← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 113-114 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ψαλμοί 113-114Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Ο Ματθαίος Χένρι μας οδηγεί σήμερα στους Ψαλμούς 113 και 114, δύο ύμνους που μαζί εορτάζουν το απαράμιλλο μεγαλείο του Θεού και την τρυφερή φροντίδα του. Το σχόλιό του τονίζει πώς η δοξολογία πηγάζει από την αναγνώριση τόσο των υψών της θείας δόξας όσο και των βάθων του θείου ελέους. Καθώς ακολουθούμε την έκθεση του Χένρι, καλούμαστε να ενωθούμε με την αρχαία πρόσκληση να ευλογούμε τον Κύριο από την ανατολή μέχρι τη δύση και σε κάθε γενιά. Αυτοί οι ψαλμοί μας υπενθυμίζουν ότι ο ίδιος Θεός που βασιλεύει πάνω από τους ουρανούς σκύβει για να υψώσει τους ταπεινούς και να ελευθερώσει τον λαό του. Τα λόγια του Χένρι μας βοηθούν να παραμείνουμε σε αυτές τις αλήθειες με φρέσκια ευγνωμοσύνη και δέος.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε έναν ήσυχο χώρο και διαβάστε τους Ψαλμούς 113 και 114 αργά. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες προσκλήσεις για δοξολογία που πλαισιώνουν τον πρώτο ψαλμό και τις ζωντανές μνήμες της εξόδου που γεμίζουν τον δεύτερο. Αφήστε τα λόγια να σας περιβάλουν καθώς φαντάζεστε τη θάλασσα να φεύγει και τα βουνά να χορεύουν. Επιτρέψτε στις εικόνες της δύναμης και της πρόνοιας του Θεού να διεγείρουν την καρδιά σας προς λατρεία. Αφιερώστε χρόνο σε κάθε εδάφιο, ακούγοντας την ευγενική πρόσκληση του Πνεύματος να απαντήσετε με το δικό σας ύμνο ευχαριστίας.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει τη μελέτη εξετάζοντας την πιεστική πρόσκληση προς αίνο. 1. Η πρόσκληση είναι πολύ πιεστική: αινείτε τον Κύριον, και πάλι και πάλι, Αινείτε αυτόν, αινείτε αυτόν· ευλογημένον το όνομα αυτού, διότι είναι άξιον αίνου, εδ. 1-3. Τούτο υποδηλοί, (1.) Ότι είναι αναγκαίον και άριστον καθήκον, πολύ ευάρεστον εις τον Θεόν, και έχει ευρύν χώρον εν τη θρησκεία. (2.) Ότι είναι καθήκον εις το οποίον πρέπει να αφθονώμεν πολύ, εις το οποίον πρέπει να απασχολούμεθα συχνά και να διευρυνώμεθα μεγάλως. (3.) Ότι είναι έργον εις το οποίον είμεθα πολύ οπισθοβαρείς, και εις το οποίον χρειαζόμεθα να εμπλεκώμεθα και να διεγειρώμεθα διά προτροπής επί προτροπής και γραμμής επί γραμμής. (4.) Ότι εκείνοι οι οποίοι αφθονούν εις τον αίνον του Θεού οι ίδιοι θα προσκαλέσουν και άλλους εις τούτο, και διότι αντιλαμβάνονται το βάρος του έργου, και ότι υπάρχει ανάγκη πάσης της βοηθείας την οποίαν δύνανται να προσκομίσουν (υπάρχει απασχόλησις διά πάσας τας καρδίας, πάσας τας χείρας, και πάσαν ολίγην αρκετήν), και διότι αντιλαμβάνονται την ηδονήν αυτού, την οποίαν εύχονται να μοιρασθούν πάντες οι φίλοι αυτών. Ο Χένρι συνεχίζει ανυψώνοντας το βλέμμα ημών εις τα ύψη της θείας δόξης. 1. Ας αναβλέψωμεν με οφθαλμόν πίστεως, και ας ίδωμεν πόσον υψηλή είναι η δόξα αυτού εν τω άνω κόσμω, και ας μνημονεύσωμεν τούτο εις τον αίνον αυτού, εδ. 4, 5. Οφείλομεν, εν τοις αίνοις ημών, να υψώσωμεν το όνομα αυτού, διότι είναι υψηλός, η δόξα αυτού είναι υψηλή. (1.) Υψηλός υπέρ πάντα τα έθνη, τους βασιλείς αυτών αν και τόσον λαμπρούς, τον λαόν αυτών αν και τόσον πολυάριθμον. Εάν τούτο αληθεύη περί επιγείου βασιλέως ή ουχί, ότι αν και είναι μείζων εκάστου—μείζων των ατόμων, είναι ελάσσων του συνόλου—ελάσσων του όλου, δεν θα συζητήσωμεν· αλλ’ είμεθα βέβαιοι ότι τούτο δεν αληθεύει περί του Βασιλέως των βασιλέων. Θέσατε πάντα τα έθνη ομού, και αυτός είναι υπεράνω πάντων αυτών· είναι ενώπιον αυτού ως η σταγών του κάδου και η λεπτή κόνις της πλάστιγγος, Ησ. ξ. 15, 17. Ας νοήσωσι και ας ομιλώσι πάντα τα έθνη υψηλώς περί του Θεού, διότι αυτός είναι υψηλός υπεράνω πάντων αυτών. (2.) Υψηλός υπεράνω των ουρανών· ο θρόνος της δόξης αυτού είναι εν τοις υψίστοις ουρανοίς, το οποίον οφείλει να ανυψώση τας καρδίας ημών εις τον αίνον αυτού, Θρ. γ΄ 41. Η δόξα αυτού είναι υπεράνω των ουρανών, τουτέστιν υπεράνω των αγγέλων· είναι υπεράνω εκείνου το οποίον είναι, διότι η λαμπρότης αυτών είναι ουδέν προς την ιδικήν του,—υπεράνω εκείνου το οποίον πράττουσι, διότι είναι υπό την προσταγήν αυτού και πράττουσι το θέλημα αυτού,—και υπεράνω εκείνου το οποίον δύνανται ακόμη και αυτοί να ομιλήσωσιν αυτόν ότι είναι. Είναι υπερυψωμένος υπεράνω πάσης ευλογίας και αίνου, ουχί μόνον πάντων των ιδικών ημών, αλλά και πάντων των ιδικών αυτών. Οφείλομεν επομένως να είπωμεν, μετά ιερού θαυμασμού, Τις ομοιάζει προς τον Κύριον τον Θεόν ημών; τις εκ πάντων των αρχόντων και δυναστών της γης; τις εκ πάντων των λαμπρών και μακαρίων πνευμάτων άνω; Ουδείς δύναται να εξισωθή μετ’ αυτού, ουδείς τολμά να συγκριθή μετ’ αυτού. Ο Θεός οφείλει να αινήται ως υπερβατικώς, ασυγκρίτως και απείρως μέγας· διότι κατοικεί εν υψίστοις, και εξ υψίστων βλέπει πάντα, και κυβερνά πάντα, και δικαίως ελκύει πάντα τον αίνον εις εαυτόν. Ο Χένρι έπειτα εξερευνά την ιδιαιτέραν εύνοιαν του Θεού προς τους ταπεινούς. (2.) Εν τη ιδιαιτέρα εύνοια την οποίαν ενίοτε δείκνυσι προς τους ελαχίστους και ταπεινοτέρους των κατοίκων του κατωτέρου τούτου κόσμου. Ουχί μόνον θεάται τα μεγάλα πράγματα εν τη γη, αλλά και τα ταπεινότερα, και εκείνα τα πράγματα τα οποία οι μεγάλοι άνδρες συνήθως παραβλέπουσι. Ουχί μόνον θεάται αυτά, αλλά και θαυματουργεί υπέρ αυτών, και πράγματα λίαν εκπληκτικά, εκτός της συνήθους οδού της προνοίας και της αλύσου των αιτίων, το οποίον δείκνυσιν ότι ο κόσμος κυβερνάται, ουχί υπό πορείας της φύσεως, διότι αύτη θα έρρεεν πάντοτε εις τον αυτόν ρουν, αλλά υπό Θεού της φύσεως, ο οποίος ευαρεστείται να πράττη πράγματα τα οποία δεν προσεβλέπομεν. [1.] Εκείνοι οι οποίοι υπήρξαν επί μακρόν περιφρονημένοι γίνονται ενίοτε, αίφνης, έντιμοι (εδ. 7, 8): Ανυψώνει τον πτωχόν εκ του χοός, ίνα θέση αυτόν μετά των αρχόντων. Πρώτον, Ούτω ποιεί ο Θεός ενίοτε μεγαλύνει εαυτόν, και την ιδίαν αυτού σοφίαν, δύναμιν και κυριαρχίαν. Όταν έχη τι μέγα έργον να εκτελέση εκλέγει να απασχολήση εις τούτο εκείνους οι οποίοι ήσαν ολιγώτερον πιθανοί, και ολιγώτερον νοηθέντες δι’ αυτό υπό εαυτών ή άλλων, εις την ανωτάτην θέσιν τιμής: Ο Γεδεών προσκαλείται εκ της αλωνίσεως, ο Σαούλ εκ της ζητήσεως των όνων, και ο Δαβίδ εκ της φυλάξεως των προβάτων· οι απόστολοι αποστέλλονται εκ της αλιείας να γίνωσιν αλιείς ανθρώπων. Ο θησαυρός του ευαγγελίου τίθεται εις οστράκινα σκεύη, και οι ασθενείς και μωροί του κόσμου εκλέγονται να κηρύττωσι τούτο, προς συγχυσμόν των σοφών και δυνατών (Α΄ Κορ. α΄ 27, 28), ίνα η υπεροχή της δυνάμεως ή του Θεού, και πάντες να ίδωσιν ότι η προαγωγή έρχεται παρ’ αυτού. Δεύτερον, Ούτω ποιεί ο Θεός ενίοτε ανταμείβει την εξέχουσαν ευσέβειαν και υπομονήν του λαού αυτού ο οποίος εστέναξεν επί μακρόν υπό το βάρος της πενίας και της ατιμίας. Όταν η αρετή του Ιωσήφ εδοκιμάσθη και εφανερώθη ανυψώθη εκ του χοός της φυλακής και ετέθη μετά των αρχόντων. Εκείνοι οι οποίοι είναι σοφοί θα παρατηρήσωσι τοιαύτας αποδόσεις της προνοίας, και θα εννοήσωσι δι’ αυτών την φιλανθρωπίαν του Κυρίου. Τινές εφήρμοσαν τούτο εις το έργον της απολυτρώσεως υπό του Ιησού Χριστού, και ουχί ακαταλλήλως· διότι δι’ αυτού οι πτωχοί πεπτωκότες άνθρωποι ανυψούνται εκ του χοός (εις των Ιουδαίων ραββίνων εφαρμόζει τούτο εις την ανάστασιν των νεκρών), ναι, εκ του κοπρώνος της αμαρτίας, και τίθενται μεταξύ αρχόντων, μεταξύ αγγέλων, των αρχόντων εκείνων του λαού αυτού. Η Άννα είχε ψάλει προς τούτο το νόημα, Α΄ Βασ. β΄ 6-8. [2.] Εκείναι αι οποίαι υπήρξαν επί μακρόν στείραι γίνονται ενίοτε, αίφνης, καρποφόροι, εδ. 9. Τούτο δύναται να ανατρέχη εις την Σάρραν και την Ρεβέκκαν, την Ραχήλ, την Άνναν, και την μητέρα του Σαμψών, ή να προλέπη την Ελισάβετ· και πολλαί τοιαύται περιπτώσεις υπήρξαν, εις τας οποίας ο Θεός επέβλεψεν επί της θλίψεως των δουλών αυτού και αφήρεσε τον ονειδισμόν αυτών. Ποιεί την στείραν γυναίκα να φυλάττη οίκον, ουχί μόνον οικοδομεί την οικογένειαν, αλλά διά τούτου ευρίσκει τας κεφαλάς της οικογενείας τι να πράξωσι. Σημείωσον, Εκείναι αι οποίαι έχουσι την παρηγορίαν οικογενείας οφείλουσι να αναλάβωσι την φροντίδα αυτής· η τεκνοποιία και η οδηγία του οίκου τίθενται ομού, Α΄ Τιμ. ε΄ 14. Όταν ο Θεός θέτη την στείραν εν οικογενεία προσδοκά ότι αύτη οφείλει να προσέχη καλώς εις τας οδούς του οίκου αυτής, Παρ. λα΄ 27. Λέγεται ότι είναι χαρούμενη μήτηρ τέκνων, ουχί μόνον διότι, και εν συνήθεσι περιπτώσεσι, η οδύνη λησμονείται, διά την χαράν ότι άνθρωπος εγεννήθη εις τον κόσμον, αλλά υπάρχει ιδιαιτέρα χαρά όταν τέκνον γεννάται εις εκείνας αι οποίαι υπήρξαν επί μακρόν άτεκνοι (ως Λουκ. α΄ 14) και επομένως οφείλει να υπάρχη ιδιαιτέρα ευχαριστία. Αινείτε τον Κύριον. Όμως, εν τη περιπτώσει ταύτη, χαίρετε μετά τρόμου· διότι, αν και η λυπημένη μήτηρ γίνη χαρούμενη, η χαρούμενη μήτηρ δύναται να γίνη λυπημένη πάλιν, εάν τα τέκνα είτε αφαιρεθούν απ’ αυτής είτε πικρανθούν εις αυτήν. Τούτο, επομένως, δύναται να εφαρμοσθή εις την ευαγγελικήν εκκλησίαν μεταξύ των εθνών (της οικοδομής της οποίας εικονογραφείται διά της ομοιότητος ταύτης, Ησ. νδ΄ 1, Άδε, ω στείρα! συ η μη τεκούσα, και Γαλ. δ΄ 27), δι’ ην ημείς, οι οποίοι, όντες αμαρτωλοί εκ των εθνών, είμεθα τέκνα της ερήμου, έχομεν λόγον να είπωμεν, Αινείτε τον Κύριον.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι στρέφεται στον Ψαλμό 114 και ανακαλεί τα θαύματα της εξόδου. Η απελευθέρωση του Ισραήλ από την Αίγυπτο γέννησε την εκκλησία και το έθνος τους, που τότε ιδρύθηκαν, τότε σχηματίστηκαν· αυτό το έργο θαύματος πρέπει επομένως να έχει αιώνια μνήμη. Ο Θεός δόξασε σε αυτό, στον πρόλογο των δέκα εντολών, και Ωσ. ια. 1, 'Από την Αίγυπτο κάλεσα τον υιό μου.' Σε αυτόν τον ψαλμό εορτάζεται με ζωηρούς τόνους δοξολογίας· ήταν επομένως κατάλληλο να γίνει μέρος του μεγάλου Αλληλούια, ή ύμνου δοξολογίας, που οι Ιουδαίοι συνήθιζαν να ψάλλουν στο τέλος του δείπνου του πάσχα. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί, Ι. Ότι βγήκαν από τη δουλεία, εδ. 1. ΙΙ. Ότι ο Θεός έστησε τη σκηνή του ανάμεσά τους, εδ. 2. ΙΙΙ. Ότι η θάλασσα και ο Ιορδάνης διαιρέθηκαν μπροστά τους, εδ. 3, 5. IV. Ότι η γη σείστηκε κατά τη δόση του νόμου, όταν ο Θεός κατέβηκε στο Όρος Σινά, εδ. 4, 6, 7. V. Ότι ο Θεός τους έδωσε νερό από τον βράχο, εδ. 8. Ψάλλοντας αυτόν τον ψαλμό πρέπει να αναγνωρίσουμε τη δύναμη και την αγαθότητα του Θεού σε ό,τι έκανε για τον Ισραήλ, εφαρμόζοντάς το στο πολύ μεγαλύτερο έργο θαύματος, την απολύτρωσή μας από τον Χριστό, και ενθαρρύνοντας τον εαυτό μας και άλλους να εμπιστευόμαστε τον Θεό στις μεγαλύτερες στενοχώριες. Ο Χένρι κλείνει τονίζοντας την θαυματουργική πρόνοια του Θεού στην έρημο. V. Ότι ο Θεός τους προμήθευσε νερό από τον βράχο, που τους ακολούθησε μέσα από τις ξηρές και αμμώδεις ερήμους. Καλά μπορεί η γη και όλοι οι κάτοικοί της να τρέμουν ενώπιον εκείνου του Θεού που μετέτρεψε τον βράχο σε στάσιμο νερό (εδ. 8), και τι δεν μπορεί να κάνει αυτός που έκανε εκείνο; Η ίδια παντοδύναμη δύναμη που μετέτρεψε τα νερά σε βράχο για να είναι τείχος για τον Ισραήλ (Εξ. ιδ. 22) μετέτρεψε τον βράχο σε νερά για να είναι πηγάδι για τον Ισραήλ: όπως προστατεύτηκαν, έτσι και προμηθεύτηκαν, με θαύματα, στάσιμα θαύματα· γιατί τέτοιο ήταν το στάσιμο νερό, εκείνη η πηγή υδάτων στην οποία ο βράχος, ο πυριτιώδης βράχος, μετατράπηκε, και εκείνος ο βράχος ήταν ο Χριστός, Α' Κορ. ι. 4. Γιατί είναι πηγή ζώντων υδάτων για τον Ισραήλ του, από τον οποίο λαμβάνουν χάρη επί χάριτι.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στους καθημερινούς σας ρυθμούς μπορείτε να ενωθείτε πιο σκόπιμα με την πρόσκληση να δοξολογείτε τον Κύριο από το πρωί μέχρι το βράδυ; 2. Πώς η ανάμνηση των παρελθουσών απελευθερώσεων του Θεού ενισχύει την εμπιστοσύνη σας όταν αντιμετωπίζετε παρόντα εμπόδια; 3. Σε ποια περιοχή της ζωής αισθάνεστε ότι ο Θεός σας προσκαλεί να παρατηρήσετε την συγκατάβασή του και τη φροντίδα του για τους ταπεινούς;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, ὑψοῦμέν Σε τὸν ἐνθρονισμένον ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν, ἀλλὰ σκύπτοντα νὰ ἐγείρῃς τοὺς πτωχοὺς ἀπὸ τοῦ χώματος καὶ νὰ τοὺς καθίσῃς μετὰ πριγκίπων. Ὡς λαός Σου λελυτρωμένος, ἐνίσχυσον τὴν πίστιν ἡμῶν νὰ ἐμπιστευώμεθα τὴν αὐτὴν κραταιὰν δύναμιν, ἡ ὁποία ποτὲ ἔκαμε τὴν θάλασσαν νὰ φεύγῃ καὶ τὰ ὄρη νὰ σκιρτῶσιν ἐνώπιόν Σου, μετατρέπουσα τοὺς ἐρήμους τόπους εἰς οἴκους χαρᾶς. Πλήρωσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, ἵνα διακηρύττωμεν τὸ ὄνομά Σου ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου μέχρι δύσεως, νῦν καὶ ἀεί. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →