← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης

Ο Λόγος έγινε Σάρκα

Ιωάννης 1Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων — Κατηχήσεις20 λεπ
Άνοιγμα
Στις Κατηχητικές Ομιλίες, ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων αναπτύσσει το μυστήριο του Ενσαρκωμένου Λόγου για όσους προετοιμάζονται να λάβουν τα μυστήρια. Η διδασκαλία του οδηγεί τον ακροατή στην ίδια περισυλλογή που ανοίγει το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, όπου ο αιώνιος Λόγος που ήταν με τον Θεό και ήταν Θεός εισέρχεται στην ανθρωπότητά μας. Τα λόγια του Κυρίλλου καθοδηγούν την Εκκλησία να ομολογήσει ότι αυτή η κάθοδος δεν ήταν ούτε μύθος ούτε αναγκαιότητα της φύσης, αλλά το σωτήριο θέλημα του Πατέρα. Σε όλες τις ομιλίες επιστρέφει ξανά και ξανά στην ίδια αλήθεια: ο Μονογενής έλαβε σάρκα από την Παρθένο για να μπορέσουμε να δούμε τη δόξα του. Σήμερα παραθέτουμε τη φωνή του δίπλα στο πρώτο κεφάλαιο του Ιωάννη, επιτρέποντας στον Ευαγγελιστή και στον επίσκοπο Ιεροσολύμων να μιλήσουν μαζί για τον Λόγο που έγινε άνθρωπος.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ο πρόλογος του Ιωάννη δηλώνει την αιώνια γέννηση του Λόγου και στη συνέχεια ανακοινώνει ότι ο Λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας. Καθώς ακούμε, θέτουμε τις ίδιες ερωτήσεις που έθεταν κάποτε οι κατηχούμενοι του Κυρίλλου: γιατί κατέβηκε ο Θεός, και πώς μπορεί μια παρθένος να γεννήσει; Η ανάγνωση μας καλεί να δεχτούμε τη μαρτυρία του Ευαγγελιστή με την ίδια ευλάβεια που δείχνει ο Κύριλλος, αφήνοντας τα λόγια του Ιωάννη να προετοιμάσουν την καρδιά για την προσεκτική υπεράσπιση της Ενσάρκωσης από τον επίσκοπο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Κύριλλος ανοίγει καλώντας τη φωνή του Ιωάννου του Θεολόγου. Η αυτή εικονική ερμηνεία δίδεται υπό του Ευσεβίου (Eccl. Hist. I. ii. § 1): «Ἐν τῷ Χριστῷ διττὴ φύσις· καὶ ἡ μέν, καθὸ Θεὸς νοεῖται, τῇ κεφαλῇ τοῦ σώματος ἐοικυῖα, ἡ δὲ τοῖς ποσὶ παραβαλλομένη, καθὸ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ὁμοιοπαθῆ τὴν πρὸς ἡμᾶς ἀνέλαβεν.», νοουμένης της Θεότητος ως της κεφαλής, και της Ανθρωπότητος λαμβανομένης ως των ποδών. Ακροαταί των Αγίων Ευαγγελίων, ακούσωμεν του Ιωάννου του Θεολόγου ᾽Ιωάννῃ τῷ Θεολόγω. Ο τίτλος δίδεται εις τον Μωυσήν υπό του Φίλωνος του Ιουδαίου (Vita Mos. III. § 11), εις τους Προφήτας υπό του Ευσεβίου (Demostr. Evang. ii. 9), εις τους Αποστόλους υπό του Αθανασίου (de Incarn. § 10: τῶν αὐτοῦ τοῦ Σωτῆρος θεολόγων ἀνδρῶν), και ιδιαιτέρως εις τον Άγιον Ιωάννην, διότι ο κύριος σκοπός του Ευαγγελίου αυτού ήτο να εκθέση την Θεότητα του Χριστού. Ιδέ σημείωσιν επί του Αποκαλ. ι. 1, εν τω Σχολιαστή του Ομιλητού, και Σουίκερ, Θησαυρός, Θεολόγος.. Διότι ο ειπών, Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος Ιωάν. α. 1. Ούτος στρέφεται ευθέως εις την μαρτυρίαν του Ευαγγελιστού. 4. Αλλά μνημόνευε συ των χθες λεχθέντων περί της Θεότητος Αυτού. Πίστευε ότι Αυτός ο Μονογενής Υιός του Θεού—Αυτός πάλιν εγεννήθη εκ Παρθένου. Πίστευε τω Ευαγγελιστή Ιωάννη λέγοντι, Και ο Λόγος σαρξ εγένετο, και εσκήνωσεν εν ημίν Ιωάν. α. 14.. Διότι ο Λόγος εστίν αιώνιος, Γεννηθείς εκ του Πατρός Προ Πάντων των Αιώνων· αλλ’ ην σάρκα ανέλαβεν προσφάτως δι’ ημάς. Πολλοί αντιλέγουσι τούτο, και λέγουσι· «Τις αιτία τοσαύτη, ίνα ο Θεός κατέλθη εις την ανθρωπότητα; Και, άρα γε της φύσεως του Θεού εστίν η προς τους ανθρώπους κοινωνία; Και, δυνατόν εστι παρθένω τεκείν, άνευ ανδρός;» Επειδή ουν πολλή εστίν η αντιλογία, και η μάχη πολυειδής, δεύτε, τη χάριτι του Χριστού, και ταις ευχαίς των παρόντων, λύσωμεν έκαστον ζήτημα. Ο Ιεροσολύμων εξηγεί εν συνεχεία διατί ο Λόγος δεν ηδύνατο να γίνη δεκτός ειμή εν σαρκί. 13. Ταύτα οι Ιουδαίοι αναγινώσκουσιν, αλλ’ ουκ ακούουσι· διότι απέφραξαν τα ώτα της καρδίας αυτών, ίνα μη ακούσωσι. Πλην ημείς πιστεύσωμεν εις Ιησούν Χριστόν, ως ελθόντα εν σαρκί και γενόμενον Άνθρωπον, διότι ουκ ηδυνάμεθα να δεξώμεθα Αυτόν άλλως. Διότι επειδή ουκ ηδυνάμεθα να θεωρώμεν ή να απολαύωμεν Αυτόν ως ην, εγένετο ο ημείς εσμέν, ίνα ούτω συγχωρηθώμεν να απολαύωμεν Αυτόν. Διότι εάν ου δυνάμεθα να ατενίσωμεν εις τον ήλιον, τον ποιηθέντα τη τετάρτη ημέρα, δυνησόμεθα θεάσασθαι τον Θεόν τον Δημιουργόν αυτού; Ο Κύριος κατέβη εν πυρί επί του όρους Σινά, και ο λαός ουκ ηδύνατο να υποφέρη, αλλά είπον προς τον Μωυσήν, Λάλει συ προς ημάς, και ακουσόμεθα· και μη λαλείτω προς ημάς ο Θεός, μήποτε αποθάνωμεν Έξ. κ. 19.· και πάλιν, Τις γαρ πάσης σαρκός, όστις ήκουσε την φωνήν του Θεού του ζώντος λαλούντος εκ μέσου του πυρός, και ζήσεται Δευτ. ε. 26.; Εάν το ακούειν την φωνήν του Θεού λαλούντος εστίν αιτία θανάτου, πώς ουχί η θέα του Θεού αυτού φέρει θάνατον; Και τι θαύμα; Και αυτός ο Μωυσής λέγει, Εκφόβως είμι και έντρομος Εβρ. ιβ. 21.. Ούτος επιμένει επί της ανάγκης της αληθούς ανθρωπότητος αναληφθείσης. Επειδή ουν εικών ανθρώπου εψευδώς προσεκυνείτο ως Θεός, ο Θεός εγένετο αληθώς Άνθρωπος, ίνα το ψεύδος καταργηθή. Ο Διάβολος εχρήσατο τη σαρκί ως οργάνω κατ’ ημών· και ο Παύλος γινώσκων τούτο, λέγει, Βλέπω δε έτερον νόμον εν τοις μέλεσί μου αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός μου, και αιχμαλωτίζοντά με Ρωμ. ζ. 23., και τα λοιπά. Διά των αυτών όπλων, άρα, δι’ ων ο Διάβολος ειώθει νικάν ημάς, εσώθημεν. Ο Κύριος ανέλαβεν εξ ημών την ομοίωσιν ημών, ίνα σώση την φύσιν του ανθρώπου· ανέλαβε την ομοίωσιν ημών, ίνα δώση μείζονα χάριν τω ελλείποντι· ίνα η αμαρτωλός ανθρωπότης γένηται μέτοχος του Θεού. Ού γαρ επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις Αυτ. ε. 20.. Έδει τον Κύριον παθείν υπέρ ημών· αλλ’ εάν εγίνωσκεν Αυτόν ο Διάβολος, ουκ αν ετόλμα προσεγγίσαι Αυτώ. Ει γαρ εγίνωσκον, ουκ αν τον Κύριον της Δόξης εσταύρωσαν Α. Κορ. β. 8.. Το σώμα αυτού άρα εγένετο δέλεαρ τω θανάτω ίνα ο δράκων Ο θάνατος ενταύθα καλείται «ο δράκων», ως εν ιδ.
Σκεφτείτε

Σκέψου

Ὁ Κύριλλος καταλήγει μὲ τὴν ἀποστολικὴν παρακαταθήκην ἐμπιστευθεῖσαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. 16. Ἄραγε χωρὶς λόγον ἐγένετο ἄνθρωπος ὁ Χριστός; Ἆρα αἱ διδαχαὶ ἡμῶν εἰσὶ λόγοι ἐπινοητικοὶ καὶ ἀνθρωπίναι λεπτολογίαι; Ἆρα οὐχὶ αἱ ἅγιαι Γραφαὶ εἰσὶν ἡ σωτηρία ἡμῶν; Ἆρα οὐχὶ αἱ προφητεῖαι τῶν προφητῶν; Φύλαττε λοιπόν, παρακαλῶ σε, ταύτην τὴν παρακαταθήκην. 1 Tim. vi. 20; 2 Tim. i. 14. ἀδιατάρακτον, καὶ μηδεὶς σε μετακινήσῃ· πίστευε ὅτι ὁ Θεὸς ἐγένετο ἄνθρωπος. Ἀλλ᾽ εἰ καὶ ἀπεδείχθη δυνατὸν αὐτῷ γενέσθαι ἄνθρωπον, ὅμως ἐὰν οἱ Ἰουδαῖοι ἀπιστῶσιν ἔτι, τοῦτο προθῶμεν αὐτοῖς· Τί ξένον ἀγγέλλομεν λέγοντες ὅτι ὁ Θεὸς ἐγένετο ἄνθρωπος, ὅταν αὐτοὶ λέγητε ὅτι ὁ Ἀβραὰμ ἐδέξατο τὸν Κύριον ὡς ξένον Gen. xviii. 1 ff. Τί ξένον ἀγγέλλομεν, ὅταν ὁ Ἰακὼβ λέγῃ, Εἶδον γὰρ Θεὸν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον, καὶ ἐσώθη ἡ ψυχή μου Ib. xxxii. 30. Ὁ Κύριος ὁ συνεσθίων τῷ Ἀβραὰμ συνέφαγεν καὶ μεθ᾽ ἡμῶν. Τί οὖν ξένον ἀγγέλλομεν; Μᾶλλον δὲ παράγομεν δύο μάρτυρας, τοὺς παραστάντας τῷ Κυρίῳ ἐν τῷ ὄρει Σινᾷ· ὁ Μωυσῆς ἦν ἐν σχισμῇ τῆς πέτρας Ex. xxxiii. 22., καὶ ὁ Ἠλίας ἦν ποτὲ ἐν σχισμῇ τῆς πέτρας 1 Kings xix. 8. Σφραγίζει τὸν λόγον ἀνακαλῶν τὸν χρόνον καὶ τὸν τόπον προφητευθέντας. 17. Ὁ λόγος μου ὅμως ὑπεσχέθη νὰ ἀναγγείλῃ Cat. xii. 5. For εὑρεῖν the recent Editors with mss. A.R.C. and Grodecq. have ἐρεῖν. καὶ τὸν χρόνον τῆς παρουσίας τοῦ Σωτῆρος καὶ τὸν τόπον· καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀπέλθω καταδικασθεὶς ψεύδους, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ ἀποπέμψω τοὺς νεήλυδας τῆς Ἐκκλησίας νεήλυδας· καλῶς πεπεισμένους. Ἐρωτήσωμεν λοιπὸν τὸν χρόνον καθ᾽ ὃν ἦλθεν ὁ Κύριος ἡμῶν· διότι ἡ παρουσία αὐτοῦ εἶναι πρόσφατος, καὶ ἀμφισβητεῖται· καὶ διότι ὁ Χριστὸς Ἰησοῦς εἶναι ὁ αὐτὸς χθὲς καὶ σήμερον καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας Heb. xiii. 8. Cyril is supposed to refer to two objections to the Incarnation, one founded on the lateness of Christ’s coming, the other on the Divine immutability. But the meaning of the passage is not clear, and the construction of the second sentence is incomplete.. Ὁ Μωυσῆς λοιπόν, ὁ προφήτης, λέγει, Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ὡς ἐμὲ ἀναστήσει Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν Deut. xviii. 15; Acts vii. 37.
Απαντήστε

Απάντησε

Πώς η ανάληψη σάρκας από τον αιώνιο Λόγο αλλάζει τον τρόπο που διαβάζω την αρχή του Ευαγγελίου του Ιωάννη; Πού στη δική μου ζωή αντιστέκομαι ακόμα στην ταπεινότητα της Ενσάρκωσης; Ποια συγκεκριμένη πράξη ευλάβειας μπορώ να προσφέρω σήμερα στον Λόγο που έγινε άνθρωπος για χάρη μου;
Προσευχηθείτε

Προσευχήσου

Ὦ Λόγε ὁ ὢν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Πατέρα καὶ Θεὸς ὤν, ὁ σάρκα λαβὼν ἐκ τῆς Παρθένου καὶ σκηνώσας ἐν ἡμῖν πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας, δὸς ἡμῖν καθαραῖς καρδίαις θεάσασθαι τὴν δόξαν σου καὶ ὁμολογεῖν τὴν μίαν σου ὑπόστασιν ἐν δυσὶ φύσεσιν ἀδιαιρέτως καὶ ἀσυγχύτως. Διὰ τῶν εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν πρεσβειῶν τῆς Θεοτόκου, ποίησον ἡμᾶς μετόχους τῆς θείας σου ζωῆς, ἵνα ἡμεῖς οἱ χοῦς ὄντες ἀναχθῶμεν εἰς ἀΐδιον κοινωνίαν μετὰ σοῦ. Ἀμήν.

Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων — Κατηχήσεις · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →