← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ

Β' Σαμουήλ 19-20 — με τον Συμεών

Β' Σαμουήλ 19-20Charles Simeon — Horae Homileticae20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στους μετρημένους ρυθμούς της μέσης οδού, οι Horae Homileticae του Καρόλου Συμεών προσφέρουν σταθερό φως για την καθημερινή ανάγνωση της Γραφής. Σήμερα η περικοπή προχωρά στις τελευταίες σκηνές της αποκατάστασης του Δαβίδ στο Β' Σαμουήλ 19–20, όπου η ερώτηση του ηλικιωμένου Βαρζιλλαί γίνεται καθρέφτης για κάθε γενιά. Ο λόγος του Συμεών οδηγεί την Εκκλησία να ζυγίσει τη συντομία της ζωής έναντι των απαιτήσεων της αιωνιότητας, καθοδηγώντας τους ακροατές προς μια νηφάλια αλλά ελπιδοφόρα αποδέσμευση από τα παροδικά πράγματα και μια ζωηρή προσοχή στα πράγματα που διαρκούν.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας αναγνωστούν αργά και μεγαλόφωνα τα ορισμένα κεφάλαια, ώστε η αφήγηση της επιστροφής του βασιλιά και η συμβουλή του Βαρζιλλαί να εγκατασταθούν στην καρδιά. Προσέξτε τη σιωπηλή σοβαρότητα με την οποία ένας γέροντας αρνείται τις τιμές της αυλής, προτιμώντας αντί αυτών την εγγύτερη προοπτική του τέλους του. Δεχθείτε το χωρίο ως δώρο για την τακτοποίηση των δικών μας ημερών ενώπιον του Θεού.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Συμεών αρχίζει τοποθετώντας την ερώτηση του Βαρζιλλαί στην άμεση αναφορά της στα πράγματα του χρόνου. Ο Βαρζιλλαί «ήταν πολύ ηλικιωμένος άνθρωπος» και υπαινίχθηκε στον Δαβίδ ότι, εξαιτίας της μεγάλης ηλικίας του, δεν είχε πλέον καμία απόλαυση για τις ηδονές των αισθήσεων, ούτε μπορούσε να ελπίζει ότι θα συνέχιζε πολύ περισσότερο στον κόσμο· και ότι επομένως δεν του άρμοζε να είναι ακόλουθος στην αυλή, όταν έπρεπε μάλλον να σκέφτεται μόνο τον θάνατο [Σημ.: εδ. 35–37.]. Κατ' αυτή την έννοια η ερώτηση ήταν απολύτως δίκαιη και συγκινητική· και κατ' αυτή την έννοια αξίζει καθολικής προσοχής. Ο χρόνος μας πρέπει εξ ανάγκης να είναι σύντομος— [Αν είμαστε προχωρημένοι στην ηλικία, αυτή η αλήθεια είναι προφανής· αλλά αν βρισκόμαστε στην άνθηση της νεότητας, δεν είναι λιγότερο βέβαιη· διότι, τι είναι ο χώρος της ζωής του ανθρώπου; Στη συνέχεια μεταφέρει την ίδια ερώτηση προς τη σφαίρα της αιωνιότητας. Όχι· τα πράγματα του χρόνου και των αισθήσεων θα του φαίνονταν στα αληθινά τους χρώματα και θα θεωρούνταν από αυτόν ως ελάχιστης σημασίας· η εγγύς προοπτική εκείνης της ώρας κατά την οποία θα έπρεπε να αποχαιρετήσει αιωνίως όλα αυτά θα του έδειχνε το κενό και τη ματαιότητά τους. Τώρα αυτό είναι το συναίσθημα που κάθε άνθρωπος οφείλει να καλλιεργεί. Δεν λέμε ότι οποιοσδήποτε άνθρωπος πρέπει να παραμελεί τις κοσμικές του υποθέσεις ή να λησμονεί οποιοδήποτε συγγενικό καθήκον· αλλά ότι οφείλει να έχει τις στοργές του αποσυρμένες από κάθε τι εδώ κάτω και στραμμένες στα άνω· οφείλει να είναι απαλλαγμένος από ανήσυχη φροντίδα για την απόκτηση των επίγειων πραγμάτων· και, στην απόλαυσή τους, «η μετριοπάθειά του να γίνεται γνωστή σε όλους τους ανθρώπους». Αυτή είναι η οδηγία που δίδεται από τον Απόστολο Παύλο· και θεμελιώνεται στην ίδια τη σκέψη που μας υποβάλλεται στο κείμενο [Σημ.: Α' Κορινθίους 7:29-31.].] Όσο δίκαιο είναι αυτό το αίσθημα αναφορικά με τα πράγματα του χρόνου, τόσο περισσότερο είναι και για τα πράγματα της αιωνιότητας, ΙΙ. Ο Συμεών στη συνέχεια πιέζει την έρευνα πάνω στον κίνδυνο της παραμέλησης των αιωνίων ενδιαφερόντων. Αναφορικά με τα πράγματα της αιωνιότητας— Εν όψει της αιωνιότητας, χίλια χρόνια μπορούν να παρασταθούν μόνο ως «το άνοιγμα του οφθαλμού». Πόσο λοιπόν έχουμε να ζήσουμε, 1. Ώστε να παραμελούμε τα αιώνια ενδιαφέροντά μας; [Έχουμε συνάψει διαθήκη με τον θάνατο; ή έχει πει ο Θεός σε οποιονδήποτε από εμάς, όπως στον Εζεκία, «Θα προσθέσω στη ζωή σου δεκαπέντε χρόνια»; Δεν είναι, αντίθετα, σχεδόν βεβαιότητα ότι ο Θεός έχει πει για πολλούς που είναι παρόντες εδώ, «Τούτο το έτος θα αποθάνεις»; Πώς λοιπόν μπορούμε να σκεφθούμε να συνεχίσουμε περισσότερο να παραμελούμε τις ψυχές μας; Αν η μετάνοια είναι αναγκαία για κάθε τέκνο ανθρώπου· αν δεν υπάρχει δυνατότητα αποδοχής για εμάς παρά μόνο με το να καταφύγουμε στον Κύριο Ιησού Χριστό· και, αν εκείνοι που αποθνήσκουν σε αμετανόητη και άπιστη κατάσταση πρέπει να απολεσθούν αιωνίως· τότε είναι ανοησία να αναβάλλουμε τα ενδιαφέροντα των ψυχών μας για πιο βολική εποχή, η οποία πολύ πιθανόν να μην έλθει ποτέ. Συνεχίζει προειδοποιώντας κατά της χλιαρότητας στην επιδίωξη αυτών των ενδιαφερόντων. Τα ενδιαφέροντα του χρόνου είναι τόσο εντελώς ασήμαντα όταν συγκρίνονται με εκείνα της αιωνιότητας, ώστε να τους δίνουμε προτίμηση στο νου μας δεν είναι μόνο ανοησία, αλλά τρέλα.] 2. Ώστε να είμαστε χλιαροί στην προσοχή μας σε αυτά; [Οι περισσότεροι άνθρωποι θα παραδεχθούν ότι κάποια προσοχή στην ψυχή είναι πρέπουσα· αλλά για την πλειονότητα, ακόμη και εκείνων που θα θεωρούνταν θρησκευόμενοι, η ευημερία της ψυχής είναι μόνο δευτερεύον και υποδεέστερο ενδιαφέρον. Τέτοια χλιαρότητα όμως δεν είναι λιγότερο δυσάρεστη στον Θεό και βλαβερή για την ψυχή από την πλήρη αδιαφορία [Σημ.: Αποκάλυψη 3:15-16.]. Είμαστε επιρρεπείς να νομίζουμε ότι λίγη προσπάθεια θα αρκέσει για την εξασφάλιση των αιωνίων συμφερόντων μας· αλλά υπάρχει τόσο λίγο να γίνει, ώστε να τελειώσει σε μία ημέρα; ή είμαστε βέβαιοι ότι τόσες ημέρες θα προστεθούν στη ζωή μας ώστε να καλύψουν την έλλειψη του ζήλου και της επιμέλειάς μας; Βρίσκουμε ότι οι άνθρωποι σε αγώνα δρόμου έχουν χρόνο να αργοπορούν;
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Συμεών ολοκληρώνει με συμβουλή απευθυνόμενη σε εκείνους που είναι πολύ προχωρημένοι στην ηλικία. Εκείνοι που είναι πολύ προχωρημένοι στην ηλικία— [Είπατε αν η συμπεριφορά του Βαρζιλλαί δεν αρμόζει καλώς σε εσάς; Αισθάνεστε αδυναμίες· γνωρίζετε ότι κατά την πορεία της φύσεως έχετε μόνο σύντομο χρόνο να ζήσετε· ας θεωρηθούν λοιπόν τα επίγεια πράγματα από εσάς με αδιαφορία, και τα επουράνια πράγματα ας καταλάβουν ολοένα περισσότερο τον νου σας. Εξοικειωθείτε με τις σκέψεις του θανάτου και της κρίσεως· και «προχωρείτε» με ολοένα αυξανόμενη προθυμία για να εξασφαλίσετε «το βραβείο της άνω κλήσεώς σας». Σε κάθε περίοδο της ζωής, αλλά ιδιαιτέρως στα γηρατειά, οφείλουμε να προσευχόμαστε με τον Δαβίδ, «Κύριε, γνώρισόν μοι το τέλος μου και το μέτρο των ημερών μου, τι είναι· ίνα γνώσω πόσον εύθραυστος είμαι [Σημ.: Ψαλμοί 39:4.]·» «Ούτω δίδαξόν με να αριθμώ τας ημέρας μου, ίνα προσκολλήσω την καρδίαν μου εις την σοφίαν [Σημ.: Ψαλμοί 90:12.].»
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στην παρούσα τακτοποίηση των ημερών σας η ερώτηση «Πόσο έχω να ζήσω;» προσκαλεί μια νέα απλότητα; Σε ποιο μέτρο οι στοργές παραμένουν ακόμη μπλεγμένες με τιμές ή παρηγοριές που σύντομα πρέπει να αφεθούν πίσω; Πώς θα μπορούσε η κοινή προσευχή της Εκκλησίας και η καθημερινή αυτοεξέταση να κρατήσουν την καρδιά σταθερά προσηλωμένη στο βραβείο της άνω κλήσεώς μας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, που αριθμείς τις ημέρες μας και βλέπεις όλο το διάστημα της ζωής μας ως μια παλάμη, χάρισέ μας χάρη να ρωτήσουμε με τον Βαρζιλλαί πόσο έχουμε να ζήσουμε, ώστε η επίγεια λαμπρότητα να χάσει τη γοητεία της και η επουράνια σοφία να διεκδικήσει την κύρια επιθυμία μας. Φύλαξέ μας από την ανοησία της αναβολής της μετανοίας και από την χλιαρότητα που λυπεί το Πνεύμα σου. Στη νεότητα, στη μέση ηλικία και στα γηρατειά εξίσου, δίδαξέ μας να αριθμούμε ορθά τις ημέρες μας, ώστε να προσκολλήσουμε τις καρδιές μας στη σοφία και να προχωρήσουμε προς την κληρονομιά που δεν μαραίνεται· δια Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.

Charles Simeon — Horae Homileticae · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →