Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους
Ρωμαίους 5 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στο πέμπτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους επιστολής αναπτύσσει τις βαθιές συνέπειες της δικαίωσης δια πίστεως. Οι σκέψεις του οδηγούν τους πιστούς από την ειρήνη που εξασφαλίστηκε εν Χριστώ μέσω της ελπίδας που στηρίζει εν μέσω δοκιμασιών. Αυτό το μάθημα μας προσκαλεί να παραμείνουμε με τις γνώσεις του Καλβίνου, επιτρέποντάς τους να διαμορφώσουν την κατανόησή μας για το συμφιλιωτικό έργο του Θεού. Θα παρακολουθήσουμε πώς η δικαίωση παράγει διαρκή γαλήνη, πώς η πρόσβαση στη χάρη ενισχύει την υπομονή και πώς ακόμη και η θλίψη υπηρετεί τους λυτρωτικούς σκοπούς του Θεού. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας υπενθυμίζει ότι το ευαγγέλιο δεν μας αφήνει αβέβαιους αλλά μας αγκυροβολεί στην θεία εύνοια που διαρκεί.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στο πέμπτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους επιστολής και διάβασε ολόκληρο το απόσπασμα αργά. Άσε τα λόγια της Γραφής να εγκατασταθούν στην καρδιά σου πριν στραφείς στην ερμηνεία του Καλβίνου. Παρατήρησε την κίνηση από τη δικαίωση στην ειρήνη, από την πρόσβαση στην ελπίδα και από τη θλίψη στην αγάπη του Θεού που χύνεται από το Πνεύμα. Άφησε το κεφάλαιο να σε προετοιμάσει για το σχόλιο που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει το κεφάλαιο με αυτές τις σκέψεις.
1. Αφού λοιπόν δικαιωθήκαμε, κ.λπ. Ο Απόστολος αρχίζει να επεξηγεί με τα αποτελέσματα όσα έχει πει μέχρι τώρα για τη δικαιοσύνη της πίστεως· και γι' αυτό ολόκληρο αυτό το κεφάλαιο καταλαμβάνεται από επεκτάσεις, οι οποίες δεν είναι λιγότερο ικανές να εξηγήσουν παρά να επιβεβαιώσουν. Είχε πει προηγουμένως ότι η πίστη καταργείται αν η δικαιοσύνη ζητείται με έργα· και σε αυτή την περίπτωση αδιάκοπη ανησυχία θα ταράζει τις ταλαίπωρες ψυχές, αφού δεν μπορούν να βρουν τίποτε ουσιαστικό μέσα τους· αλλά μας διδάσκει τώρα ότι καθίστανται ήσυχες και γαλήνιες, όταν αποκτήσουμε δικαιοσύνη δια πίστεως, έχουμε ειρήνη με τον Θεό· και αυτός είναι ο ιδιαίτερος καρπός της δικαιοσύνης της πίστεως. Όταν κάποιος αγωνίζεται να ζητήσει γαλήνη συνειδήσεως με έργα, (όπως συμβαίνει με τους κοσμικούς και αμαθείς ανθρώπους,) κοπιάζει μάταια· διότι είτε η καρδιά του κοιμάται λόγω της αδιαφορίας ή της λήθης της κρίσεως του Θεού, είτε είναι γεμάτη τρέμουλο και φόβο, μέχρις ότου αναπαυθεί στον Χριστό, ο οποίος μόνος είναι η ειρήνη μας.Συνεχίζει εξετάζοντας την πρόσβαση δια του Χριστού.
2. Δι' αυτού έχουμε πρόσβαση, [153] κ.λπ. Η συμφιλίωσή μας με τον Θεό εξαρτάται μόνο από τον Χριστό· διότι αυτός μόνο είναι ο αγαπητός Υιός, και εμείς όλοι είμαστε εκ φύσεως τέκνα οργής. Αλλά αυτή η χάρη μεταδίδεται σε εμάς δια του ευαγγελίου· διότι το ευαγγέλιο είναι η διακονία της συμφιλιώσεως, με τα μέσα της οποίας εισερχόμαστε κατά κάποιον τρόπο στη βασιλεία του Θεού. Ορθώς λοιπόν ο Παύλος θέτει ενώπιον των οφθαλμών μας εν Χριστώ ένα βέβαιο ενέχυρο της εύνοιας του Θεού, ώστε να μας αποσπάσει ευκολότερα από κάθε εμπιστοσύνη στα έργα. Και καθώς μας διδάσκει με τη λέξη πρόσβαση ότι η σωτηρία αρχίζει από τον Χριστό, αποκλείει εκείνες τις προετοιμασίες με τις οποίες οι ανόητοι άνθρωποι φαντάζονται ότι μπορούν να προλάβουν το έλεος του Θεού· σαν να έλεγε, «Ο Χριστός δεν έρχεται σε εσάς ούτε σας βοηθά εξαιτίας των αξιών σας.» Στη συνέχεια αμέσως προσθέτει ότι είναι δια της συνέχειας της ιδίας χάριτος που η σωτηρία μας καθίσταται βέβαιη και ασφαλής· με αυτό υπαινίσσεται ότι η υπομονή δεν θεμελιώνεται στη δύναμη και την επιμέλειά μας αλλά στον Χριστό· αν και ταυτοχρόνως λέγοντας ότι στεκόμαστε, δείχνει ότι το ευαγγέλιο πρέπει να ριζώσει βαθιά στις καρδιές των ευσεβών, ώστε ενισχυμένοι από την αλήθειά του να στέκονται σταθεροί εναντίον όλων των μηχανευμάτων του Σατανά και της σάρκας. Και με τη λέξη στεκόμαστε εννοεί ότι η πίστη δεν είναι μεταβλητή πεποίθηση μόνο για μία ημέρα· αλλά ότι είναι αμετάβλητη και ότι βυθίζεται βαθιά στην καρδιά, ώστε να διαρκεί δια βίου.Ο Καλβίνος στη συνέχεια πραγματεύεται την καύχηση εν μέσω θλίψεων.
3. Όχι μόνο αυτό, κ.λπ. Για να μην αντιτείνει κάποιος χλευαστικά ότι οι χριστιανοί, παρά την καύχησή τους, ταράσσονται και θλίβονται παραδόξως σε αυτή τη ζωή, κατάσταση που απέχει πολύ από το να είναι ευτυχής, — αντιμετωπίζει αυτή την αντίρρηση και δηλώνει ότι όχι μόνο οι ευσεβείς δεν εμποδίζονται από αυτές τις συμφορές να είναι μακάριοι, αλλά και ότι η καύχησή τους προάγεται έτσι. Για να το αποδείξει αυτό παίρνει το επιχείρημά του από τα αποτελέσματα και υιοθετεί μια αξιοσημείωτη βαθμίδα, και τελικά συμπεραίνει ότι όλες οι θλίψεις που υπομένουμε συμβάλλουν στη σωτηρία μας και στο τελικό μας αγαθό.Στη συνέχεια δείχνει πώς η ελπίδα επιβεβαιώνεται.
5. Η ελπίδα δεν καταισχύνει, κ.λπ.· [156] δηλαδή θεωρεί τη σωτηρία ως βεβαιότατη. Εξ αυτού φαίνεται ότι ο Κύριος μας δοκιμάζει με αντιξοότητες για αυτόν τον σκοπό, — ώστε η σωτηρία μας να προάγεται σταδιακά. Εκείνα τα κακά λοιπόν δεν μπορούν να μας καταστήσουν δυστυχείς, τα οποία κατά κάποιον τρόπο προάγουν την ευτυχία μας. Και έτσι αποδεικνύεται όσα είχε πει, ότι οι ευσεβείς έχουν λόγους να καυχώνται εν μέσω των θλίψεών τους.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος περαιτέρω αναπτύσσει το έργο του Πνεύματος.
Διότι η αγάπη του Θεού κ.λπ. Δεν αναφέρω τούτο μόνον εις την τελευταίαν πρότασιν, αλλά εις ολόκληρον το προηγούμενον χωρίον. Λέγω λοιπόν, ότι διά των θλίψεων διεγειρόμεθα εις υπομονήν, και ότι η υπομονή ευρίσκει δοκιμασίαν της θείας βοηθείας, δι' ης ενθαρρυνόμεθα περισσότερον να τρέφωμεν ελπίδα· διότι, οσονδήποτε και αν πιεζώμεθα και φαινώμεθα σχεδόν καταναλισκόμενοι, δεν παύομεν όμως να αισθανώμεθα την εύνοιαν του Θεού προς ημάς, η οποία παρέχει τον πλουσιώτατον παρηγορητικόν λόγον, και πολύ αφθονώτερον ή όταν πάντα συμβαίνωσιν ευτυχώς. Διότι, καθώς η ευτυχία εκείνη, η οποία είναι τοιαύτη κατά την φαινομενικότητα, είναι δυστυχία καθ' εαυτήν, όταν ο Θεός είναι εχθρικός προς ημάς και δυσαρεστημένος μεθ' ημών· ούτω, όταν είναι ευμενής, και αυταί αι συμφοραί θέλουσιν ασφαλώς μετατραπή εις ευτυχή και χαρούμενον αποτέλεσμα. Επειδή πάντα πρέπει να υπηρετώσι το θέλημα του Δημιουργού, ο οποίος, συμφώνως προς την πατρικήν εύνοιαν αυτού προς ημάς, (καθώς ο Παύλος διακηρύττει εν τω ογδόω κεφαλαίω,) διευθύνει πάσας τας δοκιμασίας του σταυρού προς την σωτηρίαν ημών, η γνώσις αύτη της θείας αγάπης προς ημάς εμφυτεύεται εις τας καρδίας ημών υπό του Πνεύματος του Θεού· διότι τα αγαθά, τα οποία ο Θεός ητοίμασε διά τους δούλους αυτού, είναι κεκρυμμένα από των ώτων και των οφθαλμών και των νόων των ανθρώπων, και το Πνεύμα μόνον είναι εκείνο το οποίον δύναται να τα αποκαλύψη. Και η λέξις διαχυθείσα είναι πολύ εμφατική· διότι σημαίνει ότι η αποκάλυψις της θείας αγάπης προς ημάς είναι τόσον αφθονη ώστε πληροί τας καρδίας ημών· και ούτω διασπειρομένη διά παντός μέρους αυτών, ου μόνον μετριάζει την λύπην εν ταις αντιξοότησιν, αλλά και, ως γλυκεία αρτυτική ουσία, καθιστά τας θλίψεις αγαπητάς εις ημάς. [157]Ολοκληρώνει τούτο το τμήμα εξετάζων τον θάνατον του Χριστού.
8. Αλλά ο Θεός βεβαιώνει κ.λπ. Το ρήμα συνίστησι έχει ποικίλας σημασίας· εκείνη η οποία αρμόζει περισσότερον εις τούτον τον τόπον είναι η του βεβαιούν· διότι δεν ήτο σκοπός του Αποστόλου να διεγείρη την ευγνωμοσύνην ημών, αλλά να ενισχύση την εμπιστοσύνην και την πεποίθησιν των ψυχών ημών. Βεβαιώνει λοιπόν, τουτέστιν, εκθέτει την αγάπην αυτού προς ημάς ως βεβαιοτάτην και τελείαν, καθόσον ένεκα των ασεβών δεν εφείσθη του Χριστού του ιδίου Υιού αυτού. Εν τούτω πράγματι φαίνεται η αγάπη αυτού, ότι μη κινούμενος υπό αγάπης εκ μέρους ημών, εξ ιδίας αυτού αγαθής θελήσεως ηγάπησε πρώτον ημάς, καθώς ο Ιωάννης λέγει προς ημάς. (Α' Ιωάννου 3:16.) -- Ούτοι καλούνται εδώ αμαρτωλοί, (καθώς εις πολλά άλλα μέρη,) οι οποίοι είναι ολοτελώς φαύλοι και παραδεδομένοι εις την αμαρτίαν, συμφώνως προς το λεγόμενον εν Ιωάννου 9:31, «Ο Θεός δεν ακούει αμαρτωλούς», τουτέστιν άνδρας εγκαταλελειμμένους και ολοτελώς πονηρούς. Η γυνή η καλουμένη «αμαρτωλός» ήτο προσώπου αισχρού χαρακτήρος. (Λουκάς 7:37.) Και η σημασία αύτη φαίνεται σαφεστέρα εκ της αντιθέσεως η οποία ακολουθεί αμέσως, -- διότι δικαιωθέντες ήδη διά του αίματος αυτού· διότι αφού θέτει τα δύο εν αντιθέσει, το εν προς το άλλο, και καλεί δικαιωθέντας εκείνους οι οποίοι απελευθερώνονται από της ενοχής της αμαρτίας, αναγκαίως έπεται ότι εκείνοι είναι αμαρτωλοί οι οποίοι, ένεκα των πονηρών πράξεων αυτών, καταδικάζονται. [161] Το νόημα του όλου είναι, -- αφού ο Χριστός απέκτησε δικαιοσύνην διά τους αμαρτωλούς διά του θανάτου αυτού, πολύ περισσότερον θέλει προστατεύσει αυτούς, δικαιωθέντας ήδη, από της καταστροφής. Και εν τη τελευταία προτάσει εφαρμόζει εις την ιδίαν αυτού διδασκαλίαν την σύγκρισιν μεταξύ του ολιγωτέρου και του μείζονος· διότι δεν θα ήτο αρκετόν διά την σωτηρίαν να έχη προμηθευθή άπαξ υπέρ ημών, εάν ο Χριστός δεν έμελλε να καταστήση αυτήν ασφαλή και βεβαίαν μέχρι τέλους. Και τούτο είναι ό,τι ο Απόστολος νυν διατηρεί· ώστε δεν πρέπει να φοβώμεθα, μήπως ο Χριστός διακόψη το ρεύμα της εύνοιας αυτού ενώ ευρισκόμεθα εν τω μέσω της πορείας ημών· διότι, καθόσον συνήλλαξεν ημάς προς τον Πατέρα, η κατάστασις ημών είναι τοιαύτη, ώστε σκοπεί αποτελεσματικώτερον να προβάλη και καθ' ημέραν να αυξάνη την εύνοιαν αυτού προς ημάς.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η ειρήνη που περιγράφει ο Καλβίνος μεταμορφώνει την άποψή σου για τις καθημερινές αγωνίες; Με ποιους τρόπους μπορεί η ελπίδα σου να γίνει ισχυρότερη μέσα από τις δοκιμασίες που αντιμετωπίζεις τώρα; Πού αισθάνεσαι το Πνεύμα να επιβεβαιώνει την αγάπη του Θεού στη δική σου ζωή;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, ὑψοῦμέν Σε διὰ τὴν δικαίωσιν ἡμῶν διὰ πίστεως ἐν τῷ Υἱῷ Σου, δι’ Οὗ ἔχομεν εἰρήνην μετὰ Σοῦ καὶ πρόσβασιν εἰς ταύτην τὴν χάριν ἐν ᾗ ἑστήκαμεν. Διὰ τῆς κυριάρχου Σου ἐλέους, ἐνίσχυσον ἡμᾶς ἵνα καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, διότι ἐξέχεας τὴν ἀγάπην Σου εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἐποίησας τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἀκλόνητον ἐν τῷ θανάτῳ καὶ τῇ ἀναστάσει τοῦ Χριστοῦ. Διατήρησον ἡμᾶς πάντοτε ἐνθυμουμένους τὴν πιστότητα τῆς διαθήκης Σου, ὅτι ἐνῷ ἦμεν ἔτι ἁμαρτωλοί, ὁ Υἱός Σου ἡμᾶς κατήλλαξεν πρὸς Σεαυτόν, καὶ οὕτως βεβαίωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐν τῇ διαβεβαιώσει τῆς ἀμεταβλήτου Σου χάριτος. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →