Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αμώς
Ἀμώς 7-8 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Ο σχολιασμός του Ιωάννη Καλβίνου στα κεφάλαια 7 και 8 του Ἀμώς αποκαλύπτει την υπομονετική αλλά αμείλικτη δικαιοσύνη του Θεού προς έναν πεισματάρικο λαό. Μέσα από διαδοχικές οράσεις ο Καλβίνος δείχνει πώς ο Κύριος επανειλημμένα αναστέλλει την τελική κρίση παρέχοντας χώρο για μετάνοια που ο Ισραήλ τελικά αρνείται. Η έκθεσή του τονίζει τόσο το θείο έλεος όσο και την σοβαρή πραγματικότητα ότι η παρατεταμένη πείσματος εξαντλεί την ανεκτικότητα του Θεού. Καθώς εισερχόμαστε σε αυτή τη μελέτη η προσεκτική προσοχή του Καλβίνου στο κείμενο μας προσκαλεί να εξετάσουμε τις δικές μας καρδιές ενώπιον του ίδιου δίκαιου Κριτή. Ας διεγείρουν οι γνώσεις του φρέσκια ευλάβεια για τον Λόγο του Θεού και μια βαθύτερη λαχτάρα για γνήσια μετάνοια σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στα κεφάλαια 7 και 8 του Ἀμώς και άκουσε τη φωνή του Κυρίου μέσα από τις οράσεις του προφήτη. Διάβασε αργά σημειώνοντας τις ακρίδες τη φωτιά και την στάθμη που μετρούν την ενοχή του Ισραήλ. Άφησε τις προειδοποιήσεις να εγκατασταθούν στο πνεύμα σου θυμούμενος ότι κάθε λέξη δόθηκε για τη διδασκαλία μας. Ζήτα από το Πνεύμα να ανοίξει τα αυτιά σου τόσο στο έλεος όσο και στην κρίση που περιέχονται σε αυτά τα κεφάλαια.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει θέτοντας τον συνολικό σκοπό των οράσεων του κεφαλαίου.
Ο Ἀμώς δείχνει σε αυτό το κεφάλαιο ότι ο Θεός είχε ήδη συχνά αναβάλει τις τιμωρίες που όμως είχε αποφασίσει να επιφέρει στον λαό και έτσι υπενθυμίζει στους Ισραηλίτες την πονηρία τους εφόσον είχαν καταχραστεί την ανεκτικότητα του Θεού και δεν μετανόησαν μετά από μακρό χρονικό διάστημα διότι ο Θεός είχε αναστείλει τις κρίσεις του για αυτόν τον σκοπό ώστε να επιστρέψουν εκουσίως στον ορθό δρόμο όπως συνήθως δελεάζει τους ανθρώπους με την καλοσύνη του εφόσον είναι διδακτοί. Αφού λοιπόν αυτή η ανεκτικότητα του Θεού ήταν άκαρπη ο Ἀμώς ελέγχει τους Ισραηλίτες αν και είχε και άλλον σκοπό διότι οι ασεβείς άνθρωποι όπως γνωρίζουμε όταν ο Θεός τους φείδεται και δεν επιφέρει αμέσως τις τιμωρίες που τους αξίζουν γελούν και σκληρύνονται για το μέλλον ώστε να μη φοβούνται τίποτα και όταν ο Κύριος απειλεί και δεν εκτελεί αμέσως την εκδίκησή του τότε ιδιαίτερα νομίζουν ότι όλες οι απειλές είναι απλώς φαντάσματα και γι' αυτό σκληρύνουν το νου τους με ασφάλεια και νομίζουν ότι μπορούν ατιμώρητα να παίζουν με τον Θεό. Εφόσον λοιπόν αυτή η πείσματος επικρατούσε μεταξύ των Ισραηλιτών ο Προφήτης εδώ δείχνει με διάφορους τρόπους ότι μάταια καυχώνται και έτσι περιφρονούν με ασφάλεια την κρίση του Θεού διότι αν και ο Κύριος για ένα διάστημα τους είχε φειστεί όμως η τελική εκδίκηση δεν ήταν μακριά. Αυτό είναι το σύνολο του όλου αλλά τέτοια έκφραση πρέπει να εξεταστεί κατά σειρά.Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξηγεί το νόημα της πρώτης όρασης των ακρίδων.
Τώρα με τις ακρίδες εννοώ ένα μέτριο είδος τιμωρίας. Έχουμε δει αλλού (Ἰωήλ 1:4) ότι η χώρα είχε τότε σχεδόν καταναλωθεί από τις ακρίδες και τους κανθάρους και τα παρόμοια παράσιτα. Αλλά σε αυτό το μέρος ο Προφήτης μεταφορικά χαρακτηρίζει εχθρικές εισβολές που δεν είχαν αμέσως ερημώσει ολόκληρη τη χώρα αλλά σε κάποιο βαθμό την είχαν ερημώσει. Αυτό ήταν πράγματι φανερό σε όλους αλλά λίγοι το έβλεπαν ως κρίση του Θεού όπως επίσης ο Κύριος παραπονιέται ότι οι πονηροί δεν προσέχουν το χέρι του πληγώνοντος (Ἠσαΐας 10:3,4). Αν και λοιπόν οι Ισραηλίτες είδαν τη γη τους να καταναλώνεται δεν νόμιζαν ότι ο Θεός ήταν δυσαρεστημένος μαζί τους διότι οι ασεβείς άνθρωποι δεν εξετάζουν εκουσίως τον εαυτό τους ούτε υψώνουν τα μάτια τους στον ουρανό όταν ο Κύριος τους παιδεύει διότι θα γίνονταν σαν να λέγαμε ανόητοι στις συμφορές τους παρά να θέσουν ενώπιόν τους την κρίση του Θεού ώστε να οδηγηθούν σοβαρά σε μετάνοια αυτό το αποφεύγουν φυσικά σχεδόν όλοι. Γι' αυτό ο Προφήτης λέει ότι αυτό ιδιαίτερα του δείχθηκε. Η συμφορά λοιπόν ήταν γνωστή σε όλους και φανερή ενώπιον των ματιών του λαού αλλά ο Προφήτης μόνος με μια όραση κατάλαβε ότι ο Θεός με αυτόν τον τρόπο τιμωρούσε τις αμαρτίες του λαού ταυτόχρονα ο ειδικός σκοπός της όρασης ήταν να κάνει τους Ισραηλίτες να γνωρίσουν ότι το χέρι του Θεού συγκρατούνταν σαν να λέγαμε στη μέση του έργου του. Είχαν δει τους εχθρούς να έρχονται είχαν αισθανθεί πολλά κακά αλλά νόμιζαν ότι οι εχθροί υποχώρησαν είτε λόγω καλής τύχης είτε με κάποιο άλλο μέσο. Δεν θεωρούσαν ότι ο Θεός τους είχε φειστεί που ήταν το κύριο πράγμα. Γι' αυτό δείχθηκε στον προφήτη σε όραση ότι ο Θεός φείστηκε του λαού του αν και είχε αποφασίσει να καταστρέψει ολόκληρη τη γη.Ο Καλβίνος στη συνέχεια ξεδιπλώνει τη σημασία της όρασης της στάθμης.
Αυτή η όραση ανοίγει πιο καθαρά σε εμάς τι εννοούσε ο Προφήτης προηγουμένως και ποιος ήταν ο σκοπός της διδασκαλίας του η πρόθεσή του ήταν να δείξει στον λαό ότι αυτό που είχαν κερδίσει με την πείσμα τους ήταν μόνο να κάνουν τον Θεό αμείλικτο και να τον κάνουν να μην τους φείδεται πλέον όπως είχε κάνει μέχρι τώρα. Το νόημα είναι «Ο Θεός μέχρι τώρα ανέχθηκε εσάς σύμφωνα με τη δική του καλοσύνη μην υπόσχεστε στον εαυτό σας ότι θα ενεργήσει ποτέ με τον ίδιο τρόπο μαζί σας διότι η αυθάδειά σας και η παρασπονδία σας τον προκάλεσαν. Καθώς σας βλέπει να είστε υπερβολικά πεισματάρηδες πρέπει τώρα αναγκαστικά να εκτελέσει επάνω σας την τελική εκδίκηση. Δεν υπάρχει λοιπόν τώρα καμία συγχώρεση που παρέχεται για εσάς αλλά όπως είστε ανίατοι έτσι και ο Κύριος από την πλευρά του θα παραμείνει αμετάβλητος στην αυστηρότητα της κρίσης του και δεν θα στραφεί καθόλου στο έλεος».
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος στοχάζεται στο διπλό καθήκον των πιστών διδασκάλων στην εκκλησία.
Ας μάθουν λοιπόν όλοι οι διδάσκαλοι στην Εκκλησία να ντύνονται με αυτά τα δύο συναισθήματα να αγανακτούν σφοδρά όποτε βλέπουν τη λατρεία του Θεού να βεβηλώνεται να καίγονται με ζήλο για τον Θεό και να δείχνουν εκείνη την αυστηρότητα που εμφανίστηκε σε όλους τους Προφήτες όποτε η οφειλόμενη τάξη παρακμάζει και ταυτόχρονα να συμπονούν τους ταλαίπωρους ανθρώπους τους οποίους βλέπουν να ορμούν με το κεφάλι στην καταστροφή και να θρηνούν την τρέλα τους και να παρεμβαίνουν στον Θεό όσο είναι μέσα τους με τέτοιο τρόπο όμως ώστε η συμπόνια τους να μην τους κάνει οκνηρούς ή αδιάφορους ώστε να είναι επιεικείς προς τις αμαρτίες των ανθρώπων. Πράγματι η διάθεση του νου που ανέφερα πρέπει να κατέχεται ώστε να προχωρούν ως ικέτες ενώπιον του Θεού και να ικετεύουν συγγνώμη για τους ταλαίπωρους και δυστυχείς ανθρώπους αλλά όταν έρχονται στον λαό με τον νέο τους χαρακτήρα ώστε να είναι αυστηροί και άκαμπτοι ας θυμούνται από ποιον αποστέλλονται και με ποιες εντολές ας γνωρίζουν ότι είναι οι διάκονοι του Θεού ο οποίος είναι ο κριτής του κόσμου και δεν πρέπει επομένως να φείδονται του λαού αυτό λοιπόν πρέπει να προσέξουμε εμείς.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σου έχεις παρεξηγήσει την υπομονή του Θεού ως άδεια να συνεχίσεις αμετάβλητος; Πώς μπορεί η στάθμη του Λόγου του Θεού να μετράει σήμερα την ίδια σου την καρδιά; Με ποιους τρόπους μπορείς να καλλιεργήσεις τόσο ιερή αυστηρότητα προς την αμαρτία όσο και συμπονετική μεσιτεία για τους άλλους;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Παντοκράτορ, ὁ μετρῶν τὸν λαόν σου διὰ τῆς στάθμης τοῦ δικαίου σου Λόγου, δώρησαι ἡμῖν χάριν ἵνα μετανοήσωμεν ἐνῷ ἡ μακροθυμία σου ἔτι καλεῖ ἡμᾶς εἰς οἶκον, μήποτε σκληρυνθῶσιν αἱ καρδίαι ἡμῶν καὶ ἐξαντληθῇ ἡ ἀνοχή σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἔκθεσον πᾶσαν σκολιὰν θέσιν ἐν ἡμῖν, ἵνα ἐπιστρέψωμεν ἐν πιστότητι διαθήκης καὶ περιπατήσωμεν εὐθέως ἐνώπιόν σου. Διατήρει ἡμᾶς πάντοτε ἐνθυμουμένους ὅτι αἱ κρίσεις σου ἀληθεῖς εἰσι καὶ τὸ ἔλεός σου ἡ μόνη ἡμῶν ἐλπίς ἐστιν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →