Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ
Η Βρεφοκόρη Νύφη: Η Αγάπη της Διαθήκης και η Αιώνια Διαθήκη
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το δέκατο έκτο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ είναι μία από τις πιο εκπληκτικές ιστορίες αγάπης — και μία από τις πιο συγκλονιστικές προδοσίες — σε όλη την Αγία Γραφή. Ο Θεός αφηγείται την ιστορία της Ιερουσαλήμ υπό τη μορφή ενός βρέφους που βρέθηκε: ένα εγκαταλελειμμένο βρέφος πεταμένο σε ανοιχτό χωράφι την ημέρα της γέννησής του, άπλυτο, ατύλιχτο, να κυλιέται στο αίμα του, για το οποίο κανένα μάτι δεν λυπήθηκε. Ο Κύριος περνάει, και λέει σε αυτό 'Ζήσε.' Την πλένει, την αλείφει, την ντύνει με λεπτό λινό και μετάξι, την στολίζει με κοσμήματα και στέμμα, συνάπτει διαθήκη μαζί της, και την κάνει δική Του νύφη. Και τότε αυτή παίρνει κάθε δώρο που Της έδωσε και το σπαταλά σε είδωλα. Ο Μακάριος Θεοδώρητος του Κύρου διαβάζει αυτή την τρομερή και τρυφερή αλληγορία με το μάτι ενός γιατρού: η επίπληξη της αμαρτίας, λέει, είναι φάρμακο, δίνεται ώστε ο ασθενής να γνωρίζει την ασθένεια και να ευλογεί Εκείνον που κόβει για να θεραπεύσει. Το κεφάλαιο πριν από αυτό, το δέκατο πέμπτο, θέτει το κλειδί — ο Ισραήλ ως το ξύλο της αμπέλου, άχρηστο για οποιαδήποτε εργασία, κατάλληλο μόνο για τη φωτιά — και τελειώνει με την κλήση να γίνουμε όχι ξύλο και άχυρο αλλά χρυσό και πολύτιμους λίθους που μπορεί να βασιλεύσουμε με τον Χριστό. Και το κεφάλαιο δέκατο έκτο, μετά από όλη τη θλίψη του, δεν τελειώνει σε οργή: τελειώνει στην υπόσχεση μιας αιώνιας διαθήκης, την οποία ο Θεοδώρητος λέει ότι δεν είναι η διαθήκη του νόμου αλλά η διαθήκη της χάριτος που δόθηκε μέσω των αποστόλων — διαβασμένη από την Εκκλησία της νύφης που πλύθηκε και έγινε νέα στο λουτρό της αναγέννησης.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε Ιεζεκιήλ 15–16 — το ξύλο της αμπέλου, πιο άχρηστο από οποιοδήποτε ξύλο του δάσους, το οποίο 'ρίχνεται στη φωτιά για καύσιμο'· 'ως το δέντρο της αμπέλου ανάμεσα στα δέντρα του δάσους… έτσι θα δώσω τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ.' Έπειτα το κεφάλαιο δέκατο έκτο: 'Γνωρίστε στην Ιερουσαλήμ τις ανομίες της'· το βρέφος που βρέθηκε του οποίου 'ο ομφαλός δεν κόπηκε', πεταμένο 'στο ανοιχτό χωράφι… την ημέρα που γεννήθηκες'· 'όταν πέρασα από κοντά σου… είπα σε σένα όταν ήσουν στο αίμα σου, Ζήσε'· το πλύσιμο, η χρίση, το κεντητό έργο και το λεπτό λινό, τα κοσμήματα και το 'ωραίο στέμμα πάνω στο κεφάλι σου'· 'ήσουν υπερβολικά όμορφη, και ευημέρησες σε βασίλειο'· η πορνεία που πήρε κάθε δώρο και το έδωσε σε είδωλα· η κρίση της 'μοιχαλίδας γυναίκας'· και στο τέλος, 'Παρόλα αυτά θα θυμηθώ τη διαθήκη Μου μαζί σου στις ημέρες της νεότητάς σου, και θα στήσω σε σένα μια αιώνια διαθήκη.'
Μελετήστε
Μελέτη
Γιατί ο Θεός αφηγείται τις αμαρτίες της Ιερουσαλήμ με τόσο επώδυνη λεπτομέρεια; Ο Θεοδώρητος απαντά ότι η επίπληξη η ίδια είναι έλεος, το έργο ενός γιατρού που πρέπει να κάνει τον ασθενή να αισθανθεί το βάρος μιας ασθένειας που θα προτιμούσε να μην γνωρίζει:
Είναι θλιβερό και υπερβολικά πικρό να υποφέρεις από ασθένεια, αλλά πολύ πιο πικρό να μην γνωρίζεις ούτε την ίδια σου την ασθένεια.Η επίπληξη δίνεται ώστε ο αμαρτωλός να μην φύγει από τη θεραπεία αλλά να την ευλογήσει: ο Θεός δείχνει τις πληγές, λέει ο Θεοδώρητος, 'ώστε να μην θεωρεί την τιμωρία ως αποκοπή, αλλά, μαθαίνοντας ότι η αποκοπή είναι θεραπευτική, να ευχαριστεί τον γιατρό.' Έπειτα έρχεται όλη η τρυφερή ιστορία της χάριτος. Το βρέφος που βρέθηκε δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για τον εαυτό του· ήταν αβοήθητο, μολυσμένο και εγκαταλελειμμένο, και ήταν ο Θεός μόνος που πέρασε και του έδωσε ζωή και κάθε φροντίδα. Όταν επιτέλους μεγάλωσε και ήρθε ο καιρός της αγάπης, Εκείνος δεν την παίρνει όπως είναι αλλά πρώτα την καθαρίζει — και ο Θεοδώρητος ακούει σε αυτό το πλύσιμο μια εικόνα παρμένη, όπως από νεογέννητο βρέφος, της ψυχής που παραδόθηκε και έγινε καθαρή:
Και αυτό επίσης είναι ίσως μεταφορά από βρέφη, τα οποία μετά τη γέννηση πλένονται, και καθαρίζονται, και παραδίδονται από το μητρικό αίμα.Η Εκκλησία ακούει σε αυτό το πλύσιμο το λουτρό της αναγέννησης που καθαρίζει τη νύφη. Κάθε κόσμημα, εξηγεί ο Θεοδώρητος, είναι αρετή ή χάρισμα· το περιδέραιο είναι ο ζυγός του νόμου, το στέμμα ο έπαινος της ευσέβειας. Όλα όσα είχε, τα είχε ως δώρο.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Η τραγωδία του κεφαλαίου δέκατου έκτου είναι η τραγωδία της αχαριστίας: η νύφη ξεχνά το χωράφι στο οποίο βρέθηκε. Ο Θεοδώρητος σημειώνει τη ρίζα της πτώσης σε μία μόνο πρόταση — εμπιστεύτηκε την ίδια της την ομορφιά και ξέχασε Τίνος δώρο ήταν:
Αυτή είναι η αρχή των κακών, να εγκαταλείπεις τη θεία ελπίδα, και να καυχάσαι στα δικά σου επιτεύγματα.Παίρνει το ίδιο το χρυσάφι και το ασήμι που ο Θεός της έδωσε και φτιάχνει είδωλα από τα δώρα Του — το πιο οξύ πορτρέτο κάθε αμαρτίας, που μετατρέπει τις ελεημοσύνες του Δωρητή σε όργανα εναντίον Του. Ωστόσο το κεφάλαιο, και η ανάγνωσή του από τον Θεοδώρητο, δεν τελειώνει στη φωτιά. Μετά από όλη την πορνεία και όλη την κρίση, ο Θεός μιλά έναν εκπληκτικό λόγο: θα θυμηθεί τη διαθήκη Του και θα στήσει μια αιώνια. Ο Θεοδώρητος δεν θα μας αφήσει να μπερδέψουμε ποια διαθήκη είναι αυτή — δεν είναι ο νόμος του Μωυσή, που ήταν προσωρινός, αλλά η διαθήκη της χάριτος που φέρθηκε μέσω των αποστόλων, που είναι αιώνια:
Όχι η διαθήκη του νόμου, αλλά η διαθήκη της χάριτος· όχι εκείνη μέσω του Μωυσή, αλλά εκείνη μέσω των αποστόλων· διότι η μία έχει το προσωρινό, αλλά η άλλη το αιώνιο.Την ακούει να προφητεύεται στην υπόσχεση του Ιερεμία για τη νέα διαθήκη γραμμένη στην καρδιά, και διαβάζει στη συγκέντρωση των αδελφών — Σόδομα και Σαμάρεια δοθείσες στην Ιερουσαλήμ 'για θυγατέρες' — την κλήση όλων των εθνών στην μία πίστη της Νέας Διαθήκης. Το δέκατο πέμπτο κεφάλαιο είχε αφήσει μια εντολή που δείχνει τον ίδιο δρόμο: να μην είμαστε το άχρηστο ξύλο που καταβροχθίζει η φωτιά, αλλά, παροτρύνει ο Θεοδώρητος, χρυσό και πολύτιμους λίθους —
το υλικό του βασιλικού διαδήματος, ώστε να βασιλεύσουμε με τον Χριστό.
Απαντήστε
Απόκριση
Θυμήσου το χωράφι στο οποίο βρέθηκες. Ό,τι κι αν έγινες, ό,τι κι αν κατέχεις από χάρισμα ή δώρο ή ομορφιά ψυχής, τίποτα από αυτά δεν ήταν δικό σου δικαιωματικά· ήσουν το αβοήθητο βρέφος που βρέθηκε το οποίο ο Θεός πέρασε και σε αυτό είπε 'Ζήσε.' Η αρχή κάθε κακού, προειδοποιεί ο Θεοδώρητος, είναι να το ξεχάσεις αυτό — να εγκαταλείψεις τη θεία ελπίδα και να καυχάσαι στα δικά σου επιτεύγματα σαν να είχες φτιάξει τον εαυτό σου. Φύλαξε λοιπόν από την μία αμαρτία από την οποία ρέουν όλες οι άλλες σε αυτό το κεφάλαιο: την αχαριστία. Μην πάρεις τα δώρα που ο Θεός έχει δώσει — τη δύναμή σου, τον νου σου, τη θέση σου, την ίδια σου την πίστη — και τα ξοδέψεις σε είδωλα, μετατρέποντας τις ελεημοσύνες Του σε όργανα εναντίον Του. Και αν το έχεις ήδη κάνει, άκουσε πώς τελειώνει το κεφάλαιο. Δεν τελειώνει στη φωτιά. Τελειώνει με έναν Θεό που λέει, ενάντια σε όλα όσα άξιζε, 'Θα θυμηθώ τη διαθήκη Μου… και θα στήσω μια αιώνια διαθήκη.' Εκείνη η διαθήκη είναι χάρις, όχι νόμος· είναι η νέα διαθήκη γραμμένη στην καρδιά, στην οποία πλύθηκες στο λουτρό του βαπτίσματος και έγινες νύφη του Χριστού. Δέξου την επίπληξη ως φάρμακο, όχι ως απόρριψη· άσε τον γιατρό να κόψει όπου πρέπει, και δώσε Του ευχαριστία. Και στόχευσε υψηλότερα από τη φωτιά που καταβροχθίζει άχρηστο ξύλο: γίνε, με τη χάρη Του, χρυσός και πολύτιμοι λίθοι — το υλικό του βασιλικού διαδήματος — ώστε να βασιλεύσεις με τον Χριστό.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε που πέρασες από κοντά μου όταν ήμουν πεταμένος στο ανοιχτό χωράφι, αβοήθητος και μολυσμένος και λυπημένος από κανένα μάτι, και που είπες σε μένα στο αίμα μου 'Ζήσε': θυμάμαι τώρα ότι ό,τι είμαι και ό,τι έχω είναι δώρο Σου, και ότι δεν είχα τίποτα από τον εαυτό μου παρά το χωράφι και το αίμα. Συγχώρεσέ με την αρχή όλων των κακών μου — ότι εγκατέλειψα τη θεία ελπίδα και καυχήθηκα στα δικά μου επιτεύγματα, και πήρα τα ίδια τα δώρα που μου έδωσες και τα ξόδεψα σε είδωλα. Πλύνε με πάλι, όπως με έπλυνες στην αρχή, με το νερό της διδασκαλίας Σου και το λουτρό της αναγέννησης· ένδυσέ με τη γύμνια μου με τη δικαιοσύνη Σου, και βάλε τον ζυγό Σου πάνω μου ως αλυσίδα τιμής. Άσε με να δεχτώ την επίπληξή Σου ως φάρμακο και όχι ως απόρριψη, και να ευχαριστήσω τον Ιατρό του οποίου η αποκοπή θεραπεύει. Και αφού υποσχέθηκες να θυμηθείς τη διαθήκη Σου και να στήσεις μια αιώνια — όχι του νόμου αλλά της χάριτος, όχι μέσω του Μωυσή αλλά μέσω των αποστόλων — κράτα με πιστό σε εκείνη τη διαθήκη μέχρι τέλους. Μην με κάνεις ξύλο και άχυρο για τη φωτιά, αλλά χρυσό και πολύτιμους λίθους, το υλικό του βασιλικού διαδήματος, ώστε να βασιλεύσω με τον Χριστό· με τον οποίο σε Σένα, Ω Πάτερ, μαζί με το παναγία Πνεύμα, δόξα, εις τους αιώνας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →