← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ

Α' Σαμουήλ 1-2 — με τον Barnes

Α' Σαμουήλ 1-2Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στις Σημειώσεις του Άλμπερτ Μπαρνς για τη Βίβλο για μια προσεκτική ανάγνωση των πρώτων δύο κεφαλαίων του Α' Σαμουήλ. Η υπομονετική, στίχο προς στίχο ερμηνεία του Μπαρνς ανοίγει την ιστορία της προσευχής της Άννας, της γέννησης του Σαμουήλ και των πρώτων ημερών της σκηνής υπό τον Ηλεί. Τα σχόλιά του μας καθοδηγούν μέσα από την κυριολεκτική έννοια ενώ δείχνουν σταθερά στους μεγαλύτερους σκοπούς του Θεού στην ιστορία της λύτρωσης. Ακούμε με ευλάβεια, έτοιμοι να δεχθούμε τόσο διδασκαλία όσο και ενθάρρυνση για την πίστη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε τώρα τα πρώτα δύο κεφάλαια του Α' Σαμουήλ με ανοιχτές καρδιές. Ακολουθήστε την αφήγηση του οίκου του Ελκανά, της θλίψης και της ευχής της Άννας, της γέννησης και της αφιέρωσης του Σαμουήλ, και της επίσημης αντίθεσης με τον οίκο του Ηλεί. Ζητήστε από τον Κύριο να δώσει κατανόηση καθώς ακούγεται το κείμενο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μπαρνς αρχίζει πραγματεύοντας τις οικογενειακές συνθήκες που καταγράφονται στο πρώτο κεφάλαιο. Στίχος 2. Είχε δύο γυναίκες - Συγκρίνετε Γένεση 4:19. Αυτό επιτρεπόταν από τον νόμο Δευτερονόμιο 21:15, και επικυρωνόταν από την πρακτική του Ιακώβ Γένεση 29:0, του Ασσούρ Α' Χρονικών 4:5, του Σααραΐμ Α' Χρονικών 8:8, του Δαβίδ Α' Σαμουήλ 25:43, του Ιωάς Β' Χρονικών 24:3, και άλλων. Άννα - δηλαδή «Ομορφιά ή γοητεία», είναι το ίδιο με την «Άννα» Λουκάς 2:36. Φεννάνα - δηλαδή «Ένα Μαργαριτάρι», είναι το ίδιο όνομα σε σημασία με την «Μαργαρίτα». Η συχνή επανάληψη της αναφοράς της στειρότητας σε εκείνες τις γυναίκες που αργότερα έγιναν διάσημες μέσω της απογόνου τους (όπως η Σάρρα, η Ρεβέκκα, η Ραχήλ) σε συνδυασμό με την προφητική γλώσσα του άσματος της Άννας στο Α' Σαμουήλ 2:0, μας δικαιολογεί να αναζητήσουμε μια μυστική έννοια. Εκτός από τον φαινομενικό σκοπό να σημειωθούν τα παιδιά που γεννήθηκαν έτσι ως αναστημένα για ειδικούς σκοπούς από τη θεία Πρόνοια, η αδυναμία και η σχετική στειρότητα της Εκκλησίας του Θεού, που θα ακολουθηθεί στον καθορισμένο χρόνο από τον ένδοξο θρίαμβό της και την τεράστια αύξησή της, πιθανώς προορίζεται να προεικονιστεί. Ο Μπαρνς στη συνέχεια εκθέτει τον χαρακτήρα του άσματος της Άννας. Στίχος 1. Το άσμα της Άννας είναι ένας προφητικός Ψαλμός. Είναι ποίηση και είναι προφητεία. Καταλαμβάνει τη θέση του δίπλα στα άσματα της Μαριάμ, της Δεβόρρας και της Παρθένου Μαρίας, καθώς και εκείνα του Μωυσή, του Δαβίδ, του Εζεκία και άλλων Ψαλμωδών και προφητών των οποίων οι εμπνευσμένες ωδές έχουν διατηρηθεί στη Βίβλο. Το ειδικό χαρακτηριστικό που έχουν κοινό αυτά τα άσματα είναι ότι, πηγάζοντας από, και στην πρώτη τους σύλληψη σχετιζόμενα με, περιστατικά στις ζωές των ατόμων που τα συνέθεσαν, επεκτείνονται σε μεγαλειώδεις περιγραφές της Βασιλείας και της δόξας του Χριστού, και των θριάμβων της Εκκλησίας, από τα οποία εκείνα τα περιστατικά σχεδιάστηκαν προνοητικά να είναι οι τύποι. Η αντίληψη αυτού είναι ουσιώδης για την κατανόηση του άσματος της Άννας. Συγκρίνετε τις περιθωριακές αναφορές σε όλο το κείμενο. Ο Μπαρνς στη συνέχεια ξεδιπλώνει την προφητική εμβέλεια του τελευταίου στροφικού τμήματος. Στίχος 10. Αυτός θα δώσει δύναμη ... - Αυτό είναι ένα πολύ αξιοσημείωτο απόσπασμα, που περιέχει μια σαφή και διακριτή προφητεία της Βασιλείας και της δόξας του Χριστού του Θεού. (Συγκρίνετε Λουκάς 1:69-70).
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Μπαρνς πιέζει την αποφασιστική προειδοποίηση που εκφωνήθηκε κατά του οίκου του Ηλεί. Στίχος 25. Η έννοια φαίνεται να είναι, Αν ένας άνθρωπος αμαρτήσει κατά άλλου, ο κριτής θα τον τιμωρήσει με την οφειλόμενη ποινή, και τότε θα είναι ελεύθερος· αλλά αν αμαρτήσει κατά του Κυρίου, ποιος θα ενεργήσει ως κριτής και διαιτητής γι' αυτόν; Η ενοχή του πρέπει να παραμείνει μέχρι την μεγάλη ημέρα της κρίσεως. Επειδή ο Κύριος θα τους θανατώσει - Υπάρχει μια έννοια στην οποία ό,τι συμβαίνει είναι η εκπλήρωση του κυρίαρχου θελήματος και της ευαρεσκείας του Θεού, και όλα τα προηγούμενα βήματα, ακόμη και όταν περιλαμβάνουν ηθικές αιτίες, με τα οποία αυτό το θέλημα και η ευαρέσκεια επιτυγχάνονται, είναι με αυτή την έννοια επίσης επιτυγχανόμενα από τον Θεό. Πώς αυτή η αλήθεια, την οποία ο λόγος και η αποκάλυψη ομοίως αναγνωρίζουν, συνάδει με την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου από τη μία πλευρά· ή, όταν οι κακές πράξεις και η τιμωρία ενός αμαρτωλού είναι μερικά από τα προηγούμενα βήματα, με την άπειρη ευσπλαχνία και αγάπη του Θεού από την άλλη, είναι κάτι που δεν μπορεί πιθανώς να εξηγηθεί. Μπορούμε μόνο να πιστέψουμε σταθερά και τις δύο δηλώσεις, (1) ότι ο Θεός δεν έχει ευχαρίστηση στον θάνατο εκείνου που πεθαίνει, και ότι δεν θέλει τον θάνατο ενός αμαρτωλού, αλλά μάλλον να μετανοήσει και να ζήσει· (2) ότι οι αμαρτίες και οι τιμωρίες της αμαρτίας είναι εκπληρώσεις του αιώνιου σκοπού του Θεού (συγκρίνετε τις περιθωριακές αναφορές, και Ησαΐας 6:9-10· Μάρκος 4:12· Ρωμαίους 9:15). Μπορεί να εξηγηθεί λέγοντας ότι στην περίπτωση του Οφνεί και του Φινεές το θέλημα του Θεού να τους θανατώσει βασιζόταν στην πρόγνωσή Του για την αμετανοησία τους· ενώ από μια άλλη οπτική γωνία, στην οποία το θέλημα του Θεού είναι το σταθερό σημείο, εκείνη η αμετανοησία μπορεί να θεωρηθεί στη σχέση της με εκείνο το σταθερό σημείο, και έτσι εξαρτώμενη από αυτό, και απαραίτητο βήμα προς αυτό. Ο Μπαρνς καταλήγει ανιχνεύοντας τη γραμμή της πιστής ιερωσύνης στον μεσσιανικό της στόχο. Στίχος 35. Ο Σαδώκ εννοείται μάλλον παρά ο Σαμουήλ. Η Αρχιερωσύνη συνεχίστηκε στους άμεσους απογόνους του Σαδώκ όσο διήρκεσε η μοναρχία (βλέπε Α' Χρονικών 6:8-15). Ο χρισμένος μου - με την πρώτη του έννοια προφανώς σημαίνει τους βασιλείς του Ισραήλ και του Ιούδα Ψαλμοί 89:20· Ζαχαρίας 4:14. Αλλά αναμφίβολα η χρήση του όρου ΜΕΣΣΙΑΣ (Χριστός) εδώ και στο Α' Σαμουήλ 2:10, είναι σημαντική, και δείχνει στον Χριστό του Κυρίου, στον οποίο οι βασιλικές και ιερατικές λειτουργίες ενώνονται (Ζαχαρίας 6:11-15: βλέπε τις περιθωριακές αναφορές). Σε αυτή τη σύνδεση η αντικατάσταση της ιερωσύνης κατά την τάξη του Μελχισεδέκ για τη Λευιτική μπορεί να προεικονίζεται υπό το Α' Σαμουήλ 2:35 (βλέπε Εβραίους 7:0).
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς το παράδειγμα της Άννας για επίμονη προσευχή διαμορφώνει τον τρόπο που φέρνετε τις δικές σας επιθυμίες ενώπιον του Κυρίου; Με ποιους τρόπους η αντίθεση μεταξύ του Σαμουήλ και των υιών του Ηλεί σας καλεί σε μεγαλύτερη πιστότητα στα παρόντα καθήκοντά σας; Πού βλέπετε τον Κύριο να υψώνει δύναμη και να εδραιώνει τη βασιλεία Του εν μέσω της παρούσας αδυναμίας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, καθὼς ἡ Ἄννα ἐξέχεε τὴν ψυχήν της ἐνώπιόν σου ἐν βαθείᾳ ἀνάγκῃ καὶ σὲ εὗρεν πιστὸν νὰ ἀκούσῃς καὶ νὰ ἀπαντήσῃς, δίδαξον ἡμᾶς νὰ φέρωμεν πᾶν βάρος εἰς τὸν θρόνον σου μετὰ εἰλικρινοῦς ἐμπιστοσύνης. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ προσφέρωμεν τὰς ζωάς μας ὁλοκλήρους εἰς σὲ καὶ νὰ περιπατῶμεν ἐν ἐγρηγόρῳ ὑπακοῇ εἰς τὸν λόγον σου. Διὰ τοῦ τετελεσμένου ἔργου τοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν, στερέωσον τὴν βασιλείαν σου ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν καὶ διατήρησον ἡμᾶς ἀμετακινήτους ἕως οὗ σὲ ἴδωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.

Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →