← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εβραίους

Προς Εβραίους 10 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ

Εβραίους 10Υπόμνημα της Βίβλου Haydock20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από το Σχόλιο της Καθολικής Οικογενειακής Βίβλου του Χέιντοκ στο κεφάλαιο 10 της Προς Εβραίους. Αυτή η πλούσια συλλογή συγκεντρώνει γνώσεις από τον Ουίθαμ τον Τσάλλονερ και άλλες καθολικές φωνές για να φωτίσει τη διδασκαλία της επιστολής σχετικά με την τέλεια θυσία του Χριστού. Στα επόμενα λίγα λεπτά θα διαβάσουμε το ιερό κείμενο θα μελετήσουμε επιλεγμένα αποσπάσματα από τον Χέιντοκ θα εξετάσουμε βασικές συνδέσεις θα απαντήσουμε με περισυλλογή και θα κλείσουμε με προσευχή επιτρέποντας στο σχόλιο να καθοδηγήσει την κατανόησή μας για τη νέα διαθήκη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 10 της προς Εβραίους. Αφήστε τα λόγια του αποστόλου να ξεδιπλωθούν αργά, παρατηρώντας τη μετάβαση από τους περιορισμούς του παλαιού νόμου στην υπερβατική δύναμη της μοναδικής προσφοράς του Χριστού. Καθώς διαβάζετε, κρατήστε στο νου τα ερωτήματα που θέτει αυτό το κεφάλαιο σχετικά με τη θυσία, τον αγιασμό και την επιμονή στην πίστη.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χέιγντοκ ανοίγει με... Σχόλιο Καθολικής Βίβλου Χέιγντοκ Ο νόμος έχοντας σκιά [1] των αγαθών που πρόκειται να έλθουν. Ο απόστολος συνεχίζει μέχρι τον 19ο στίχο για να δείξει την ανεπάρκεια του προηγούμενου νόμου, όσον αφορά τη λύτρωση και τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Με τα αγαθά που πρόκειται να έλθουν, κάποιοι εννοούν τον ίδιο τον ουρανό, και την ευτυχία των εκλεκτών εκεί, από τα οποία ο νόμος ήταν μόνο σκιά, ενώ εμείς έχουμε πολύ πιο τέλεια εικόνα και γνώση του ουρανού στον νέο νόμο, από εκείνους που ήταν υπό τον προηγούμενο νόμο. Άλλοι με τα αγαθά που πρόκειται να έλθουν, εννοούν τις ευλογίες των εσωτερικών χαρίτων, με άφεση των αμαρτιών μας ενώπιον του Θεού, και αληθινή αγιασμό, από τα οποία όλες οι θυσίες και τα μυστήρια του παλαιού νόμου, χωρίς πίστη στον Χριστό, ήταν μόνο σκιά: και τώρα στον νέο νόμο έχουμε ρητή εικόνα τους, δηλαδή έχουμε αυτές τις ευλογίες τις ίδιες. (Ουίθαμ) Ο Χέιγντοκ συνεχίζει με... Τότε θα είχαν [2] παύσει να προσφέρονται. Δηλαδή, αν μπορούσαν να κάνουν τους λατρευτές τέλειους· δηλαδή, με τέτοιο τρόπο όπως η μία θυσία του Χριστού, ο οποίος ήταν ο Αμνός του Θεού που αφαίρεσε τις αμαρτίες του κόσμου, κάνοντας πλήρη αποκατάσταση στη θεία δικαιοσύνη για την αμαρτία του Αδάμ, και όλων των απογόνων του. Διότι πρέπει να προσέξουμε ότι συγκρίνει τη θυσία του Χριστού, η οποία επέφερε γενική λύτρωση, με τις θυσίες του προηγούμενου νόμου, οι οποίες δεν μπορούσαν ποτέ να κάνουν επαρκή εξιλέωση στη μεγαλειότητα του Θεού που προσβλήθηκε από την αμαρτία, και οι οποίες, με διάταγμα του ουρανού, έπρεπε να παύσουν μόλις έγινε η θυσία του Χριστού για γενική λύτρωση: διότι τότε οι λατρευτές θα καθαρίζονταν τόσο από την αμαρτία, ώστε δεν θα χρειάζονταν πλέον τίποτε άλλο, παρά μόνο να εφαρμοστούν σε αυτούς τα πλεονεκτήματα και οι ικανοποιήσεις του Χριστού, του Λυτρωτή τους, σύμφωνα με την τάξη της πρόνοιας του Θεού· δηλαδή, με πίστη στον Χριστό, με τα μυστήριά Του, με αληθινή μετάνοια, και την άσκηση αρετής και καλών έργων. (Ουίθαμ) --- Αν ήταν από μόνα τους τέλεια για όλους τους σκοπούς της λύτρωσης και της άφεσης, όπως ο θάνατος του Χριστού, δεν θα υπήρχε ανάγκη να επαναλαμβάνονται τόσο συχνά· όπως δεν υπάρχει ανάγκη ο Χριστός να πεθάνει πλέον για τις αμαρτίες μας. (Χάλλονερ) Στο εδάφιο 5, το σχόλιο σημειώνει: Επομένως, ο Χριστός σαν να έρχεται στον κόσμο, λέγει, δια του ψαλμωδού, (Ψαλμός λθ΄ 7. 8.) Θυσία και προσφορά δεν εθέλησες, κ.λπ. Δηλαδή, τέτοιες θυσίες όπως προσφέρονταν στον προηγούμενο νόμο, δεν μπορούσαν να σε ευαρεστήσουν, να κατευνάσουν την οργή σου, ούτε να κάνουν επαρκή αποκατάσταση για την αμαρτία. --- Αλλά σώμα [2] ετοίμασες σε εμένα. Διέταξες να γίνω άνθρωπος, για να πάσχω και να πεθάνω επί σταυρού για να λυτρώσω την ανθρωπότητα. Και εγώ ως πρόθυμα αντελήφθην το έργο της λύτρωσης του ανθρώπου. --- Ιδού έρχομαι: εν τη κεφαλίδι του βιβλίου γέγραπται περί εμού.[3] Δηλαδή, στους τόμους των Γραφών. --- Αφαιρεί το πρώτο, για να θεμελιώσει το δεύτερο. Δηλαδή, αφαιρεί αυτό που ανέφερα πρώτα, τις ατελείς θυσίες του νόμου του Μωυσέως, ώστε σε αυτές να διαδεχθεί η θυσία του Χριστού. (Ουίθαμ) Ο Χέιγντοκ τονίζει... Δια μιας προσφοράς [5] ετελείωσεν εις το διηνεκές τους αγιαζομένους, ή δικαιωθέντας, διότι αυτή η μία προσφορά ήταν επαρκής για να αγιάσει όλους τους ανθρώπους. Επαναλαμβάνει αυτό, για να τους δείξει την υπεροχή της θυσίας του Χριστού πάνω από εκείνες του προηγούμενου νόμου. (Ουίθαμ)
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χέιδοκ αναστοχάζεται εκτενώς επί... Το Άγιο Πνεύμα επίσης μαρτυρεί σε εμάς και μας διαβεβαιώνει για αυτό από τον προφήτη Ιερεμία (Κεφ. λα΄ 33) με τα λόγια που παρατέθηκαν ανωτέρω (Κεφ. η΄ εδ. 8) όταν υπόσχεται να δώσει νέα διαθήκη και ότι δεν θα θυμηθεί πλέον τις αμαρτίες τους. --- Τώρα όπου υπάρχει άφεση αυτών δεν υπάρχει πλέον προσφορά για αμαρτία. Δηλαδή δεν χρειάζεται καμία άλλη προσφορά για να μας λυτρώσει από την αμαρτία αφού το τίμημα της λύτρωσής μας από την αμαρτία έχει πληρωθεί. Δεν χρειάζεται καμία άλλη διαφορετική προσφορά· το μόνο που λείπει είναι η εφαρμογή των αξιών και ικανοποιήσεων του Χριστού. Δεν χρειάζονται εκείνες οι θυσίες που διατάχθηκαν στον νόμο του Μωυσέως. Να τους πείσει για αυτό είναι ο κύριος σκοπός του Αγίου Παύλου σε αυτό το σημείο. Οι αυτοαποκαλούμενοι μεταρρυθμιστές από διάφορες εκφράσεις του Αγίου Παύλου σε αυτό το κεφάλαιο νομίζουν ότι έχουν σαφείς αποδείξεις ότι καμία θυσία καθόλου δεν πρέπει να προσφέρεται μετά τη μία θυσία του Χριστού στον σταυρό· και ότι τόσες πολλές θυσίες και προσφορές λειτουργιών είναι και περιττές και αντίθετες στη διδασκαλία του αποστόλου ο οποίος λέγει ότι ο Χριστός με μία προσφορά έχει τελειοποιήσει για πάντα εκείνους που αγιάζονται. (εδ. 14.) Και πάλι ότι όπου υπάρχει άφεση αμαρτιών τώρα δεν υπάρχει πλέον προσφορά για αμαρτία. Αυτή η ένσταση η οποία είναι αρκετά προφανής δεν εφευρέθηκε πρώτα από τους Καλβινιστές εναντίον εκείνων που αποκαλούν περιφρονητικά Παπιστές· η ίδια βρίσκεται στους αρχαίους Πατέρες· και από τις απαντήσεις τους και από όσα έχουν μαρτυρήσει σχετικά με την καθημερινή θυσία της λειτουργίας μπορούν να βρουν ότι η διδασκαλία τους περί θρησκείας χωρίς συνεχιζόμενη θυσία είναι προφανώς αντίθετη στη διδασκαλία και την πρακτική της Καθολικής Εκκλησίας από τους πρώτους αιώνες της χριστιανικής θρησκείας μέχρι που έγιναν μεταρρυθμιστές όχι των ηθών αλλά της καθολικής πίστης. Άκουσε τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο (ομιλ. ιζ΄) στο σχόλιό του σε αυτό ακριβώς το κεφάλαιο· «Τι λοιπόν λέγει αυτός δεν προσφέρουμε (ή κάνουμε προσφορά) κάθε ημέρα; Προσφέρουμε πράγματι αλλά με ανάμνηση του θανάτου του. Και αυτή η προσφορά είναι μία και όχι πολλές. Πώς είναι μία και όχι πολλές; …επειδή όπως εκείνος που προσφέρεται πολλές φορές και σε πολλούς τόπους είναι το ίδιο σώμα όχι πολλά και διαφορετικά σώματα έτσι είναι μία θυσία. Αυτός (ο Χριστός) είναι ο αρχιερέας μας ο οποίος πρόσφερε αυτή τη θυσία με την οποία καθαριζόμαστε· εμείς τώρα προσφέρουμε την ίδια….Είπε· Τούτο ποιείτε εις ανάμνησίν μου. Δεν προσφέρουμε διαφορετική θυσία αλλά την ίδια ακριβώς όπως τότε ο αρχιερέας μας.» Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος εδώ λέγει και επαναλαμβάνει ξανά και ξανά ότι προσφέρουμε θυσία. 2. Ότι την προσφέρουμε κάθε ημέρα. 3. Ότι η θυσία την οποία προσφέρουμε καθημερινά είναι μία και η ίδια προσφορά μία και η ίδια θυσία την οποία πρόσφερε ο αρχιερέας μας ο Χριστός. 4. Ότι προσφέροντας αυτή τη θυσία η οποία σε όλους τους τόπους και σε όλους τους χρόνους είναι το ίδιο σώμα του Χριστού και η ίδια θυσία το κάνουμε και την προσφέρουμε όπως μας πρόσταξε στο τελευταίο δείπνο του με ανάμνηση αυτού. Είναι αυτή η πρακτική και είναι αυτή η διδασκαλία των αγαπητών συμπατριωτών μας των Άγγλων Προτεσταντών; Αλλά τουλάχιστον είναι η σταθερή διδασκαλία καθώς και η πρακτική ολόκληρης της Καθολικής Εκκλησίας. Η σύνοδος της Τριδέντου όπως έχουμε ήδη παραθέσει τα λόγια (κεφ. ζ΄) διδάσκει ακριβώς το ίδιο όπως ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος ο οποίος ποτέ δεν λέγει όπως κάποιος πρόσφατα προσποιήθηκε ότι αυτό που προσφέρουμε είναι μόνο ανάμνηση αλλά είναι το σώμα και το αίμα του έτσι η θυσία πρέπει να τελείται με ανάμνηση των ευεργεσιών και των παθημάτων του από τους ιερείς και τους διακόνους του αλλά ταυτόχρονα είναι αληθινή και ιλαστήρια θυσία η καθημερινή θυσία των ιερέων και προσφέρουν την ίδια θυσία ο τρόπος μόνο διαφέρει. Η θυσία και η λειτουργία που προσφέρεται από τον Πέτρο δεν διαφέρει στην έννοια της θυσίας ή της προσφοράς από εκείνη του Παύλου αν και οι ιερείς και οι ιδιαίτερες πράξεις τους διαφέρουν· η ίδια θυσία σύμφωνα με την προφητεία του Μαλαχία (κεφ. α΄ εδ. 11) θα προσφέρεται σε όλα τα έθνη μέχρι το τέλος του κόσμου. Αυτή η διδασκαλία και η πρακτική μαρτυρείται όχι μόνο από τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο αλλά γενικά από τους αρχαίους Πατέρες και ερμηνευτές όπως έχουμε σημειώσει εν συντομία στις σημειώσεις στο κατά Ματθαίον. Βλέπε Άγιο Ιγνάτιο στην επιστολή του προς τους Σμυρναίους· Άγιο Ιουστίνο Μάρτυρα στον διάλογό του με τον Τρύφωνα· Άγιο Ειρηναίο βιβλ. 4 κεφ. λβ΄ και λδ΄· Τερτυλλιανό βιβλ. περί καλυπτομένων παρθένων· Ευσέβιο βιβλ. 1 περί αποδείξεως ευαγγελικής κεφ. τελευταίο· Άγιο Ιερώνυμο επιστ. προς Ευάγγελον· Άγιο Αμβρόσιο στον ψαλμό λη΄ και στο α΄ κεφ. του κατά Λουκάν· Άγιο Αυγουστίνο βιβλ. 16 περί πόλεως Θεού κεφ. κβ΄ βιβλ. κατά αντιφρονούντων του νόμου κεφ. 22 και βιβλ. θ΄ Εξομολογήσεων κεφ. ιβ΄· Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο ομιλ. ξ΄ προς τον λαό Αντιοχείας και ομιλ. οβ΄ εις Ματθαίον· την πρώτη οικουμενική σύνοδο της Νικαίας. --- Αλλά από αυτή τη μία προσφορά στον σταυρό και την άφεση αμαρτιών που αποκτήθηκε από τον Σωτήρα μας Χριστό θα προσποιηθούν οι αντίπαλοί μας επιμένοντας στο γράμμα ότι ο Χριστός έχει κάνει τα πάντα για εμάς και ότι εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα εκτός ίσως να προσπαθήσουμε να αρπάξουμε τον δικαιωτικό μανδύα της δικαιοσύνης του Χριστού μόνο με την πίστη; Με αυτόν τον τρόπο η αγάπη του Θεού και του πλησίον μια ζωή αυταπαρνήσεων όπως κήρυξε ο Χριστός σε όλους στο ευαγγέλιο οι πρακτικές της προσευχής των νηστειών των ελεημοσυνών και όλων των καλών έργων τα μυστήρια που θεσπίστηκαν από τον Σωτήρα μας Χριστό μπορούν όλα να παραμεριστούν με ασφάλεια· και μπορούμε να συμπεράνουμε από εδώ ότι όλες οι αμαρτίες των ανθρώπων έχουν συγχωρηθεί πριν διαπραχθούν. Σε ποιες υπερβολές τρέχουν οι άνθρωποι όταν το ιδιωτικό τους πνεύμα προσποιείται ότι ακολουθεί το γράμμα των Αγίων Γραφών και όταν κάνουν την ιδιωτική τους κρίση τον υπέρτατο οδηγό σε θέμα θείας πίστης; Είναι πολύ αληθές ότι ο Χριστός έχει πληρώσει τα λύτρα όλων των αμαρτιών μας και οι ικανοποιήσεις του είναι άπειρες· αλλά για να μετέχουμε στο όφελος αυτής της γενικής λύτρωσης οι αξίες και η ικανοποίηση του Χριστού πρέπει να εφαρμοστούν στις ψυχές μας και αυτό κατά την τάξη της Πρόνοιας πρέπει να γίνει όχι μόνο με την πίστη αλλά με άλλες αρετές με καλά έργα με τα μυστήρια και με την επανάληψη της προσφοράς και της ίδιας θυσίας ο τρόπος μόνο διαφέρει σύμφωνα με τη διδασκαλία και την πρακτική της Καθολικής Εκκλησίας από τον χρόνο του αποστόλου. (Ουίθαμ) --- Όπου υπάρχει πλήρης άφεση αμαρτιών όπως στο βάπτισμα δεν υπάρχει πλέον ανάγκη για προσφορά αμαρτίας να γίνει για τέτοιες αμαρτίες που έχουν ήδη συγχωρηθεί· και όσον αφορά αμαρτίες που διαπράχθηκαν αργότερα αυτές μπορούν μόνο να συγχωρηθούν εν αρετή της μίας προσφοράς του θανάτου του Χριστού. (Χάλλονερ) Ο Χέιδοκ στρέφεται τότε σε... Μη εγκαταλείποντες τη συνάθροισή μας.[6] Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος εννοεί τις συνάξεις των χριστιανών όπου συναντιούνται για να τελέσουν τα θεία μυστήρια. Άλλοι το ερμηνεύουν ως μη εγκατάλειψη της πίστης και της κοινωνίας της Καθολικής Εκκλησίας με το να γίνονται αποστάτες· αυτό επιβεβαιώνεται από τα επόμενα λόγια· διότι εάν αμαρτήσουμε εκουσίως… δεν απομένει πλέον θυσία για αμαρτίες. Οι Νοβατιανοί αιρετικοί εννοούσαν ότι δεν υπάρχει συγχώρηση για αμαρτίες μετά το βάπτισμα. Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος και άλλοι εννοούσαν ότι δεν υπάρχει δεύτερο βάπτισμα με το οποίο να καθαριστούν με τον ίδιο τρόπο όπως πριν· αλλά η πιο πιθανή ερμηνεία και η πιο σύμφωνη με το κείμενο και τη διδασκαλία του Αγίου Παύλου φαίνεται να είναι ότι δεν απέμεινε πλέον θυσία για αμαρτίες δηλαδή καμία άλλη θυσία εκτός εκείνης του Χριστού την οποία ο αποστάτης αρνούμενος με το να εγκαταλείπει και να αποβάλλει την πίστη του έτσι αποκόπτεται από το ίδιο το θεμέλιο και την βάση της σωτηρίας όσο συνεχίζει στην αποστασία του. Έτσι ώστε τίποτε δεν απομένει γι’ αυτόν παρά μόνο μια τρομερή προσδοκία[7] των δικαίων και αυστηρών κρίσεων του Θεού. (Ουίθαμ)
Απαντήστε

Ανταπόκριση

Πώς διαμορφώνει η αντίθεση μεταξύ των επαναλαμβανόμενων θυσιών του παλαιού νόμου και της μοναδικής προσφοράς του Χριστού την αίσθηση της ευγνωμοσύνης σας; Με ποιους τρόπους θα μπορούσατε να ενώσετε πιο συνειδητά τις καθημερινές σας πράξεις με την μία προσφορά που τελειοποιεί τους αγιασμένους; Πού αισθάνεστε ανάγκη για μεγαλύτερη επιμονή στη συνάθροιση των πιστών;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, αἰώνιε Ἀρχιερεῦ, διὰ τῆς μιᾶς τελείας σου προσφορᾶς ἡγίασας ἡμᾶς εἰς τὸν αἰῶνα καὶ ἤνοιξας τὴν ὁδὸν εἰς τὰ οὐράνια ἅγια. Πρόσελκε ἡμᾶς μετὰ ἀληθινῆς καρδίας, διατήρησον ἡμᾶς ἀκλονήτους ἐν ἐλπίδι, καὶ φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὴν σύναξιν τῆς Ἐκκλησίας σου, ἵνα ἡ πίστις ἡμῶν ἐνεργῇ δι' ἀγάπης καὶ τὰ ἀξιώματα τοῦ σταυροῦ σου ἁγιάζωσιν ἡμᾶς καθ' ἑκάστην. Ἀμήν.

Υπόμνημα της Βίβλου Haydock · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →