← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν

Λευιτικόν 19-20 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Λευιτικόν 19-20Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στο Λευιτικόν 19-20 μας προσκαλεί σε βαθύτερη κατανόηση της κλήσης του Θεού προς αγιότητα και δικαιοσύνη. Μέσα από την προσεκτική του ερμηνεία, ο Καλβίνος δείχνει πώς αυτοί οι αρχαίοι νόμοι διαμορφώνουν την καρδιά και την κοινοτική ζωή του λαού του Θεού. Οι γνώσεις του αποκαλύπτουν τη διαρκή συνάφεια αυτών των κεφαλαίων για τους πιστούς σήμερα. Καθώς διαβαίνουμε μέσα από τα λόγια του, ανακαλύπτουμε νέες προσκλήσεις να αντανακλούμε τον χαρακτήρα του Θεού στην καθημερινή μας συμπεριφορά. Αυτό το μάθημα μας φέρνει πιο κοντά στην καρδιά του νόμου και στην εκπλήρωσή του στην αγάπη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 19 και 20 του Λευιτικού αργά και προσευχητικά. Ακούστε την επαναλαμβανόμενη κλήση του Θεού προς αγιότητα και τους πρακτικούς τρόπους με τους οποίους διαμορφώνει τις σχέσεις, τη δικαιοσύνη και τη λατρεία. Προσέξτε το μείγμα ηθικών, τελετουργικών και πολιτικών οδηγιών. Αφήστε το κείμενο να διεγείρει την καρδιά σας προς υπακοή και αγάπη. Προετοιμάστε τον νου σας να δεχθεί τις γνώσεις του Καλβίνου πάνω σε αυτά τα πλούσια χωρία.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας την κλήση προς αγιότητα στο Λευιτικόν 19. 1. Και ο Κύριος ελάλησε. Αυτός είναι ο σκοπός της προτροπής: πρώτον, να μην μετρούν τη λατρεία του Θεού με τις δικές τους αντιλήψεις, αλλά μάλλον με τη φύση Του· και δεύτερον, να αρχίσουν μελετώντας να είναι άγιοι. Διότι τίποτε δεν είναι δυσκολότερο από το να απαλλαγούν οι άνθρωποι από τις σαρκικές τους επιθυμίες για να προετοιμαστούν να μιμηθούν τον Θεό. Επιπλέον, κοιμούνται πρόθυμα μέσα στη δική τους ακαθαρσία και επιζητούν να την καλύψουν με την εξωτερική εμφάνιση της θρησκείας. Εδώ λοιπόν ανακαλούνται στην μίμηση του Θεού, ο οποίος, υιοθετώντας αυτούς, επιθυμούσε να φέρουν την εικόνα Του, όπως ακριβώς τα καλά και αδιάφθορα παιδιά μοιάζουν με τον πατέρα τους. Αν κάποιος προσποιηθεί ότι εξισώνεται με τον Θεό, η άμιλλά του θα ήταν τρέλα· αλλά μολονότι οι τελειότεροι υπολείπονται πολύ ακόμη και από τους αγγέλους, εντούτοις η αδυναμία του ταπεινότερου δεν τον εμποδίζει να επιδιώξει το παράδειγμα του Θεού. Προς αυτό το σημείο απέβλεπαν όλες οι τελετές, με τις οποίες ο Θεός γύμναζε τον αρχαίο λαό Του στην αγιότητα, όπως θα δούμε αργότερα. Μολονότι αυτή η δήλωση δεν εμφανίζεται μόνο μία φορά, εντούτοις επειδή συνάπτεται σε άλλα μέρη με ειδικές εντολές για την επιβεβαίωσή τους, ας αρκέσει προς το παρόν να συλλάβουμε τη γενική διδασκαλία που περιέχει. Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην απαγόρευση του μίσους στην καρδιά. Εξ αυτού φαίνεται σαφώς ότι ο Θεός είχε περαιτέρω σκοπό από το να μην αλληλοσκοτώνονται οι άνθρωποι, διότι όχι μόνο συγκρατεί τα χέρια τους, αλλά απαιτεί οι καρδιές τους να είναι καθαρές από κάθε μίσος. Διότι, εφόσον η επιθυμία εκδίκησης είναι η πηγή και η αιτία των εχθροτήτων, έπεται ότι υπό τη λέξη «σκοτώνω» συμπυκνώνεται οτιδήποτε αντιτίθεται στην αδελφική αγάπη. Και αυτό επιβεβαιώνεται από την αντίθεση, ότι κανείς δεν πρέπει να μισεί τον αδελφό του, αλλά μάλλον να τον αγαπά ως τον εαυτό του. Δεν χρειαζόμαστε λοιπόν να αναζητήσουμε άλλον ερμηνευτή της Εντολής παρά τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος κηρύττει ενόχους φόνου εκείνους που διακατέχονται από οποιαδήποτε κακεντρέχεια, και όχι μόνο εκείνους που, όταν προσβάλλονται, επιθυμούν να ανταποδώσουν κακό με κακό, αλλά εκείνους που δεν αγαπούν ειλικρινά τους πλησίον τους, ακόμη και όταν με δικαιοσύνη τους θεωρούν εχθρούς τους. Γι’ αυτό, για να μας απαλλάξει ο Θεός από τον πνευματικό φόνο, ας μάθουμε να καθαρίζουμε τις καρδιές μας από κάθε επιθυμία εκδίκησης και, αποθέτοντας το μίσος, να καλλιεργούμε αδελφική στοργή με όλους τους ανθρώπους. Τέλος, ο Καλβίνος ερμηνεύει την εντολή να αγαπά κανείς τον πλησίον του ως τον εαυτό του. 18. Θα αγαπάς τον πλησίον σου ως τον εαυτό σου. Τι πρέπει να είναι ο νους κάθε ανθρώπου προς τον πλησίον του, δεν θα μπορούσε να εκφραστεί καλύτερα σε πολλές σελίδες παρά σε αυτή τη μία πρόταση. Όλοι μας όχι μόνο έχουμε την τάση να αγαπάμε τον εαυτό μας περισσότερο απ’ ό,τι πρέπει, αλλά όλες οι δυνάμεις μας μας παρασύρουν προς αυτή την κατεύθυνση· μάλιστα, η φιλαυτία μας τυφλώνει τόσο πολύ ώστε να είναι η μητέρα όλων των αδικιών. Εφόσον λοιπόν, ενώ αγαπάμε υπερβολικά τον εαυτό μας, λησμονούμε και παραμελούμε τους αδελφούς μας, ο Θεός μπορούσε μόνο να μας επαναφέρει στη φιλανθρωπία αποσπώντας από τις καρδιές μας εκείνο το κακό πάθος που γεννιέται μαζί μας και κατοικεί βαθιά μέσα μας· ούτε πάλι θα μπορούσε αυτό να γίνει παρά μεταφέροντας αλλού την αγάπη που υπάρχει μέσα μας. Σε αυτό το σημείο δεν προδόθηκε λιγότερο η ανεντιμότητα παρά η άγνοια και η ανοησία εκείνων που θα ήθελαν η αγάπη προς τον εαυτό μας να έρχεται πρώτη: «Ο κανόνας (λέγουν) είναι ανώτερος από το πράγμα που ρυθμίζεται από αυτόν· και σύμφωνα με την εντολή του Θεού, η φιλανθρωπία που πρέπει να ασκούμε προς τους άλλους διαμορφώνεται πάνω στην αγάπη προς τον εαυτό μας ως κανόνα της». Σαν να ήταν σκοπός του Θεού να ανάψει τη φωτιά που ήδη καίει υπερβολικά έντονα. Φυσικά, όπως είπα, τυφλωνόμαστε από την υπερβολική αγάπη προς τον εαυτό μας· και ο Θεός, για να μας αποστρέψει από αυτό, έχει αντικαταστήσει τους πλησίον μας, τους οποίους οφείλουμε να αγαπάμε όχι λιγότερο από τον εαυτό μας· ούτε θα εκτελέσει ποτέ κανείς αυτό που ο Παύλος μας διδάσκει ότι είναι μέρος της φιλανθρωπίας, δηλαδή ότι «δεν ζητεί τα εαυτής» (Α' Κορινθίους 13:5), μέχρις ότου να έχει απαρνηθεί τον εαυτό του.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος εξετάζει περαιτέρω την έκταση της αγάπης προς τον πλησίον. Όχι μόνο εκείνοι με τους οποίους έχουμε κάποια σχέση ονομάζονται πλησίον μας, αλλά όλοι χωρίς εξαίρεση· διότι ολόκληρο το ανθρώπινο γένος αποτελεί ένα σώμα, του οποίου όλοι είναι μέλη, και συνεπώς πρέπει να συνδέονται με αμοιβαίους δεσμούς· διότι πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ακόμη και εκείνοι που είναι περισσότερο απομακρυσμένοι από εμάς, πρέπει να αγαπιούνται και να βοηθιούνται ακόμη και ως η δική μας σάρκα· αφού είδαμε αλλού ότι οι πάροικοι και οι ξένοι τοποθετούνται στην ίδια κατηγορία (με τους συγγενείς μας)· και ο Χριστός το επιβεβαιώνει επαρκώς στην περίπτωση του Σαμαρείτη. (Λουκ. 10:30.)
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η κλήση να μιμηθούμε την αγιότητα του Θεού προκαλεί τις καθημερινές σας συνήθειες; Με ποιους τρόπους μπορεί το κρυμμένο μίσος να επηρεάζει ακόμη τις σχέσεις σας; Πού σας προσκαλεί ο Θεός να επεκτείνετε την αγάπη πιο πλήρως σε εκείνους γύρω σας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ καλῶν ἡμᾶς εἰς ἁγιότητα καθὼς καὶ Σὺ εἶ ἅγιος, καὶ ὁ διαθέμενος τὴν διαθήκην Σου ἵνα μορφώσῃς ἡμᾶς κατ' εἰκόνα τοῦ Υἱοῦ Σου, δώρησαι ἡμῖν χάριν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, ὥστε νὰ ἀποβάλωμεν πᾶν μῖσος καὶ νὰ ἀγαπῶμεν τοὺς πλησίον ἡμῶν ὡς ἑαυτούς. Ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ περιπατῶμεν ἐν δικαιοσύνῃ, ἐλέει καὶ ἀληθείᾳ, ἵνα ζῶμεν ὡς οἱ λελυτρωμένοι ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ πρὸς δόξαν Σὴν μόνην. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →