Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους
Β' Κορινθίους 10 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο σημερινό μάθημα ακούμε τον Ιωάννη Καλβίνο να μας καθοδηγεί μέσα από την απολογία του αποστόλου Παύλου στη Β' Κορινθίους 10. Η μετρημένη ερμηνεία του Καλβίνου αποκαλύπτει την ένταση μεταξύ εξωτερικής εμφάνισης και πνευματικής αυθεντίας, προσκαλώντας μας να σκεφτούμε πώς το ευαγγέλιο προχωρεί όχι με κοσμική δύναμη αλλά με τη δύναμη του Πνεύματος. Τα λόγια του μας βοηθούν να δεχθούμε τόσο την πραότητα όσο και τη σταθερότητα που χαρακτηρίζουν την πιστή διακονία, προετοιμάζοντας τις καρδιές μας να ακούσουμε τη Γραφή με νέα σαφήνεια και ταπεινότητα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 10 της Β' Κορινθίους. Προσέξτε τον τόνο του Παύλου καθώς αντιμετωπίζει την κριτική και διεκδικεί την αποστολική του κλήση. Αφήστε τα λόγια να ηρεμήσουν πριν στραφούμε στο σχόλιο του Καλβίνου, επιτρέποντας στο ίδιο το απόσπασμα να διαμορφώσει τις προσδοκίες μας για τη μελέτη που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ὁ Καλβῖνος ἀνοίγει θέτοντας τὸ ἱστορικὸ πλαίσιο τῆς ὑπερασπίσεως τοῦ Παύλου.
Ἀφοῦ ἐτελείωσε τὴν προτροπήν του, προχωρεῖ τώρα ἐν μέρει νὰ ἀνασκευάσῃ τὰς συκοφαντίας μὲ τὰς ὁποίας ἐσυκοφαντήθη ὑπὸ τῶν ψευδαποστόλων, καὶ ἐν μέρει νὰ καταστείλῃ τὴν ἀλαζονείαν ὡρισμένων πονηρῶν προσώπων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠδύναντο νὰ ὑποφέρουν νὰ εὑρίσκωνται ὑπὸ περιορισμόν. Ἀμφότεραι αἱ μερίδες, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ καταστρέψουν τὸ κῦρος τοῦ Παύλου, παρηρμήνευον τὴν σφοδρότητα μὲ τὴν ὁποίαν ἐβρόντα εἰς τὰς Ἐπιστολάς του ὡς θρασοδειλίαν — (ἁπλῆν κομπορρημοσύνην), διότι ὅταν ἦτο παρών, δὲν ἦτο ἐξίσου προετοιμασμένος νὰ ἐπιδείξῃ τὸν ἑαυτόν του ὡς πρὸς τὴν ἐμφάνισιν καὶ τὴν ὁμιλίαν, ἀλλ᾽ ἦτο ταπεινὸς καὶ περιφρονητός. «Ἰδοὺ», ἔλεγον, «ἄνθρωπος ὅστις, ὑπὸ συναίσθησιν τῆς κατωτερότητός του, εἶναι τόσον σεμνὸς καὶ δειλός, ἀλλὰ τώρα, ὅταν εὑρίσκεται μακράν, κάμνει σφοδρὰν ἐπίθεσιν! Διατί εἶναι ὀλιγώτερον τολμηρὸς εἰς τὴν ὁμιλίαν παρὰ εἰς τὰς ἐπιστολάς; Θὰ μᾶς ἐκφοβίσῃ, ὅταν εὑρίσκεται μακράν, ἐκεῖνος ὅστις, ὅταν εἶναι παρών, εἶναι ἀντικείμενον περιφρονήσεως; Πῶς συμβαίνει νὰ ἔχῃ τοσαύτην πεποίθησιν ὥστε νὰ φαντάζεται ὅτι εἶναι ἐλεύθερος νὰ κάμνῃ ὁτιδήποτε μὲ ἡμᾶς;» Ἐκυκλοφόρουν λόγους τοῦ εἴδους τούτου, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ μειώσουν τὴν αὐστηρότητά του, καὶ ἀκόμη νὰ τὴν καταστήσουν μισητήν. Ὁ Παῦλος ἀπαντᾷ ὅτι δὲν εἶναι τολμηρὸς εἰμὴ καθ᾽ ὅσον ἀναγκάζεται ὑπὸ τῆς ἀνάγκης, καὶ ὅτι ἡ ταπεινότης τῆς σωματικῆς του παρουσίας, διὰ τὴν ὁποίαν κατεφρονεῖτο, δὲν ἀφῄρει τίποτε ἀπὸ τὸ κῦρος του, καθόσον διεκρίνετο διὰ πνευματικὴν ἀρετήν, ὄχι διὰ σαρκικὴν ἐπίδειξιν. Ἑπομένως ἐκεῖνοι δὲν θὰ διέφευγον ἀτιμώρητοι, οἱ ὁποῖοι ἐχλεύαζον εἴτε τὰς προτροπάς του, εἴτε τὰς ἐπιπλήξεις του, εἴτε τὰς ἀπειλάς του. Αἱ λέξεις «ἐγὼ αὐτός» εἶναι ἐμφατικαί· ὡς νὰ ἔλεγεν ὅτι, ὅσον καὶ ἂν οἱ κακοπροαίρετοι τὸν κατηγόρουν δι᾽ ἀστασίαν, αὐτὸς ἐν τῇ πραγματικότητι δὲν ἦτο ἀλλοιούμενος, ἀλλ᾽ ἔμενεν ὁμοιόμορφος ὁ ἴδιος.Περὶ τοῦ πρώτου στίχου, ὁ Καλβῖνος ἐξετάζει τὴν μορφὴν τῆς παρακλήσεως τοῦ Παύλου.
1. Σᾶς παρακαλῶ. Ἡ ὁμιλία εἶναι ἀπότομος, ὡς συμβαίνει συχνάκις μὲ ὁμιλίας ἐκφερομένας ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν ἰσχυροῦ συναισθήματος. Ἡ ἔννοια εἶναι αὕτη· «Σᾶς παρακαλῶ, μᾶλλον δὲ σᾶς ἱκετεύω ἐντόνως διὰ τῆς πραότητος τοῦ Χριστοῦ, νὰ μὴ μὲ ἀναγκάσετε, διὰ τῆς ἀντιδράσεώς σας, νὰ εἶμαι αὐστηρότερος παρ᾽ ὅσον θὰ ἤθελον νὰ εἶμαι, καὶ παρ᾽ ὅσον θὰ εἶμαι, πρὸς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μὲ περιφρονοῦν, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὅτι δὲν ἔχω τίποτε ἐξαίρετον εἰς τὴν ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν, καὶ δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν πνευματικὴν ἀρετήν, μὲ τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος μὲ διέκρινε, καὶ διὰ τῆς ὁποίας θὰ ἔπρεπε μᾶλλον νὰ κρίνομαι.»Ὁ Καλβῖνος ἀκολούθως ἀντιμετωπίζει τὴν κατηγορίαν ὅτι περιπατεῖ κατὰ σάρκα.
Οἱ ὁποῖοι λογίζονται περὶ ἡμῶν. Ὁ Ἐράσμιος ἀποδίδει — «Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι περιπατοῦμεν, ὡς ἔτυχε, κατὰ σάρκα.» Ὁ Παλαιὸς Ἑρμηνευτὴς ἦλθεν ἐγγύτερον, κατὰ τὴν γνώμην μου, πρὸς τὴν ἀληθινὴν ἔννοιαν τοῦ Παύλου — «Qui nos arbitrantur, tanquam secundum carnem ambulemus;» — («Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι λογίζονται περὶ ἡμῶν ὡς νὰ περιεπατοῦμεν κατὰ σάρκα·») μολονότι, συγχρόνως, ἡ φράσις δὲν εἶναι ἀκριβῶς σύμφωνος πρὸς τὸ λατινικὸν ἰδίωμα, οὔτε ἀποδίδει ἐντελῶς τὴν πλήρη ἔννοιαν τοῦ Ἀποστόλου. Διότι τὸ λογίζεσθαι λαμβάνεται ἐδῶ ὡς σημαῖνον — λογισμὸν ἢ ἐκτίμησιν. «Λογίζονται περὶ ἡμῶν», λέγει ὁ Παῦλος, «ἢ ἔχουν τὴν γνώμην ταύτην περὶ ἡμῶν, ὡς νὰ περιεπατοῦμεν κατὰ σάρκα.»Ὁ Καλβῖνος περιγράφει κατόπιν τὰ ὅπλα τοῦ πνευματικοῦ πολέμου.
4. Διότι τὰ ὅπλα τῆς στρατείας ἡμῶν. Ἡ στρατεία ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὸ εἶδος τῶν ὅπλων. Καυχᾶται ὅτι εἶναι ἐφωδιασμένος μὲ πνευματικὰ ὅπλα. Ἡ στρατεία, συνεπῶς, εἶναι πνευματική. Ἑπομένως ἕπεται δι᾽ ἀντιθέτου ὅτι δὲν εἶναι κατὰ σάρκα. Συγκρίνων τὴν διακονίαν τοῦ εὐαγγελίου πρὸς στρατείαν, μεταχειρίζεται λίαν πρόσφορον ὁμοίωμα. Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ, εἶναι ἀληθές, εἶναι διαρκὴς στρατεία, διότι ὅποιος ἀφιερώνει τὸν ἑαυτόν του εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ ἔχῃ ἀνακωχὴν ἀπὸ τὸν Σατανᾶν εἰς οὐδένα χρόνον, ἀλλὰ θὰ ταράττεται ὑπὸ ἀδιαλείπτου ἀνησυχίας. Γίνεται, ὅμως, τοὺς διακόνους τοῦ λόγου καὶ τοὺς ποιμένας νὰ εἶναι σημαιοφόροι, προπορευόμενοι τῶν ἄλλων· καὶ, βεβαίως, δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι οἱ ὁποῖοι νὰ ταράττωνται ὑπὸ τοῦ Σατανᾶ περισσότερον, οἱ ὁποῖοι νὰ δέχωνται σφοδροτέρας ἐπιθέσεις, ἢ οἱ ὁποῖοι νὰ ὑπομένουν πολυαριθμοτέρας ἢ φοβερωτέρας ἐπιθέσεις. Ἐκεῖνος λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος πλανᾶται, ὅστις περιζώννυται διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ ἀξιώματος τούτου, καὶ δὲν εἶναι συγχρόνως ἐφωδιασμένος μὲ θάρρος καὶ ἀνδρείαν διὰ νὰ ἀγωνίζεται· διότι δὲν γυμνάζεται ἄλλως παρὰ εἰς τὸ νὰ μάχεται. Διότι πρέπει νὰ λάβωμεν τοῦτο ὑπ᾽ ὄψιν, ὅτι τὸ εὐαγγέλιον εἶναι ὅμοιον μὲ πῦρ, διὰ τοῦ ὁποίου ἡ μανία τοῦ Σατανᾶ ἀνάπτεται. Ἑπομένως δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ὁπλισθῇ διὰ μάχην, ὁσάκις βλέπῃ ὅτι προάγεται.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος στοχάζεται στη θεία πηγή της αποστολικής δύναμης.
Ισχυρά διά του Θεού. Είτε κατά Θεόν, είτε από τον Θεό. Έχω τη γνώμη ότι υπάρχει εδώ μια υπονοούμενη αντίθεση, ώστε αυτή η δύναμη να τίθεται σε αντίθεση με την αδυναμία που εμφανίζεται εξωτερικά ενώπιον του κόσμου, και έτσι, μη λαμβάνοντας υπόψη τις κρίσεις των ανθρώπων, θα ζητούσε από τον Θεό έγκριση της ανδρείας του. Ταυτόχρονα, η αντίθεση θα ισχύει και με άλλη έννοια -- ότι η δύναμη των όπλων του εξαρτάται από τον Θεό, όχι από τον κόσμο.Ο Καλβίνος εξετάζει περαιτέρω την αιχμαλωσία κάθε σκέψης στον Χριστό.
δηλαδή, πρέπει να παραδώσουμε τη δική μας κατανόηση, και να απαρνηθούμε τη σοφία της σάρκας, και έτσι πρέπει να παρουσιάσουμε τα μυαλά μας στον Χριστό κενά ώστε εκείνος να τα γεμίσει. Τώρα πρέπει να παρατηρηθεί η μορφή της έκφρασης, όταν λέει ότι φέρνει κάθε σκέψη σε αιχμαλωσία, διότι είναι σαν να έλεγε ότι η ελευθερία του ανθρώπινου νου πρέπει να περιοριστεί και να χαλιναγωγηθεί, ώστε να μην είναι σοφός, χωριστά από τη διδασκαλία του Χριστού· και περαιτέρω, ότι η αυθάδειά του δεν μπορεί να περιοριστεί με κανένα άλλο μέσο, παρά μόνο με το να παρασυρθεί, σαν να λέγαμε, αιχμάλωτος. Τώρα είναι με την καθοδήγηση του Πνεύματος, που φέρεται να επιτρέπει στον εαυτό του να τεθεί υπό έλεγχο, και να παραμείνει σε εκούσια αιχμαλωσία.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η έμφαση του Καλβίνου στην πραότητα αμφισβητεί τον τρόπο που βλέπετε την πνευματική αυθεντία; Σε ποιους τομείς της ζωής σας βρίσκετε τον εαυτό σας να βασίζεται στην εξωτερική εμφάνιση αντί στη δύναμη του Πνεύματος; Πού μπορεί ο Κύριος να σας προσκαλεί σήμερα να φέρετε κάθε σκέψη σε αιχμαλωσία στον Χριστό;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Θεέ, διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματός Σου ἐξόπλισον ἡμᾶς μὲ ὅπλα οὐ σαρκικά, διὰ νὰ καταστρέψωμεν πᾶν ὀχύρωμα καὶ νὰ αἰχμαλωτίσωμεν πᾶσαν ἔννοιαν εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ. Ἐν τῇ διαθηκικῇ Σου πιστότητι χάρισον εἰς ἡμᾶς καὶ ταπεινοφροσύνην ἐν ἀδυναμίᾳ καὶ ἁγίαν τόλμην, διὰ νὰ οἰκοδομῶμεν τὸν λαόν Σου κατὰ τὴν ἐξουσίαν τὴν ὁποίαν ἔδωκας. Κράτει ἡμᾶς πάντοτε ἐνθυμουμένους ὅτι ἡ ἱκανότης ἡμῶν εἶναι ἀπὸ Σένα μόνον, πρὸς ἔπαινον τῆς ἐνδόξου Σου χάριτος. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →