Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αποκάλυψη
Οι Επτά Φιάλες και οι Δίκαιες Κρίσεις του Θεού
Άνοιγμα
Τώρα οι επτά άγγελοι χύνουν τις φιάλες, και η οργή που κρατούνταν πίσω απελευθερώνεται στη γη, τη θάλασσα, τους ποταμούς, τον ήλιο, τον θρόνο του θηρίου, τον Ευφράτη και τον αέρα. Είναι το πιο σκοτεινό κεφάλαιο που διαβάσαμε — πληγές και αίμα, καυτή ζέστη, δαγκωμένες γλώσσες, μεγάλη χαλαζόπτωση από πέτρες βάρους ταλάντου. Και όμως ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας το διαβάζει με εξαιρετική εγκράτεια. Ποτέ δεν εμμένει στη φρίκη για χάρη της ίδιας· διαβάζει τις πληγές ως δίκαιες και μετρημένες, ακούει σε αυτές τη δικαιοσύνη του Θεού που ομολογείται από τους αγγέλους Του, και στρέφει κάθε σκηνή προς τη μετάνοια. Δύο φορές σε αυτό το κεφάλαιο οι φιάλες πέφτουν και οι άνθρωποι «δεν μετανόησαν» αλλά «βλασφήμησαν» — και ο Ανδρέας κάνει αυτή τη σκληρότητα, όχι την οδύνη, την αληθινή τραγωδία. Ο άξονας του κεφαλαίου είναι μια μοναδική λέξη του Χριστού που τίθεται εν μέσω της οργής: «Ιδού, έρχομαι ως κλέπτης. Μακάριος ο γρηγορών». Αυτή η μακαριότητα είναι εκεί όπου ο Ανδρέας θέλει να στρέψουμε τα μάτια μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωση της Αποκάλυψης 16 — η μεγάλη φωνή από τον ναό, «Πορεύεσθε και εκχέατε τας επτά φιάλας του θυμού του Θεού εις την γην». Η πρώτη φιάλη φέρνει «έλκος κακόν και πονηρόν» σε εκείνους που έφεραν το χάραγμα του θηρίου· η δεύτερη μετατρέπει τη θάλασσα «εις αίμα νεκρού»· η τρίτη μετατρέπει τους ποταμούς σε αίμα, και ο άγγελος των υδάτων κραυγάζει, «Δίκαιος εί, Κύριε… ότι ταύτα έκρινες». Μια φωνή από το θυσιαστήριο απαντά, «αληθιναί και δίκαιαι αι κρίσεις σου». Η τέταρτη φιάλη καίει τους ανθρώπους με πυρ, όμως «δεν μετενόησαν»· η πέμπτη σκοτεινιάζει τον θρόνο του θηρίου, και αυτοί «εμάσησαν τας γλώσσας αυτών εκ του πόνου» και «εβλασφήμησαν»· η έκτη ξηραίνει τον Ευφράτη για τους βασιλείς από την ανατολή, και τρία ακάθαρτα πνεύματα όμοια με βατράχους εξέρχονται για να συναθροίσουν τους βασιλείς «εις τον πόλεμον της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος». Έπειτα έρχεται το σύνθημα — «Ιδού, έρχομαι ως κλέπτης. Μακάριος ο γρηγορών και τηρών τα ιμάτια αυτού» — και η συγκέντρωση στην Αρμαγεδδών. Η έβδομη φιάλη χύνεται στον αέρα, μια μεγάλη φωνή κραυγάζει «Γέγονε», και γίνεται σεισμός μέγας· η μεγάλη πόλη διαιρείται· η Βαβυλών πίνει το ποτήρι της οργής· τα νησιά φεύγουν, και πέφτει μεγάλη χαλαζόπτωση, και ακόμη οι άνθρωποι βλασφημούν.
Μελετήστε
Μελέτη
Η πρώτη μέριμνα του Αγίου Ανδρέα είναι να μην εκλάβουμε αυτές τις κρίσεις ως θεία σκληρότητα. Όταν ο τρίτος άγγελος μετατρέπει τους ποταμούς σε αίμα, ένας άγγελος ξεσπά σε αίνο — και ο Ανδρέας εξηγεί γιατί ένας άγγελος θα υμνούσε τον Θεό για μια πληγή: είναι η δικαίωση των δολοφονημένων αγίων, η δικαιοσύνη που απαντά στην αδικία με το ίδιο μέτρο.
εις εξ αυτών, ο τεταγμένος επί των υδάτων, λέγεται ότι υμνεί τον Θεόν διά την αξίαν τιμωρίαν την επαχθείσαν επί τους παραβάτας, ότι αίμα έδωκεν αυτοίς πιείν τοις χείρας μιανθέντων αίματι των αγίων.Η ίδια η φιάλη, το ίδιο το αγγείο της οργής, ο Ανδρέας το διαβάζει όχι ως αυθαίρετο βασανισμό αλλά ως έλκος που σαπίζει εκ των έσω — την ίδια την ασθένεια της ψυχής που γίνεται ορατή:
Η φιάλη ενταύθα, ως και το ποτήριον, λαμβάνεται αντί τιμωρητικής ενεργείας· ήτις εκχυθείσα υπό του αγγέλου, επήγαγε έλκος κακόν — σημαίνουσα τον πόνον τον σαπίζοντα εν τη καρδία ως πύον, όστις αναστήσεται εν ταις καρδίαις των αποστατών. Και όταν η έβδομη φιάλη φέρει τον μέγα σεισμό, ο Ανδρέας ακούει όχι το τέλος της ύλης του κόσμου αλλά τη μεταμόρφωσή του — τον σεισμό που ανοίγει δρόμο για τον μέλλοντα κόσμο:
ο δε σεισμός σημαίνει την μεταποίησιν των υπαρχόντων, ως και ο Απόστολος είπεν, «Έτι άπαξ εγώ σείσω ου μόνον την γην, αλλά και τον ουρανόν» (Εβρ. 12:26).
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Εν μέσω ακριβώς των φιαλών, ο Χριστός λέγει μια λέξη που αλλάζει τον τόνο από φόβο σε εγρήγορση: «Ιδού, έρχομαι ως κλέπτης. Μακάριος ο γρηγορών και τηρών τα ιμάτια αυτού». Ο Άγιος Ανδρέας δεν αφήνει τα «ιμάτια» να μείνουν μεταφορά χωρίς δόντια· ονομάζει ακριβώς τι φυλάττουν οι γρηγορούντες:
Το γρηγορείν και τηρείν τα ιμάτια σημαίνει το εγρηγορέναι εν τοις αγαθοίς έργοις· ταύτα γαρ τα ιμάτια των αγίων, και ο στερηθείς αυτών ανάγκη αισχύνεσθαι ως γυμνός και πλήρης αισχύνης.Εδώ βρίσκεται η καρδιά της νηφάλιας Αποκάλυψης του Ανδρέα: οι πληγές δεν είναι για να τις χαρτογραφήσουμε σε ημερολόγιο αλλά για να τις διαβάσουμε ως πρόσκληση σε εγρήγορση. Αντιμετωπίζει ακόμη και το σκληρό μυστήριο εκείνων που υποφέρουν και ακόμη βλασφημούν, και κρατά μαζί τη δικαιοσύνη του Θεού με το άπειρο έλεός Του — γνωρίζοντας ότι η αιώνια τιμωρία είναι πραγματική επειδή ο Χριστός το διακήρυξε, αρνούμενος όμως να την κάνει οτιδήποτε άλλο παρά την ελεύθερα επιλεγμένη άρνηση της ψυχής:
Ου γαρ εξ ανάγκης αλλά εκ της ιδίας θελήσεως τιμωρούνται δι’ αυτό.Ο συλλογισμός αυτού του κεφαλαίου, λοιπόν, δεν είναι εικασίες για τις φιάλες αλλά ένα ερώτημα που τίθεται σε εμάς τώρα: είναι καθαρά τα ιμάτιά μας, και είμαστε ξύπνιοι;
Απαντήστε
Απόκριση
Διάβασε αυτό το κεφάλαιο και αντιστάσου σε δύο πειρασμούς ταυτόχρονα. Ο πρώτος είναι να ενθουσιαστείς με την καταστροφή, να αντιμετωπίσεις τις φιάλες ως θέαμα ή κώδικα που πρέπει να σπάσει. Ο Άγιος Ανδρέας ποτέ δεν το κάνει αυτό· διαβάζει νηφάλια, συμβολικά, με τα μάτια στην καρδιά και όχι στις επικεφαλίδες. Ο δεύτερος πειρασμός είναι η απόγνωση, σαν η οργή να ήταν η τελευταία λέξη. Αλλά οι ίδιοι οι άγγελοι ψάλλουν «Δίκαιος εί» επί των κρίσεων, και ο ίδιος ο Χριστός στέκεται εν μέσω αυτών με μακαριότητα επί των γρηγορούντων. Ας κάνει λοιπόν το κεφάλαιο το δικό του έργο: ας σε ξυπνήσει. Η τραγωδία εδώ δεν είναι ποτέ η οδύνη καθαυτή· είναι ότι οι άνθρωποι χτυπήθηκαν και «δεν μετενόησαν» — ότι δάγκωσαν τις γλώσσες τους και βλασφήμησαν όταν μία λέξη κατάνυξης θα άλλαζε τα πάντα. Μην είσαι μεταξύ αυτών. Φύλαττε τα ιμάτιά σου — δηλαδή, «γρηγόρει εν τοις αγαθοίς έργοις». Πλύνε τώρα τις πνευματικές σου στολές, ενώ διαρκεί η ημέρα του ελέους, ώστε όταν έρθει ως κλέπτης να μην ευρεθείς γυμνός, αλλά ενδεδυμένος και έτοιμος, με τη λυχνία μιας θεάρεστης ζωής να καίει φωτεινή.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Θεέ Παντοκράτορ, αληθινός και δίκαιος εν πάσαις ταις κρίσεσί Σου, ο ερχόμενος ως κλέπτης εν νυκτί επί κόσμου κοιμωμένου: ποίησον ημάς γρηγορούντας, δεόμεθά Σου, και φύλαξον τα ιμάτια ημών αμόλυντα, ίνα μη γυμνοί περιπατώμεν εν τη ημέρα της παρουσίας Σου. Όπου αι καρδίαι ημών εσαπίσθησαν εν κρυπτώ αμαρτία, άνοιξον το τραύμα και θεράπευσον αυτό· όπου εσκληρύνθησαν, σύντριψον αυτάς διά του χαρίσματος των δακρύων. Μη επιτρέψης ημάς πληγέντας και μείναντας αμετανοήτους, μηδέ βλασφημήσαι εν τω πόνω ημών, αλλά στρέψον πάσαν παιδείαν εις κατάνυξιν και πάσαν λύπην εις επιστροφήν προς Σε. Πλύνον τας πνευματικάς ημών στολάς λευκοτέρας χιόνος, και άλειψον τας λυχνίας βίου κεκοσμημένου εν ευσπλαχνία, ίνα μετά του καθαρού και αμώμου Νυμφίου των ψυχών ημών εισέλθωμεν εις τον νυμφώνα αυτού. Συ γαρ εί Θεός ελεήμων και φιλάνθρωπος, ω Χριστέ, και Σοι την δόξαν αναπέμπομεν, συν τω Πατρί τω ανάρχω και τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ Σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →