← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γαλάτες

Προς Γαλάτας 6 — με τον Ματθαίο Χένρι

Γαλάτες 6Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο κεφάλαιο 6 της Προς Γαλάτας προσφέρει ένα σαφές παράθυρο στις διπλές ανησυχίες του αποστόλου: θερμή, πρακτική αγάπη μεταξύ των πιστών και σταθερή πίστη στο ευαγγέλιο της χάριτος. Σε δύο εστιασμένες ενότητες ο Χένρι δείχνει πώς αυτά τα θέματα ανήκουν μαζί, οδηγώντας τους αναγνώστες από τις καθημερινές υποχρεώσεις της αποκατάστασης και της γενναιοδωρίας προς μια αποφασιστική απόρριψη κάθε διδασκαλίας που θα πρόσθετε ανθρώπινα έργα στον τελειωμένο σταυρό του Χριστού. Η μετρημένη ερμηνεία του μας προσκαλεί να εξετάσουμε τόσο τη συμπεριφορά μας προς αλλήλους όσο και το έδαφος της καυχήσεώς μας. Στο σημερινό μάθημα ακολουθούμε την αλληλουχία του Χένρι, επιτρέποντας στις παρατηρήσεις του να διαμορφώσουν την ανάγνωση, τον στοχασμό και την προσευχή μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Κάντε μια αργή, προσευχητική ανάγνωση ολόκληρου του έκτου κεφαλαίου της Προς Γαλάτας. Ακούστε τον ήπιο αλλά σταθερό τόνο που χρησιμοποιεί ο Παύλος καθώς μεταβαίνει από οδηγίες για την αποκατάσταση των πεσόντων και τη βασταγή των βαρών στην τολμηρή άρνησή του να καυχάται σε οτιδήποτε εκτός από τον σταυρό. Προσέξτε πώς το κεφάλαιο τελειώνει με μια ευλογία που θέτει ολόκληρη την επιστολή υπό τη χάρη του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι αρχίζει διδάσκοντας την τρυφερή αποκατάσταση των πεσόντων. Ι. Εδώ διδασκόμαστε να συμπεριφερόμαστε με τρυφερότητα προς εκείνους που παρασύρθηκαν σε παράπτωμα, εδ. 1. Θέτει μια κοινή περίπτωση: Αν κάποιος παρασυρθεί σε παράπτωμα, δηλαδή οδηγηθεί σε αμαρτία από την έκπληξη του πειρασμού. Άλλο είναι να προφθάσει κανείς παράπτωμα με σχεδιασμό και σκέψη και πλήρη απόφαση στην αμαρτία, και άλλο να παρασυρθεί σε παράπτωμα. Η δεύτερη είναι η περίπτωση που υποτίθεται εδώ, και εδώ ο απόστολος δείχνει ότι πρέπει να χρησιμοποιείται μεγάλη τρυφερότητα. Εκείνοι που είναι πνευματικοί, με τους οποίους εννοείται όχι μόνο οι λειτουργοί (σαν να μην έπρεπε να ονομάζονται πνευματικά πρόσωπα παρά μόνο αυτοί), αλλά και άλλοι χριστιανοί, ιδίως εκείνοι της ανώτερης τάξεως στον χριστιανισμό· αυτοί πρέπει να αποκαθιστούν έναν τέτοιο με πνεύμα πραότητας. Εδώ παρατηρήστε, 1. Το καθήκον προς το οποίο κατευθυνόμαστε—να αποκαθιστούμε τέτοιον· πρέπει να εργαζόμαστε, με πιστές ελέγχους και κατάλληλες και εύκαιρες συμβουλές, να τους φέρουμε σε μετάνοια. Η αρχική λέξη, καταρτίζετε, σημαίνει να βάλουμε σε άρθρωση, όπως ένα εξαρθρωμένο οστό· κατά συνέπεια πρέπει να προσπαθήσουμε να τους βάλουμε ξανά σε άρθρωση, να τους φέρουμε στον εαυτό τους, πείθοντάς τους για την αμαρτία και την πλάνη τους, παρακινώντας τους να επιστρέψουν στο καθήκον τους, παρηγορώντας τους με αίσθηση συγχωρητικού ελέους επ' αυτού, και αφού έτσι τους ανακτήσουμε, επιβεβαιώνοντας την αγάπη μας προς αυτούς. 2. Ο τρόπος με τον οποίο αυτό πρέπει να γίνει: Με πνεύμα πραότητας· όχι με οργή και πάθος, όπως εκείνοι που θριαμβεύουν στην πτώση αδελφού, αλλά με πραότητα, όπως εκείνοι που μάλλον πενθούν γι' αυτούς. Πολλοί αναγκαίοι έλεγχοι χάνουν την αποτελεσματικότητά τους όταν δίνονται με οργή· αλλά όταν γίνονται με ηρεμία και τρυφερότητα, και φαίνεται ότι προέρχονται από ειλικρινή στοργή και μέριμνα για την ευημερία εκείνων προς τους οποίους δίνονται, είναι πιθανό να κάνουν τη δέουσα εντύπωση. 3. Ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο αυτό πρέπει να γίνει με πραότητα: Σκεπτόμενοι τον εαυτό σου, μήπως και συ πειρασθείς. Πρέπει να συμπεριφερόμαστε με μεγάλη τρυφερότητα προς εκείνους που παρασύρθηκαν σε αμαρτία, επειδή κανείς από εμάς δεν γνωρίζει αν μπορεί κάποτε να είναι και η δική μας περίπτωση. Μπορεί και εμείς να πειρασθούμε, ναι, και να νικηθούμε από τον πειρασμό· και επομένως, αν σκεφθούμε σωστά τον εαυτό μας, αυτό θα μας διαθέσει να κάνουμε προς τους άλλους όπως επιθυμούμε να γίνει προς εμάς σε τέτοια περίπτωση. Συνεχίζει με οδηγίες για τη βασταγή βαρών μεταξύ των πιστών. ΙΙ. Εδώ κατευθυνόμαστε να βαστάζουμε ο ένας τα βάρη του άλλου, εδ. 2. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί είτε ως αναφερόμενο σε ό,τι προηγείται, και έτσι να μας διδάσκει να ασκούμε ανεκτικότητα και συμπόνια προς αλλήλους, στην περίπτωση εκείνων των αδυναμιών, και ανοησιών, και ελαττωμάτων, που πολύ συχνά μας συνοδεύουν—ότι, μολονότι δεν πρέπει να τα παραβλέπουμε εντελώς, όμως δεν πρέπει να είμαστε αυστηροί προς αλλήλους εξαιτίας τους· είτε ως γενικότερη εντολή, και έτσι μας κατευθύνει να συμπαθούμε ο ένας τον άλλον υπό τις διάφορες δοκιμασίες και θλίψεις που μπορεί να συναντήσουμε, και να είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον την παρηγοριά και τη συμβουλή, τη βοήθεια και την υποστήριξη, που οι περιστάσεις μας μπορεί να απαιτούν. Για να μας διεγείρει προς τούτο, ο απόστολος προσθέτει, ως κίνητρο, ότι έτσι θα εκπληρώσουμε τον νόμο του Χριστού. Αυτό είναι να ενεργούμε σύμφωνα με τον νόμο της εντολής του, που είναι ο νόμος της αγάπης, και μας υποχρεώνει σε αμοιβαία ανεκτικότητα και συγχώρηση, σε συμπάθεια και συμπόνια προς αλλήλους· και θα ήταν επίσης σύμφωνο με το υπόδειγμα και το παράδειγμά του, που έχουν τη δύναμη νόμου για εμάς. Αυτός ανέχεται εμάς υπό τις αδυναμίες και τις ανοησίες μας, συγκινείται με συμπάθεια για τα ελαττώματά μας· και επομένως υπάρχει καλός λόγος για τον οποίο πρέπει να διατηρούμε την ίδια διάθεση προς αλλήλους. Σημείωσε, Μολονότι ως χριστιανοί είμαστε απελευθερωμένοι από τον νόμο του Μωυσέως, όμως είμαστε υπό τον νόμο του Χριστού· και επομένως, αντί να επιβάλλουμε περιττά βάρη σε άλλους (όπως έκαναν εκείνοι που προέτρεπαν στην τήρηση του νόμου του Μωυσέως), πολύ περισσότερο μας ταιριάζει να εκπληρώσουμε τον νόμο του Χριστού βαστάζοντας ο ένας τα βάρη του άλλου. Ο απόστολος, γνωρίζοντας πόσο μεγάλο εμπόδιο θα ήταν η υπερηφάνεια στην αμοιβαία συγκατάβαση και συμπάθεια που συνιστούσε, και ότι μια ιδέα για τον εαυτό μας θα μας διέθετε να κρίνουμε και να περιφρονούμε τους αδελφούς μας, αντί να ανεχόμαστε τα ελαττώματά τους και να προσπαθούμε να τους αποκαταστήσουμε όταν παρασύρθηκαν σε παράπτωμα, γι' αυτό (εδ. 3) φροντίζει να μας προφυλάξει από αυτό· υποθέτει ότι είναι πολύ πιθανό (και θα ήταν καλό αν δεν ήταν πολύ συνηθισμένο) για κάποιον να νομίζει ότι είναι κάτι—να τρέφει μια αφελή γνώμη για την ικανότητά του, να βλέπει τον εαυτό του σοφότερο και καλύτερο από άλλους ανθρώπους, και ικανό να υπαγορεύει και να προστάζει σε αυτούς—ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε, δεν έχει τίποτε ουσιαστικό ή στέρεο μέσα του, ή που να μπορεί να αποτελέσει βάση της εμπιστοσύνης και της υπεροχής που αναλαμβάνει. Για να μας αποτρέψει από το να δώσουμε τόπο σε αυτή τη διάθεση μας λέει ότι ένας τέτοιος απλώς εξαπατά τον εαυτό του· ενώ επιβάλλεται σε άλλους, προσποιούμενος κάτι που δεν έχει, βάζει τη μεγαλύτερη απάτη στον εαυτό του, και αργά ή γρήγορα θα βρει τα θλιβερά αποτελέσματά της. Αυτό δεν θα του αποδώσει ποτέ εκείνη την εκτίμηση, ούτε από τον Θεό ούτε από καλούς ανθρώπους, που είναι έτοιμος να περιμένει· δεν είναι ούτε πιο απαλλαγμένος από λάθη ούτε θα είναι πιο ασφαλής από πειρασμούς για τη καλή γνώμη που έχει για την ικανότητά του, αλλά μάλλον πιο επιρρεπής να πέσει σε αυτούς, και να νικηθεί από αυτούς· γιατί εκείνος που νομίζει ότι στέκεται έχει ανάγκη να προσέχει μήπως πέσει. Αντί λοιπόν να επιτρέπουμε μια τέτοια κενόδοξη διάθεση, που είναι και καταστροφική για την αγάπη και την καλοσύνη που οφείλουμε στους συγχριστιανούς μας και επίσης βλαβερή για τον εαυτό μας, πολύ καλύτερα θα μας ταίριαζε να δεχθούμε την προτροπή του αποστόλου (Φιλ. 2,3), Μηδέν κατά έριθειαν ή κενοδοξίαν, αλλά τη ταπεινοφροσύνη αλλήλους ηγούμενοι υπερέχοντας εαυτών. Σημείωσε, Η αυτοϊδέα δεν είναι παρά αυτοεξαπάτηση: όπως είναι ασυμβίβαστη με εκείνη τη φιλανθρωπία που οφείλουμε σε άλλους (γιατί η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν φυσάται, Α΄ Κορ. 13,4), έτσι είναι απάτη στον εαυτό μας· και δεν υπάρχει πιο επικίνδυνη απάτη στον κόσμο από την αυτοεξαπάτηση. Ως μέσο πρόληψης αυτού του κακού, Ο Χένρι προτρέπει περαιτέρω σε γενναιοδωρία προς εκείνους που διδάσκουν τον λόγο. ΙV. Οι χριστιανοί εδώ προτρέπονται να είναι ελεύθεροι και γενναιόδωροι στη συντήρηση των λειτουργών τους (εδ. 6): Ας κοινωνή ο κατηχούμενος τον λόγον τω κατηχούντι εν πάσιν αγαθοίς. Εδώ μπορούμε να παρατηρήσουμε, 1. Ο απόστολος μιλάει γι' αυτό ως κάτι γνωστό και αναγνωρισμένο, ότι, όπως υπάρχουν κάποιοι που πρέπει να διδαχθούν, έτσι υπάρχουν και άλλοι που είναι διορισμένοι να τους διδάξουν. Το αξίωμα της διακονίας είναι θεία καθίδρυση, που δεν είναι ανοιχτό σε όλους κοινώς, αλλά περιορίζεται μόνο σε εκείνους που ο Θεός έχει προσδιορίσει γι' αυτό και κάλεσε σε αυτό: ακόμη και ο ίδιος ο λόγος μας κατευθύνει να κάνουμε διαφορά μεταξύ των διδασκάλων και των διδασκομένων (γιατί, αν όλοι ήταν διδάσκαλοι, δεν θα υπήρχε κανείς να διδαχθεί), και οι γραφές δηλώνουν επαρκώς ότι είναι το θέλημα του Θεού να κάνουμε έτσι. 2. Είναι ο λόγος του Θεού στον οποίο οι λειτουργοί πρέπει να διδάσκουν και να καθοδηγούν άλλους· αυτό που πρέπει να κηρύττουν είναι ο λόγος, Β΄ Τιμ. 4,2. Αυτό που πρέπει να διακηρύττουν είναι η βουλή του Θεού, Πράξ. 20,27. Δεν είναι κύριοι της πίστεώς μας, αλλά βοηθοί της χαράς μας, Β΄ Κορ. 1,24. Είναι ο λόγος του Θεού που είναι ο μόνος κανόνας πίστεως και ζωής· αυτόν πρέπει να μελετούν, και να ανοίγουν, και να βελτιώνουν, για την οικοδομή άλλων, αλλά δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη περισσότερο από όσο μιλούν σύμφωνα με αυτόν τον κανόνα. 3. Είναι καθήκον εκείνων που διδάσκονται στον λόγο να υποστηρίζουν εκείνους που είναι διορισμένοι να τους διδάσκουν· γιατί πρέπει να κοινωνούν σε αυτούς εν πάσιν αγαθοίς, ελεύθερα και πρόθυμα να συνεισφέρουν, από τα αγαθά με τα οποία ο Θεός τους έχει ευλογήσει, ό,τι είναι αναγκαίο για την άνετη συντήρησή τους. Οι λειτουργοί πρέπει να προσέχουν στην ανάγνωση, στην προτροπή, στη διδασκαλία (Α΄ Τιμ. 4,13)· δεν πρέπει να εμπλέκονται με τις υποθέσεις αυτής της ζωής (Β΄ Τιμ. 2,4), και επομένως είναι δίκαιο και εύλογο ότι, ενώ σπέρνουν σε άλλους πνευματικά πράγματα, να θερίζουν τα σαρκικά τους. Και αυτό είναι ο διορισμός του ίδιου του Θεού· γιατί όπως, υπό τον νόμο, εκείνοι που λειτουργούσαν περί τα άγια ζούσαν από τα πράγματα του ναού, έτσι ο Κύριος διέταξε ότι εκείνοι που κηρύττουν το ευαγγέλιο να ζουν από το ευαγγέλιο, Α΄ Κορ. 9,11,13,14.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι καταλήγει αντιπαραβάλλοντας τον χαρακτήρα των διδασκάλων με τον δικό του. Ι. Δίνει σε αυτούς τον αληθινό χαρακτήρα εκείνων των διδασκάλων που ήταν επιμελείς να τους παρασύρουν, σε διάφορα σημεία. Ως, 1. Ήταν άνθρωποι που επιθυμούσαν να κάνουν καλή επίδειξη εν σαρκί, εδ. 12. Ήταν πολύ ζηλωτές για τα εξωτερικά της θρησκείας, πρόθυμοι να τηρούν, και να υποχρεώνουν άλλους να τηρούν, τις τελετουργίες του τελετουργικού νόμου, μολονότι την ίδια στιγμή είχαν λίγη ή καθόλου μέριμνα για την πραγματική ευσέβεια· γιατί, όπως λέει ο απόστολος γι' αυτούς στον επόμενο στίχο, ούτε αυτοί οι ίδιοι τηρούν τον νόμο. Υπερήφανες, κενές, και σαρκικές καρδιές δεν επιθυμούν τίποτε περισσότερο από το να κάνουν καλή επίδειξη εν σαρκί, και μπορούν εύκολα να αρκεστούν σε τόση θρησκεία όση θα τους βοηθήσει να διατηρήσουν μια τέτοια καλή επίδειξη· αλλά συχνά εκείνοι έχουν λιγότερο από την ουσία της θρησκείας που είναι πιο φροντισμένοι να κάνουν επίδειξη αυτής. 2. Ήταν άνθρωποι που φοβούνταν το πάθημα, γιατί ανάγκαζαν τους εθνικούς χριστιανούς να περιτμηθούν, μόνο για να μην υποστούν διωγμό για τον σταυρό του Χριστού. Δεν ήταν τόσο από μέριμνα για τον νόμο όσο για τον εαυτό τους· ήταν πρόθυμοι να κοιμηθούν με ακέραιο δέρμα, και να σώσουν το εγκόσμιο φορτίο τους, και δεν ένοιαζε αν έκαναν ναυάγιο πίστεως και καλής συνειδήσεως. Αυτό που κυρίως στόχευαν ήταν να ευαρεστήσουν τους Ιουδαίους, και να διατηρήσουν την υπόληψή τους μεταξύ αυτών, και έτσι να αποτρέψουν τον κόπο που ο Παύλος, και άλλοι πιστοί ομολογητές της διδασκαλίας του Χριστού, είναι εκτεθειμένοι. Και, 3. Άλλο μέρος του χαρακτήρα τους ήταν ότι ήταν άνθρωποι κομματικού πνεύματος, και που δεν είχαν περαιτέρω ζήλο για τον νόμο παρά μόνο ως υπηρετούσε τους σαρκικούς και ιδιοτελείς σκοπούς τους· γιατί επιθυμούσαν να περιτμηθούν αυτοί οι χριστιανοί, για να καυχώνται εν τη σαρκί αυτών (εδ. 13), για να μπορούν να λένε ότι τους είχαν κερδίσει με το μέρος τους, και έκαναν προσηλύτους από αυτούς, των οποίων έφεραν το σημείο εν τη σαρκί. Και έτσι, ενώ προσποιούνταν ότι προάγουν τη θρησκεία, ήταν οι μεγαλύτεροι εχθροί της· γιατί τίποτε δεν υπήρξε πιο καταστροφικό για το συμφέρον της θρησκείας από τον σχηματισμό κομμάτων και την κατασκευή παρατάξεων.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού μπορεί το Πνεύμα να σας προτρέπει να αποκαταστήσετε κάποιον με πραότητα αντί για κρίση; Πώς η απόδειξη του δικού σας έργου αλλάζει τον τρόπο που βλέπετε τις αποτυχίες των συμπιστών; Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο μπορείτε να σπείρετε στο Πνεύμα αυτή την εβδομάδα αντί στη σάρκα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ ἀποκαταστήσωμεν τοὺς παραληφθέντας ἐν παραπτώματι μετὰ πραότητος, ἐνθυμούμενοι τὴν ἰδίαν ἡμῶν ἀσθένειαν, καὶ νὰ βαστάζωμεν ἀλλήλων τὰ βάρη, ἵνα πληρωθῇ ὁ νόμος τοῦ Χριστοῦ. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τῆς αὐταπάτης καὶ ἀπὸ τοῦ νὰ ἐκκακῶμεν ἐν τῷ καλῷ ποιείν· στερέωσον τὴν δόξαν ἡμῶν μόνον ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα περιπατῶμεν κατὰ τὸν κανόνα τῆς καινῆς κτίσεως καὶ λάβωμεν τὴν εἰρήνην καὶ τὸ ἔλεος τὰ ἐπηγγελμένα εἰς τὸν λαόν Σου. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →