Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Κορινθίους
Α' Κορ 9 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο ένατο κεφάλαιο της Πρώτης προς Κορινθίους προσφέρει ένα πλούσιο πορτρέτο της αυτοθυσιαστικής αγάπης του αποστόλου Παύλου για το ευαγγέλιο. Ο Χένρι οδηγεί τους αναγνώστες στην υπεράσπιση του Παύλου για την αποστολική του ιδιότητα, στην εσκεμμένη επιλογή του να παραιτηθεί από το δικαιωματικό του στήριγμα και στην πειθαρχημένη επιδίωξη ενός αιώνιου βραβείου. Σε αυτούς τους στοχασμούς ανακαλύπτουμε πώς η ελευθερία του ευαγγελίου εκφράζεται όχι με την απαίτηση δικαιωμάτων αλλά με χαρούμενη παράδοση για χάρη των άλλων. Η ποιμαντική διορατικότητα του Χένρι μας βοηθά να δούμε ότι η αληθινή διακονία πηγάζει από καρδιά αιχμαλωτισμένη από τη δόξα του Χριστού και τη σωτηρία των ψυχών. Καθώς ανοίγουμε αυτή τη μελέτη, το ίδιο Πνεύμα που ενδυνάμωσε τον Παύλο ας διεγείρει και τη δική μας προθυμία να τρέχουμε με υπομονή.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στην Πρώτη προς Κορινθίους κεφάλαιο εννέα και διάβασε ολόκληρο το κεφάλαιο αργά. Άκουσε τις τολμηρές ερωτήσεις του Παύλου για τα δικαιώματά του, την τρυφερή εξήγησή του γιατί παραιτήθηκε από αυτά και την εμπνευσμένη πρόσκλησή του να τρέξουμε τον χριστιανικό αγώνα με πειθαρχημένη εστίαση. Παρατήρησε πώς κάθε πράξη αυτοθυσίας στηρίζεται στην αγάπη για το ευαγγέλιο και στην ελπίδα ενός άφθαρτου στεφάνου. Άφησε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σου πριν στραφούμε στην έκθεση του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις κατά της αποστολικής ιδιότητας του Παύλου.
Μακάριος Παύλος, στο έργο της διακονίας του, όχι μόνο συνάντησε αντίθεση από τους έξω αλλά και αποθάρρυνση από τους μέσα. Βρισκόταν υπό μομφή· ψευδάδελφοι αμφισβήτησαν την αποστολική του ιδιότητα και εργάστηκαν επιμελώς για να μειώσουν τον χαρακτήρα του και να βυθίσουν τη φήμη του· ιδιαίτερα εδώ στην Κόρινθο, τόπο στον οποίο είχε συμβάλει ουσιωδώς στο να κάνει πολύ καλό και από τον οποίο είχε δικαιωθεί· και όμως υπήρχαν μεταξύ τους εκείνοι που του προκάλεσαν μεγάλη ανησυχία σε αυτά τα ζητήματα. Σημείωσε, δεν είναι παράξενο ούτε νέο πράγμα για έναν διάκονο να συναντά πολύ άσχημες ανταποδόσεις για μεγάλη καλή θέληση προς έναν λαό και επιμελείς και επιτυχείς υπηρεσίες μεταξύ τους. Μερικοί μεταξύ των Κορινθίων αμφισβήτησαν, αν δεν αρνήθηκαν, τον αποστολικό του χαρακτήρα. Στις ενστάσεις τους απαντά εδώ, και με τρόπο ώστε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως αξιοσημείωτο παράδειγμα εκείνης της αυτοθυσίας, για το καλό των άλλων, την οποία είχε συστήσει στο προηγούμενο κεφάλαιο. Και, 1. Διακηρύττει την αποστολική του αποστολή και χαρακτήρα: Δεν είμαι απόστολος; Δεν είδα Ιησού Χριστό τον Κύριό μας; Το να είναι μάρτυρας της αναστάσεώς Του ήταν ένα μεγάλο μέρος της αποστολικής αποστολής. «Τώρα», λέει ο Παύλος, «δεν είδα τον Κύριο, αν και όχι αμέσως μετά την ανάστασή Του, όμως μετά την ανάληψή Του;» Βλέπε κεφ. δ΄. 8. «Δεν είμαι ελεύθερος; Δεν έχω την ίδια αποστολή, και φροντίδα, και εξουσίες, με τους άλλους αποστόλους; Τι σεβασμό, ή τιμή, ή συντήρηση, μπορούν εκείνοι να απαιτήσουν, την οποία δεν είμαι ελεύθερος να απαιτήσω και εγώ όπως και αυτοί;» Δεν ήταν επειδή δεν είχε δικαίωμα να ζει από το ευαγγέλιο που συντηρούσε τον εαυτό του με τα χέρια του, αλλά για άλλους λόγους. 2. Προσφέρει την επιτυχία της διακονίας του μεταξύ τους και το καλό που έκανε σε αυτούς, ως απόδειξη της αποστολικής του ιδιότητας: «Δεν είστε εσείς το έργο μου εν Κυρίω; Μέσα από την ευλογία του Χριστού στους κόπους μου, δεν ανέστησα εκκλησία μεταξύ σας; Η σφραγίδα της αποστολικής μου ιδιότητας είστε εσείς εν Κυρίω. Η μεταστροφή σας μέσω εμού είναι επιβεβαίωση από τον Θεό της αποστολής μου.» Σημείωσε, οι διάκονοι του Χριστού δεν πρέπει να θεωρούν παράξενο να τους ζητείται απόδειξη της διακονίας τους από μερικούς που είχαν πειραματική μαρτυρία της δύναμής της και της παρουσίας του Θεού με αυτήν. 3. Ελέγχει δικαίως τους Κορινθίους για την ασέβειά τους: «Ασφαλώς, αν δεν είμαι απόστολος για τους άλλους, είμαι για εσάς, εδ. 2. Εργάστηκα τόσο πολύ, και με τόση επιτυχία, μεταξύ σας, ώστε εσείς, πάνω από όλους τους άλλους, πρέπει να αναγνωρίσετε και να τιμήσετε τον χαρακτήρα μου, και να μην τον αμφισβητείτε.» Σημείωσε, δεν είναι νέο πράγμα για πιστούς διακόνους να συναντούν τη χειρότερη μεταχείριση όπου θα περίμεναν την καλύτερη. Αυτή η εκκλησία στην Κόρινθο είχε τόσο λόγο να πιστέψει, και τόσο λίγο λόγο να αμφισβητήσει, την αποστολική του αποστολή, όσο οποιαδήποτε· είχαν τόσο λόγο, ίσως περισσότερο από κάθε εκκλησία, να του αποδώσουν σεβασμό. Είχε συμβάλει ουσιωδώς στο να τους φέρει στη γνώση και την πίστη του Χριστού· εργάστηκε πολύ μεταξύ τους, σχεδόν δύο χρόνια, και εργάστηκε με καλό σκοπό, καθώς ο Θεός είχε πολύ λαό μεταξύ τους. Βλέπε Πράξεις ιη΄. 10, 11. Ήταν επιβαρυμένη αχαριστία για αυτόν τον λαό να αμφισβητήσει την εξουσία του.Ο Χένρι στη συνέχεια ξεδιπλώνει τα βιβλικά και φυσικά επιχειρήματα που υποστηρίζουν το δικαίωμα ενός διακόνου σε στήριξη.
ΙΙ. Προχωρεί, με αρκετά επιχειρήματα, να αποδείξει την αξίωσή του. 1. Από την κοινή πρακτική και προσδοκίες της ανθρωπότητας. Εκείνοι που αφοσιώνονται και παραδίδονται σε οποιονδήποτε τρόπο εργασίας στον κόσμο περιμένουν να ζήσουν από αυτήν. Οι στρατιώτες περιμένουν να πληρωθούν για την υπηρεσία τους. Οι γεωργοί και οι βοσκοί περιμένουν να βγάλουν τα προς το ζην από τους κόπους τους. Αν φυτεύουν αμπέλια και τα περιποιούνται και τα καλλιεργούν, είναι με προσδοκία καρπού· αν τρέφουν κοπάδι, είναι με προσδοκία να τραφούν και να ντυθούν από αυτό! Ποιος πηγαίνει σε πόλεμο σε οποιαδήποτε στιγμή με δικά του έξοδα; Ποιος φυτεύει αμπέλι και δεν τρώει τον καρπό του; Ποιος τρέφει κοπάδι και δεν τρώει το γάλα του; εδ. 7-9. Σημείωσε, είναι πολύ φυσικό, και πολύ λογικό, για τους διακόνους να περιμένουν συντήρηση από τους κόπους τους. 2. Το υποστηρίζει από τον ιουδαϊκό νόμο: Λέω αυτά ως άνθρωπος; Ή δεν λέει ο νόμος το ίδιο επίσης; εδ. 8. Είναι αυτό απλώς υπαγόρευση κοινής λογικής και σύμφωνα με κοινή χρήση μόνο; Όχι, είναι επίσης σύμφωνο με τον παλαιό νόμο. Ο Θεός είχε διατάξει εκεί ότι το βόδι δεν πρέπει να φιμωθεί ενώ πατούσε το σιτάρι, ούτε να εμποδίζεται να τρώει ενώ προετοίμαζε το σιτάρι για χρήση του ανθρώπου, και το έβγαζε από το στάχυ. Αλλά αυτός ο νόμος δεν δόθηκε κυρίως από τη φροντίδα του Θεού για τα βόδια, ή το ενδιαφέρον γι' αυτά, αλλά για να διδάξει την ανθρωπότητα ότι κάθε οφειλόμενη ενθάρρυνση πρέπει να δίνεται σε εκείνους που απασχολούνται από εμάς, ή εργάζονται για το καλό μας—ότι οι εργάτες πρέπει να γεύονται τον καρπό των κόπων τους. Εκείνοι που οργώνουν πρέπει να οργώνουν με ελπίδα· και εκείνοι που αλωνίζουν με ελπίδα πρέπει να μετέχουν στην ελπίδα τους, εδ. 10. Ο νόμος λέει αυτό για τα βόδια για χάρη μας. Σημείωσε, εκείνοι που αφιερώνονται για να κάνουν καλό στις ψυχές μας δεν πρέπει να έχουν τα στόματά τους φιμωμένα, αλλά να έχουν τροφή προετοιμασμένη γι' αυτούς. 3. Υποστηρίζει από κοινή δικαιοσύνη: Αν σπείραμε σε εσάς πνευματικά πράγματα, είναι μεγάλο πράγμα αν θερίσουμε τα σαρκικά σας πράγματα; Αυτό που είχαν σπείρει ήταν πολύ καλύτερο από ό,τι περίμεναν να θερίσουν. Τους είχαν διδάξει τον δρόμο προς την αιώνια ζωή, και εργάστηκαν ολόψυχα για να τους βάλουν στην κατοχή του. Δεν ήταν μεγάλο ζήτημα, σίγουρα, ενώ παραδίδονταν σε αυτό το έργο, να περιμένουν στήριξη της δικής τους προσωρινής ζωής. Ήταν όργανα μεταφοράς σε αυτούς των μεγαλύτερων πνευματικών ευλογιών· και δεν είχαν αξίωση σε τόσο μεγάλο μερίδιο στα σαρκικά τους πράγματα όσο ήταν απαραίτητο για τη συντήρησή τους; Σημείωσε, εκείνοι που απολαμβάνουν πνευματικά οφέλη από τη διακονία του λόγου δεν πρέπει να γογγύζουν για συντήρηση σε εκείνους που απασχολούνται σε αυτό το έργο. Αν έχουν λάβει πραγματικό όφελος, κανείς θα σκεφτόταν ότι δεν μπορούν να τους γογγύσουν αυτό. Τι, να αποκτήσουν τόσο πολύ καλό από αυτούς, και όμως να γογγύζουν να κάνουν τόσο λίγο καλό σε αυτούς! Είναι αυτό ευγνώμων ή δίκαιο; 4. Υποστηρίζει από τη συντήρηση που παρείχαν σε άλλους: «Αν άλλοι μετέχουν αυτής της εξουσίας πάνω σας, δεν είμαστε εμείς μάλλον; Επιτρέπετε σε άλλους αυτή τη συντήρηση, και ομολογείτε την αξίωσή τους δίκαιη· αλλά ποιος έχει τόσο δίκαιη αξίωση όσο εγώ από την εκκλησία της Κορίνθου; Ποιος έδωσε μεγαλύτερη απόδειξη της αποστολικής αποστολής; Ποιος εργάστηκε τόσο πολύ για το καλό σας, ή έκανε παρόμοια υπηρεσία μεταξύ σας;» Σημείωσε, οι διάκονοι πρέπει να εκτιμώνται και να παρέχονται σύμφωνα με την αξία τους. «Παρόλα αυτά», λέει ο απόστολος, «δεν χρησιμοποιήσαμε αυτή την εξουσία· αλλά υπομένουμε όλα τα πράγματα, μήπως εμποδίσουμε το ευαγγέλιο του Χριστού. Δεν επιμείναμε στο δικαίωμά μας, αλλά μάλλον βρεθήκαμε σε στενά για να υπηρετήσουμε τα συμφέροντα του ευαγγελίου, και να προωθήσουμε τη σωτηρία των ψυχών.» Παραιτήθηκε από το δικαίωμά του, παρά να το διεκδικήσει και να εμποδίσει την επιτυχία του. Αρνήθηκε τον εαυτό του, από φόβο να δώσει σκάνδαλο· αλλά διεκδίκησε το δικαίωμά του μήπως η αυτοθυσία του αποβεί επιζήμια για τη διακονία. Σημείωσε, είναι πιθανό να υποστηρίξει πιο αποτελεσματικά τα δικαιώματα των άλλων εκείνος που δείχνει γενναιόδωρη αδιαφορία για τα δικά του. Είναι σαφές, σε αυτή την περίπτωση, ότι η δικαιοσύνη, και όχι η αγάπη για τον εαυτό, είναι η αρχή από την οποία ενεργεί. 5. Υποστηρίζει από την παλαιά ιουδαϊκή τάξη: «Δεν γνωρίζετε ότι εκείνοι που διακονούν τα άγια πράγματα ζουν από τα πράγματα του ναού, και εκείνοι που περιμένουν στο θυσιαστήριο μετέχουν με το θυσιαστήριο; εδ. 13. Και, αν η ιουδαϊκή ιεροσύνη συντηρούνταν από τα άγια πράγματα που προσφέρονταν τότε, δεν θα έχουν οι διάκονοι του Χριστού συντήρηση από τη διακονία τους; Δεν υπάρχει τόσος λόγος να συντηρούμαστε όσο εκείνοι;» Διακηρύττει ότι είναι θεσμός του Χριστού: «Έτσι και ο Κύριος διέταξε ότι εκείνοι που κηρύττουν το ευαγγέλιο πρέπει να ζουν από το ευαγγέλιο (εδ. 14), πρέπει να έχουν δικαίωμα σε συντήρηση, αν και δεν δεσμεύονται να το απαιτήσουν, και να επιμείνουν σε αυτό.» Είναι καθήκον του λαού να συντηρεί τον διάκονό του, κατά τον διορισμό του Χριστού, αν και δεν είναι καθήκον δεσμευμένο σε κάθε διάκονο να το ζητήσει ή να το δεχτεί. Μπορεί να παραιτηθεί από το δικαίωμά του, όπως έκανε ο Παύλος, χωρίς να αμαρτήσει· αλλά εκείνοι παραβαίνουν διορισμό του Χριστού που το αρνούνται ή το παρακρατούν. Εκείνοι που κηρύττουν το ευαγγέλιο έχουν δικαίωμα να ζουν από αυτό· και εκείνοι που παρακολουθούν τη διακονία τους, και όμως δεν φροντίζουν για τη συντήρησή τους, αποτυγχάνουν πολύ στο καθήκον τους προς τον Χριστό, και στον σεβασμό που οφείλουν σε αυτούς.Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει πώς ο Παύλος παραδόθηκε οικειοθελώς σε αυτά τα ίδια τα δικαιώματα για την πρόοδο του ευαγγελίου.
ΙΙ. Έχουμε τον λόγο που αποδίδεται για την άσκηση αυτής της αυτοθυσίας. Δεν θα ήθελε το καύχημά του να γίνει μάταιο: Ήταν καλύτερο γι' αυτόν να πεθάνει παρά να κάνει κάποιος το καύχημά του μάταιο, εδ. 15. Αυτό το καύχημα δεν συνεπαγόταν τίποτα σε αυτό από καύχηση, ή εγωισμό, ή αρπαγή επαίνου, αλλά υψηλό βαθμό ικανοποίησης και παρηγοριάς. Ήταν ιδιαίτερη ευχαρίστηση γι' αυτόν να κηρύττει το ευαγγέλιο χωρίς να το κάνει επαχθές· και ήταν αποφασισμένος ότι μεταξύ τους δεν θα έχανε αυτή την ικανοποίηση. Τα πλεονεκτήματά του για την προώθηση του ευαγγελίου ήταν το καύχημά του, και τα εκτιμούσε πάνω από τα δικαιώματά του, ή την ίδια τη ζωή του: Καλύτερα ήταν γι' αυτόν να πεθάνει παρά να γίνει το καύχημά του μάταιο, παρά να ειπωθεί δικαίως ότι προτιμούσε τον μισθό του από το έργο του. Όχι, ήταν έτοιμος να αρνηθεί τον εαυτό του για χάρη του ευαγγελίου. Σημείωσε, είναι η δόξα ενός διακόνου να προτιμά την επιτυχία της διακονίας του από το συμφέρον του, και να αρνείται τον εαυτό του, ώστε να υπηρετήσει τον Χριστό, και να σώσει ψυχές. Όχι ότι κάνοντας αυτό κάνει περισσότερο από ό,τι οφείλει· εξακολουθεί να ενεργεί εντός των ορίων του νόμου της αγάπης. Αλλά ενεργεί με αληθινά ευγενείς αρχές, φέρνει πολλή τιμή στον Θεό κάνοντας αυτό· και εκείνους που τον τιμούν θα τους τιμήσει. Είναι αυτό που ο Θεός θα εγκρίνει και θα επαινέσει, κάτι για το οποίο ένας άνθρωπος μπορεί να εκτιμήσει τον εαυτό του και να παρηγορηθεί, αν και δεν μπορεί να το κάνει αξία ενώπιον του Θεού.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει αντλώντας την εικόνα των Ισθμίων αγώνων για να απεικονίσει την πειθαρχημένη επιδίωξη του πιστού για ένα αιώνιο στέφανο.
Σε αυτούς τους στίχους ο απόστολος υπαινίσσεται τη μεγάλη ενθάρρυνση που είχε να ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο. Είχε ένα ένδοξο βραβείο, ένα άφθαρτο στέφανο, ενώπιόν του. Σε αυτό το κεφάλι συγκρίνει τον εαυτό του με τους δρομείς και τους μαχητές στους Ισθμίους αγώνες, μια αναφορά καλά γνωστή στους Κορινθίους, επειδή γιορτάζονταν στη γειτονιά τους: «Δεν γνωρίζετε ότι εκείνοι που τρέχουν σε αγώνα τρέχουν όλοι, αλλά ένας λαμβάνει το βραβείο; εδ. 24. Όλοι τρέχουν στους αγώνες σας, αλλά μόνο ένας κερδίζει τον αγώνα και παίρνει το στέφανο.» Και εδώ,
Απαντήστε
Απόκριση
Πού μπορεί ο Κύριος να σε προσκαλεί να παραδώσεις ένα νόμιμο δικαίωμα για χάρη της πίστης κάποιου άλλου; Πώς η ελπίδα ενός άφθαρτου στεφάνου μεταμορφώνει την προθυμία σου να υπηρετήσεις χωρίς έπαινο ή ανταμοιβή; Σε ποια περιοχή της ζωής σε προτρέπει το Πνεύμα να τρέξεις με μεγαλύτερη πειθαρχία και εστίαση;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ουράνιε Πατέρα, σε υμνούμε για το ευαγγέλιο του Χριστού και για την κλήση να αφήσουμε κάθε δικαίωμα που θα μπορούσε να εμποδίσει την πρόοδό του. Με το Πνεύμα Σου ενδυνάμωσέ μας να τρέχουμε με υπομονή, έχοντας τα μάτια μας προσηλωμένα στον άφθαρτο στέφανο που έχεις υποσχεθεί, και να αναλωνόμαστε με χαρά για τη σωτηρία των άλλων. Είθε οι ζωές μας να φανερώνουν την αυτοθυσιαστική αγάπη που δεν επιζητεί την άνεσή μας, αλλά τη δόξα του Υιού Σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →