Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 129-130 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 129 και 130 προσφέρει σταθερή ενθάρρυνση στους πιστούς που αντιμετωπίζουν παρατεταμένη δυσχέρεια. Σε αυτά τα κεφάλαια ο ψαλμωδός ανακαλεί τη μακρά ιστορία θλίψης του Ισραήλ ενώ ταυτόχρονα κραυγάζει από τα βάθη για έλεος. Ο Καλβίνος καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τις ιστορικές δοκιμασίες του λαού του Θεού και την προσωπική ανάγκη για συγχώρεση που μοιράζεται κάθε πιστός. Οι σκέψεις του μας υπενθυμίζουν ότι η Εκκλησία πάντοτε υπέμεινε αντίθεση αλλά διαφυλάχθηκε από το δίκαιο χέρι του Κυρίου. Καθώς μελετούμε αυτούς τους ψαλμούς μαζί, η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας βοηθά να κρατηθούμε γερά στην ελπίδα όταν οι θλίψεις φαίνονται ατελείωτες. Είθε τα λόγια του να ενισχύσουν την απόφασή μας να εμπιστευθούμε την αλάνθαστη απελευθέρωση και χάρη του Θεού.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 129 και 130 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε την επαναλαμβανόμενη μαρτυρία θλίψης από τη νεότητα και την ειλικρινή κραυγή που υψώνεται από βαθιά νερά. Αφήστε τις εικόνες των οργωμένων αυλακιών και του μαραμένου χορταριού στις στέγες να εισχωρήσουν. Έπειτα ακούστε την ασφαλή υπόσχεση συγχώρεσης που μετατρέπει τον φόβο σε ευλάβεια. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που ο Ιωάννης Καλβίνος ξεδιπλώνει στο σχόλιό του σε αυτούς τους δύο ψαλμούς.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά αντανακλώντας τον χρόνο και το πλαίσιο της σύνθεσης του ψαλμού.
1. Πολλές φορές με θλίψαν από τη νεότητά μου. Αυτός ο Ψαλμός συντέθηκε πιθανότατα σε εποχή που η Εκκλησία του Θεού, μειωμένη σε κατάσταση ακραίας δυσχέρειας ή τρομαγμένη από κάποιο μεγάλο κίνδυνο ή καταπιεσμένη από τυραννία, βρισκόταν στο χείλος της ολικής καταστροφής. Αυτή η υπόθεση, νομίζω, υποστηρίζεται από το επίρρημα του χρόνου, τώρα, που μου φαίνεται εμφατικό. Είναι σαν ο Προφήτης να είχε πει, Όταν οι πιστοί του Θεού με δυσκολία τραβούν την ανάσα τους κάτω από το βάρος των πειρασμών, είναι εποχή κατάλληλη για να αναλογιστούν τον τρόπο με τον οποίο άσκησε τον λαό του από την αρχή και από γενιά σε γενιά. Μόλις ο Θεός δώσει χαλαρά χαλινάρια στους εχθρούς μας να κάνουν ό,τι θέλουν, στενοχωριόμαστε με λύπη και οι σκέψεις μας απασχολούνται ολόκληρες με τα κακά που μας ταλαιπωρούν τώρα. Από εδώ προέρχεται η απελπισία, γιατί δεν θυμόμαστε ότι η υπομονή των πατέρων υποβλήθηκε σε παρόμοια δοκιμασία και ότι τίποτα δεν συμβαίνει σε εμάς που αυτοί δεν βίωσαν. Είναι λοιπόν άσκηση ιδιαιτέρως κατάλληλη για να παρηγορήσει τους αληθινούς πιστούς να κοιτάξουν πίσω στις συγκρούσεις της Εκκλησίας στις παλιές ημέρες, για να γνωρίσουν έτσι ότι πάντοτε μόχθησε κάτω από τον σταυρό και δοκιμάστηκε σκληρά από την άδικη βία των εχθρών της. Η πιο πιθανή υπόθεση που μου έρχεται τώρα είναι ότι αυτός ο Ψαλμός γράφτηκε μετά την επιστροφή των Ιουδαίων από τη βαβυλώνια αιχμαλωσία, και όταν, έχοντας υποφέρει πολλές σοβαρές και σκληρές αδικίες από τους γείτονές τους, είχαν σχεδόν λιποθυμήσει κάτω από την τυραννία του Αντιόχου Επιφανούς. Σε αυτή τη σκοτεινή και ταραγμένη κατάσταση πραγμάτων, ο Προφήτης ενθαρρύνει τους πιστούς στην ανδρεία, ούτε απευθύνεται μόνο σε λίγους από αυτούς, αλλά σε ολόκληρο το σώμα χωρίς εξαίρεση, και για να αντέξουν τέτοιες σφοδρές επιθέσεις, θα ήθελε να αντιτάξουν σε αυτές μια ελπίδα εμπνευσμένη από την ενθαρρυντική σκέψη ότι η Εκκλησία, με υπομονετική αντοχή, πάντοτε αποδείχθηκε νικηφόρα. Σχεδόν κάθε λέξη είναι εμφατική. Ας πει τώρα ο Ισραήλ, δηλαδή ας σκεφτεί τις δοκιμασίες της Εκκλησίας στους αρχαίους χρόνους, από τις οποίες μπορεί να συναχθεί ότι ο λαός του Θεού δεν απαλλάχθηκε ποτέ από το να φέρει τον σταυρό, και όμως ότι οι διάφορες θλίψεις με τις οποίες δοκιμάστηκαν είχαν πάντοτε ευτυχή έκβαση. Μιλώντας για τους εχθρούς του Ισραήλ απλώς με την αντωνυμία αυτοί, χωρίς να είναι πιο συγκεκριμένος, ο Ψαλμωδός μεγαλώνει το μέγεθος του κακού περισσότερο από αν είχε ονομάσει ρητά τους Ασσυρίους ή τους Αιγυπτίους. Μη προσδιορίζοντας καμία συγκεκριμένη τάξη εχθρών, υπονοεί σιωπηρά ότι ο κόσμος είναι γεμάτος αμέτρητες ομάδες εχθρών, τους οποίους ο Σατανάς οπλίζει εύκολα για την καταστροφή των καλών ανθρώπων, σκοπός του είναι νέοι πόλεμοι να ξεσπούν συνεχώς από κάθε πλευρά. Η ιστορία βεβαίως μαρτυρεί άφθονα ότι ο λαός του Θεού δεν είχε να αντιμετωπίσει λίγους εχθρούς, αλλά ότι δέχθηκε επίθεση από σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο, και επιπλέον ότι ενοχλήθηκε όχι μόνο από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και από εσωτερικούς, από εκείνους που ισχυρίζονταν ότι ανήκουν στην Εκκλησία.Στρεφόμενος στον στίχο τρία, ο Καλβίνος εξετάζει την εντυπωσιακή μεταφορά του οργώματος.
3. Οι οργωτές όργωσαν στην πλάτη μου. [110] Εδώ ο Προφήτης, με μια φαινομενική ομοιότητα, στολίζει την προηγούμενη δήλωσή του σχετικά με τις σοβαρές θλίψεις της Εκκλησίας. Συγκρίνει τον λαό του Θεού με ένα χωράφι μέσα από το οποίο σύρεται ένα άροτρο. Λέει ότι τα αυλάκια έγιναν μακριά, ώστε καμία γωνία δεν εξαιρέθηκε από το να κοπεί από το υνί. Αυτά τα λόγια εκφράζουν ζωντανά το γεγονός ότι ο σταυρός πάντοτε φυτεύτηκε στην πλάτη της Εκκλησίας, για να κάνει μακριά και πλατιά αυλάκια.Προχωρώντας στον Ψαλμό 130, ο Καλβίνος εξετάζει την κραυγή που υψώνεται από τα βάθη.
1. Από τα βαθιά μέρη σ' εσένα, Κύριε, εκραύγασα! Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Προφήτης μιλάει για τον εαυτό του στέλνοντας τη φωνή του, σαν από ένα βαθύ χάσμα, [118] νιώθοντας τον εαυτό του καταβεβλημένο από συμφορές. Καθώς οι δυστυχίες για τις οποίες δεν υπάρχει προοπτική τερματισμού συνήθως φέρνουν απελπισία στην ακολουθία τους, τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο από το να διεγείρουν τα μυαλά τους στην άσκηση της προσευχής πρόσωπα που εμπλέκονται σε σοβαρή και βαθιά λύπη. Και είναι θαυμαστό, λαμβάνοντας υπόψη ότι ενώ απολαμβάνουμε ειρήνη και ευημερία είμαστε ψυχροί στην προσευχή, επειδή τότε οι καρδιές μας βρίσκονται σε κατάσταση παραφροσύνης ασφάλειας, πώς στις αντιξοότητες, που θα έπρεπε να μας ζωογονούν, είμαστε ακόμα πιο αποβλακωμένοι. Αλλά ο Προφήτης αντλεί εμπιστοσύνη στο να έρθει στον θρόνο της χάριτος από τις ίδιες τις θλίψεις, τις φροντίδες, τους κινδύνους και τη λύπη μέσα στην οποία βυθίστηκε. Εκφράζει την αμηχανία του και την ένταση της επιθυμίας του τόσο με τη λέξη κραυγή, όσο και με την επανάληψη που συνεχίζεται στον δεύτερο στίχο. Τόσο πιο αποτρόπαιο λοιπόν είναι η βάρβαρη άγνοια των Παπικών, που ατιμάζουν αυτόν τον Ψαλμό στρεβλώνοντάς τον σε σκοπό εντελώς ξένο προς την γνήσια εφαρμογή του. Με ποια πρόθεση τον μουρμουρίζουν για τους νεκρούς, αν όχι ότι, εξαιτίας του ότι ο Σατανάς τους μάγεψε, με την βεβήλωσή τους να σβήσουν μια διδασκαλία ιδιαίτερης ωφέλειας; Από την εποχή που αυτός ο Ψαλμός, με μια βίαιη ερμηνεία, εφαρμόστηκε στις ψυχές των νεκρών, πιστεύεται γενικά ότι δεν είναι καθόλου χρήσιμος στους ζωντανούς, και έτσι ο κόσμος έχασε έναν ανεκτίμητο θησαυρό.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος έπειτα δείχνει πώς η ελπίδα της συγχώρεσης μόνο στηρίζει τον γνήσιο φόβο του Θεού.
4. Αλλά σε σένα υπάρχει συγχώρεση. Αυτός ο στίχος μας οδηγεί πιο πέρα. Αν και όλοι οι άνθρωποι ομολογούν με το στόμα ότι δεν υπάρχει ανθρώπινο ον στον κόσμο που ο Θεός δεν μπορεί δικαίως να καταδικάσει σε αιώνιο θάνατο, αν του αρέσει, όμως πόσοι λίγοι πείθονται για την αλήθεια που ο Προφήτης τώρα προσθέτει, ότι η χάρη που χρειάζονται δεν θα τους αρνηθεί; Είτε κοιμούνται στις αμαρτίες τους από βλακεία, είτε ταλαντεύονται ανάμεσα σε ποικιλία αμφιβολιών, και, στο τέλος, κατακλύζονται από απελπισία. Αυτή η αρχή, «ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος από αμαρτία», όπως έχω πει, γίνεται δεκτή μεταξύ όλων των ανθρώπων χωρίς αμφισβήτηση, και όμως η πλειοψηφία κλείνει τα μάτια στα δικά της σφάλματα, και εγκαθίσταται με ασφάλεια σε κρυψώνες στις οποίες, στην άγνοιά τους, έχουν καταφύγει, αν δεν ξεσηκωθούν βίαια από αυτές, και έπειτα, όταν καταδιώκονται στενά από τις κρίσεις του Θεού, κατακλύζονται από τρόμο, ή τόσο πολύ βασανίζονται ώστε να πέσουν σε απελπισία. Η συνέπεια αυτής της έλλειψης ελπίδας στους ανθρώπους, ότι ο Θεός θα είναι ευνοϊκός προς αυτούς, είναι αδιαφορία για το να έρθουν στην Θεία παρουσία για να ικετεύσουν για συγχώρεση. Όταν ένας άνθρωπος ξυπνά με ζωντανή αίσθηση της κρίσης του Θεού, δεν μπορεί παρά να ταπεινωθεί με ντροπή και φόβο. Αυτή η αυτοδυσφορία όμως δεν θα αρκούσε, αν δεν προστιθόταν ταυτόχρονα η πίστη, της οποίας το έργο είναι να υψώσει τις καρδιές που είχαν καταβληθεί από φόβο, και να τις ενθαρρύνει να προσευχηθούν για συγχώρεση. Ο Δαβίδ τότε έπραξε όπως έπρεπε όταν, για να φτάσει σε γνήσια μετάνοια, πρώτα συγκαλεί τον εαυτό του ενώπιον του θρόνου κρίσης του Θεού, αλλά, για να διατηρήσει την εμπιστοσύνη του από το να αποτύχει κάτω από την καταθλιπτική επίδραση του φόβου, προσθέτει αμέσως την ελπίδα που υπήρχε για την απόκτηση συγχώρεσης. Είναι, πράγματι, θέμα που έρχεται στην καθημερινή μας παρατήρηση, ότι εκείνοι που δεν προχωρούν πέρα από το βήμα του να θεωρούν τον εαυτό τους άξιο αιώνιου θανάτου, ορμούν, σαν τρελοί, με μεγάλη ορμή εναντίον του Θεού. Καλύτερα, λοιπόν, για να επιβεβαιώσει τον εαυτό του και τους άλλους, ο Προφήτης δηλώνει ότι το έλεος του Θεού δεν μπορεί να διαχωριστεί ή να αποσπαστεί από τον ίδιο. «Μόλις σκεφτώ εσένα», λέει ουσιαστικά, «η επιείκειά σου επίσης παρουσιάζεται στο μυαλό μου, ώστε δεν αμφιβάλλω ότι θα είσαι ελεήμων προς εμένα, είναι αδύνατο για σένα να απογυμνωθείς από τη δική σου φύση: το ίδιο το γεγονός ότι είσαι Θεός είναι για μένα μια ασφαλής εγγύηση ότι θα είσαι ελεήμων». Ταυτόχρονα ας γίνει κατανοητό, ότι δεν μιλάει εδώ για μια συγκεχυμένη γνώση της χάριτος του Θεού, αλλά για μια τέτοια γνώση της που επιτρέπει στον αμαρτωλό να συμπεράνει με βεβαιότητα, ότι μόλις ζητήσει τον Θεό θα τον βρει έτοιμο να συμφιλιωθεί μαζί του. Δεν είναι επομένως περίεργο ότι μεταξύ των Παπικών δεν υπάρχει σταθερή επίκληση του Θεού, όταν λάβουμε υπόψη ότι, εξαιτίας της ανάμειξης των δικών τους αξιών, ικανοποιήσεων και άξιας προετοιμασίας όπως την ονομάζουν με τη χάρη του Θεού, παραμένουν πάντοτε σε αβεβαιότητα και αμφιβολία σχετικά με τη συμφιλίωσή τους με τον Θεό. Έτσι συμβαίνει, ότι με την προσευχή μόνο αυξάνουν τις δικές τους λύπες και βασανιστήρια, ακριβώς σαν ένας άνθρωπος να έβαζε ξύλα σε μια φωτιά που έχει ήδη ανάψει. Όποιος θα αποκόμιζε όφελος από την άσκηση της προσευχής, πρέπει απαραίτητα να ξεκινά με την ελεύθερη άφεση των αμαρτιών. Είναι επίσης σωστό να σημειώσουμε την τελική αιτία όπως λέμε για την οποία ο Θεός είναι διατεθειμένος να συγχωρεί, και ποτέ δεν έρχεται μπροστά χωρίς να δείχνει τον εαυτό του εύκολο να ειρηνευτεί προς εκείνους που τον υπηρετούν, που είναι η απόλυτη αναγκαιότητα αυτής της ελπίδας απόκτησης συγχώρεσης, για την ύπαρξη της ευσέβειας, και τη λατρεία του Θεού στον κόσμο. Αυτή είναι μια άλλη αρχή για την οποία οι Παπικοί είναι άγνοοι. Κάνουν πράγματι μακρά κηρύγματα [121] για τον φόβο του Θεού, αλλά, κρατώντας φτωχές ψυχές σε αμηχανία και αμφιβολία, χτίζουν χωρίς θεμέλιο. Το πρώτο βήμα για τη σωστή υπηρεσία του Θεού αναμφισβήτητα είναι, να υποταχθούμε σε αυτόν πρόθυμα και με ελεύθερη καρδιά. Η διδασκαλία που διδάσκει ο Παύλος σχετικά με τις ελεημοσύνες, Β' Κορινθίους 9:7, ότι «ο Θεός αγαπά τον πρόθυμο δότη», πρέπει να επεκταθεί σε όλα τα μέρη της ζωής. Πώς είναι δυνατόν για οποιονδήποτε άνθρωπο να προσφέρει τον εαυτό του πρόθυμα στον Θεό αν δεν στηρίζεται στη χάρη του, και δεν είναι βέβαια πεπεισμένος ότι η υπακοή που προσφέρει είναι ευάρεστη σε αυτόν; Όταν αυτό δεν συμβαίνει όλοι οι άνθρωποι θα προτιμήσουν να αποφύγουν τον Θεό, και να φοβούνται να εμφανιστούν στην παρουσία του, και αν δεν στρέψουν εντελώς την πλάτη τους σε αυτόν, θα αρπάξουν δικαιολογίες. Εν συντομία, η αίσθηση της κρίσης του Θεού, αν δεν συνδυάζεται με την ελπίδα συγχώρεσης, προκαλεί τρόμο στους ανθρώπους, που πρέπει αναγκαστικά να γεννήσει μίσος. Δεν είναι αμφιβολία αληθές, ότι ο αμαρτωλός, που, τρομαγμένος από τις Θεϊκές απειλές, βασανίζεται μέσα του, δεν περιφρονεί τον Θεό, αλλά όμως τον αποφεύγει, και αυτή η αποφυγή του είναι καθαρή αποστασία και επανάσταση. Από εδώ έπεται, ότι οι άνθρωποι ποτέ δεν υπηρετούν τον Θεό σωστά αν δεν γνωρίζουν ότι είναι ένας ελεήμων και φιλεύσπλαχνος όν. Ο άλλος λόγος στον οποίο έχω αναφερθεί πρέπει επίσης να θυμόμαστε, ότι αν δεν είμαστε βέβαιοι ότι αυτό που προσφέρουμε στον Θεό είναι αποδεκτό σε αυτόν, θα συλληφθούμε από νωθρότητα και βλακεία που θα μας κρατήσουν από το να κάνουμε το καθήκον μας. Αν και οι άπιστοι συχνά δείχνουν μεγάλη σοβαρότητα, ακριβώς όπως βλέπουμε τους Παπικούς να ασχολούνται επιμελώς με τις δεισιδαιμονίες τους, όμως, από το ότι δεν είναι πεπεισμένοι ότι ο Θεός είναι συμφιλιωμένος μαζί τους, δεν προσφέρουν όλη την ώρα σε αυτόν καμία εκούσια υπακοή. Αν δεν κρατούνταν πίσω από έναν δουλικό φόβο, η φρικτή επανάσταση της καρδιάς τους, την οποία αυτός ο φόβος κρατά κρυμμένη και καταπιεσμένη, θα εκδηλωνόταν σύντομα εξωτερικά.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην δική σας ιστορία αναγνωρίζετε τη μακρά περίοδο θλίψης που περιγράφει ο Καλβίνος; Πώς η υπόσχεση της συγχώρεσης αλλάζει τον τρόπο που προσεγγίζετε τον Θεό όταν αισθάνεστε καταβεβλημένοι; Ποιο βήμα εμπιστοσύνης μπορείτε να κάνετε σήμερα επειδή ο Κύριος κόβει τα σχοινιά των ασεβών και προσφέρει πλήρη συγχώρεση;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἀποκόψας τὰς σειρὰς τῶν ἀσεβῶν καὶ μνησθεὶς τῆς διαθήκης σου ἐν ἡμέραις θλίψεως, ἐνίσχυσον τὸν λαόν σου νὰ ἐλπίζῃ ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ὅταν αἱ δοκιμασίαι πιέζουσιν ἡμᾶς. Ἐκ βαθέων βοῶμεν πρὸς σέ, Πάτερ, ἐμπιστευόμενοι εἰς τὴν ἄφεσιν καὶ τὴν πλουσίαν λύτρωσιν τὰς οὔσας παρὰ σοὶ μόνῳ. Διὰ τῆς κυριαρχικῆς σου χάριτος, διατήρησον τὴν Ἐκκλησίαν σου ἐν ἁγίῳ φόβῳ, ἵνα προσμένωμεν τὸν λόγον σου ἕως τῆς πρωΐας τῆς ἀπαλλαγῆς σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →