← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας

Ιερ 37-38 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ιερεμίας 37-38Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι για τα κεφάλαια 37–38 του Ιερεμία μας εισάγει στις τελευταίες ταραγμένες ημέρες της Ιερουσαλήμ υπό τον βασιλιά Σεδεκία. Με χαρακτηριστική ποιμαντική διορατικότητα ο Χένρι παρακολουθεί την πιστότητα του προφήτη εν μέσω απόρριψης, φυλάκισης και πολιτικής ίντριγκας. Οι παρατηρήσεις του τονίζουν πώς ο λόγος του Θεού επιμένει ακόμη και όταν οι ανθρώπινοι ηγέτες αρνούνται να τον ακούσουν. Το σημερινό μάθημα μας προσκαλεί να καθίσουμε με τις παρατηρήσεις του Χένρι για το θάρρος υπό πίεση και το κόστος της ομιλίας της αλήθειας προς την εξουσία. Καθώς ακολουθούμε την έκθεσή του, μας υπενθυμίζεται ότι οι σκοποί του Θεού προχωρούν ανεξάρτητα από την επίγεια αντίθεση. Ας καθοδηγήσει ο προσεκτικός κατά στίχο σχολιασμός του Χένρι τον στοχασμό μας πάνω σε αυτά τα σοβαρά κεφάλαια.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ξεκινήστε διαβάζοντας τα κεφάλαια 37 και 38 του Ιερεμία σε ήσυχο περιβάλλον. Προσέξτε τους επαναλαμβανόμενους κύκλους πολιορκίας, ψευδών ελπίδων και των παθημάτων του Ιερεμία. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ του προφήτη, του βασιλιά και των αξιωματούχων. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί αργά, επιτρέποντας στο βάρος της επικείμενης πτώσης της Ιερουσαλήμ να εγκατασταθεί. Επιστρέψτε σε οποιουσδήποτε στίχους που προκαλούν πεποίθηση ή συμπόνια πριν προχωρήσετε στον σχολιασμό του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας τις έξι κύριες κινήσεις του κεφαλαίου 37. Αυτό το κεφάλαιο μας φέρνει πολύ κοντά στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Χαλδαίους, διότι η ιστορία της βρίσκεται στο τελευταίο μέρος της βασιλείας του Σεδεκία· έχουμε σε αυτό, Ι. Μια γενική ιδέα του κακού χαρακτήρα εκείνης της βασιλείας, εδ. 1, 2. ΙΙ. Το μήνυμα που ο Σεδεκίας, παρ’ όλα αυτά, έστειλε στον Ιερεμία για να ζητήσει τις προσευχές του, εδ. 3. ΙΙΙ. Τις κολακευτικές ελπίδες που ο λαός είχε συλλάβει, ότι οι Χαλδαίοι θα εγκατέλειπαν την πολιορκία της Ιερουσαλήμ, εδ. 5. IV. Τη διαβεβαίωση που ο Θεός τους έδωσε μέσω του Ιερεμία (ο οποίος ήταν τώρα ελεύθερος, εδ. 4) ότι ο χαλδαϊκός στρατός θα ανανέωνε την πολιορκία και θα καταλάμβανε την πόλη, εδ. 6-10. V. Τη φυλάκιση του Ιερεμία, με το πρόσχημα ότι ήταν λιποτάκτης, εδ. 11-15. VI. Την καλοσύνη που ο Σεδεκίας του έδειξε όταν ήταν φυλακισμένος, εδ. 16-21. Ο Χένρι στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς την περιφρόνηση του κηρύγματος του Ιερεμία και την αυταπάτη του λαού. Εδώ είναι, 1. Το κήρυγμα του Ιερεμία περιφρονημένο, εδ. 1, 2. Ο Σεδεκίας διαδέχθηκε τον Κονία, ή Ιεκονία, και, μολονότι είδε στον προκάτοχό του τις μοιραίες συνέπειες της περιφρόνησης του λόγου του Θεού, εντούτοις δεν πήρε προειδοποίηση, ούτε έδωσε περισσότερη προσοχή σε αυτόν από ό,τι είχαν κάνει άλλοι πριν από αυτόν. Ούτε αυτός, ούτε οι αυλικοί του, ούτε ο λαός της γης, άκουσαν τα λόγια του Κυρίου, μολονότι είχαν ήδη αρχίσει να εκπληρώνονται. Σημείωσε, Εκείνοι έχουν καρδιές αθλιώς σκληρές πράγματι που βλέπουν τις κρίσεις του Θεού σε άλλους, και τις αισθάνονται στον εαυτό τους, και όμως δεν θα ταπεινωθούν και δεν θα προσέξουν τι λέγει. Αυτοί είχαν επαρκή απόδειξη ότι ήταν ο Κύριος που μιλούσε μέσω του Ιερεμία του προφήτη, και όμως δεν θα τον άκουγαν. 2. Οι προσευχές του Ιερεμία ζητήθηκαν. Ο Σεδεκίας έστειλε αγγελιαφόρους σε αυτόν, λέγοντας, Προσευχήσου τώρα στον Κύριο τον Θεό μας για εμάς. Έκανε το ίδιο προηγουμένως (κεφ. κα΄. 1, 2), και ένας από τους αγγελιαφόρους, ο Σοφονίας, είναι ο ίδιος εκεί και εδώ. Ο Σεδεκίας πρέπει να επαινεθεί για αυτό, και δείχνει ότι είχε κάτι καλό μέσα του, κάποια αίσθηση της ανάγκης του για την εύνοια του Θεού και της δικής του αναξιότητας να τη ζητήσει για τον εαυτό του, και κάποια αξία για καλούς ανθρώπους και καλούς υπουργούς, που είχαν ενδιαφέρον στον ουρανό. Σημείωσε, Όταν είμαστε σε θλίψη οφείλουμε να επιθυμούμε τις προσευχές των υπουργών μας και των χριστιανών φίλων, διότι έτσι τιμούμε την προσευχή, και εκτιμούμε τους αδελφούς μας. Οι ίδιοι οι βασιλείς πρέπει να βλέπουν τον προσευχόμενο λαό τους ως τη δύναμη του έθνους, Ζαχ. ιβ΄. 5, 10. Και όμως αυτό βοηθά μόνο να καταδικάσει τον Σεδεκία από το ίδιο του το στόμα. Αν πράγματι έβλεπε τον Ιερεμία ως προφήτη, του οποίου οι προσευχές θα μπορούσαν να ωφελήσουν πολύ τόσο αυτόν όσο και τον λαό του, γιατί τότε δεν τον πίστεψε, και δεν άκουσε τα λόγια του Κυρίου που μιλούσε μέσω αυτού; Επιθυμούσε τις καλές προσευχές του, αλλά δεν θα έπαιρνε την καλή συμβουλή του, ούτε θα κυβερνιόταν από αυτόν, μολονότι μιλούσε στο όνομα του Θεού, και φαίνεται από αυτό ότι ο Σεδεκίας γνώριζε ότι το έκανε. Σημείωσε, Είναι συνηθισμένο για εκείνους που επιθυμούν να προσεύχονται για αυτούς να μην δέχονται συμβουλές· αλλά σε αυτό εξαπατούν τον εαυτό τους, διότι πώς μπορούμε να περιμένουμε ότι ο Θεός θα ακούσει άλλους να μιλούν σε αυτόν για εμάς αν δεν θα ακούσουμε αυτούς να μιλούν σε εμάς από αυτόν και για αυτόν; Πολλοί που περιφρονούν την προσευχή όταν είναι σε ευημερία θα χαρούν γι’ αυτήν όταν είναι σε δυστυχία. Τώρα δώστε μας από το λάδι σας. Όταν ο Σεδεκίας έστειλε στον προφήτη να προσευχηθεί για αυτόν, θα ήταν καλύτερα να είχε στείλει για τον προφήτη να προσευχηθεί μαζί του· αλλά το θεωρούσε κάτω από αυτόν· και πώς μπορούν εκείνοι να περιμένουν τις παρηγοριές της θρησκείας που δεν θα σκύψουν στις υπηρεσίες της; 3. Η Ιερουσαλήμ κολακεύτηκε από την υποχώρηση του χαλδαϊκού στρατού από αυτήν. Ο Ιερεμίας ήταν τώρα ελεύθερος (εδ. 4)· πήγαινε μέσα και έξω μεταξύ του λαού, μπορούσε ελεύθερα να μιλήσει σε αυτούς και να του μιλήσουν. Η Ιερουσαλήμ επίσης, προς το παρόν, ήταν ελεύθερη, εδ. 5 Ο Σεδεκίας, μολονότι υποτελής στον βασιλιά της Βαβυλώνας, είχε συνάψει ιδιωτική συμμαχία με τον Φαραώ βασιλιά της Αιγύπτου (Ιεζ. ιζ΄. 15), σύμφωνα με την οποία, όταν ο βασιλιάς της Βαβυλώνας ήρθε να τον τιμωρήσει για την προδοσία του, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, μολονότι δεν ήρθε πλέον προσωπικά μετά από εκείνη τη μεγάλη ήττα που του έδωσε ο Ναβουχοδονόσορ κατά τη βασιλεία του Ιωακείμ (Β΄ Βασ. κδ΄. 7), όμως έστειλε κάποιες δυνάμεις για να ανακουφίσει την Ιερουσαλήμ όταν πολιορκούνταν, με την ειδοποίηση της προσέγγισης των οποίων οι Χαλδαίοι σήκωσαν την πολιορκία, πιθανώς όχι από φόβο γι’ αυτούς αλλά από πολιτική, για να πολεμήσουν εναντίον τους από απόσταση, πριν από οποιεσδήποτε από τις ιουδαϊκές δυνάμεις μπορούσαν να ενωθούν μαζί τους. Από αυτό ενθάρρυναν τον εαυτό τους να ελπίζουν ότι η Ιερουσαλήμ είχε παραδοθεί για πάντα και για όλα από τα χέρια των εχθρών της και ότι η καταιγίδα είχε περάσει εντελώς. Σημείωσε, Οι αμαρτωλοί συνήθως σκληρύνονται στην ασφάλειά τους από τις διακοπές των κρίσεων και τις αργές διαδικασίες τους· και εκείνοι που δεν θα αφυπνιστούν από τον λόγο του Θεού μπορεί δικαίως να νανουριστούν από την πρόνοια του Θεού. 4. Η Ιερουσαλήμ απειλήθηκε με την επιστροφή του χαλδαϊκού στρατού και με την καταστροφή από αυτόν. Ο Σεδεκίας έστειλε στον Ιερεμία για να τον παρακαλέσει να προσευχηθεί για αυτούς, ώστε ο χαλδαϊκός στρατός να μην επιστρέψει· αλλά ο Ιερεμίας του στέλνει πίσω το μήνυμα ότι το διάταγμα είχε εκδοθεί, και ότι ήταν μόνο ανοησία για αυτούς να περιμένουν ειρήνη, διότι ο Θεός είχε αρχίσει μια διαμάχη μαζί τους, την οποία θα τελείωνε· Έτσι λέγει ο Κύριος, Μην εξαπατάτε τον εαυτό σας, εδ. 9. Σημείωσε, Ο ίδιος ο Σατανάς, μολονότι είναι ο μεγάλος εξαπατητής, δεν θα μπορούσε να μας εξαπατήσει αν δεν εξαπατούσαμε τον εαυτό μας· και έτσι οι αμαρτωλοί είναι οι ίδιοι καταστροφείς τους με το να είναι οι ίδιοι εξαπατητές τους, από το οποίο αυτό είναι μια επιδείνωση ότι προειδοποιούνται τόσο συχνά γι’ αυτό και προφυλάσσονται να μην εξαπατούν τον εαυτό τους, και έχουν τον λόγο του Θεού, ο μεγάλος σκοπός του οποίου είναι να τους απαλλάξει από την πλάνη. Ο Ιερεμίας δεν χρησιμοποιεί σκοτεινές μεταφορές, αλλά τους λέει καθαρά, (1.) Ότι οι Αιγύπτιοι θα υποχωρήσουν, και είτε θα δώσουν πίσω είτε θα αναγκαστούν να επιστρέψουν, στη δική τους γη (Ιεζ. ιζ΄. 17), το οποίο ειπώθηκε παλαιά (Ησ. λ΄. 7), και λέγεται εδώ πάλι, εδ. 7. Οι Αιγύπτιοι θα βοηθήσουν μάταια· δεν θα τολμήσουν να αντιμετωπίσουν τον χαλδαϊκό στρατό, αλλά θα αποσυρθούν με ταχύτητα. Σημείωσε, Αν ο Θεός δεν μας βοηθήσει, κανένα πλάσμα δεν μπορεί. Όπως καμία δύναμη δεν μπορεί να επικρατήσει εναντίον του Θεού, έτσι καμία δεν μπορεί να ωφελήσει χωρίς τον Θεό ούτε να αντισταθμίσει τις αποχωρήσεις του από εμάς. (2.) Ότι οι Χαλδαίοι θα επιστρέψουν, και θα ανανεώσουν την πολιορκία και θα την διώξουν με περισσότερη ορμή από ποτέ· Δεν θα αναχωρήσουν για πάντα και για όλα (εδ. 9)· θα έρθουν πάλι (εδ. 8)· θα πολεμήσουν εναντίον της πόλης. Σημείωσε, Ο Θεός έχει την κυρίαρχη εντολή όλων των στρατών των ανθρώπων, ακόμη και εκείνων που δεν τον γνωρίζουν, που δεν τον παραδέχονται, και όλοι είναι φτιαγμένοι να υπηρετούν τους σκοπούς του. Κατευθύνει τις πορείες τους, τις αντίστροφες πορείες τους, τις υποχωρήσεις τους, τις επιστροφές τους, όπως του αρέσει· και οι μαινόμενοι στρατοί, όπως οι θυελλώδεις άνεμοι, σε όλες τις κινήσεις τους εκπληρώνουν τον λόγο του. (3.) Ότι η Ιερουσαλήμ θα παραδοθεί σίγουρα στο χέρι των Χαλδαίων· Θα την πάρουν, και θα την κάψουν με φωτιά, εδ. 8. Η ποινή που πέρασε επάνω της θα εκτελεστεί, και αυτοί θα είναι οι εκτελεστές. «Αλλά» (λέγουν) «οι Χαλδαίοι έχουν αποσυρθεί· εγκατέλειψαν την επιχείρηση ως ανέφικτη.» «Και μολονότι το έκαναν,» λέγει ο προφήτης, «να, μολονότι είχατε χτυπήσει τον στρατό τους, έτσι ώστε πολλοί σκοτώθηκαν και όλοι οι υπόλοιποι τραυματίστηκαν, όμως εκείνοι οι τραυματισμένοι άνθρωποι θα σηκωθούν και θα κάψουν αυτήν την πόλη,» εδ. 10. Αυτό σχεδιάζεται για να δηλώσει ότι η καταδίκη που πέρασε στην Ιερουσαλήμ είναι αμετάκλητη, και η καταστροφή της αναπόφευκτη· πρέπει να τεθεί σε ερείπια, και αυτοί οι Χαλδαίοι είναι οι άνθρωποι που πρέπει να την καταστρέψουν, και είναι τώρα μάταιο να σκέφτεται κανείς να αποφύγει το χτύπημα ή να αντιπαλέψει με αυτό. Σημείωσε, Όποια όργανα ο Θεός έχει αποφασίσει να χρησιμοποιήσει σε οποιαδήποτε υπηρεσία για αυτόν, είτε ελέους είτε κρίσεως, θα ολοκληρώσουν εκείνο για το οποίο σχεδιάστηκαν, όποια ανικανότητα ή αδυναμία μπορεί να βρίσκονται ή να μειωθούν σε αυτήν. Εκείνοι από τους οποίους ο Θεός έχει αποφασίσει να σώσει ή να καταστρέψει, σωτήρες θα είναι και καταστροφείς θα είναι, ναι, μολονότι υπήρχαν όλοι τραυματισμένοι· διότι όπως όταν ο Θεός έχει έργο να κάνει δεν θα στερηθεί οργάνων για να το κάνει, μολονότι μπορεί να φαίνονται μακριά για αναζήτηση, έτσι όταν έχει επιλέξει τα όργανά του θα κάνουν το έργο, μολονότι μπορεί να φαίνονται πολύ απίθανο να το ολοκληρώσουν. Ο Χένρι στη συνέχεια αφηγείται τη σύλληψη και τον εγκλεισμό του Ιερεμία στο μπουντρούμι. ΙΙ. Ότι σε αυτήν την προσπάθεια συνελήφθη ως λιποτάκτης και φυλακίστηκε (εδ. 13-15)· Ήταν στην πύλη του Βενιαμίν, τόσο μακριά είχε κερδίσει τον στόχο του, όταν ένας καπετάνιος της φρουράς, ο οποίος πιθανώς είχε την επιμέλεια εκείνης της πύλης, τον ανακάλυψε και τον συνέλαβε υπό κράτηση. Ήταν ο εγγονός του Ανανία, τον οποίο, λένε οι Ιουδαίοι, ήταν ο Ανανίας ο ψευδοπροφήτης, ο οποίος αντέκρουσε τον Ιερεμία (κεφ. κη΄. 10), και προσθέτουν ότι αυτός ο νεαρός καπετάνιος είχε κακία εναντίον του Ιερεμία για αυτόν τον λόγο. Δεν μπορούσε να τον συλλάβει χωρίς κάποιο πρόσχημα, και αυτό που του χρεώνει είναι, Αποστάτης προς τους Χαλδαίους—μια απίθανη ιστορία, διότι οι Χαλδαίοι είχαν τώρα φύγει, ο Ιερεμίας δεν μπορούσε να τους φτάσει· ή, αν μπορούσε, ποιος θα πήγαινε σε έναν ηττημένο στρατό; Ο Ιερεμίας επομένως με καλό λόγο, και με την εμπιστοσύνη και την πραότητα ενός αθώου ανθρώπου, αρνείται την κατηγορία· «Είναι ψευδές· δεν αποστατώ προς τους Χαλδαίους· πηγαίνω για τις δικές μου νόμιμες υποθέσεις.» Σημείωσε, δεν είναι νέο πράγμα για τους καλύτερους φίλους της εκκλησίας να παρουσιάζονται ως συμφέρον των χειρότερων εχθρών της. Έτσι έχουν τεθεί οι πιο μαύροι χαρακτήρες στους πιο δίκαιους καθαρούς νόες, και, σε έναν τόσο κακόβουλο κόσμο όπως αυτός είναι, η αθωότητα, ναι, η αρετή η ίδια, δεν είναι φράγμα εναντίον της πιο βάναυσης συκοφαντίας. Όταν οποιαδήποτε στιγμή κατηγορούμαστε έτσι ψευδώς μπορούμε να κάνουμε όπως έκανε ο Ιερεμίας, να αρνηθούμε με τόλμη την κατηγορία και τότε να αναθέσουμε την υπόθεσή μας σε αυτόν που κρίνει δικαίως. Η διαμαρτυρία του Ιερεμία για την ακεραιότητά του, μολονότι είναι προφήτης, άνθρωπος του Θεού, άνθρωπος τιμής και ειλικρίνειας, μολονότι είναι ιερέας, και είναι έτοιμος να το πει in verbo sacerdotis—στο λόγο ενός ιερέα, δεν λαμβάνεται υπόψη· αλλά φέρεται ενώπιον του συμβουλίου, το οποίο χωρίς να τον εξετάσει και τις αποδείξεις εναντίον του, αλλά με την κακή κακόβουλη υπόδειξη του καπετάνιου, έπεσε σε πάθος μαζί του· ήταν θυμωμένοι· και ποια δικαιοσύνη μπορούσε να αναμένεται από ανθρώπους που, όντας σε οργή, δεν θα άκουγαν κανένα λόγο; Τον χτύπησαν, χωρίς καμία προσοχή στο ένδυμα και τον χαρακτήρα του, και έπειτα τον έβαλαν στη φυλακή, στη χειρότερη φυλακή που είχαν, εκείνη στο σπίτι του Ιωνάθαν του γραμματέα· είτε ήταν το σπίτι του, και το είχε εγκαταλείψει για τις δυσκολίες του, αλλά θεωρήθηκε αρκετά καλό για φυλακή, είτε ήταν τώρα το σπίτι του, και ίσως ήταν ένας άκαμπτος αυστηρός άνθρωπος, που το έκανε σπίτι σκληρής δουλείας για τους φυλακισμένους του. Σε αυτήν τη φυλακή ο Ιερεμίας ρίχτηκε, στο μπουντρούμι, το οποίο ήταν σκοτεινό και κρύο, υγρό και βρόμικο, το πιο άβολο ανθυγιεινό μέρος σε αυτό· στα κελιά, ή καμπίνες, εκεί έπρεπε να διαμείνει, μεταξύ των οποίων δεν υπάρχει επιλογή, διότι είναι όλα εξίσου άθλια μέρη διαμονής. Εκεί ο Ιερεμίας παρέμεινε πολλές ημέρες, και για ό,τι φαίνεται, κανείς δεν πλησίασε κοντά του ή δεν ρώτησε γι’ αυτόν. Δείτε τι κόσμος είναι αυτός. Οι πονηροί άρχοντες, που είναι σε επανάσταση εναντίον του Θεού, κείτονται άνετα, κείτονται σε κατάσταση στα παλάτια τους, ενώ ο ευσεβής Ιερεμίας, που είναι στην υπηρεσία του Θεού, κείται σε πόνο, σε ένα απαίσιο μπουντρούμι. Είναι καλό που υπάρχει ένας κόσμος που έρχεται. Ο Χένρι ολοκληρώνει την αφήγηση του κεφαλαίου περιγράφοντας την μυστική ακρόαση του προφήτη από τον Σεδεκία. ΙΙΙ. Ότι ο Σεδεκίας τελικά τον έστειλε να φέρει, και του έδειξε κάποια εύνοια· αλλά πιθανώς όχι μέχρι ο χαλδαϊκός στρατός να είχε επιστρέψει και να είχε θέσει νέα πολιορκία στην πόλη. Όταν οι μάταιες ελπίδες τους, με τις οποίες τρέφονταν (και με εμπιστοσύνη στις οποίες είχαν επαν-υποδουλώσει τους υπηρέτες τους, κεφ. λδ΄. 11), είχαν όλες εξαφανιστεί, τότε ήταν σε μεγαλύτερη σύγχυση και καταστροφή από ποτέ. «Ω τότε» (λέγει ο Σεδεκίας) «στείλε με όλη την ταχύτητα για τον προφήτη· ας έχω κάποια συνομιλία μαζί του.» Όταν οι Χαλδαίοι είχαν αποσυρθεί, έστειλε μόνο στον προφήτη να προσευχηθεί για αυτόν· αλλά τώρα που είχαν επενδύσει πάλι την πόλη, τον έστειλε να τον συμβουλευτεί. Έτσι ελεήμονες θα είναι οι άνθρωποι όταν έρχονται οι ωδίνες επάνω τους. 1. Ο βασιλιάς τον έστειλε να του δώσει ιδιωτική ακρόαση ως πρεσβευτή από τον Θεό. Τον ρώτησε κρυφά στο σπίτι του, ντρεπόμενος να φανεί στην παρέα του, «Υπάρχει κάποιος λόγος από τον Κύριο; (εδ. 17)—κάποιος λόγος παρηγοριάς; Μπορείς να μας δώσεις κάποιες ελπίδες ότι οι Χαλδαίοι θα αποσυρθούν πάλι;» Σημείωσε, Εκείνοι που δεν θα ακούσουν τις νουθεσίες του Θεού όταν είναι σε ευημερία θα χαρούν για τις παρηγορίες του όταν είναι σε δυστυχία και περιμένουν ότι οι υπουργοί του τότε θα μιλήσουν λόγια ειρήνης σε αυτούς· αλλά πώς μπορούν να το περιμένουν; Τι έχουν να κάνουν με την ειρήνη; Η ζωή και η παρηγοριά του Ιερεμία είναι στο χέρι του Σεδεκία, και έχει τώρα μια ικεσία να του παρουσιάσει για την εύνοιά του, και όμως, έχοντας αυτήν την ευκαιρία, του λέει καθαρά ότι υπάρχει λόγος από τον Κύριο, αλλά όχι λόγος παρηγοριάς για αυτόν ή τον λαό του· Θα παραδοθείς στο χέρι του βασιλιά της Βαβυλώνας. Αν ο Ιερεμίας είχε συμβουλευτεί με σάρκα και αίμα, θα του είχε δώσει μια εύλογη απάντηση, και, μολονότι δεν θα του έλεγε ψέμα, όμως θα μπορούσε να είχε επιλέξει αν θα του έλεγε το χειρότερο αυτήν τη στιγμή· τι περίσταση υπήρχε γι’ αυτό, όταν του το είχε πει τόσες φορές πριν; Αλλά ο Ιερεμίας ήταν ένας που είχε λάβει έλεος από τον Κύριο για να είναι πιστός, και δεν θα, για να λάβει έλεος από τον άνθρωπο, ήταν άπιστος είτε στον Θεό είτε στον άρχοντά του· επομένως του λέει την αλήθεια, όλη την αλήθεια. Και, αφού δεν υπήρχε θεραπεία, θα ήταν μια καλοσύνη στον βασιλιά να γνωρίζει την καταδίκη του, ώστε, μη όντας έκπληξη για αυτόν, να είναι λιγότερο τρόμος, και να μπορέσει να προνοήσει για να κάνει το καλύτερο από το κακό. Ο Ιερεμίας εκμεταλλεύεται αυτήν την ευκαιρία για να τον ελέγξει και τον λαό του με την πίστη που έδωσαν στους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι τους είπαν ότι ο βασιλιάς της Βαβυλώνας δεν θα ερχόταν καθόλου, ή, όταν είχε αποσυρθεί, δεν θα ερχόταν πάλι εναντίον τους, εδ. 19. «Πού είναι τώρα οι προφήτες σας, που σας είπαν ότι θα είχατε ειρήνη;» Σημείωσε, Εκείνοι που εξαπατούν τον εαυτό τους με αβάσιμες ελπίδες ελέους θα δικαίως ελεγχθούν με την ανοησία τους όταν το γεγονός τους έχει απαλλάξει από την πλάνη. 2. Βελτίωσε αυτήν την ευκαιρία για την παρουσίαση μιας ιδιωτικής ικεσίας, ως φτωχός φυλακισμένος, εδ. 18, 20. Δεν ήταν στη δύναμη του Ιερεμία να αναστρέψει την ποινή που ο Θεός είχε περάσει στον Σεδεκία, αλλά ήταν στη δύναμη του Σεδεκία να αναστρέψει την ποινή που οι άρχοντες είχαν δώσει εναντίον του· και επομένως, αφού τον θεωρούσε κατάλληλο να χρησιμοποιηθεί ως προφήτης, δεν θα τον θεωρούσε κατάλληλο να κακοποιηθεί ως ο χειρότερος των κακοποιών. Εκθέτει ταπεινά στον βασιλιά· «Τι έχω αδικήσει εναντίον σου, ή των υπηρετών σου, ή αυτού του λαού, τι νόμο έχω παραβιάσει, τι αδικία έχω κάνει στην κοινή ευημερία, που με έβαλες στη φυλακή;» Και πολλοί που έχουν αντιμετωπιστεί πολύ σκληρά ήταν σε θέση να κάνουν την ίδια έκκληση και να την κάνουν καλή. Επίσης παρακαλεί θερμά, και πολύ παθητικά (εδ. 20), Κάνε με να επιστρέψω σε εκείνη την βρομερή φυλακή, στο σπίτι του Ιωνάθαν του γραμματέα, μήπως πεθάνω εκεί. Αυτή ήταν η γλώσσα της αθώας φύσης, αισθανόμενη τις δικές της θλίψεις και φροντίζουσα για τη δική της διατήρηση. Μολονότι δεν ήταν καθόλου απρόθυμος να πεθάνει μάρτυρας του Θεού, όμως, έχοντας τόσο δίκαιη ευκαιρία για να λάβει ανακούφιση, δεν θα την άφηνε να περάσει, μήπως πεθάνει δολοφόνος του εαυτού του. Όταν ο Ιερεμίας παρέδιδε το μήνυμα του Θεού μιλούσε ως έχων εξουσία, με τη μεγαλύτερη τόλμη· αλλά, όταν παρουσίαζε το δικό του αίτημα, μιλούσε ως υπό εξουσία, με τη μεγαλύτερη υποταγή· Άκουσέ με, σε παρακαλώ, ω Κύριέ μου ο βασιλιάς! ας γίνει δεκτή η ικεσία μου, σε παρακαλώ, ενώπιόν σου. Εδώ δεν υπάρχει λέξη παραπόνου για τους άρχοντες που τον φυλάκισαν άδικα, καμία προσφορά να φέρει αγωγή ψευδούς φυλάκισης εναντίον τους, αλλά όλα με τρόπο ταπεινής ικεσίας στον βασιλιά, για να μας διδάξει ότι ακόμη και όταν ενεργούμε με το θάρρος που ταιριάζει στους πιστούς υπηρέτες του Θεού, όμως πρέπει να συμπεριφερόμαστε με την ταπείνωση και τη μετριοφροσύνη που ταιριάζει σε υπάκουους υπηκόους στην κυβέρνηση που ο Θεός έχει θέσει επάνω μας. Ένα λιοντάρι στην υπόθεση του Θεού πρέπει να είναι αρνί στη δική του. Και βρίσκουμε ότι ο Θεός έδωσε στον Ιερεμία εύνοια στα μάτια του βασιλιά. (1.) Του έδωσε το αίτημά του, φρόντισε ώστε να μην πεθάνει στο μπουντρούμι, αλλά διέταξε ότι θα είχε την ελευθερία της αυλής της φυλακής, όπου μπορούσε να έχει μια ευχάριστη βόλτα και να αναπνεύσει καθαρό αέρα. (2.) Του έδωσε περισσότερο από το αίτημά του, φρόντισε ώστε να μην πεθάνει από έλλειψη, όπως έκαναν πολλοί που είχαν την ελευθερία τους, εξαιτίας της στενότητας της πολιορκίας· του διέταξε το καθημερινό ψωμί του από το δημόσιο απόθεμα (διότι η φυλακή ήταν εντός της περιφέρειας της αυλής), μέχρι να τελειώσει όλο το ψωμί. Ο Σεδεκίας όφειλε να τον απελευθερώσει, να τον κάνει σύμβουλο, όπως ο Ιωσήφ πάρθηκε από τη φυλακή για να είναι ο δεύτερος άνθρωπος στο βασίλειο. Αλλά δεν είχε θάρρος να το κάνει· ήταν καλό που έκανε όπως έκανε, και είναι ένα παράδειγμα της φροντίδας που ο Θεός παίρνει για τους πάσχοντες υπηρέτες του που είναι πιστοί σε αυτόν. Μπορεί να κάνει ακόμη και τον εγκλεισμό τους να στραφεί προς το πλεονέκτημά τους και την αυλή της φυλακής τους να γίνει ως πράσινα βοσκοτόπια για αυτούς, και να υψώσει τέτοιους φίλους για να προνοήσουν γι’ αυτούς ώστε στις ημέρες της πείνας να χορταστούν. Στην καταστροφή και την πείνα θα γελάσεις.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι εισάγει το παράλληλο μοτίβο παθήματος και βασιλικής εύνοιας που βρίσκεται στο κεφάλαιο 38. Σε αυτό το κεφάλαιο, ακριβώς όπως και στο προηγούμενο, έχουμε τον Ιερεμία πολύ ταπεινωμένο κάτω από τις συνοφρυώσεις των αρχόντων, και όμως πολύ τιμημένο από την εύνοια του βασιλιά. Τον χρησιμοποίησαν ως εγκληματία· αυτός τον χρησιμοποίησε ως σύμβουλο. Εδώ, Ι. Ο Ιερεμίας για την πιστότητά του ρίχνεται στο μπουντρούμι από τους άρχοντες, εδ. 1-6. ΙΙ. Με την παρέμβαση του Εβέδ-μελέχ του Αιθίοπα, με ειδική διαταγή από τον βασιλιά, ανυψώνεται από το μπουντρούμι και περιορίζεται μόνο στην αυλή της φυλακής, εδ. 7-13. ΙΙΙ. Έχει ιδιωτική συνδιάλεξη με τον βασιλιά πάνω στην παρούσα συγκυρία των υποθέσεων, εδ. 14-22. IV. Λαμβάνεται μέριμνα για να κρατηθεί αυτή η συνδιάλεξη ιδιωτική, εδ. 24-28. Ο Χένρι στοχάζεται στην ευρύτερη αξία της καταγραφής των προσωπικών δοκιμασιών του προφήτη. Έχουμε εδώ μια περαιτέρω αφήγηση σχετικά με τον Ιερεμία, ο οποίος αφηγείται περισσότερα περιστατικά σχετικά με τον εαυτό του από οποιονδήποτε άλλον από τους προφήτες· διότι οι ιστορίες των ζωών και των παθημάτων των υπηρετών του Θεού υπήρξαν πολύ ωφέλιμες στην εκκλησία, καθώς και το κήρυγμα και η γραφή τους.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη δική μου ζωή πειράζομαι να επιθυμώ την παρηγοριά του Θεού ενώ αντιστέκομαι στη συμβουλή του; 2. Πώς αντιδρώ όταν η πιστότητα φέρνει παρεξήγηση ή δυσκολία; 3. Ποιες ψευδείς ελπίδες διασκεδάζω αυτήν τη στιγμή που ο λόγος του Θεού έχει ήδη αντικρούσει;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Κύριε, σε ευχαριστούμε για τη μαρτυρία πιστότητας του Ιερεμία που διατηρήθηκε για την διδασκαλία μας. Δώσε μας καρδιές που δέχονται τόσο τις προειδοποιήσεις όσο και τις υποσχέσεις σου χωρίς αυταπάτη. Ενίσχυσέ μας να μιλάμε την αλήθεια ακόμη και όταν μας κοστίζει άνεση ή φήμη. Φύλαξέ μας από την ανοησία να ζητάμε την εύνοιά σου ενώ αγνοούμε τις εντολές σου. Ας παραμείνουμε, όπως ο Ιερεμίας, σταθεροί στον τόπο που μας έχεις αναθέσει, εμπιστευόμενοι ότι ο λόγος σου θα ολοκληρώσει τον σκοπό του. Στήριξε όλους όσους υποφέρουν για τη δικαιοσύνη σήμερα, και δίδαξέ μας να εκτιμούμε τις προσευχές και τη συμβουλή των υπηρετών σου. Στο όνομα του Χριστού προσευχόμαστε, Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →