Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 145-146 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα εισερχόμαστε στις πλούσιες σκέψεις του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 145 και 146. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας εισάγει στην επίμονη πρόσκληση του Δαβίδ προς αίνεση και στην αποκάλυψη του ελέους, της δύναμης και της δίκαιης διακυβέρνησης του Θεού. Μέσα από αυτά τα κεφάλαια ο Καλβίνος δείχνει πώς η σταθερότητα της θείας αγαθότητας προσκαλεί συνεχή ευγνωμοσύνη από κάθε γενιά. Τα λόγια του μας προσκαλούν να προχωρήσουμε πέρα από την παροδική αναγνώριση σε μια δια βίου πρακτική ευλογίας του ονόματος του Θεού. Καθώς ακολουθούμε την καθοδήγηση του Καλβίνου, ανακαλύπτουμε νέους λόγους να εμπιστευόμαστε τον Βασιλιά που στηρίζει τους πεσόντες και χορταίνει κάθε ζωντανό πλάσμα. Ας διαμορφώσουν οι γνώσεις του τη λατρεία μας και ας στερεώσουν την ελπίδα μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Τώρα διαβάζουμε τους Ψαλμούς 145 και 146 δυνατά, επιτρέποντας στο κείμενο να μιλήσει πριν στραφούμε στο σχόλιο του Καλβίνου. Ακούστε την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση να ευλογείτε το όνομα του Θεού για πάντα και τις συγκεκριμένες εικόνες της φροντίδας Του για όλη την κτίση. Προσέξτε πώς ο ψαλμωδός μεταβαίνει από την προσωπική απόφαση στην καθολική μαρτυρία των έργων του Θεού. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σας ως προετοιμασία για τη μελέτη που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας τον σκοπό του Δαβίδ να παρακινήσει άλλους σε αίνεση.
1. Θα σε υψώσω, Θεέ μου και βασιλιά μου. Ο Δαβίδ δεν λέει τόσο πολύ τι θα έκανε ο ίδιος, όσο παρακινεί και προτρέπει όλους τους άλλους σε αυτή τη θρησκευτική υπηρεσία της προσφοράς στον Θεό των αίνων που οφείλονται στο όνομά Του. Ο σκοπός με τον οποίο δηλώνει ότι ο Θεός είναι ευεργετικός στα τέκνα των ανθρώπων είναι να τους παρακινήσει να καλλιεργήσουν ευσεβή ευγνωμοσύνη· επιμένει στην ανάγκη επιμονής στην άσκηση· διότι αφού ο Θεός είναι σταθερός στην επέκταση ελέους, θα ήταν πολύ ακατάλληλο εμείς να λιποψυχήσουμε στις αίνες Του. Καθώς έτσι δίνει στον λαό Του νέο έδαφος για να Τον αινέσουν, έτσι τους παρακινεί σε ευγνωμοσύνη και στην άσκησή της καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Χρησιμοποιώντας τον όρο καθημερινά, δηλώνει την επιμονή στην άσκηση. Έπειτα προσθέτει ότι αν ζούσε μέσα από μια διαδοχή αιώνων δεν θα έπαυε ποτέ να ενεργεί με αυτόν τον τρόπο. Οι επαναλήψεις που χρησιμοποιούνται τείνουν πολύ σημαντικά να δώσουν έμφαση στη γλώσσα του. Καθώς είναι πιθανό ο Ψαλμός να γράφτηκε σε εποχή που το βασίλειο του Δαβίδ ήταν σε ακμάζουσα κατάσταση, η περίσταση αξίζει προσοχής, ότι καλώντας τον Θεό βασιλιά του δίνει τόσο στον εαυτό του όσο και σε άλλους επίγειους ηγεμόνες τη σωστή θέση τους και δεν επιτρέπει σε καμία επίγεια διάκριση να παρέμβει στη δόξα που οφείλεται στον Θεό.Ο Καλβίνος έπειτα δείχνει πώς το ανεξερεύνητο μέγεθος του Θεού αποτελεί την αληθινή πηγή αίνου.
Αυτό γίνεται ακόμη πιο φανερό στον στίχο που ακολουθεί, όπου, μιλώντας για το μέγεθος του Θεού ως αμέτρητο, υπαινίσσεται ότι μόνο αινούμε τον Θεό ορθά όταν είμαστε γεμάτοι και κατακλυσμένοι από μια έκστατη θαυμασμό για την απεραντοσύνη της δύναμής Του. Αυτός ο θαυμασμός θα αποτελέσει την πηγή από την οποία θα προέλθουν οι δίκαιες αίνες μας γι' Αυτόν, σύμφωνα με το μέτρο της ικανότητάς μας.Στον στίχο 7, ο Καλβίνος στρέφεται στην υπερχειλίζουσα έκφραση της αγαθότητας του Θεού.
7. Θα μιλήσουν, κ.λπ. Καθώς το ρήμα ναβάνγκ σημαίνει κυρίως να ξεχύνεται, μερικοί υποθέτουν ότι, όταν εφαρμόζεται στον λόγο, δεν σημαίνει απλώς ομιλία, αλλά υπερχειλίζουσα έκφραση, όπως νερό που ξεχύνεται από πηγή, και το ρήμα γερανένου, στο τέλος του στίχου, αντιστοιχεί σε αυτό, σημαίνοντας να φωνάζει ή να ψάλλει δυνατά. Το να εορτάζει κανείς τη μνήμη της αγαθότητας του Κυρίου είναι το ίδιο με το να ανακαλεί στη μνήμη ό,τι έχει προσωπικά βιώσει από την αγαθότητά Του. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε την αξίωση του Θεού για αίνεση σε όλες τις αρετές Του, αλλά επηρεαζόμαστε πιο αισθητά από τέτοιες αποδείξεις της πατρικής Του ελέους όπως έχουμε βιώσει οι ίδιοι. Ο Δαβίδ χρησιμοποιεί, επομένως, αυτή την ελκυστική σκέψη για να μας παρακινήσει πιο πρόθυμα και χαρούμενα να ασχοληθούμε με τις αίνες του Θεού, ή μάλλον, (σύμφωνα με τη μεταφορική λέξη που ήδη χρησιμοποιήθηκε,) να ξεσπάσουμε σε εορτασμό τους.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος συνδέει τη δικαιοσύνη των οδών του Θεού με την εμπειρία του πιστού από δοκιμασία και κρίση.
17. Ο Ιεχωβά είναι δίκαιος σε όλες τις οδούς Του. Δεν μιλά τώρα για την αγαθότητα του Θεού απλώς στην παροχή σε όλα τα πλάσματά Του της καθημερινής τους τροφής, αλλά περιλαμβάνει άλλα μέρη της πρόνοιάς Του, όπως στο να διορθώνει τους ανθρώπους για τις αμαρτίες τους, να συγκρατεί τους ασεβείς, να δοκιμάζει την υπομονή του λαού Του υπό τον σταυρό και να κυβερνά τον κόσμο με κρίσεις που συχνά είναι ανεξιχνίαστες για εμάς. Το έδαφος πάνω στο οποίο αποδίδεται εδώ αίνεση στον Θεό μπορεί να φαίνεται κοινό, όντας στο στόμα όλων· αλλά σε τίποτα δεν φαίνεται η σοφία περισσότερο από το να κρατάμε σταθερά την αλήθεια, ότι ο Θεός είναι δίκαιος σε όλες τις οδούς Του, ώστε να διατηρούμε στις καρδιές μας μια αμείωτη αίσθηση αυτής εν μέσω όλων των θλίψεων και συγχύσεων. Αν και όλοι αναγνωρίζουν τον Θεό ως δίκαιο, οι περισσότεροι άνθρωποι μόλις τους καταλάβει θλίψη τότε αμφισβητούν την αυστηρότητά Του· εκτός αν οι επιθυμίες τους ικανοποιηθούν αμέσως, είναι ανυπόμονοι, και τίποτα δεν είναι πιο κοινό από το να ακούγεται η δικαιοσύνη Του να κατηγορείται. Καθώς παντού καταχράται από τις ασεβείς κατηγορίες που ρίχνουν οι άνθρωποι επάνω της, εδώ δικαιώνεται πολύ σωστά από τέτοια αχάριστη μεταχείριση και διακηρύσσεται ως σταθερή και αδιάλειπτη, όσο δυνατά και αν την υποτιμά ο λόγος. Προστίθεται ρητά, σε όλες τις οδούς και τα έργα Του, διότι αποτυγχάνουμε να δώσουμε στον Θεό την οφειλόμενη τιμή εκτός αν αναγνωρίσουμε μια συνεπή πορεία δικαιοσύνης σε όλη την πρόοδο της ενέργειάς Του. Τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο στον καιρό της θλίψης, όταν ο Θεός φαίνεται να μας έχει εγκαταλείψει ή μας θλίβει χωρίς αιτία, από το να συγκρατήσουμε τα διεφθαρμένα αισθήματά μας από το να ξεσπάσουν κατά των κρίσεών Του· όπως μας λέγεται για τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο σε ένα αξιομνημόνευτο χωρίο της ιστορίας, ότι βλέποντας τους γιους του να δολοφονούνται από τον ασεβή και άπιστο προδότη Φωκά, και πρόκειται να οδηγηθεί ο ίδιος στον θάνατο, φώναξε — «Δίκαιος είσαι, Θεέ, και δίκαιες είναι οι κρίσεις Σου!» Καθώς αυτός ο άνθρωπος όχι κακού χαρακτήρα αντιτάχθηκε με τέτοια ασπίδα στις σκληρές δοκιμασίες που συνάντησε, πρέπει να μάθουμε να βάζουμε φρένο στα πνεύματά μας και πάντα να δίνουμε στη δικαιοσύνη του Θεού την οφειλόμενη τιμή. Ο Δαβίδ, ωστόσο, προχωρά ακόμη περισσότερο, υπαινισσόμενος ότι ο Θεός, ακόμη και όταν φαίνεται να είναι πιο αυστηρός, είναι τόσο μακριά από το να είναι σκληρός ώστε να μετριάζει τις βαρύτερες κρίσεις Του με ισότητα και επιείκεια.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην καθημερινή σας ζωή αισθάνεστε την πρόσκληση να ευλογείτε το όνομα του Θεού χωρίς παύση; Πώς επηρεάζει η έμφαση του Καλβίνου στο ανεξερεύνητο μέγεθος του Θεού τον τρόπο που προσεγγίζετε τη λατρεία; Σε ποια παρούσα δυσκολία προσκαλείστε να εμπιστευθείτε ότι ο Θεός παραμένει δίκαιος σε όλες τις οδούς Του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, οὗ ἡ βασιλεία διαμένει εἰς πάσας τὰς γενεὰς καὶ οὗ ἡ κυριότης ἐπὶ πάντα τὰ ἔργα Σου, χάρισον ἡμῖν χάριν ἵνα αἰνῶμεν τὸ ὄνομά Σου εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ μέγεθος τῆς δυνάμεώς Σου καὶ τὴν ἀφθονίαν τῆς ἀγαθότητός Σου. Διὰ τῆς κυριαρχικῆς Σου ἐλέους, στήριξον ἡμᾶς ἐν τῇ διαθηκικῇ πιστότητι ἵνα ἐπικαλώμεθά Σε ἐν ἀληθείᾳ, ἐμπιστευώμεθα τὴν συμπόνιαν Σου πρὸς πᾶν κτίσμα, καὶ ἀναπαυώμεθα ἐν ταῖς δικαίαις κρίσεσί Σου, ἀκόμη καὶ ὅταν ἡ χείρ Σου εἶναι κεκρυμμένη. Μόρφωσον τὰς καρδίας καὶ τὰ χείλη ἡμῶν ἵνα διακηρύττωμεν τὴν δόξαν Σου ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεάν, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →