Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Φιλιππησίους
Φιλ 2 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το κλασικό υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι προσφέρει πλούσια ενόραση στην προτροπή του αποστόλου Παύλου για ενότητα και ταπεινοφροσύνη στο δεύτερο κεφάλαιο της προς Φιλιππησίους. Οι στοχασμοί του στίχο προς στίχο αναδεικνύουν το παράδειγμα του Χριστού ως το υπέρτατο πρότυπο για τους πιστούς. Στο σημερινό μάθημα ακολουθούμε την προσεκτική ερμηνεία του Χένρι, επιτρέποντας στις παρατηρήσεις του να καθοδηγήσουν τον στοχασμό μας για το τι σημαίνει να έχουμε τον νου του Χριστού. Τα λόγια του μας προσκαλούν να εξετάσουμε τόσο τα προνόμια όσο και τις ευθύνες της χριστιανικής αγάπης. Καθώς ακούμε, ας ανακινήσει το Πνεύμα νέα επιθυμία να περπατήσουμε άξια του ευαγγελίου.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε ολόκληρο το δεύτερο κεφάλαιο της προς Φιλιππησίους. Προσέξτε την ομαλή ροή από την προτροπή στο παράδειγμα του Χριστού και έπειτα στην πρακτική υπακοή. Αφήστε το κείμενο να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν στραφείτε στο υπόμνημα του Χένρι. Ζητήστε από τον Κύριο να ανοίξει τα μάτια σας ώστε να δείτε πώς αυτά τα αρχαία λόγια διαμορφώνουν ακόμη σήμερα τους μαθητές.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά τοποθετώντας το κεφάλαιο μέσα στις συνεχείς προτροπές του Παύλου.
Ο απόστολος συνεχίζει σε αυτό το κεφάλαιο από εκεί που άφησε το προηγούμενο, με περαιτέρω προτροπές προς χριστιανικά καθήκοντα. Τους παροτρύνει εκτενώς σε ομοφροσύνη και ταπεινοφροσύνη, σε συμφωνία με το παράδειγμα του Κυρίου Ιησού, του μεγάλου προτύπου ταπεινότητας και αγάπης. Εδώ μπορούμε να παρατηρήσουμε,Στη συνέχεια ξεδιπλώνει τη μεγάλη ευαγγελική εντολή της ομοφρονούσας αγάπης.
Ι. Η μεγάλη ευαγγελική εντολή που μας δόθηκε· δηλαδή, να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Αυτός είναι ο νόμος της βασιλείας του Χριστού, το μάθημα του σχολείου του, η στολή της οικογένειάς του. Αυτό το παρουσιάζει (εδ. 2) με το να είμαστε ομοφρονούντες, έχοντας την ίδια αγάπη, όντας μιας καρδιάς, ενός νου. Είμαστε ομοφρονούντες όταν έχουμε την ίδια αγάπη. Οι χριστιανοί πρέπει να είναι ένα στην αγάπη, είτε μπορούν είτε όχι να είναι ένα στην αντίληψη. Αυτό είναι πάντα στη δύναμή τους και πάντα καθήκον τους, και είναι ο πιο πιθανός τρόπος να τους φέρει πιο κοντά στην κρίση. Έχοντας την ίδια αγάπη. Προσέξτε, η ίδια αγάπη που απαιτείται να δείχνουμε προς τους άλλους, είναι δεσμευμένοι και οι άλλοι να τη δείχνουν προς εμάς. Η χριστιανική αγάπη οφείλει να είναι αμοιβαία. Αγαπήστε, και θα αγαπηθείτε. Όντας μιας καρδιάς και ενός νου· χωρίς να αντιμάχονται ή να προωθούν ξεχωριστά συμφέροντα, αλλά συμφωνώντας ομόφωνα στα μεγάλα πράγματα του Θεού και διατηρώντας την ενότητα του Πνεύματος σε άλλες διαφορές. Εδώ παρατηρήστε,Ο Χένρι παρουσιάζει έπειτα τον ίδιο τον Χριστό ως το ζωντανό πρότυπο για τους πιστούς.
ΙΙ. Εδώ προτείνεται ένα ευαγγελικό πρότυπο προς μίμησή μας, και αυτό είναι το παράδειγμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: Ας είναι αυτός ο νους σε εσάς που ήταν και στον Χριστό Ιησού, εδ. 5. Προσέξτε, οι χριστιανοί πρέπει να έχουν τον νου του Χριστού. Πρέπει να φέρουμε ομοιότητα με τη ζωή του, αν θέλουμε να έχουμε το όφελος του θανάτου του. Αν δεν έχουμε το Πνεύμα του Χριστού, δεν είμαστε δικοί του, Ρωμ. 8:9. Τώρα, ποιος ήταν ο νους του Χριστού; Ήταν εξαιρετικά ταπεινός, και αυτό είναι που οφείλουμε ιδιαιτέρως να μάθουμε από αυτόν. Μάθετε από εμένα, γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, Ματθ. 11:29. Αν ήμασταν ταπεινόφρονες, θα ήμασταν ομοφρονούντες· και αν ήμασταν όπως ο Χριστός, θα ήμασταν ταπεινόφρονες. Πρέπει να περπατούμε με το ίδιο πνεύμα και στα ίδια βήματα με τον Κύριο Ιησού, ο οποίος ταπεινώθηκε σε παθήματα και θάνατο για εμάς· όχι μόνο για να ικανοποιήσει τη δικαιοσύνη του Θεού και να πληρώσει την τιμή της λύτρωσής μας, αλλά για να μας δώσει παράδειγμα, ώστε να ακολουθήσουμε τα βήματά του. Εδώ έχουμε τις δύο φύσεις και τις δύο καταστάσεις του Κυρίου μας Ιησού. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο απόστολος, έχοντας αφορμή να αναφέρει τον Κύριο Ιησού και τον νου που ήταν σε αυτόν, παίρνει την αφορμή για να επεκταθεί στο πρόσωπό του και να δώσει μια ιδιαίτερη περιγραφή του. Είναι ένα ευχάριστο θέμα, και ένας ευαγγελικός λειτουργός δεν χρειάζεται να θεωρεί ότι βρίσκεται εκτός πορείας όταν ασχολείται με αυτό· κάθε κατάλληλη αφορμή πρέπει να λαμβάνεται πρόθυμα.Ολοκληρώνει το κεντρικό τμήμα ανιχνεύοντας τις δύο καταστάσεις του Χριστού, της ταπείνωσης και της εξύψωσης.
2. Εδώ είναι οι δύο καταστάσεις του, της ταπείνωσης και της εξύψωσης. (1.) Η κατάσταση της ταπείνωσής του. Όχι μόνο πήρε πάνω του την ομοιότητα και τον τρόπο ενός ανθρώπου, αλλά τη μορφή δούλου, δηλαδή ανθρώπου ταπεινής καταστάσεως. Δεν ήταν μόνο ο δούλος του Θεού τον οποίο είχε εκλέξει, αλλά ήρθε να υπηρετήσει τους ανθρώπους και ήταν ανάμεσά τους ως ένας που υπηρετεί σε ταπεινή και δουλική κατάσταση. Κανείς δεν θα σκεφτόταν ότι ο Κύριος Ιησούς, αν επρόκειτο να γίνει άνθρωπος, θα έπρεπε να είναι πρίγκιπας και να εμφανιστεί με λαμπρότητα. Αλλά ακριβώς το αντίθετο: πήρε πάνω του τη μορφή δούλου. Ανατράφηκε ταπεινά, πιθανώς εργαζόμενος με τον υποτιθέμενο πατέρα του στην τέχνη του. Όλη η ζωή του ήταν ζωή ταπείνωσης, ταπεινότητας, πενίας και ατιμίας· δεν είχε πού να γείρει το κεφάλι του, ζούσε από ελεημοσύνες, ήταν άνθρωπος θλίψεων και γνώριμος της οδύνης, δεν εμφανιζόταν με εξωτερική πομπή ή με σημάδια διάκρισης από τους άλλους ανθρώπους. Αυτή ήταν η ταπείνωση της ζωής του. Αλλά το χαμηλότερο σκαλί της ταπείνωσής του ήταν ο θάνατός του στον σταυρό. Έγινε υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρού. Όχι μόνο υπέφερε, αλλά ήταν πραγματικά και εκούσια υπήκοος· υπάκουσε στον νόμο στον οποίο υπήχθη ως Μεσίτης και από τον οποίο ήταν υποχρεωμένος να πεθάνει. Έχω εξουσία να καταθέσω τη ζωή μου και έχω εξουσία να την λάβω πάλι· αυτή την εντολή έλαβα από τον Πατέρα μου, Ιωάν. 10:18. Και έγινε υπό τον νόμο, Γαλ. 4:4. Δίνεται έμφαση στον τρόπο του θανάτου του, ο οποίος περιείχε όλες τις δυνατές ταπεινωτικές περιστάσεις: Ακόμη και θάνατος σταυρού, ένας καταραμένος, οδυνηρός και επαίσχυντος θάνατος, θάνατος καταραμένος από τον νόμο (Καταραμένος είναι όποιος κρέμεται σε ξύλο), γεμάτος πόνο, με το σώμα καρφωμένο στα νευρικά μέρη (τα χέρια και τα πόδια) και κρεμασμένο με όλο το βάρος του στον σταυρό, και θάνατος κακούργου και δούλου, όχι ελεύθερου ανθρώπου, εκτεθειμένος ως δημόσιο θέαμα. Τέτοια ήταν η συγκατάβαση του μακαρίου Ιησού. (2.) Η εξύψωσή του: Γι' αυτό και ο Θεός τον υπερύψωσε. Η εξύψωσή του ήταν η ανταμοιβή της ταπείνωσής του. Επειδή ταπεινώθηκε, ο Θεός τον εξύψωσε· και τον υπερύψωσε υπερβολικά, τον ανέβασε σε υπερβολικό ύψος. Εξύψωσε όλο το πρόσωπό του, την ανθρώπινη φύση καθώς και τη θεία· γιατί μιλάται ως όντας εν μορφή Θεού καθώς και εν σχήματι ανθρώπου. Όσον αφορά τη θεία φύση, μπορούσε να είναι μόνο η αναγνώριση των δικαιωμάτων του ή η επίδειξη και εμφάνιση της δόξας που είχε με τον Πατέρα πριν γίνει ο κόσμος (Ιωάν. 17:5), όχι κάποια νέα απόκτηση δόξας· και έτσι λέγεται ότι και ο ίδιος ο Πατέρας υψώνεται. Αλλά η κυρίως εξύψωση ήταν της ανθρώπινης φύσης του, η οποία μόνη φαίνεται ικανή γι' αυτήν, αν και σε ένωση με τη θεία. Η εξύψωσή του εδώ συνίσταται σε τιμή και δύναμη. Σε τιμή· έτσι είχε όνομα υπεράνω παντός ονόματος, τίτλο αξιοπρέπειας υπεράνω όλων των κτισμάτων, ανθρώπων και αγγέλων. Και σε δύναμη: Κάθε γόνατο πρέπει να κάμψει ενώπιόν του. Όλη η κτίση πρέπει να είναι υποταγμένη σε αυτόν: τα εν ουρανοίς και τα επί γης και τα υποχθόνια, οι κάτοικοι του ουρανού και της γης, οι ζωντανοί και οι νεκροί. Εν τω ονόματι του Ιησού· όχι στον ήχο της λέξης, αλλά στην εξουσία του Ιησού· όλοι πρέπει να αποδίδουν επίσημη προσκύνηση. Και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, κάθε έθνος και γλώσσα να ομολογήσει δημόσια την παγκόσμια κυριαρχία του εξυψωμένου Λυτρωτή και ότι όλη η εξουσία στον ουρανό και στη γη δόθηκε σε αυτόν, Ματθ. 28:18. Προσέξτε την απέραντη έκταση της βασιλείας του Χριστού· φθάνει στον ουρανό και στη γη και σε όλα τα κτίσματα σε καθένα από αυτά, στους αγγέλους καθώς και στους ανθρώπους, και στους νεκρούς καθώς και στους ζωντανούς. Προς δόξαν του Θεού Πατρός. Προσέξτε, είναι προς δόξαν του Θεού Πατρός το να ομολογεί κανείς ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος· γιατί είναι θέλημά του όλοι οι άνθρωποι να τιμούν τον Υιό όπως τιμούν τον Πατέρα, Ιωάν. 5:23. Όποια τιμή αποδίδεται στον Χριστό επανέρχεται στην τιμή του Πατρός. Όποιος δέχεται εμένα δέχεται εκείνον που με απέστειλε, Ματθ. 10:40.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι αργότερα εφαρμόζει την ίδια ταπεινοφροσύνη στην καθημερινή χριστιανική συμπεριφορά.
Ο απόστολος τους προτρέπει σε αυτούς τους στίχους να κοσμούν την χριστιανική τους ομολογία με κατάλληλο ήθος και συμπεριφορά, σε διάφορες περιπτώσεις. 1. Με χαρούμενη υπακοή στις εντολές του Θεού (εδ. 14): 'Κάνετε τα πάντα, εκτελείτε το καθήκον σας σε κάθε κλάδο του, χωρίς γογγυσμούς. Κάντε το και μην το επικρίνετε. Προσέχετε το έργο σας και μην διαφωνείτε με αυτό.' Οι εντολές του Θεού δόθηκαν για να υπακούονται, όχι για να αμφισβητούνται. Αυτό κοσμεί πολύ την ομολογία μας και δείχνει ότι υπηρετούμε έναν καλό Δεσπότη, του οποίου η υπηρεσία είναι ελευθερία και του οποίου το έργο είναι η ίδια η ανταμοιβή του. 2. Με ειρηνικότητα και αγάπη ο ένας προς τον άλλον. 'Κάνετε τα πάντα χωρίς φιλονικίες, έριδες και αντιλογίες μεταξύ σας· επειδή το φως της αλήθειας και η ζωή της θρησκείας χάνονται συχνά στις θερμότητες και τις ομίχλες της φιλονικίας.' 3. Με άμεμπτη συναναστροφή προς όλους τους ανθρώπους (εδ. 15): 'Για να είστε άμεμπτοι και ακέραιοι, τέκνα Θεού, χωρίς επίπληξη· για να μην αδικείτε κανέναν με λόγια ή έργα και να μην δίνετε δίκαιη αφορμή σκανδάλου.' Πρέπει να προσπαθούμε όχι μόνο να είμαστε ακέραιοι, αλλά και άμεμπτοι· όχι μόνο να μην κάνουμε κακό, αλλά να μην ερχόμαστε υπό την εύλογη υποψία του. Άμεμπτοι και ειλικρινείς· έτσι το διαβάζουν μερικοί. Άμεμπτοι ενώπιον των ανθρώπων, ειλικρινείς ενώπιον του Θεού. Τα τέκνα του Θεού. Αρμόζει σε εκείνους που βρίσκονται σε τέτοια σχέση και ευνοούνται με τέτοιο προνόμιο να είναι άμεμπτοι και ακέραιοι. Τα τέκνα του Θεού πρέπει να διαφέρουν από τους υιούς των ανθρώπων. Χωρίς επίπληξη. Ο Μώμος ήταν θεός επικριτικός μεταξύ των Ελλήνων, αναφερόμενος από τον Ησίοδο και τον Λουκιανό, ο οποίος δεν έκανε τίποτα ο ίδιος και έβρισκε σφάλματα σε όλους και σε όλα. Από αυτόν όλοι οι επικριτές άλλων ανθρώπων και οι αυστηροί κριτές των έργων τους ονομάζονταν Μώμοι. Η έννοια της έκφρασης είναι: 'Περπατήστε τόσο προσεκτικά ώστε ο ίδιος ο Μώμος να μην έχει αφορμή να σας κατηγορήσει, ώστε ο αυστηρότερος κριτής να μην βρει σφάλμα σε εσάς.' Πρέπει να στοχεύουμε και να προσπαθούμε όχι μόνο να φθάσουμε στον ουρανό, αλλά να φθάσουμε εκεί χωρίς κηλίδα· και, όπως ο Δημήτριος, να έχουμε καλή μαρτυρία από όλους τους ανθρώπους και από την αλήθεια, 3 Ιωάν. 12. Εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης· δηλαδή, μεταξύ των εθνικών και εκείνων που είναι έξω. Προσέξτε, όπου δεν υπάρχει αληθινή θρησκεία, λίγα πρέπει να αναμένονται εκτός από σκολιότητα και διαστροφή· και όσο πιο σκολιοί και διεστραμμένοι είναι οι άλλοι μεταξύ των οποίων ζούμε και όσο πιο πρόθυμοι να επικρίνουν, τόσο πιο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε να διατηρούμε τους εαυτούς μας άμεμπτους και ακέραιους. Ο Αβραάμ και ο Λωτ δεν πρέπει να φιλονικούν, επειδή ο Χαναναίος και ο Φερεζαίος κατοικούσαν στη γη, Γεν. 13:7. Μεταξύ των οποίων λάμπετε ως φώτα στον κόσμο. Ο Χριστός είναι το φως του κόσμου και οι καλοί χριστιανοί είναι φώτα στον κόσμο. Όταν ο Θεός αναδεικνύει έναν καλό άνθρωπο σε οποιονδήποτε τόπο, στήνει ένα φως σε εκείνον τον τόπο. Ή μπορεί να διαβαστεί προστακτικά: Μεταξύ των οποίων λάμπετε εσείς ως φώτα· συγκρίνετε Ματθ. 5:16, Ας λάμψει έτσι το φως σας ενώπιον των ανθρώπων. Οι χριστιανοί πρέπει να προσπαθούν όχι μόνο να εγκρίνονται από τον Θεό, αλλά να συστήνονται και στους άλλους, ώστε και αυτοί να δοξάζουν τον Θεό. Πρέπει να λάμπουν καθώς και να είναι ειλικρινείς. Κρατώντας τον λόγον της ζωής, εδ. 16. Το ευαγγέλιο ονομάζεται λόγος της ζωής επειδή αποκαλύπτει και προτείνει σε εμάς αιώνια ζωή δια του Ιησού Χριστού. Η ζωή και η αφθαρσία φέρθηκαν στο φως δια του ευαγγελίου, 2 Τιμ. 1:10. Είναι καθήκον μας όχι μόνο να κρατούμε στερεά, αλλά και να προβάλλουμε τον λόγον της ζωής· όχι μόνο να τον κρατούμε στερεά για δικό μας όφελος, αλλά να τον προβάλλουμε για το όφελος των άλλων, να τον προβάλλουμε όπως ο λυχνοστάτης προβάλλει το λυχνάρι, που το κάνει να φαίνεται με πλεονέκτημα γύρω του, ή όπως τα φωτεινά σώματα των ουρανών, που χύνουν την επιρροή τους μακριά και πλατιά. Αυτό, λέει ο Παύλος σε αυτούς, θα ήταν η χαρά του: 'Για να χαρώ στην ημέρα του Χριστού· όχι μόνο να χαρώ στη σταθερότητά σας, αλλά και στη χρησιμότητά σας.' Θα ήθελε να θεωρήσουν ότι οι κόποι του δαπανήθηκαν καλά και ότι δεν έτρεξε μάταια ούτε κοπίασε μάταια. Προσέξτε, (1.) Το έργο της διακονίας απαιτεί την έκταση όλου του ανθρώπου: όλα όσα είναι μέσα μας είναι λίγα για να απασχοληθούν σε αυτό· όπως στο τρέξιμο και στην κοπίαση. Το τρέξιμο δηλώνει σφοδρότητα και δύναμη και συνεχή πρόοδο· η κοπίαση δηλώνει σταθερότητα και στενή εφαρμογή. (2.) Είναι μεγάλη χαρά για τους διακόνους όταν αντιλαμβάνονται ότι δεν έτρεξαν μάταια ούτε κοπίασαν μάταια· και θα είναι η χαρά τους στην ημέρα του Χριστού, όταν οι προσήλυτοί τους θα είναι το στεφάνι τους. Ποια είναι η ελπίδα μας, ή η χαρά μας, ή το στεφάνι της καυχήσεώς μας; Δεν είστε εσείς ενώπιον του Κυρίου μας Ιησού Χριστού κατά την παρουσία του; Διότι εσείς είστε η δόξα και η χαρά μας, 1 Θεσ. 2:19, 20. Ο απόστολος όχι μόνο έτρεξε και κοπίασε για αυτούς με ικανοποίηση, αλλά δείχνει ότι ήταν έτοιμος να υποφέρει για το καλό τους (εδ. 17): Ναι, και αν προσφερθώ επί της θυσίας και της υπηρεσίας της πίστεώς σας, χαίρομαι και συγχαίρω μαζί σας όλους. Θα μπορούσε να θεωρεί τον εαυτό του ευτυχή αν μπορούσε να προάγει την τιμή του Χριστού, την οικοδομή της εκκλησίας και την ευημερία των ψυχών των ανθρώπων· ακόμη και αν αυτό γινόταν όχι μόνο διακινδυνεύοντας, αλλά καταθέτοντας τη ζωή του: θα μπορούσε πρόθυμα να είναι θυσία στους βωμούς τους, για να υπηρετήσει την πίστη των εκλεκτών του Θεού. Μπορούσε ο Παύλος να θεωρεί άξιο να χύσει το αίμα του για την υπηρεσία της εκκλησίας, και εμείς να θεωρούμε πολύ να καταβάλουμε λίγο κόπο; Δεν αξίζει τον κόπο μας αυτό που εκείνος θεωρούσε άξιο της ζωής του; Αν προσφερθώ, ή χυθώ ως οίνος των σπονδών, σπένδομαι. 2 Τιμ. 4:6, Είμαι τώρα έτοιμος να προσφερθώ. Θα μπορούσε να χαίρεται να σφραγίσει τη διδασκαλία του με το αίμα του (εδ. 18): Για την ίδια αιτία και εσείς χαίρετε και συγχαίρετε μαζί μου. Είναι θέλημα του Θεού οι καλοί χριστιανοί να είναι πολύ στη χαρά· και εκείνοι που είναι ευτυχείς με καλούς διακόνους έχουν πολλή αιτία να χαίρονται και να συγχαίρουν μαζί τους. Αν ο διάκονος αγαπά τον λαό και είναι πρόθυμος να δαπανηθεί και να δαπανήσει για την ευημερία τους, ο λαός έχει αιτία να αγαπά τον διάκονο και να χαίρεται και να συγχαίρει μαζί του.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή μου χρειάζεται περισσότερο τώρα ο νους του Χριστού; Πώς θα μπορούσα να θεωρώ τους άλλους ανώτερους από τον εαυτό μου αυτή την εβδομάδα; Ποιο βήμα ταπεινής υπηρεσίας με προτρέπει το Πνεύμα να κάνω;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ελεήμων Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τον νου του Χριστού που αποκαλύφθηκε στον λόγο σου. Μόρφωσε σε εμάς την ίδια ταπεινοφροσύνη που οδήγησε τον Ιησού στον σταυρό. Δίδαξέ μας να θεωρούμε τους άλλους πιο σημαντικούς από τον εαυτό μας και να υπηρετούμε χωρίς παράπονο. Ας λάμψουν οι ζωές μας ως φώτα επειδή κρατούμε στερεά τον λόγον της ζωής. Ενίσχυσε κάθε προσπάθεια να κατεργαζόμαστε τη σωτηρία μας με φόβο και τρόμο, γιατί εσύ εργάζεσαι μέσα μας. Φύλαξέ μας από την υπερηφάνεια και χάρισέ μας τη χαρά να βλέπουμε τους άλλους να ανθίζουν στην αγάπη σου. Ζητούμε αυτό για τη δόξα του εξυψωμένου Υιού σου, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →