1. Ευχαριστία στον Θεό που δεν είμαστε υπό αυτόν τον ζυγό, αλλά ότι σε εμάς κάθε πλάσμα του Θεού επιτρέπεται ως καλό, και τίποτα δεν πρέπει να απορριφθεί. 2. Σταθείτε στερεά στην ελευθερία με την οποία ο Χριστός μας ελευθέρωσε, και προσέξτε εκείνες τις διδασκαλίες που προστάζουν να απέχετε από φαγητά, και έτσι θα επανέφεραν τον Μωυσή πάλι, Α΄ Τιμ. δ΄ 3, 4. 3. Να είστε αυστηρά και συνειδητά εγκρατείς στη χρήση των καλών πλασμάτων που μας έχει επιτρέψει ο Θεός. Αν ο νόμος του Θεού μας έχει δώσει ελευθερία, ας βάλουμε περιορισμούς στον εαυτό μας, και ποτέ να μην τρεφόμαστε χωρίς φόβο, μήπως το τραπέζι μας γίνει παγίδα. Βάλε μαχαίρι στον λαιμό σου, αν είσαι άνθρωπος δοσμένος στην όρεξη· και μην επιθυμείς λιχουδιές ή ποικιλίες, Παρ. κγ΄ 2, 3. Η φύση αρκείται σε λίγο, η χάρη σε λιγότερο, αλλά η επιθυμία σε τίποτα.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στις συνηθισμένες μου ρουτίνες αισθάνομαι τον Θεό να με προσκαλεί να θυμηθώ ότι ανήκω σε Αυτόν;
2. Πώς η ευγνωμοσύνη για την ευαγγελική ελευθερία διαμορφώνει τον τρόπο που χειρίζομαι τα καλά δώρα της δημιουργίας;
3. Με ποιον πρακτικό τρόπο αυτή την εβδομάδα μπορώ να επιδιώξω αγιότητα που αντανακλά τον Κύριο που με εξαγόρασε;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε φιλάνθρωπε, σὲ εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Λόγου Σου ποὺ καλοῦσε τὸν Ἰσραὴλ νὰ διακρίνει μεταξὺ καθαροῦ καὶ ἀκαθάαρτου, ὑποδεικνύοντάς μας τὴν ἁγιότητα ποὺ ἐπιθυμεῖς. Διὰ τοῦ τετελεσμένου ἔργου τοῦ Χριστοῦ, χάρισέ μας καθαρότητα καρδίας διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, ὥστε κάθε συνηθισμένη πράξη νὰ ἀντανακλᾷ τὸ ὅτι ἔχουμε ἀποχωριστεῖ γιὰ Σένα. Βοήθησέ μας νὰ ζοῦμε στὴν ἐλευθερία τοῦ εὐαγγελίου ἐνῶ τιμοῦμε τὰ ἅγια πρότυπά Σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →