Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 145-146 — με τον Benson
Άνοιγμα
Στο θερμό πνεύμα της Γουεσλεϊανής αφοσίωσης στρεφόμαστε σήμερα στο σχολιασμό του Ιωσήφ Μπένσον για την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Μέσα από αυτούς τους καταληκτικούς ψαλμούς ο Μπένσον μας οδηγεί από τις αναμεμειγμένες λύπες της γης στον αγνό έπαινο του ουρανού, δείχνοντας πώς η καθημερινή ευλογία και η ακλόνητη εμπιστοσύνη ανήκουν στον Βασιλιά του οποίου η βασιλεία δεν τελειώνει ποτέ. Είθε το ίδιο Πνεύμα που ενέπνευσε τον ψαλμωδό να ανοίξει τις καρδιές μας για να δεχτούμε τον λόγο εκ νέου.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ήσυχη προσδοκία ας διαβάσουμε τους Ψαλμούς 145 και 146 δυνατά. Ακούστε τη σταθερή άνοδο του επαίνου που μεταφέρεται από τη μία γενιά στην άλλη, το κάλεσμα να τοποθετήσουμε κάθε ελπίδα μόνο στον Κύριο, και την τελική διαβεβαίωση ότι ο Βασιλιάς της Σιών βασιλεύει για πάντα. Δεχτείτε το κείμενο ως ζωντανή πρόσκληση να ευλογήσετε τον Θεό αυτήν την ημέρα και για πάντα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μπένσον ξεκινά τοποθετώντας τον ψαλμό μέσα στη μεγαλύτερη κίνηση του Ψαλτηρίου.
Εισαγωγή. Α.Μ. 2988. Π.Χ. 1016. 'Μέχρι τώρα, σε αυτό το θείο βιβλίο,' λέει ο Δρ. Horne, 'μας παρουσιάστηκαν ποικίλες σκηνές κινδύνου και απελευθέρωσης, θλίψης και ελέους. Η φωνή της παραπόνου μερικές φορές διαδέχθηκε εκείνη της ευχαριστίας· και ο έπαινος, άλλες φορές, κατέληξε σε προσευχή. Αλλά τώρα, σαν να είχαν τελειώσει οι ημέρες του πένθους στη Σιών, δεν ακούμε πλέον για τον Μεσσία, ως άνθρωπο θλίψεων· ή για την εκκλησία, ως περιφρονημένη και θλιμμένη, ακολουθώντας το ίδιο παράδειγμα, στον κόσμο. Από εδώ και πέρα δεν φαίνεται να είμαστε στη γη, αλλά στον ουρανό, αναμειγνυόμενοι με ουράνια πνεύματα γύρω από τον θρόνο, και ψάλλοντας τους επαίνους του Θεού και Βασιλιά μας.' Αυτός είναι ένας αλφαβητικός Ψαλμός· και επομένως δεν πρέπει να αναμένεται μεγάλη σύνδεση του ενός στίχου με τον άλλο σε αυτόν. Ο Δαβίδ επαινεί τον Θεό για το μεγαλείο του, Ψαλμοί 145:1-7. Για την αγαθότητά του και την αιώνια βασιλεία του, Ψαλμοί 145:8-13. Για την πρόνοιά του, Ψαλμοί 145:14-16. Για το έλεός του στους δούλους του, Ψαλμοί 145:17-21.Στη συνέχεια αναπτύσσει την απόφαση του ψαλμωδού να μιλήσει για τα θαυμαστά έργα του Θεού.
Στίχοι 5-7. Ψαλμοί 145:5-7. Θα μιλήσω για την ένδοξη τιμή, κ.λπ. Εδώ συσσωρεύονται διάφορες λέξεις, για να υποδηλώσουν ότι καμία λέξη δεν είναι αρκετή για να εκφράσει το μεγαλείο του Θεού. Και για τα θαυμαστά σου έργα 'Εκείνα τα έργα του Θεού που απαιτούν να εορτάζονται από τις γλώσσες των ανθρώπων, διαιρούνται εδώ σε τρία είδη. Πρώτον, αυτά που δηλώνουν τη δόξα του, και διεγείρουν τον θαυμασμό μας κάθε φορά που τα βλέπουμε. Τέτοια είναι το λαμπερό πλαίσιο των ουρανών, και όλα τα σώματα που κινούνται μέσα σε αυτά· η γη, με την επίπλωσή της έξω, και τα περιεχόμενά της μέσα· ο μεγαλοπρεπής και εκπληκτικός ωκεανός που ρέει γύρω· οι διαφορετικές φυλές ζώων που κατοικούν και στα δύο· και πάνω απ' όλα, η κατασκευή του ανθρώπου, του κυρίου αυτού του κατώτερου κόσμου. Στη δεύτερη κατηγορία των έργων του Θεού κατατάσσονται όλα αυτά που ο ψαλμωδός αποκαλεί τρομερές πράξεις του, ή τις εκδηλώσεις της δύναμής του εναντίον των εχθρών του· όπως η καταστροφή του παλαιού κόσμου από το νερό· των Σοδόμων και των Γομόρρων από τη φωτιά· του Φαραώ και του στρατού του στην Ερυθρά θάλασσα· των Χαναναίων εθνών από το σπαθί· και η νίκη που κερδήθηκε επί της αμαρτίας και του θανάτου με την ανάσταση του Χριστού. Στην τρίτη τάξη βρίσκονται εκείνα τα έργα που προήλθαν από την αγαθότητα του Θεού, και τη δικαιοσύνη του, στην εκπλήρωση των υποσχέσεών του. Και μεταξύ αυτών μπορούμε να υπολογίσουμε όλα τα διαφορετικά είδη πρόνοιας που έχουν γίνει από την πρόνοια, για τα σώματα των ανθρώπων στον κόσμο, και από τη χάρη για τις ψυχές τους στην εκκλησία. Σε οποιοδήποτε από αυτά τα θέματα ο διαλογισμός δεν μπορεί να απασχοληθεί για πολύ, χωρίς να ξεσπάσει σε θαυμασμό, ευγνωμοσύνη και έπαινο.' Horne.Στρεφόμενος στον επόμενο ψαλμό, ο Μπένσον δείχνει γιατί η εμπιστοσύνη πρέπει να στηρίζεται στον Θεό και όχι στους άρχοντες.
Στίχοι 3-6. Ψαλμοί 146:3-6. Μη θέτετε την εμπιστοσύνη σας σε άρχοντες Όσο μεγάλος κι αν είναι ο πλούτος ή η δύναμή τους· ούτε στον υιό του ανθρώπου, στον οποίο δεν υπάρχει βοήθεια. 'Οι επίγειοι άρχοντες, αν έχουν τη θέληση, συχνά στερούνται τη δύναμη, ακόμη και για να προστατεύσουν τους φίλους τους. Και αν δεν στερούνται ούτε τη θέληση ούτε τη δύναμη να τους προωθήσουν, εντούτοις όλα εξαρτώνται από την πνοή στα ρουθούνια τους, η οποία ίσως, την κρίσιμη στιγμή, εκπνέει· επιστρέφουν στη γη· οι σκέψεις τους, και όλες οι σκέψεις εκείνων που ήλπιζαν να ανέλθουν μέσω αυτών, πέφτουν στον ίδιο τάφο, και θάβονται μαζί τους για πάντα.' Μακάριος είναι αυτός που έχει τον Θεό του Ιακώβ για βοήθειά του. Αυτός που έχει συμφέρον στα χαρακτηριστικά και τις υποσχέσεις του, και τα έχει δεσμευμένα για αυτόν· του οποίου η ελπίδα είναι στον Κύριο τον Θεό του. Αυτός που βασίζεται σε αυτόν για βοήθεια και υποστήριξη σε όλες τις περιστάσεις και καταστάσεις, έχοντάς τον κάνει φίλο του, ώστε να μπορεί να τον αποκαλεί Θεό και Πατέρα του. Αυτός που έκανε τον ουρανό και τη γη, κ.λπ. Και, επομένως, έχει όλη τη δύναμη στον εαυτό του, και την εξουσία των δυνάμεων όλων των πλασμάτων, οι οποίες, προερχόμενες από αυτόν, εξαρτώνται από αυτόν· αυτός που τηρεί την αλήθεια για πάντα. Επειδή ζει για πάντα για να εκπληρώσει τις υποσχέσεις του, και επειδή είναι αιώνια και αμετάβλητα πιστός.
Σκεφτείτε
Ο Μπένσον κλείνει τον πρώτο ψαλμό με τον τελικό όρκο επαίνου του ψαλμωδού.
Στίχοι 20-21. Ψαλμοί 145:20-21. Ο Κύριος διαφυλάσσει όλους όσους τον αγαπούν. Εκτίθενται σε πολλούς κινδύνους σε αυτόν τον κόσμο από ανθρώπους και πράγματα, από ορατούς και αόρατους εχθρούς· αλλά αυτός, διαφυλάσσοντας τους στην ακεραιότητά τους, και δίνοντάς τους τη δυνατότητα να παραμείνουν στην αγάπη του (Ιωάννης 15:9), τους εξασφαλίζει αποτελεσματικά, ώστε κανένα πραγματικό κακό να μην τους συμβεί. Αλλά όλους τους ασεβείς θα τους καταστρέψει. Συχνά σε αυτόν τον κόσμο, και αναπόφευκτα στον επόμενο. Το να προστατεύει και να σώζει τους υπηκόους του και να καταστρέφει τους εχθρούς τους είναι το τελικό μέρος του βασιλικού χαρακτήρα όπως εδώ παραδειγματίζεται στον Βασιλιά των αγίων. 'Με τη χάρη του τώρα μας διαφυλάσσει από αναρίθμητους κινδύνους και πειρασμούς, και σταδιακά καταστρέφει την αμαρτία μέσα μας· και με τη δύναμή του θα εκτελέσει αργότερα, με την πληρέστερη και πιο εκτεταμένη έννοια, αυτό το μέρος του αξιώματός του, όταν οι ασεβείς θα καταναλωθούν με το πνεύμα του στόματός του, και θα καταστραφούν με τη λαμπρότητα της έλευσής του.' Το στόμα μου θα μιλήσει τον έπαινο του Κυρίου, κ.λπ. 'Έχοντας τώρα δώσει τους λόγους για τους οποίους είχε αποφασίσει να υμνήσει τον Θεό και Βασιλιά του, και να ευλογήσει το όνομά του για πάντα και πάντα, ο ψαλμωδός καταλήγει επαναλαμβάνοντας την απόφασή του, και προτρέπει όλο τον κόσμο να ακολουθήσει το παράδειγμά του στον χρόνο και στην αιωνιότητα.' Horne.Κλείνει το δεύτερο με την αιώνια βασιλεία του Βασιλιά της Σιών.
Στίχος 10. Ψαλμοί 146:10. Ο Κύριος θα βασιλεύει για πάντα. Η βασιλεία του θα συνεχιστεί σε όλες τις ανατροπές του χρόνου, και στις πιο απομακρυσμένες εποχές της αιωνιότητας· ακόμη και ο Θεός σου, ω Σιών, σε όλες τις γενιές. Ο Χριστός είναι τοποθετημένος ως Βασιλιάς στον άγιο λόφο της Σιών, και η βασιλεία του θα συνεχιστεί σε μια δόξα που δεν θα γνωρίσει τέλος. Δεν μπορεί να καταστραφεί από εισβολέα: δεν θα αφεθεί σε διάδοχο· ούτε σε διαδοχικό μονάρχη, ούτε σε διαδοχική μοναρχία, αλλά θα σταθεί για πάντα. Είναι θέμα ανείπωτης παρηγοριάς ότι ο Κύριος βασιλεύει, ως ο Θεός της Σιών, και ως ο Βασιλιάς της Σιών, ότι ο Μεσσίας είναι κεφαλή πάνω από όλα τα πράγματα στην εκκλησία, και θα είναι έτσι όσο ο κόσμος στέκεται.
Απαντήστε
1. Πού στον καθημερινό σας ρυθμό θα μπορούσατε πιο συνειδητά να 'υμνείτε' τον Κύριο ως Βασιλιά;
2. Ποια επίγεια εξάρτηση σας καλεί το Πνεύμα να απελευθερώσετε υπέρ του Θεού του Ιακώβ;
3. Πώς θα ενωθείτε με τις γενιές που παρατείνουν το τραγούδι του επαίνου μέχρι το τέλος του χρόνου;
Προσευχηθείτε
Ευγενικέ και αιώνιε Βασιλιά, σε ευλογούμε για το καθημερινό έλεος που υποστηρίζει όλους όσους πέφτουν και ικανοποιεί κάθε ζωντανό ον. Κράτησέ μας από το να θέτουμε την εμπιστοσύνη μας σε άρχοντες των οποίων η πνοή σύντομα φεύγει, και στερέωσε την ελπίδα μας μόνο σε σένα. Ας μιλήσουν τα στόματά μας τον έπαινό σου και οι ζωές μας ας διακηρύξουν τη δικαιοσύνη σου. Διαφύλαξέ μας στην αγάπη σου, ανάστησε αυτούς που είναι σκυμμένοι ανάμεσά μας, και δώσε να χαίρεται η Σιών στη βασιλεία σου για πάντα. Μέσω του Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →