← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν

Λευ 17-18 — με τον Ματθαίο Χένρι

Λευιτικόν 17-18Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η προσεκτική ερμηνεία του Ματθαίου Χένρι για το Λευιτικόν 17–18 μας καλεί να παραμείνουμε στην αγιότητα που απαιτεί ο Θεός από τον λαό του. Σε αυτά τα κεφάλαια ο Κύριος φυλάει την ιερότητα της εξιλέωσης και την καθαρότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Η ποιμαντική διορατικότητα του Χένρι μας βοηθά να δούμε πώς οι αρχαίοι νόμοι ακόμα διαμορφώνουν την καρδιά που επιθυμεί να περπατήσει με τον Θεό σήμερα. Καθώς ανοίγουμε το σχόλιό του ανακαλύπτουμε όχι απλή ιστορία αλλά ζωντανή διδασκαλία για την πιστότητα στη διαθήκη. Ας μας τραβήξουν τα λόγια του πιο κοντά στον Κύριο που ξεχωρίζει τον λαό του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 17 και 18 του Λευιτικού αργά και προσευχητικά. Προσέξτε την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση να τιμήσετε το θυσιαστήριο και να απορρίψετε τις διεφθαρμένες πρακτικές των γύρω εθνών. Αφήστε τις επίσημες προειδοποιήσεις και τις γεμάτες χάρη υποσχέσεις να εγκατασταθούν στο πνεύμα σας. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που θα ξεδιπλώσει ο Ματθαίος Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει συνοψίζοντας τις δύο κεντρικές απαγορεύσεις του κεφαλαίου 17. Μετά τον νόμο σχετικά με την εξιλέωση που έπρεπε να γίνει για όλο τον Ισραήλ από τον αρχιερέα, στη σκηνή, με το αίμα ταύρων και τράγων, σε αυτό το κεφάλαιο έχουμε δύο απαγορεύσεις απαραίτητες για τη διατήρηση της τιμής εκείνης της εξιλέωσης. Ι. Ότι καμία θυσία δεν έπρεπε να προσφερθεί από κανέναν άλλον εκτός από τους ιερείς, ούτε πουθενά αλλού παρά στην πόρτα της σκηνής, και αυτό με ποινή θανάτου, εδ. 1-9. ΙΙ. Ότι δεν έπρεπε να τρώγεται αίμα, και αυτό υπό την ίδια ποινή, εδ. 10, κ.λπ. Ο Χένρι παρουσιάζει στη συνέχεια τη συνολική δομή του κεφαλαίου 18. Εδώ είναι, Ι. Ένας γενικός νόμος κατά κάθε συμμόρφωσης με τις διεφθαρμένες συνήθειες των εθνικών, εδ. 1-5. ΙΙ. Ειδικοί νόμοι, 1. Κατά της αιμομιξίας, εδ. 6-18. 2. Κατά των κτηνωδών επιθυμιών και των βάρβαρων ειδωλολατριών, εδ. 19-23. ΙΙΙ. Η επιβολή αυτών των νόμων από την καταστροφή των Χαναναίων, εδ. 24-30. Αναλογιζόμενος τις ηθικές εντολές, ο Χένρι υπογραμμίζει τη διαρκή αυθεντία τους. Μετά από ποικίλες τελετουργικές διατάξεις, ο Θεός εδώ επιστρέφει στην επιβολή ηθικών προσταγμάτων. Τα πρώτα είναι ακόμα χρήσιμα σε εμάς ως τύποι, τα δεύτερα ακόμα δεσμευτικά ως νόμοι. Έχουμε εδώ, 1. Την ιερή αυθεντία με την οποία θεσπίζονται αυτοί οι νόμοι: Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας (εδ. 1, 4, 30), και Εγώ είμαι ο Κύριος, εδ. 5, 6, 21. 'Ο Κύριος, που έχει δικαίωμα να κυβερνά όλους· ο Θεός σας, που έχει ιδιαίτερο δικαίωμα να σας κυβερνά.' Ο Ιεχωβάς είναι η πηγή της ύπαρξης, και επομένως η πηγή της δύναμης, του οποίου είμαστε, τον οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να υπηρετούμε, και ο οποίος είναι ικανός να τιμωρήσει κάθε ανυπακοή. 'Ο Θεός σας στον οποίο έχετε συναινέσει, στον οποίο είστε ευτυχείς, στον οποίο βρίσκεστε υπό τις υψηλότερες δυνατές υποχρεώσεις, και στον οποίο είστε υπεύθυνοι.' 2. Μια αυστηρή προειδοποίηση να προσέξουμε να μην διατηρήσουμε τα λείψανα των ειδωλολατριών της Αιγύπτου, όπου είχαν κατοικήσει, και να μην δεχθούμε τη μόλυνση των ειδωλολατριών της Χαναάν, όπου πήγαιναν τώρα, εδ. 3. Τώρα που ο Θεός μέσω του Μωυσή τους δίδασκε τις διατάξεις του υπήρχε κάτι που έπρεπε να ξεχαστεί—κάτι που είχαν ρουφήξει με το γάλα τους στην Αίγυπτο, μια χώρα γνωστή για την ειδωλολατρία: Δεν θα κάνετε σύμφωνα με τα έργα της γης της Αιγύπτου. Θα ήταν η μεγαλύτερη ανοησία από μόνη της να διατηρήσουν τέτοια στοργή για τον οίκο της δουλείας τους ώστε να κυβερνώνται στις λατρείες τους από τις συνήθειές του, και η μεγαλύτερη αχαριστία προς τον Θεό, που τους είχε παραδόξως και γεμάτα χάρη ελευθερώσει. Ναι, σαν να κυβερνώνται από πνεύμα αντίφασης, θα κινδύνευαν, ακόμα και αφού είχαν λάβει αυτές τις διατάξεις του Θεού, να δεχθούν τις πονηρές συνήθειες των Χαναναίων και να κληρονομήσουν τις κακίες τους μαζί με τη γη τους. Για αυτόν τον κίνδυνο προειδοποιούνται εδώ, Δεν θα περπατήσετε στους νόμους τους. Τέτοιος τύραννος είναι το έθιμο που οι πρακτικές τους ονομάζονται νόμοι, και έγιναν αντίπαλοι ακόμα και με τους νόμους του Θεού, και ο λαός του Θεού που ομολογούσε κινδύνευε να λάβει νόμο από αυτούς. 3. Μια επίσημη εντολή σε αυτούς να τηρήσουν τις κρίσεις, τα διατάγματα και τους νόμους του Θεού, εδ. 4, 5. Σε αυτήν την εντολή, και σε πολλές παρόμοιες, ο Δαβίδ φαίνεται να αναφέρεται στις πολλές προσευχές και ομολογίες που κάνει σχετικά με τους νόμους του Θεού στον 119ο Ψαλμό. Παρατηρήστε εδώ, (1.) Ο μεγάλος κανόνας της υπακοής μας—τα διατάγματα και οι κρίσεις του Θεού. Αυτά πρέπει να τηρούμε για να περπατούμε σε αυτά. Πρέπει να τα τηρούμε στα βιβλία μας, και να τα τηρούμε στα χέρια μας, ώστε να τα εφαρμόζουμε στις καρδιές και τις ζωές μας. Θυμηθείτε τις εντολές του Θεού για να τις κάνετε, Ψαλμ. ργ΄ 18. Πρέπει να τα τηρούμε μέσα τους ως τον δρόμο μας για να ταξιδέψουμε, να τα τηρούμε ως τον κανόνα μας για να εργαστούμε, να τα τηρούμε ως τον θησαυρό μας, ως την κόρη του οφθαλμού μας, με τη μέγιστη φροντίδα και αξία. (2.) Το μεγάλο πλεονέκτημα της υπακοής μας: Αν τα κάνει κάποιος, θα ζήσει σε αυτά, δηλαδή 'θα είναι ευτυχής εδώ και στο εξής.' Έχουμε λόγο να ευχαριστούμε τον Θεό, [1.] Ότι αυτό ισχύει ακόμα ως υπόσχεση, με πολύ ευνοϊκή ερμηνεία της προϋπόθεσης. Αν τηρούμε τις εντολές του Θεού με ειλικρίνεια, αν και υστερούμε της αναμαρτησίας, θα βρούμε ότι ο δρόμος του καθήκοντος είναι ο δρόμος της παρηγοριάς, και θα είναι ο δρόμος προς την ευτυχία. Η ευσέβεια έχει την υπόσχεση της ζωής, Α΄ Τιμ. δ΄ 8. Η Σοφία έχει πει, Τήρησε τις εντολές μου και ζήσε: και αν μέσω του Πνεύματος νεκρώσουμε τα έργα του σώματος (που είναι για εμάς όπως οι συνήθειες της Αιγύπτου ήταν για τον Ισραήλ) θα ζήσουμε. [2.] Ότι δεν ισχύει τόσο στη φύση μιας διαθήκης ώστε η ελάχιστη παράβαση να μας αποκλείει για πάντα από αυτή τη ζωή. Ο απόστολος το παραθέτει δύο φορές ως αντίθετο στην πίστη που αποκαλύπτει το ευαγγέλιο. Είναι η περιγραφή της δικαιοσύνης που είναι από τον νόμο, ο άνθρωπος που τα κάνει θα ζήσει εν αυτοίς—σε αυτά (Ρωμ. ι΄ 5), και χρησιμοποιείται για να αποδείξει ότι ο νόμος δεν είναι από πίστη, Γαλ. γ΄ 12. Η αλλαγή που έχει κάνει το ευαγγέλιο είναι στην τελευταία λέξη: ακόμα ο άνθρωπος που τα κάνει θα ζήσει, αλλά όχι να ζήσει σε αυτά· γιατί ο νόμος δεν μπορούσε να δώσει ζωή, επειδή δεν μπορούσαμε να τον τηρήσουμε τέλεια· ήταν αδύναμος μέσω της σάρκας, όχι από μόνος του· αλλά τώρα ο άνθρωπος που τα κάνει θα ζήσει δια της πίστεως του Υιού του Θεού. Θα οφείλει τη ζωή του στη χάρη του Χριστού, και όχι στην αξία των δικών του έργων· δες Γαλ. γ΄ 21, 22. Ο δίκαιος θα ζήσει, αλλά θα ζήσει δια πίστεως, δια της ενώσεώς του με τον Χριστό, που είναι η ζωή του.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει δείχνοντας πώς ο νόμος εφαρμόζεται στη σημερινή εποχή. ΙV. Πώς έχει το ζήτημα τώρα, και τι χρήση πρέπει να κάνουμε αυτού του νόμου. 1. Είναι βέβαιο ότι οι πνευματικές θυσίες που πρέπει τώρα να προσφέρουμε δεν περιορίζονται σε κανένα συγκεκριμένο τόπο. Ο Σωτήρας μας το έχει καταστήσει σαφές (Ιωάν. δ΄ 21), και ο απόστολος (Α΄ Τιμ. β΄ 8), σύμφωνα με την προφητεία, ότι σε κάθε τόπο θα προσφερόταν θυμίαμα, Μαλ. α΄ 11. Δεν έχουμε τώρα ναό ούτε θυσιαστήριο που αγιάζει το δώρο, ούτε η ενότητα του ευαγγελίου βρίσκεται σε έναν τόπο, αλλά σε μία καρδιά, και στην ενότητα του πνεύματος. 2. Ο Χριστός είναι το θυσιαστήριό μας, και η αληθινή σκηνή (Εβρ. η΄ 2· ιγ΄ 10)· σε αυτόν ο Θεός κατοικεί ανάμεσά μας, και σε αυτόν οι θυσίες μας είναι ευπρόσδεκτες στον Θεό, και μόνο σε αυτόν, Α΄ Πέτρ. β΄ 5. Το να στήσουμε άλλους μεσίτες, ή άλλα θυσιαστήρια, ή άλλες εξιλαστήριες θυσίες, είναι στην ουσία να στήσουμε άλλους θεούς. Αυτός είναι το κέντρο της ενότητας, στον οποίο συναντιέται όλος ο Ισραήλ του Θεού. 3. Ωστόσο πρέπει να έχουμε σεβασμό στη δημόσια λατρεία του Θεού, μη εγκαταλείποντας τις συνάξεις του λαού του, Εβρ. ι΄ 25. Ο Κύριος αγαπά τις πύλες της Σιών περισσότερο από όλες τις κατοικίες του Ιακώβ, και έτσι πρέπει και εμείς· δες Ιεζ. κ΄ 40. Αν και ο Θεός θα δεχθεί με χάρη τις οικογενειακές προσφορές μας, δεν πρέπει επομένως να παραμελήσουμε την πόρτα της σκηνής. Στρεφόμενος στους χρόνους του ευαγγελίου, ο Χένρι επιβεβαιώνει τη διαρκή ισχύ αυτών των ηθικών προσταγμάτων. Αυτοί οι νόμοι σχετίζονται με την έβδομη εντολή, και, χωρίς αμφιβολία, είναι υποχρεωτικοί για εμάς υπό το ευαγγέλιο, γιατί είναι σύμφωνοι με το ίδιο το φως και τον νόμο της φύσης: ένα από τα άρθρα, αυτό του ανθρώπου που έχει τη γυναίκα του πατέρα του, ο απόστολος μιλάει για αμαρτία που δεν ονομάζεται καν ανάμεσα στους εθνικούς, Α΄ Κορ. ε΄ 1. Αν και μερικές από τις αιμομιξίες που απαγορεύονται εδώ ασκούνταν από μερικά συγκεκριμένα πρόσωπα ανάμεσα στους εθνικούς, ωστόσο αποδοκιμάζονταν και αποστρέφονταν, εκτός από εκείνα τα έθνη που είχαν γίνει βάρβαρα, και είχαν παραδοθεί εντελώς σε αισχρές επιθυμίες. Παρατηρήστε,
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή μου πειράζομαι να μεταχειρίζομαι τα άγια πράγματα ως κοινά; Πώς η φύλαξη της τιμής της εξιλέωσης του Χριστού διαμορφώνει τις καθημερινές μου επιλογές; Σε ποιες σχέσεις με καλεί ο Κύριος σε μεγαλύτερη καθαρότητα και ακεραιότητα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Κύριε, ευχαριστούμε για τα σαφή όρια που θέτεις για να προστατεύσεις τη λατρεία μας και τις σχέσεις μας. Δίδαξέ μας να εκτιμούμε το αίμα της εξιλέωσης πάνω από κάθε κατώτερο πράγμα. Φύλαξε τις καρδιές μας από τις λεπτές ειδωλολατρίες που ακόμα μας περιβάλλουν. Δώσε μας θάρρος να περπατήσουμε στους νόμους σου και να ζήσουμε με αυτούς. Ας ενισχυθεί η ενότητα του λαού σου καθώς συγκεντρωνόμαστε στο ένα αληθινό θυσιαστήριο, τον Ιησού Χριστό. Διαμόρφωσέ μας σε λαό σημαδεμένο από αγιότητα και αγάπη. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →