Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Παροιμίες
Παρ. 1-2 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στις Παροιμίες 1–2 μας προσκαλεί σε μια σταθερή, πρακτική πορεία σοφίας που διαμορφώνει τόσο την καρδιά όσο και την καθημερινή συμπεριφορά. Αντί να παραμείνει μόνο σε υψηλή ευλάβεια, ο Χένρι δείχνει πώς η βιβλική διδασκαλία εξοπλίζει τους πιστούς να ζουν με φρόνηση ανάμεσα στους άλλους. Οι σκέψεις του θεμελιώνουν τον φόβο του Κυρίου ως το αληθινό σημείο εκκίνησης για κάθε γνήσια γνώση. Σε αυτά τα κεφάλαια παρακολουθεί τη συμβουλή του Σολομώντα για την αποφυγή καταστροφικής συντροφιάς και την προσοχή στην δημόσια πρόσκληση της σοφίας. Αυτό το μάθημα αφήνει την μετρημένη ερμηνεία του να καθοδηγήσει την δική μας ακρόαση και ανταπόκριση.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 1 και 2 των Παροιμιών. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες προσκλήσεις να ακούσετε, τις προειδοποιήσεις κατά του πειρασμού και την υπόσχεση ασφάλειας για όσους υπακούν στη σοφία. Αφήστε το κείμενο να ηρεμήσει πριν στραφείτε στις παρατηρήσεις του Χένρι για τη δομή του, τον συγγραφέα του και την κεντρική πρόσκληση να φοβηθείτε τον Κύριο.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά σκιαγραφώντας τις τέσσερις κύριες κινήσεις του κεφαλαίου.
Όσοι διαβάζουν τους ψαλμούς του Δαβίδ, ιδιαίτερα εκείνους προς το τέλος, θα πειραζόταν να σκεφτούν ότι η θρησκεία είναι όλη έκσταση και δεν αποτελείται παρά από τις εκστάσεις και τις μεταφορές της ευλάβειας· και αναμφίβολα υπάρχει χρόνος γι’ αυτές, και αν υπάρχει παράδεισος στη γη είναι μέσα σε αυτές· αλλά, ενώ είμαστε στη γη, δεν μπορούμε να απασχολούμαστε ολοκληρωτικά με αυτές· έχουμε μια ζωή να ζήσουμε στη σάρκα, πρέπει να έχουμε συναναστροφή στον κόσμο, και σ’ αυτήν πρέπει τώρα να διδαχθούμε να φέρουμε τη θρησκεία μας, η οποία είναι λογικό πράγμα, και πολύ χρήσιμη για τη διακυβέρνηση της ανθρώπινης ζωής, και τείνει εξίσου να μας κάνει συνετούς όσο και ευλαβείς, να κάνει το πρόσωπο να λάμπει ενώπιον των ανθρώπων, σε μια φρόνιμη, τίμια, χρήσιμη συναναστροφή, όσο και να κάνει την καρδιά να καίει προς τον Θεό σε άγιες και ευλαβείς διαθέσεις. Σε αυτό το κεφάλαιο έχουμε, Ι. Τον τίτλο του βιβλίου, που δείχνει τον γενικό σκοπό και σχεδιασμό του, εδ. 1-6. ΙΙ. Την πρώτη αρχή του που συνιστάται στη σοβαρή μας σκέψη, εδ. 7-9. ΙΙΙ. Μια αναγκαία προφύλαξη κατά της κακής συντροφιάς, εδ. 10-19. IV. Μια πιστή και ζωηρή παρουσίαση των συλλογισμών της σοφίας προς τα τέκνα των ανθρώπων, και την βέβαιη καταστροφή εκείνων που γυρίζουν κωφό αυτί σε αυτούς τους συλλογισμούς, εδ. 20-33.Στη συνέχεια προσδιορίζει τον συγγραφέα και τον σκοπό των παροιμιών.
Ι. Ποιος έγραψε αυτά τα σοφά λόγια, εδ. 1. Είναι οι παροιμίες του Σολομώντα. 1. Το όνομά του σημαίνει ειρηνικός, και ο χαρακτήρας τόσο του πνεύματός του όσο και της βασιλείας του ανταποκρίθηκε σε αυτό· και τα δύο ήταν ειρηνικά. Ο Δαβίδ, του οποίου η ζωή ήταν γεμάτη θλίψεις, έγραψε βιβλίο ευλάβειας· γιατί είναι κανείς θλιμμένος; ας προσευχηθεί. Ο Σολομώντας, που έζησε ήσυχα, έγραψε βιβλίο διδασκαλίας· γιατί όταν οι εκκλησίες είχαν ανάπαυση οικοδομήθηκαν. Σε καιρούς ειρήνης πρέπει να μαθαίνουμε οι ίδιοι, και να διδάσκουμε άλλους, εκείνο που σε ταραγμένους καιρούς και αυτοί και εμείς πρέπει να εφαρμόσουμε. 2. Ήταν γιος του Δαβίδ· ήταν τιμή του να σχετίζεται με εκείνον τον καλό άνθρωπο, και το λογάριαζε έτσι με καλό λόγο, γιατί ωφελήθηκε από αυτό, Α΄ Βασ. ια΄ 12. Είχε ευλογηθεί με καλή εκπαίδευση, και πολλές καλές προσευχές είχαν γίνει γι’ αυτόν (Ψαλμ. οβ΄ 1), το αποτέλεσμα και των δύο φάνηκε στη σοφία και τη χρησιμότητά του. Η γενιά των ευθών ευλογείται μερικές φορές έτσι, ώστε να γίνονται ευλογίες, εξέχουσες ευλογίες, στην ημέρα τους. Ο Χριστός αποκαλείται συχνά Υιός του Δαβίδ, και ο Σολομώντας ήταν τύπος του σε αυτό, όπως και σε άλλα πράγματα, ότι άνοιξε το στόμα του σε παραβολές ή παροιμίες. 3. Ήταν βασιλιάς του Ισραήλ—βασιλιάς, και όμως δεν ήταν υποτίμηση γι’ αυτόν να είναι διδάσκαλος των αμαθών, και δάσκαλος νηπίων—βασιλιάς του Ισραήλ, εκείνου του λαού ανάμεσα στον οποίο ο Θεός ήταν γνωστός και το όνομά του ήταν μεγάλο· ανάμεσά τους έμαθε σοφία, και σ’ αυτούς την κοινοποίησε. Όλη η γη ζητούσε τον Σολομώντα για να ακούσει τη σοφία του, που ξεπερνούσε όλων των ανθρώπων (Α΄ Βασ. δ΄ 30· ι΄ 24)· ήταν τιμή για το Ισραήλ ότι ο βασιλιάς τους ήταν τέτοιος δικτάτορας, τέτοιο μαντείο. Ο Σολομώντας ήταν διάσημος για αποφθέγματα· κάθε λέξη που έλεγε είχε βάρος μέσα της, και κάτι που ήταν εκπληκτικό και οικοδομητικό.Ο Χένρι παρουσιάζει στη συνέχεια τη θεμελιώδη αρχή του φόβου του Κυρίου.
1. Θέτει αυτή την αλήθεια, ότι ο φόβος του Κυρίου είναι η αρχή της γνώσης (εδ. 7)· είναι το κύριο μέρος της γνώσης (έτσι το περιθώριο)· είναι η κεφαλή της γνώσης· δηλαδή, (1.) Από όλα τα πράγματα που πρέπει να γίνουν γνωστά αυτό είναι το πιο προφανές, ότι ο Θεός πρέπει να φοβείται, να σεβόμαστε, να υπηρετούμε και να λατρεύουμε· αυτό είναι τόσο η αρχή της γνώσης ώστε εκείνοι που δεν γνωρίζουν αυτό δεν γνωρίζουν τίποτα. (2.) Προκειμένου να αποκτηθεί κάθε χρήσιμη γνώση αυτό είναι το πιο αναγκαίο, να φοβόμαστε τον Θεό· δεν είμαστε ικανοί να ωφεληθούμε από τις οδηγίες που μας δίνονται εκτός αν οι νόες μας κατέχονται από ιερό σεβασμό προς τον Θεό, και κάθε σκέψη μέσα μας να φέρεται σε υπακοή σ’ αυτόν. Αν κάποιος θέλει να κάνει το θέλημά του, θα γνωρίσει τη διδασκαλία του, Ιωάν. ζ΄ 17. (3.) Όπως όλη η γνώση μας πρέπει να ξεκινά από τον φόβο του Θεού, έτσι πρέπει να τείνει σ’ αυτόν ως τελείωσή της και κέντρο της. Εκείνοι γνωρίζουν αρκετά που γνωρίζουν πώς να φοβούνται τον Θεό, που είναι προσεκτικοί σε όλα να τον ευαρεστούν και φοβούνται να τον προσβάλουν σε οτιδήποτε· αυτό είναι το Άλφα και το Ωμέγα της γνώσης.Ακολουθεί με συμβουλή για την τιμή της γονικής διδασκαλίας.
ΙΙ. Ας έχουν σεβασμό προς τους γονείς τους ως ανωτέρους τους (εδ. 8, 9): Γιε μου, άκουσε την παιδεία του πατέρα σου. Εννοεί, όχι μόνο ότι θα ήθελε τα δικά του παιδιά να είναι προσεκτικά σ’ αυτόν, και σ’ ό,τι τους έλεγε, ούτε μόνο ότι θα ήθελε τους μαθητές του, και εκείνους που έρχονταν σ’ αυτόν για να διδαχθούν, να τον βλέπουν ως πατέρα τους και να προσέχουν τις εντολές του με διάθεση παιδιών, αλλά ότι θα ήθελε όλα τα παιδιά να είναι υπάκουα και σεβαστικά προς τους γονείς τους, και να συμμορφώνονται με την ενάρετη και θρησκευτική εκπαίδευση που τους δίνουν, σύμφωνα με τον νόμο της πέμπτης εντολής.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι στρέφεται στους κινδύνους της σαγηνευτικής συντροφιάς.
Εδώ ο Σολομώντας δίνει έναν άλλο γενικό κανόνα στους νέους, προκειμένου να βρουν και να μείνουν στους δρόμους της σοφίας, και αυτός είναι να προσέχουν την παγίδα της κακής συντροφιάς. Οι ψαλμοί του Δαβίδ αρχίζουν με αυτή την προφύλαξη, και έτσι αρχίζουν και οι παροιμίες του Σολομώντα· γιατί τίποτα δεν είναι πιο καταστροφικό, τόσο για μια ζωηρή ευλάβεια όσο και για μια τακτική συναναστροφή (εδ. 10): «Γιε μου, τον οποίο αγαπώ, και έχω τρυφερή μέριμνα γι’ αυτόν, αν σε δελεάσουν οι αμαρτωλοί, μη συναινέσεις». Αυτή είναι καλή συμβουλή για γονείς να δίνουν στα παιδιά τους όταν τα στέλνουν έξω στον κόσμο· είναι η ίδια που έδωσε ο άγιος Πέτρος στους νέους προσήλυτους, (Πράξ. β΄ 40), Σώστε τον εαυτό σας από αυτή τη διεστραμμένη γενιά. Παρατηρήστε, 1. Πόσο επιμελείς είναι οι πονηροί άνθρωποι να παρασύρουν άλλους στους δρόμους του καταστροφέα: θα δελεάσουν. Οι αμαρτωλοί αγαπούν συντροφιά στην αμαρτία· οι άγγελοι που έπεσαν ήταν πειραστές σχεδόν μόλις έγιναν αμαρτωλοί. Δεν απειλούν ή επιχειρηματολογούν, αλλά δελεάζουν με κολακεία και ωραία λόγια· με δόλωμα τραβούν τον απρόσεκτο νέο στο αγκίστρι. Αλλά σφάλλουν αν νομίζουν ότι φέρνοντας άλλους να μετέχουν μαζί τους στην ενοχή τους, και να δεθούν, όπως ήταν, στον δεσμό μαζί τους, θα έχουν λιγότερα να πληρώσουν οι ίδιοι· γιατί θα έχουν τόσο περισσότερα να απολογηθούν. 2. Πόσο προσεκτικοί πρέπει να είναι οι νέοι ώστε να μην παρασυρθούν από αυτούς: «Μη συναινέσεις· και τότε, αν και σε δελεάσουν, δεν μπορούν να σε εξαναγκάσουν. Μην πεις όπως λένε, ούτε κάνεις όπως κάνουν ή θα ήθελαν να κάνεις· μην έχεις κοινωνία μαζί τους». Για να ενισχύσει αυτή την προφύλαξη,Κλείνει αντιπαραβάλλοντας την καταστροφή εκείνων που αρνούνται την κλήση της σοφίας με την ασφάλεια εκείνων που ακούν.
Ο Σολομώντας, έχοντας δείξει πόσο επικίνδυνο είναι να ακούει κανείς τους πειρασμούς του Σατανά, δείχνει εδώ πόσο επικίνδυνο είναι να μην ακούει τις κλήσεις του Θεού, τις οποίες θα μετανιώσουμε για πάντα που τις παραμελήσαμε. Παρατηρήστε,
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πού στις παρούσες συνήθειές σας χρειάζεστε περισσότερο τον φόβο του Κυρίου για να επαναδιατάξει τις προτεραιότητές σας; Πώς θα μπορούσατε να απομακρυνθείτε σκόπιμα από φωνές που σας δελεάζουν προς συμβιβασμό; Ποια απλή πράξη ακρόασης της σοφίας θα μπορούσατε να εφαρμόσετε αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ελεήμων Κύριε, φύτεψε τον φόβο του ονόματός σου βαθιά μέσα μας ώστε κάθε απόφαση να πηγάζει από σεβασμό προς εσένα. Φύλαξε τα βήματά μας από συντρόφους που θα μας έσυραν σε δρόμους βλάβης και κράτα μας προσεκτικούς στη φωνή της σοφίας που καλεί στους δρόμους. Διαμόρφωσε μέσα μας μια σταθερή συνήθεια να δεχόμαστε τη διδασκαλία και να την κρατούμε με χαρούμενη απόφαση. Ας διαμορφώσουν τα λόγια των Παροιμιών όχι μόνο την ιδιωτική μας ευλάβεια αλλά και τη δημόσια συμπεριφορά μας, ώστε να περπατούμε με ασφάλεια και να φέρουμε τιμή στο όνομά σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →