Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί
Αριθμοί 19-20 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στη σοφία του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ερμηνεύει τα κεφάλαια 19 και 20 των Αριθμών. Ο Καλβίνος παρακολουθεί προσεκτικά τις διατάξεις καθαρισμού και τα διδάγματα που αντλούνται από τις αποτυχίες του Ισραήλ στην έρημο. Το σχόλιό του μας προσκαλεί να δούμε πώς ο Θεός παρέχει καθαρισμό για τον λαό Του και καλεί τους ηγέτες σε σταθερή πίστη. Μέσα από αυτά τα αρχαία κείμενα ο Καλβίνος δείχνει την διαρκή ανάγκη για αγιότητα και τους κινδύνους της απιστίας. Ας καθοδηγήσουν οι γνώσεις του την ανάγνωση και την προσευχή μας σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοιμαστείτε να ακούσετε τον Λόγο του Θεού στους Αριθμούς 19 και 20. Αυτά τα κεφάλαια παρουσιάζουν την τελετουργία της κόκκινης δαμάλεως για καθαρισμό από τη μόλυνση του θανάτου και την αφήγηση για το νερό από τον βράχο στην Καδής. Καθώς διαβάζετε, παρατηρήστε την επαναλαμβανόμενη κλήση προς την καθαρότητα και τις συνέπειες της αμφιβολίας. Αφήστε το κείμενο να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν μελετήσουμε μαζί τις σκέψεις του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει την πραγματεία του για την κόκκινη δάμαλη εξετάζοντας την ίδια την διάταξη.
2 Αυτή είναι η διάταξη του νόμου. Επειδή δεν μπορούσε παρά να συμβεί ότι, ενώ οι πιστοί ήταν απασχολημένοι στον κόσμο, συχνά θα προσλάμβαναν κάποια μόλυνση από την επαφή τους με τις πολλές ακαθαρσίες του, περιγράφεται εδώ η σύνθεση του ύδατος, με τον ραντισμό του οποίου μπορούσαν να ξεπλύνουν και να εξιλεώσουν την ακαθαρσία τους: και έπειτα καθορίζονται ορισμένα είδη μόλυνσης, για τα οποία απαιτείται ο καθαρισμός. Ο Θεός διατάζει να σφαγεί μια κόκκινη δάμαλη, η οποία δεν είχε υποβληθεί ποτέ στον ζυγό· και να καεί έξω από το στρατόπεδο, μαζί με το δέρμα και την κόπρον της· να συγκεντρωθούν οι στάχτες από έναν καθαρό άνθρωπο, και να φυλαχθούν έξω από το στρατόπεδο για την κοινή χρήση του λαού. Αλλά, για να έχει το ύδωρ, που αναμείχθηκε με αυτές τις στάχτες, τη δύναμη της συμφιλίωσης, ο Θεός ταυτόχρονα διατάζει να ραντιστεί το αίμα επτά φορές μπροστά στο θυσιαστήριο με το δάχτυλο του ιερέα. Ο σκοπός αυτής της τελετουργίας ήταν διπλός: διότι ο Θεός θα αφύπνιζε την προσοχή του λαού να σκεφτεί πιο προσεκτικά την ακαθαρσία του· και, αν και μπορεί να ήταν καθαροί εσωτερικά, ακόμη θα τους έκανε να κοιτάζουν προσεκτικά γύρω τους, μήπως μολυνθούν από έξω· και επίσης τους δίδαξε ότι, όποτε μολύνονταν από οποιαδήποτε μόλυνση, έπρεπε να ζητείται εξιλέωση από αλλού, δηλαδή από θυσία και ραντισμό· και έτσι τους υπενθύμιζε ότι οι άνθρωποι μάταια ερευνούν μέσα τους τα φάρμακα που απαιτούνται για τον καθαρισμό τους, επειδή η καθαρότητα μπορεί να προέλθει μόνο από το αγιαστήριο. Εκείνοι που εικάζουν με λεπτότητα για τις λεπτομέρειες, προάγουν ορισμένα αμφισβητούμενα ζητήματα. Τους αφήνω, λοιπόν, να απολαύσουν τις φαντασιώσεις τους· ας μας αρκεί να εξετάσουμε γενικά τι αναφερόταν ο Θεός σε αυτή την τελετουργία, και τι όφελος αποκόμιζε ο λαός από αυτήν. Με το κόκκινο χρώμα, υποθέτουν ότι σημαίνεται η αμαρτία. Εν τω μεταξύ, για να μην πέσουν σε προφανή αντίφαση, είναι υποχρεωμένοι να ερμηνεύσουν παράλογα αυτό που ακολουθεί, ότι απαιτούσε μια δάμαλη τέλεια και χωρίς ψεγάδι, σαν να λεγόταν ότι δεν έπρεπε να υπάρχει διαφορά χρώματος στις τρίχες της· ενώ ο Θεός απαιτεί το ίδιο πράγμα όπως και στις άλλες θυσίες, οι οποίες απορρίπτονταν ως ελαττωματικές αν υπήρχε σε αυτές οποιοδήποτε σημάδι παραμόρφωσης. Και με αυτή την έννοια προστίθεται ότι δεν έπρεπε ποτέ να έχει φέρει ζυγό. Επομένως, δεν αμφιβάλλω ότι ο Θεός διέταξε να επιλεγεί μια καθαρή δάμαλη, ούτε ακρωτηριασμένη ούτε χωλή· και, για να είναι πιο εμφανής η τελειότητά της, ακόμη αδάμαστη στον ζυγό. Τι, λοιπόν, σημαίνει το κόκκινο χρώμα; Πρώτα απ' όλα, προτιμώ να ομολογήσω την άγνοιά μου παρά να προβάλλω κάτι αμφίβολο· αλλά μπορεί να εικασθεί ότι επιλέχθηκε ένα κοινό και συνηθισμένο χρώμα, για να μην είναι πολύ εμφανές, όπως θα ήταν, αν ήταν είτε λευκό είτε μαύρο. Αλλά αυτό πρέπει να θεωρηθεί βέβαιο, ότι έπρεπε να προσφερθεί μια τέλεια δάμαλη, ελεύθερη από κάθε ψεγάδι, και επίσης μία που δεν είχε δαμαστεί να φέρει τον ζυγό από τα χέρια των ανθρώπων, ώστε ο καθαρισμός να μην έχει τίποτα ανθρώπινο. Αλλά η εντολή να προσφερθεί δόθηκε σε ολόκληρο τον λαό· επειδή, για να γίνουμε μέτοχοι του καθαρισμού, είναι απαραίτητο ο καθένας μας να προσφέρει τον Χριστό στον Πατέρα. Διότι, αν και Αυτός μόνο, και αυτό μόνο μία φορά, πρόσφερε τον Εαυτό Του, ακόμη μια καθημερινή προσφορά Του, η οποία επιτελείται με πίστη και προσευχές, επιβάλλεται σε εμάς, όχι όπως [22] την έχουν επινοήσει οι Παπικοί, από τους οποίους με την ασέβεια και την διαστροφή τους, το Δείπνο του Κυρίου έχει μετατραπεί εσφαλμένα σε θυσία, επειδή φαντάστηκαν ότι ο Χριστός πρέπει να σφάζεται καθημερινά, ώστε ο θάνατός Του να μας ωφελεί. Η προσφορά, όμως, της πίστης και των προσευχών, για την οποία μιλώ, είναι πολύ διαφορετική, και με αυτή μόνο εφαρμόζουμε στον εαυτό μας την αρετή και τον καρπό του θανάτου του Χριστού.Ο Καλβίνος στη συνέχεια διακρίνει τον ιερατικό ρόλο στην προσφορά της δαμάλης.
3 Και θα την δώσετε στον Ελεάζαρ. Εδώ γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ δύο προσφορών· διότι ο λαός δεν επιτρέπεται να σκοτώσει την δάμαλη, αλλά αυτό είναι το ιδιαίτερο έργο του ιερέα. Έτσι ο λαός πρόσφερε αντιπροσωπευτικά με το χέρι του ιερέα· και με αυτόν τον τρόπο και σήμερα, αν και προβάλλουμε τον Χριστό ενώπιον του προσώπου του Θεού για να Τον εξιλεώσουμε, ακόμη είναι απαραίτητο ο ίδιος ο Χριστός να παρεμβάλει και να ασκεί το έργο του ιερέα. Πάλι, η δάμαλη έπρεπε να ληφθεί έξω από το στρατόπεδο, ως σημείο ότι ήταν καταραμένη, αφού ήταν εξιλέωση. Για τον λόγο αυτό, επίσης, τα εξιλεωτικά θύματα, των οποίων το αίμα μεταφερόταν στα Άγια των Αγίων, κάηκαν έξω από το στρατόπεδο· η αλήθεια αυτής της εικόνας εκπληρώθηκε στον Χριστό, ο οποίος επομένως υπέφερε έξω από τις πύλες της πόλης, όπως μαρτυρεί ο Απόστολος. (Εβραίους 13:11-12.) Αλλά, επειδή αυτό ήταν ένα είδος απόρριψης, μήπως η δάμαλη λογιστεί λιγότερο, ή μήπως οι Ισραηλίτες νομίσουν ότι μολύνθηκε από την κατάρα, ο Θεός δείχνει ότι το αίμα της ήταν ιερό και ευωδιαστό, διατάζοντας να ραντιστεί επτά φορές στο θυσιαστήριο, το οποίο δεν μπορούσε να βεβηλωθεί από τίποτα ακάθαρτο. Το ίδιο πράγμα φαίνεται πιο καθαρά στον Χριστό· διότι αν και έγινε κατάρα για εμάς, και ονομάζεται 'αμαρτία', επειδή φέροντας τις καταραμένες αμαρτίες μας στον σταυρό, ήταν το εξιλεωτικό θύμα μας, όμως τίποτα δεν αφαιρέθηκε από την καθαρότητά Του, ώστε να εμποδιστεί η αγιότητά Του να είναι ο αγιασμός όλου του κόσμου. Διότι πρόσφερε τον Εαυτό Του μέσω του Πνεύματος, και με το ίδιο Του το αίμα εισήλθε στον άγιο τόπο, και ο θάνατός Του ονομάζεται αλλού από τον Παύλο, 'θυσία ευωδίας'. (Εβραίους 9:11-12· Εφεσίους 5:2· Φιλιππησίους 4:18).Ο Καλβίνος στη συνέχεια στρέφεται στις μορφές μόλυνσης που απαιτούν καθαρισμό.
11. Αυτός που αγγίζει νεκρό σώμα. Τώρα απαριθμεί ορισμένες μορφές μόλυνσης στις οποίες ήταν απαραίτητο το πλύσιμο· όλες, όμως, καταλήγουν στο σημείο ότι οι άνθρωποι μολύνονται από την επαφή με πτώμα ή οστά ή τάφο. Ούτε υπάρχει εδώ καμία διάκριση μεταξύ του σώματος ενός προσώπου που σκοτώθηκε, ή ενός που πέθανε στο κρεβάτι· από όπου έπεται ότι ο θάνατος παρουσιάζεται εδώ ως καθρέφτης της κατάρας του Θεού: Και ασφαλώς, αν εξετάσουμε την προέλευση και την αιτία του, η διαφθορά της φύσης, με την οποία η εικόνα του Θεού αλλοιώνεται, παρουσιάζεται σε κάθε νεκρό άνθρωπο· διότι, αν δεν ήμασταν εντελώς διεφθαρμένοι, δεν θα γεννιόμασταν για να αφανιστούμε. Αλλά ο Θεός επίσης δίδαξε τον λαό Του με έναν άλλο τρόπο σηματοδότησης, ότι η ακαθαρσία προσλαμβάνεται από την επικοινωνία μας με τα άκαρπα έργα του σκότους. Διότι ο Απόστολος (Εβραίους 6:1) τα ονομάζει 'νεκρά έργα', είτε από τις συνέπειές τους, είτε επειδή, όπως η πίστη είναι η ζωή της ψυχής, έτσι η απιστία την κρατά στον θάνατο. Αφού, λοιπόν, το πτώμα, τα οστά, ο τάφος, δηλώνουν ό,τι φέρνουμε από τη μήτρα, επειδή, μέχρι να γεννηθούμε εκ νέου, και ο Θεός μας ζωοποιήσει με το Πνεύμα Του και την πίστη, είμαστε νεκροί ενώ ζούμε· δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι γιοι του Ισραήλ υπενθυμίστηκαν, ότι για να διατηρήσουν τον εαυτό τους καθαρό ενώπιον του Θεού, πρέπει να απέχουν από κάθε διαφθορά· εφόσον, αν μολύνονταν από την επαφή με νεκρό άνθρωπο, έπρεπε αμέσως να καταφύγουν στον καθαρισμό. Τελικά, η τελετουργία δεν είχε άλλο σκοπό από το να υπηρετούν τον Θεό με καθαρότητα από τις αμαρτίες της σάρκας· και να ασκούνται σε συνεχείς σκέψεις μετανοίας, ενώ, αν έπεφταν από την καθαρότητά τους, έπρεπε να εργαστούν για να αποκτήσουν συμφιλίωση με τον Θεό, μέσω θυσίας και καθαρισμού.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος συνδέει αυτά τα θέματα με την αποτυχία του Μωυσή και του Ααρών στον βράχο.
12. Και ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή και τον Ααρών, Επειδή δεν με πιστέψατε, για να με αγιάσετε ενώπιον των γιων του Ισραήλ, γι' αυτό δεν θα εισαγάγετε αυτή τη συναγωγή στη γη που τους έχω δώσει.Ο Καλβίνος εξερευνά περαιτέρω τη φύση της απιστίας του Μωυσή σε εκείνη τη στιγμή.
10. Και ο Μωυσής και ο Ααρών συγκέντρωσαν τη συναγωγή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μωυσής ήταν σε σύγχυση μεταξύ ελπίδας και αμφιβολίας, ώστε, αν και εμπιστεύτηκε το γεγονός στον Θεό, ακόμη σε κάποιο βαθμό καταπιεζόταν από άγχος· διότι δεν θα ήταν ποτέ τόσο έτοιμος και πρόθυμος στην υπακοή, και ιδιαίτερα σε ένα τόσο ασυνήθιστα δύσκολο ζήτημα, αν ήταν χωρίς πίστη. Ο Ααρών και ο ίδιος είχαν πρόσφατα κρυφτεί από φόβο· ήταν, επομένως, έργο όχι μικρής δυσκολίας να καλέσουν αμέσως τον λαό, από τον οποίο είχαν φύγει, και να αντιμετωπίσουν οικειοθελώς την τρέλα τους. Μέχρι εδώ, λοιπόν, δεν βλέπουμε τίποτα παρά ετοιμότητα για υπακοή, σε συνδυασμό με μεγαλοψυχία, που αξίζει όχι κοινό έπαινο· αλλά εφόσον η απιστία του Μωυσή καταδικάζεται από τον ουράνιο Κριτή, στα χέρια του οποίου είναι η κυρίαρχη εξουσία, και με τον λόγο του οποίου όλοι στεκόμαστε ή πέφτουμε, πρέπει να συμφωνήσουμε με την απόφασή Του. Δύσκολα αντιλαμβανόμαστε κάτι αξιόμεμπτο σε αυτό το ζήτημα, όμως, αφού ο Θεός δηλώνει ότι η πτώση του Μωυσή Τον δυσαρέστησε, πρέπει να μείνουμε στην απόφασή Του παρά στη δική μας. Και από αυτό, επίσης, ας μάθουμε ότι τα έργα μας, στην επιφάνεια των οποίων δεν φαίνεται τίποτα παρά αρετή, συχνά αφθονούν σε μυστικά ελαττώματα, τα οποία διαφεύγουν τα μάτια των ανθρώπων, αλλά είναι φανερά μόνο στον Θεό.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η κλήση προς την καθαρότητα σε αυτά τα κεφάλαια διαμορφώνει την άποψή σας για την καθημερινή αγιότητα; Με ποιους τρόπους μπορεί η απιστία ακόμη να εμποδίζει την εμπιστοσύνη σας στην πρόνοια του Θεού; Πού βλέπετε τη χάρη του Θεού να συναντά την ανθρώπινη αποτυχία στη δική σας ζωή;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, τοῦ ὁποίου μόνη ἡ κυρίαρχος χάρις παρέχει τὸ καθαριστικὸν ὕδωρ τῆς ἁγνίσεως διὰ λαὸν μεμολυσμένον ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας, δώρησον ἡμῖν πίστιν νὰ ἀτενίζωμεν πρὸς τὸ τετελεσμένον ἔργον τοῦ Χριστοῦ, τῆς ἀληθινῆς Πέτρας τῆς πληγείσης δι' ἡμᾶς, ἀντὶ τῆς ἰδικῆς μας δυνάμεως. Κράτησον ἡμᾶς μακρὰν ἀπὸ τὴν ἀπιστίαν ποὺ φράσσει τὴν εἴσοδον εἰς τὰς ὑποσχέσεις Σου, καὶ κάμε νὰ ῥέουν αἱ πηγαὶ τοῦ ζῶντος ὕδατος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματός Σου, ἵνα περιπατῶμεν ἐν τῇ διαθηκικῇ πιστότητι πάσας τὰς ἡμέρας ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →