← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Παροιμίες

Παροιμίαι 5-6 — με τον Σίμεων

Παροιμίες 5-6Charles Simeon — Horae Homileticae20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Με τους μετρημένους ρυθμούς της μέσης οδού, επιστρέφουμε πάλι στις Ωρες Ομιλητικές του Καρόλου Σίμεων. Σε τρεις διαδοχικές ομιλίες επί των Παροιμιών 5–6, ο Σίμεων ιχνηλατεί την κάθοδο της ψυχής στη μετάνοια, τη δουλεία και την οκνηρία, έπειτα υψώνει το βλέμμα προς τη μόνη επαρκή θεραπεία. Η μέθοδός του παραμένει πάντοτε η ίδια: υπομονετική ερμηνεία, διεισδυτική εφαρμογή και τρυφερή καθοδήγηση προς τον Χριστό. Ο ίδιος Πνεύμα που καθοδήγησε την πένα του ας ανοίξει τώρα τις καρδιές μας για να δεχθούμε τον λόγο με πραότητα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας ακούσουμε τη φωνή της σοφίας στις Παροιμίες κεφάλαια πέντε και έξι. Αυτά τα κεφάλαια προειδοποιούν κατά των περιπλοκών της επιθυμίας, των δεσμών της συνήθους αμαρτίας και της μοιραίας άνεσης του οκνηρού. Αναγνώστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε παροιμία να ερευνά τη συνείδηση, και ακούστε τον ευαγγελικό τόνο που ο Σίμεων θα ηχήσει προσεχώς.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Σίμεων ανοίγει την ομιλία θέτοντας ενώπιόν μας την αναδρομή του αμαρτωλού σε διευρυμένη θεώρηση. Έτσι ο Σολομών υποθέτει ότι πολλοί επηρεάζονται αφού έχουν επιφέρει ταραχή στον εαυτό τους με τις ασελγείς πορείες τους· και προτρέπει ακριβώς αυτή τη σκέψη ως επιχείρημα για να φυλαγόμαστε από όλους τους πειρασμούς προς αμαρτία, ότι, όσο ευχάριστη κι αν είναι η ζωή της αμαρτίας, η αναδρομή θα είναι οδυνηρή στον έσχατο βαθμό· και ο τώρα απερίσκεπτος ακόλαστος «θα πενθήσει στο τέλος», αναθεωρώντας τα ελέη που κατέχρησε, και θα πει, «Πώς μίσησα την παιδεία, και η καρδιά μου περιφρόνησε την έλεγχο!» Δεν θα περιορίσουμε την προσοχή μας στο ιδιαίτερο θέμα που πραγματεύεται το πλαίσιο, αν και σε κάθε σύναξη, φοβούμαστε, υπάρχουν πάρα πολλοί στους οποίους θα ήταν εφαρμόσιμο· αλλά μάλλον θα λάβουμε αφορμή από το κείμενό μας για να θέσουμε ενώπιόν σας σε πιο διευρυμένη θεώρηση, Ι. Την αναδρομή του αμαρτωλού— Για να φέρουμε το θέμα στην καρδιά κάθε ανθρώπου, θα θεωρήσουμε τους ανθρώπους υπό δύο διακριτές τάξεις· 1. Στη συνέχεια θεωρεί τη δήλωση ως κρίση που επιβλήθηκε στο ανθρώπινο γένος. Αλλά δεν είναι μόνον ως φυσική συνέπεια που η αμαρτία, όταν επιτρέπεται, έχει τόσο μεγάλη δύναμη· υπάρχει πρόσθετη επιρροή που της δίνεται από τον ίδιο τον Θεό, ως δικαστική πράξη, και ως δίκαιη τιμωρία για την επιδοκιμασία της· ώστε με δικαστική, όχι λιγότερο από φυσική έννοια, το κείμενό μας είναι αληθές· «Οι ίδιες οι ανομίες του θα συλλάβουν τον ασεβή· και θα κρατηθεί με τα σχοινιά των αμαρτιών του.» Ας θεωρήσουμε, Ι. Την ίδια τη δήλωση— Υπό διπλή θεώρηση μπορεί να σημειωθεί· 1. Ως κρίση που επιβλήθηκε— [Επιβάλλεται σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Δεν υπάρχει αμαρτωλός στο σύμπαν που να μην μπορεί από την ίδια του την πείρα να μαρτυρήσει την αλήθεια της. Κάθε αμαρτία έχει δύναμη να υποδουλώσει τον νου, και να αιχμαλωτίσει εκείνον που την επέτρεψε. Αλλά θα το παραδειγματίσουμε σε μερικά ιδιαίτερα. Στρεφόμενος στον οκνηρό, ο Σίμεων προσφέρει ταπεινωτική επίπληξη αντλημένη από το παράδειγμα του μυρμηγκιού. Ευτυχές θα ήταν αν παρόμοιος ζήλος ασκούνταν τώρα σχετικά με τα ζητήματα της αιωνιότητας. Αλλά εδώ, αλίμονο! υπάρχει ακόμη θλιβερή αδιαφορία μεταξύ μας. Οι ανάγκες που είμαστε βέβαιοι ότι θα αισθανθούμε στον αιώνιο κόσμο δεν προλαμβάνονται· ούτε η σημασία της πρόνοιας γι’ αυτές γίνεται γενικά αισθητή. Σχετικά με αυτά τα πράγματα, όλοι γύρω μας ρίχνονται, όπως ήταν, σε βαθύ ύπνο, από τον οποίο χρειάζεται να εγερθούν με τις πιο επίσημες προειδοποιήσεις. Αυτή η προσφώνηση λοιπόν του Σολομώντος προς τους οκνηρούς της εποχής του μπορεί κάλλιστα να μας χρησιμεύσει ως θεμέλιο για παρόμοια διαμαρτυρία προς εκείνους που ακόμη κοιμούνται εν ασφάλεια και αμαρτία. Απευθυνόμενοι σε πρόσωπα αυτής της περιγραφής, θα μιλήσουμε, Ι. Κατά τρόπο ταπεινωτικής επίπληξης— Δικαίως παρατηρεί ο Σολομών, ότι «ο οκνηρός είναι σοφότερος κατά τη δική του αντίληψη, παρά επτά άνδρες που μπορούν να δώσουν λόγον [Σημείωση: Παροιμίαι 26,16 .].»
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Σίμεων πιέζει τη μόνη εναλλακτική της προσοχής στο Ευαγγέλιο ή της μεταφοράς μετανοίας στην αιωνιότητα. Μας προστάζει να φύγουμε προς τον Χριστό, ως προς οχυρό, όπου θα είμαστε ασφαλείς από τις επιδρομές της αμαρτίας και του Σατανά. Μας διαβεβαιώνει, ότι «ο Χριστός είναι ικανός να σώζει εις το παντελές όλους όσοι προσέρχονται προς τον Θεό δι’ αυτού»· ότι «το αίμα αυτού θα καθαρίσει ημάς από πάσης αμαρτίας»· ότι «η χάρις αυτού είναι επαρκής ημίν»· και ότι «ουδένα θα εκβάλει όστις έρχεται προς αυτόν.» Ακολουθήστε αυτές τις οδηγίες, και είστε ασφαλείς· παραδώστε τον εαυτό σας εις αυτόν· ζήστε εντελώς δια πίστεως επ’ αυτού· βελτιώστε προς δόξαν αυτού την χάριν που λαμβάνετε εκ του πληρώματος αυτού· και δεν έχετε τίποτε να φοβηθείτε. Αντί μετανοίας και λύπης, θα πληρωθείτε με ειρήνη και χαρά. Καταλήγει προτρέποντας σε ευγνωμοσύνη για το Ευαγγέλιο του Χριστού ως τη μόνη απελευθέρωση από τέτοια δουλεία. ] Θα ήταν ακατάλληλο να παραβλέψουμε τέτοια δήλωση χωρίς να στρέψουμε την προσοχή σας προς, ΙΙ. Τους στοχασμούς που αυτή φυσικά υποβάλλει— 1. Πόσο ευγνώμονες οφείλουμε να είμαστε για το Ευαγγέλιο του Χριστού! [Οι εθνικοί βρίσκονται στη δουλεία που περιγράφεται ανωτέρω, και δεν έχουν καμία αντίληψη οιασδήποτε οδού απελευθερώσεως από αυτήν. Αλλά στο Ευαγγέλιο κηρύττεται Σωτήρ· ο οποίος ήλθε επίτηδες «να κηρύξει απελευθέρωσιν εις τους αιχμαλώτους, και άνοιξιν φυλακής εις τους δεδεμένους [Σημείωση: Λουκάς 4,18 .].» Η δύναμίς του καμία επιθυμία δεν μπορεί να αντισταθεί. Καθώς ελευθέρωσε τον Πέτρο από τη φυλακή, κάνοντας τις αλυσίδες του να πέσουν και τις θύρες της φυλακής να ανοιχθούν από μόνες τους, έτσι μπορεί να ελευθερώσει τους δούλους της αμαρτίας και του Σατανά από τη δουλεία τους, και να τους φέρει εις την ένδοξον ελευθερίαν των τέκνων του Θεού.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στην προσωπική μου ιστορία αναγνωρίζω την οδυνηρή αναδρομή που περιγράφει ο Σίμεων; 2. Ποια επίμονη αμαρτία έχει ήδη αρχίσει να με δένει με σχοινιά που δεν μπορώ ακόμη να σπάσω; 3. Ποια μοναδική πράξη επαγρύπνησης ή προσευχής θα αναλάβω σήμερα για να απαντήσω στην κλήση του Ευαγγελίου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, που έθεσες ενώπιόν μας τόσο την πικρία της παραμελημένης παιδείας όσο και τα σχοινιά της επιδοκιμασμένης αμαρτίας, χάρισε μας χάρη να ακούσουμε τον λόγον σου ενώ ακόμη λέγεται σήμερα. Φύλαξέ μας από την νυσταλέα άνεση που καταλήγει σε πενία και ένοπλη κρίση· ξύπνα μας μάλλον στην σοφή πρόνοια του μυρμηγκιού και στην σωτήρια υπακοή της πίστεως. Έλκυσέ μας προς εκείνο το Οχυρό όπου ο Χριστός μόνος μπορεί να λύσει κάθε αλυσίδα, και πλήρωσέ μας με τέτοια ευγνωμοσύνη για το Ευαγγέλιο ώστε να δαπανήσουμε κάθε εναπομένοντα ημέρα ως εκείνοι που θα δώσουν κάποτε λογαριασμό με χαρά. Δια του ιδίου Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.

Charles Simeon — Horae Homileticae · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →