Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξοδος 29-30 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Στην πραγματεία του για τα κεφάλαια 29-30 της Εξόδου, ο Μακλάρεν αποκαλύπτει τα πνευματικά βάθη του θυσιαστηρίου του θυμιάματος της Σκηνής, δείχνοντας πώς οι αρχαίες τελετουργίες φωτίζουν τη χριστιανική ζωή της προσευχής. Η προσεκτική έκθεσή του μεταβαίνει από τη φυσική διάταξη του αγιαστηρίου στις εσωτερικές πραγματικότητες της κοινωνίας με τον Θεό, υπενθυμίζοντάς μας ότι κάθε λεπτομέρεια φέρει διαχρονικά μαθήματα για όσους ζητούν τον Κύριο σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στραφείτε τώρα στα κεφάλαια 29 και 30 της Εξόδου. Διαβάστε αργά τις οδηγίες για την καθιέρωση των ιερέων και τις λεπτομερείς εντολές σχετικά με το θυσιαστήριο του θυμιάματος, τον φόρο της απογραφής και το ιερό έλαιο. Αφήστε τον μετρημένο ρυθμό της νομοθεσίας να εγκατασταθεί στο νου σας, προετοιμάζοντας την καρδιά να δεχθεί τις βαθύτερες αλήθειες που αντλεί ο Μακλάρεν από αυτά τα κεφάλαια.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει εντοπίζοντας το θυσιαστήριο του θυμιάματος στη δεύτερη αυλή της Σκηνής.
Σε ένα από αυτά τα στοιχεία, αυτό το θυσιαστήριο του θυμιάματος, εφιστώ τώρα την προσοχή, επειδή είναι πλούσιο σε υποδείξεις και μας οδηγεί σε πολύ ιερούς τομείς της χριστιανικής ζωής που δεν είναι τόσο οικείοι σε πολλούς από εμάς όσο θα έπρεπε. Ας δηλώσω για μια στιγμή τα γεγονότα με τα οποία θέλω να ασχοληθώ. Η ιουδαϊκή Σκηνή, και ακολούθως ο Ναός, ήταν διατεταγμένα σε τρία διαμερίσματα: την εξωτερική αυλή, στην οποία είχαν πρόσβαση όλοι οι άνθρωποι· τη δεύτερη, την οποία πατούσαν μόνο οι ιερείς· και την τρίτη, όπου η Σεκίνα κατοικούσε σε μοναξιά, διασπώμενη μόνο μία φορά τον χρόνο από το πόδι του Αρχιερέα. Με αυτή τη δεύτερη αυλή ασχολούμαστε τώρα. Υπάρχουν τρία κομμάτια εκκλησιαστικού εξοπλισμού σε αυτήν: ένα θυσιαστήριο στο κέντρο, πλαισιωμένο εκατέρωθεν από μια μεγάλη λυχνία και ένα τραπέζι πάνω στο οποίο ήταν στοιβαγμένοι άρτοι. Σε αυτό το κεντρικό κομμάτι εξοπλισμού ζητώ τώρα την προσοχή σας, και στις σκέψεις που το υποβόσκουν και στα μαθήματα που διδάσκει.Στη συνέχεια προσδιορίζει το ανερχόμενο θυμίαμα ως σύμβολο της προσευχής που ανεβαίνει προς τον Θεό.
Ας υποθέσουμε ότι βρισκόμασταν σε εκείνη την αυλή όταν το πρωί ή το βράδυ ο ιερέας ερχόταν με το πυρακτωμένο τηγάνι με κάρβουνα από άλλο θυσιαστήριο στην εξωτερική αυλή, και το τοποθετούσε σε αυτό το θυσιαστήριο, και σώριαζε πάνω του τα ραβδάκια θυμιάματος, θα βλέπαμε τις σπειροειδείς, αρωματικές δίνες να ανεβαίνουν μέχρι «ο οίκος να γεμίσει καπνό», όπως είδε κάποτε ένας προφήτης. Δεν θα χρειαζόμασταν κανέναν διερμηνέα για να μας πει τι σήμαινε αυτό. Τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει αυτό το ανερχόμενο σύννεφο γλυκών αρωμάτων παρά την ανάβαση της ψυχής προς τον Θεό; Αν το θέσουμε σε πιο αφηρημένες λέξεις, είναι ακριβώς η παλιά, τετριμμένη κοινοτοπία που επιδιώκω να ανανεώσω λίγο τώρα, ότι το θυμίαμα είναι το σύμβολο της προσευχής. Ότι αυτό ισχύει είναι αρκετά σαφές, όχι μόνο από τη φυσική καταλληλότητα της περίπτωσης, αλλά επειδή βρίσκετε την ταύτιση να δηλώνεται σαφώς σε αρκετά σημεία της Γραφής, από τα οποία παραθέτω μόνο δύο παραδείγματα.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια δείχνει ότι τέτοια προσευχή πρέπει πρώτα να ανάβει από τη φωτιά του θυσιαστηρίου της θυσίας.
Μια άλλη σκέψη που μπορεί να μας διδάξει αυτό το θυσιαστήριο του θυμιάματος είναι ότι η προσευχή που ανεβαίνει πρέπει να ανάβει. Δεν υπάρχει άρωμα σε ένα ραβδάκι θυμιάματος που κείται εκεί. Δεν βγαίνουν δίνες ανερχόμενου καπνού από αυτό. Πρέπει να ανάψει πριν απελευθερωθεί το γλυκό του άρωμα και ανέβει. Γι' αυτό τόση πολλή από την προσευχή μας δεν είναι ευάρεστη στον Θεό και δεν ωφελεί εμάς, επειδή δεν είναι αναμμένη με τη φλόγα μιας καρδιάς που ανάβει σε αγάπη και ευγνωμοσύνη από τη μεγάλη θυσία του Ιησού Χριστού. Οι ψυχροί ατμοί κείνται σαν σάβανο στις κοιλάδες μέχρι ο ήλιος να τους χτυπήσει, να τους ζεστάνει και να τους ανεβάσει. Και οι επιθυμίες μας θα αιωρούνται στα χαμηλά επίπεδα και θα είναι υγρές και υγρές, μέχρι να ανέβουν στα ύψη από τη θερμότητα του Ηλίου της δικαιοσύνης. Ω! αδελφοί, η τυπικότητα και η ψυχρότητα, για να μην πούμε την ασυνέχεια και τη διακοπή από περιπλανώμενες σκέψεις που όλοι γνωρίζουμε στις ικεσίες μας, στις επιδιώξεις μας, μπορούν να θεραπευτούν μόνο με έναν τρόπο:-
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν ολοκληρώνει τοποθετώντας το θυσιαστήριο του θυμιάματος στο ίδιο το κέντρο της χριστιανικής ζωής.
Αλλά ανάμεσα στα δύο, κεντρικό και στα δύο, στεκόταν το θυσιαστήριο του θυμιάματος. Τι λέει αυτό για τη θέση της προσευχής, όπως την όρισα, στη χριστιανική ζωή; Λέει αυτό, ότι το φως θα καεί αμυδρό και θα σβήσει, και οι άρτοι, η έκφραση και οι συνέπειες των δραστηριοτήτων μας, θα μουχλιάσουν και θα στεγνώσουν, εκτός αν και τα δύο αγιαστούν και συντηρηθούν από την προσευχή. Και αυτό το μάθημα είναι ένα που όλοι χρειαζόμαστε, και που υποθέτω ότι αυτή η γενιά χρειάζεται τόσο πολύ όσο, αν όχι περισσότερο από, οποιαδήποτε προηγούμενη. Διότι η ζωή έχει γίνει τόσο γρήγορη και ορμητική, και από όλες τις πλευρές, η Εκκλησία, ο κόσμος, η κοινωνία, έρχονται τέτοιοι πειρασμοί, και προτροπές, και ανάγκες, για επίμονη και συνεχή εργασία, ώστε η βάση κάθε υγιούς και δυναμικής εργασίας, η κοινωνία με τον Θεό, είναι πολύ εύκολο να παραμεριστεί και να μετατεθεί σε κάποια κατώτερη θέση. Τα σημεία άνθρακα του ηλεκτρικού τόξου-φωτός κατατρώγονται με τρομερή ταχύτητα κατά την ίδια την πράξη της έκδοσης του φωτισμού τους, και χρειάζεται να προσεγγίζονται συνεχώς και να ανανεώνονται συχνά. Το λάδι καίγεται κατά την πράξη της λάμψης, και η λάμπα χρειάζεται να γεμιστεί ξανά. Αν πρόκειται να κάνουμε το έργο μας στον κόσμο ως φώτα του, και αν πρόκειται να έχουμε δραστηριότητες κατάλληλες να αφιερωθούν στον Θεό και να τοποθετηθούν στο Τραπέζι μπροστά από το Καταπέτασμα, αυτό μπορεί να γίνει μόνο κάνοντας το θυσιαστήριο του θυμιάματος το κέντρο, και τα άλλα συμπληρωματικά.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στον καθημερινό μου ρυθμό επιτρέπω στο θυμίαμα της προσευχής να ανεβαίνει πιο ελεύθερα; Πώς μπορεί η φωτιά του τετελεσμένου έργου του Χριστού να ανάψει τις δικές μου ικεσίες σήμερα; Τι θα άλλαζε αν αντιμετώπιζα την προσευχή ως την κεντρική πράξη που συντηρεί όλη την άλλη υπηρεσία μου;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ουράνιε Πατέρα, μέσω της άπαξ προσφοράς του Υιού Σου πλησιάζουμε τον θρόνο της χάριτος. Είθε η φωτιά του Πνεύματός Σου να ανάψει τις καρδιές μας, ώστε οι προσευχές μας να ανεβαίνουν συνεχώς ενώπιόν Σου σαν το θυμίαμα που προσφέρεται στον χρυσό βωμό, γλυκό και ευπρόσδεκτο στα μάτια Σου. Αφιέρωσέ μας εκ νέου να περπατάμε εν αγιότητα και χαρούμενη κοινωνία μαζί Σου, ώστε οι ζωές μας να μαρτυρούν το ευαγγέλιο. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →