Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 63-64 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στη σοφία του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ερμηνεύει τους Ψαλμούς 63 και 64. Η προσεκτική προσοχή του Καλβίνου στις δοκιμασίες της ερήμου του Δαβίδ και η βέβαιη εμπιστοσύνη του στον Θεό προσφέρει σταθερό φως για τις δικές μας περιόδους πίεσης και προσευχής. Οι παρατηρήσεις του στίχο προς στίχο μας βοηθούν να δούμε πώς ο ψαλμωδός προσκολλάται στο θείο έλεος όταν κάθε επίγεια υποστήριξη αποτυγχάνει. Μέσα από τα μάτια του Καλβίνου παρακολουθούμε τον Δαβίδ να μεταβαίνει από τη δίψα στην ικανοποίηση, από τον κίνδυνο στην αίνεση και από τον φόβο στην εδραιωμένη ελπίδα. Ας ενισχύσουν αυτές οι αρχαίες γνώσεις τη δική μας κοινωνία με τον ζωντανό Θεό σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσεις τον Λόγο του Θεού στους Ψαλμούς 63 και 64. Διάβασε τα δύο κεφάλαια αργά, παρατηρώντας τη λαχτάρα του Δαβίδ για τον Θεό στην έρημο και την κραυγή του για προστασία από κρυφούς εχθρούς. Άφησε τη γλώσσα της δίψας, του καταφυγίου και της βέβαιης αίνεσης να εισχωρήσει. Μετά την ανάγνωση, σταμάτα για να ονομάσεις μία φράση που τραβά περισσότερο την προσοχή σου πριν προχωρήσεις στο σχόλιο του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει εξετάζοντας την εμπειρία του Δαβίδ στην έρημο του Ιούδα.
1. Ω Θεέ! συ είσαι ο Θεός μου. Η έρημος του Ιούδα, που αναφέρεται στον τίτλο, δεν μπορεί να είναι άλλη από εκείνη της Ζιφ, όπου ο Δαβίδ περιπλανήθηκε τόσο καιρό σε κατάσταση απόκρυψης. Μπορούμε να βασιστούμε στην αλήθεια της μαρτυρίας που μας δίνει για την άσκησή του υπό τις δοκιμασίες του· και είναι φανερό ότι ποτέ δεν επέτρεψε στον εαυτό του να νικηθεί τόσο από αυτές, ώστε να παύσει να υψώνει τις προσευχές του στον ουρανό, και ακόμη να αναπαύεται, με σταθερή και αδιάλειπτη πίστη, στις θείες υποσχέσεις. Καθώς είμαστε επιρρεπείς, όταν δεχόμαστε επίθεση από τις πιο ελαφρές δοκιμασίες, να χάνουμε την παρηγοριά οποιασδήποτε γνώσης του Θεού που μπορεί να κατείχαμε προηγουμένως, είναι απαραίτητο να το προσέξουμε αυτό, και να μάθουμε, από το παράδειγμά του, να αγωνιζόμαστε για να διατηρήσουμε την εμπιστοσύνη μας κάτω από τις χειρότερες δυσκολίες που μπορεί να μας βρουν. Κάνει περισσότερο από το να προσεύχεται απλώς· θέτει τον Κύριο ενώπιόν του ως Θεό του, ώστε να ρίξει όλες τις φροντίδες του αδίστακτα επάνω του, εγκαταλελειμμένος από τον άνθρωπο, και φτωχός εξόριστος στην έρημη και ουρλιαχτή έρημο. Η πίστη του, που φαίνεται σε αυτή την πεποίθηση της εύνοιας και της βοήθειας του Θεού, είχε ως αποτέλεσμα να τον διεγείρει σε συνεχή και έντονη προσευχή για τη χάρη που περίμενε. Λέγοντας ότι η ψυχή του διψούσε, και η σάρκα του ποθούσε, αναφέρεται στην ένδεια και τη φτώχεια που υπέφερε στην έρημο, και υπονοεί ότι, αν και στερήθηκε τα συνήθη μέσα συντήρησης, κοίταζε τον Θεό ως την τροφή και το ποτό του, κατευθύνοντας όλες τις επιθυμίες του προς αυτόν. Όταν παρουσιάζει την ψυχή του ως διψασμένη, και την σάρκα του ως πεινασμένη, δεν πρέπει να αναζητούμε κάποιο λεπτό ή περίπλοκο σχέδιο στη διάκριση. Εννοεί απλώς ότι επιθυμούσε τον Θεό, τόσο με την ψυχή όσο και με το σώμα. Διότι αν και το σώμα, αυστηρά μιλώντας, δεν επηρεάζεται από μόνο του από επιθυμία, γνωρίζουμε ότι τα συναισθήματα της ψυχής το επηρεάζουν οικεία και εκτεταμένα.Στη συνέχεια αναλογίζεται τη θέα του Θεού στο αγιαστήριο παρά τις συνθήκες του.
2. Έτσι στο αγιαστήριο, κ.λπ. Είναι φανερό, όπως ήδη υπαινίχθηκε, ότι ο Θεός ήταν πάντα στις σκέψεις του, αν και περιπλανιόταν στην έρημο υπό τέτοιες συνθήκες ένδειας. Το μόριο έτσι είναι εμφατικό. Ακόμη και όταν βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση, σε μια άγρια και τρομερή ερημιά, όπου οι ίδιες οι φρικαλεότητες του τόπου ήταν αρκετές για να διαταράξουν τους στοχασμούς του, ασκούνταν στο να θεάται τη δύναμη και τη δόξα του Θεού, ακριβώς σαν να βρισκόταν στο αγιαστήριο. Παλαιότερα, όταν ήταν στη δύναμή του να περιμένει στη σκηνή, απείχε πολύ από το να παραμελεί εκείνο το μέρος της θεσπισμένης λατρείας του Θεού. Γνώριζε καλά ότι χρειαζόταν τέτοιες βοήθειες για την ευλάβεια. Αλλά τώρα, όταν αποκλείστηκε, κατά την πρόνοια του Θεού, από οποιοδήποτε τέτοιο προνόμιο, δείχνει, με την ευχαρίστηση που έπαιρνε από πνευματικές θεάσεις του Θεού, ότι ο νους του δεν ήταν απορροφημένος από τα σύμβολα, ή την απλή εξωτερική τελετουργία της θρησκείας. Δίνει μαρτυρία για το πόσο είχε ωφεληθεί από τις ευλαβικές ασκήσεις που επιτάσσονταν υπό εκείνη την οικονομία. Είναι αξιοσημείωτο για αμαθείς και δεισιδαίμονες ανθρώπους, ότι φαίνονται γεμάτοι ζήλο και θέρμη όσο έρχονται σε επαφή με τις τελετές της θρησκείας, ενώ η σοβαρότητά τους εξατμίζεται αμέσως μόλις αυτές αποσυρθούν. Ο Δαβίδ, αντίθετα, όταν αυτές αφαιρέθηκαν, συνέχισε να τις διατηρεί στη μνήμη του, και να ανυψώνεται, μέσω της βοήθειάς τους, σε έντονες επιθυμίες προς τον Θεό. Μπορούμε να μάθουμε από αυτό, όταν στερούμαστε σε οποιαδήποτε στιγμή τα εξωτερικά μέσα της χάριτος, να κατευθύνουμε το μάτι της πίστης μας στον Θεό στις χειρότερες συνθήκες, και να μην τον ξεχνούμε όποτε τα σύμβολα των ιερών πραγμάτων αφαιρούνται από την όρασή μας. Η μεγάλη αλήθεια, για παράδειγμα, της πνευματικής μας αναγέννησης, αν και μόνο μία φορά μας παρουσιάστηκε στο βάπτισμα, πρέπει να παραμείνει σταθερή στον νου μας καθ' όλη τη ζωή μας, [427] (Τίτου 3:5· Εφεσίους 5:26.) Η μυστική ένωση που υφίσταται μεταξύ του Χριστού και των μελών του πρέπει να είναι θέμα στοχασμού, όχι μόνο όταν καθόμαστε στο τραπέζι του Κυρίου, αλλά σε όλες τις άλλες στιγμές. Ή ας υποθέσουμε ότι η Θεία Ευχαριστία, και άλλα μέσα προαγωγής της πνευματικής μας ευημερίας, αφαιρέθηκαν από εμάς με άσκηση τυραννικής εξουσίας, δεν έπεται ότι οι νόες μας πρέπει ποτέ να παύσουν να απασχολούνται με τη θεώρηση του Θεού. Η έκφραση, Έτσι σε είδα να βλέπω, κ.λπ., δείχνει την προθυμία με την οποία ήταν προσηλωμένος στο αντικείμενο, κατευθύνοντας όλη τη μελέτη του σε αυτό, ώστε να δει τη δύναμη και τη δόξα του Θεού, των οποίων υπήρχε αντανάκλαση στο αγιαστήριο.Στον στίχο 5, ο Καλβίνος γράφει:
5. Η ψυχή μου θα χορταστεί σαν με μυελό, κ.λπ. Σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν στον προηγούμενο στίχο, ο Δαβίδ εκφράζει την εξασφαλισμένη πεποίθησή του ότι θα λάβει πλούσιο και άφθονο μέτρο κάθε ευλογίας που θα μπορούσε να καλέσει σε ευχαριστία και αίνεση. Την περίοδο σύνθεσης αυτού του ψαλμού, μπορεί να βρισκόταν ήδη στην απόλαυση άνεσης και αφθονίας· αλλά υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι καλλιεργούσε την πεποίθηση που αναφέρεται, ακόμη και όταν περιπλανιόταν στην έρημο σε κατάσταση φτώχειας και ένδειας. Αν θέλαμε να δείξουμε ισχυρή πίστη, πρέπει να προλαβαίνουμε τη θεία εύνοια πριν εκδηλωθεί πραγματικά, και όταν δεν υπάρχει παρούσα εμφάνιση της επερχόμενης. Από το παράδειγμα που τίθεται ενώπιόν μας εδώ, πρέπει να μάθουμε να είμαστε σε επιφυλακή ενάντια στην απελπισία, σε συνθήκες όπου μπορεί να δούμε τους ασεβείς να κυλιούνται και να απολαμβάνουν την αφθονία των πραγμάτων αυτού του κόσμου, ενώ εμείς οι ίδιοι αφήνουμε να μαραζώνουμε υπό την έλλειψή τους. Ο Δαβίδ, στην παρούσα πίεση στην οποία εκτίθετο, μπορεί να είχε υποκύψει στην απελπισία, αλλά γνώριζε ότι ο Θεός ήταν ικανός να γεμίσει την πεινασμένη ψυχή, και ότι δεν θα στερούνταν τίποτα όσο κατείχε ενδιαφέρον στην εύνοιά του. Είναι θέλημα του Θεού να δοκιμάζει την υπομονή μας σε αυτή τη ζωή, με θλίψεις διαφόρων ειδών. Ας υπομείνουμε τις αδικίες που μπορεί να μας γίνουν με πραότητα, μέχρι να έρθει ο καιρός που όλες οι επιθυμίες μας θα ικανοποιηθούν άφθονα. Μπορεί να είναι σωστό να παρατηρήσουμε, ότι ο Δαβίδ, όταν μιλά σε μεταφορική γλώσσα για το να γεμίζει με μυελό και πάχος, δεν σκέφτεται εκείνη την ακραία και υπερβολική απόλαυση στην οποία παραδίδονται οι ασεβείς άνθρωποι, και με την οποία κτηνώνουν τους νόες τους. Προσβλέπει σε εκείνο το μέτριο μέτρο απόλαυσης που θα τον ζωογονούσε μόνο σε περισσότερη προθυμία στις αινέσεις του Θεού.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Στοχαζόμενος την έκβαση για τους εχθρούς του Δαβίδ, ο Καλβίνος σημειώνει:
9. Και αυτοί, ενώ ζητούν, κ.λπ. Εδώ βρίσκουμε τον Δαβίδ να ανυψώνεται σε πιο εξασφαλισμένη εμπιστοσύνη, και να θριαμβεύει σαν να είχε ήδη λάβει τη νίκη. Και υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύουμε, ότι αν και είχε διαφύγει τις δυσκολίες του, και βρισκόταν σε συνθήκες ειρήνης και ευημερίας όταν έγραψε αυτό τον ψαλμό, όμως εκφράζει μόνο αυτό που πραγματικά ένιωθε στην κρίσιμη περίοδο όταν η ζωή του ήταν σε τόσο άμεσο κίνδυνο. Δηλώνει την πεποίθησή του ότι οι εχθροί που ζητούσαν με ζήλο τη ζωή του θα αποκοπούν· ότι ο Θεός θα τους ρίξει με το κεφάλι στην καταστροφή· και ότι τα ίδια τα σώματά τους θα αφεθούν χωρίς ταφή. Το να είναι μερίδα των αλεπούδων, [437], είναι το ίδιο πράγμα με το να αφεθούν να σχιστούν και να καταβρωθούν από τα θηρία του αγρού. Συχνά καταγγέλλεται ως μία κρίση που θα βρει τους ασεβείς, ότι θα χαθούν από το ξίφος, και θα γίνουν λεία λύκων και σκύλων, χωρίς προνόμιο ταφής. Αυτή είναι μια μοίρα που οι καλύτεροι άνθρωποι έχουν συναντήσει στον κόσμο, -- διότι οι καλοί καθώς και οι κακοί εκτίθενται στο πλήγμα του προσωρινού κακού· -- αλλά υπάρχει αυτή η διάκριση, ότι ο Θεός φυλάει τη σκορπισμένη σκόνη των δικών του παιδιών, τη συγκεντρώνει πάλι, και δεν θα επιτρέψει τίποτα από αυτά να χαθεί, ενώ, όταν οι ασεβείς σκοτώνονται, και τα οστά τους απλώνονται στο χωράφι, αυτό είναι μόνο προπαρασκευαστικό για την αιώνια καταστροφή τους.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στις παρούσες συνθήκες σου χρειάζεσαι περισσότερο να αντηχήσεις τη δίψα του Δαβίδ για τον Θεό μόνο; Πώς η έμφαση του Καλβίνου στην ανάμνηση της βοήθειας του Θεού στις νυχτερινές φυλακές σε ενθαρρύνει να ασκείς ευγνωμοσύνη ακόμη και πριν έρθει η απελευθέρωση; Πώς θα έμοιαζε για σένα να αναπαύεσαι υπό τη σκιά των πτερύγων του Θεού σήμερα ενώ ακόμη αντιμετωπίζεις αντίθεση;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ μόνος χορτάζων τὴν διψῶσαν ψυχήν, ποίησον ἡμᾶς ζητεῖν Σε πρωΐ καὶ εὑρίσκειν τὴν μερίδα ἡμῶν ἐν τῇ ἀγάπῃ Σου τῇ ἀμεταβλήτῳ, ἥτις ἐστὶν κρείσσων ζωῆς. Κρύψον ἡμᾶς ἐν τῇ σκιᾷ τῶν πτερύγων Σου ἐν μέσῳ παντὸς ἐχθροῦ καὶ φόβου, στηρίζων ἡμᾶς διὰ τῆς δεξιᾶς Σου χειρὸς κατὰ τὴν πίστιν τῆς διαθήκης Σου. Διὰ τῆς κυριαρχικῆς Σου χάριτος, συνένωσον τὰς καρδίας ἡμῶν πρὸς Σε, ἵνα τὰ στόματα ἡμῶν ὑπερχειλίζωσι δι' αἰνέσεως καὶ αἱ ζωαὶ ἡμῶν διακηρύττωσι τὴν δόξαν Σου.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →