← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Ρωμαίους 9 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ρωμαίους 9Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στο κεφάλαιο 9 της προς Ρωμαίους ανοίγει ένα παράθυρο στην βαθιά ποιμαντική καρδιά του αποστόλου Παύλου. Καθώς ο Καλβίνος μας οδηγεί μέσα από αυτό το δύσκολο απόσπασμα, συναντούμε τόσο το μυστήριο των εκλεκτικών σκοπών του Θεού όσο και την γνήσια θλίψη που προκύπτει όταν ο λαός της διαθήκης απομακρύνεται. Η προσεκτική ερμηνεία του μας βοηθά να κρατήσουμε μαζί την θεία κυριαρχία και την ανθρώπινη συμπόνια χωρίς να μειώσουμε καμία από τις δύο. Σήμερα ακούμε την φωνή του Καλβίνου καθώς προχωρά στίχο προς στίχο μέσα από το αγωνιώδες αλλά γεμάτο ελπίδα επιχείρημα του Παύλου. Είθε το Πνεύμα που ενέπνευσε τόσο τον Παύλο όσο και τον Καλβίνο να φωτίσει την δική μας κατανόηση της πιστότητας του Θεού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά το κεφάλαιο 9 της προς Ρωμαίους. Προσέξτε πώς ο Παύλος ξεκινά με έναν επίσημο όρκο και εκφράζει βαθιά θλίψη για τους συγγενείς του κατά σάρκα. Αφήστε το βάρος των λόγων του αποστόλου να καθίσει πριν στραφείτε στην ερμηνεία του Καλβίνου. Ζητήστε από τον Κύριο να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις θεολογικές εντάσεις και την ποιμαντική τρυφερότητα που χαρακτηρίζουν αυτό το κεφάλαιο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά θέτοντας το πλαίσιο για ολόκληρο το κεφάλαιο. Σε αυτό το κεφάλαιο αρχίζει να αφαιρεί τα σκάνδαλα που θα μπορούσαν να αποστρέψουν τις διάνοιες των ανθρώπων από τον Χριστό: διότι οι Ιουδαίοι, για τους οποίους διορίστηκε σύμφωνα με την διαθήκη του νόμου, όχι μόνο τον απέρριψαν, αλλά τον θεωρούσαν με περιφρόνηση, και ως επί το πλείστον τον μισούσαν. Επομένως, ένα από τα δύο φαινόταν να ακολουθεί, -- είτε ότι δεν υπήρχε αλήθεια στην θεία υπόσχεση, -- είτε ότι ο Ιησούς, τον οποίο κήρυττε ο Παύλος, δεν ήταν ο χρισμένος του Κυρίου, ο οποίος είχε υποσχεθεί ιδιαίτερα στους Ιουδαίους. Αυτόν τον διπλό κόμπο ο Παύλος τον λύνει πλήρως σε όσα ακολουθούν. Ωστόσο, χειρίζεται αυτό το θέμα με τέτοιο τρόπο, ώστε να απέχει από κάθε πικρία εναντίον των Ιουδαίων, για να μην εξοργίσει τις διάνοιές τους· και όμως δεν τους παραχωρεί τίποτα εις βάρος του ευαγγελίου· διότι τους επιτρέπει τα προνόμιά τους με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην αφαιρεί τίποτα από τον Χριστό. Αλλά περνά, ως προς τούτο, απότομα, στην αναφορά αυτού του θέματος, ώστε να μην φαίνεται σύνδεση στον λόγο. [283] Ωστόσο, εισέρχεται σε αυτό το νέο θέμα, σαν να είχε αναφερθεί σε αυτό προηγουμένως. Συνέβη με αυτόν τον τρόπο, -- Αφού τελείωσε το δόγμα που συζήτησε, έστρεψε την προσοχή του στους Ιουδαίους, και έκπληκτος από την απιστία τους σαν από κάτι τερατώδες, ξέσπασε σε αυτήν την ξαφνική διαμαρτυρία, με τον ίδιο τρόπο σαν να ήταν θέμα που είχε χειριστεί προηγουμένως· διότι δεν υπήρχε κανείς στον οποίο αυτή η σκέψη δεν θα εμφανιζόταν αμέσως από μόνη της, -- «Αν αυτό είναι το δόγμα του νόμου και των Προφητών, πώς συμβαίνει οι Ιουδαίοι να το απορρίπτουν τόσο πεισματικά;» Και επιπλέον, ήταν παντού γνωστό, ότι όλα όσα είχε μιλήσει μέχρι τώρα για τον νόμο του Μωυσή, και για την χάρη του Χριστού, ήταν περισσότερο αντιπαθή στους Ιουδαίους, παρά να βοηθηθεί η πίστη των εθνών με την συναίνεσή τους. Ήταν επομένως αναγκαίο να αφαιρεθεί αυτό το εμπόδιο, μήπως εμποδίσει την πορεία του ευαγγελίου. Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην έκφραση θλίψης του Παύλου. 2. Ότι έχω μεγάλη θλίψη, κ.λπ. Διαχειρίζεται επιδέξια ώστε να κόψει την πρότασή του έτσι ώστε να μην εκφράσει ακόμη αυτό που επρόκειτο να πει· διότι δεν ήταν ακόμη εποχή να αναφερθεί ανοιχτά στην καταστροφή του ιουδαϊκού έθνους. Μπορεί να προστεθεί, ότι έτσι υποδηλώνει μεγαλύτερο μέτρο θλίψης, καθώς οι ατελείς προτάσεις είναι ως επί το πλείστον γεμάτες πάθος. Αλλά θα εκφράσει σύντομα την αιτία της θλίψης του, αφού μαρτυρήσει πληρέστερα την ειλικρίνειά του. Σχετικά με την εξαιρετική ευχή του αποστόλου, ο Καλβίνος σχολιάζει στη συνέχεια. 3. Διότι θα μπορούσα να ευχηθώ, κ.λπ. Δεν θα μπορούσε να εκφράσει μεγαλύτερο ζήλο αγάπης από αυτό που μαρτυρεί εδώ· διότι αυτή είναι σίγουρα τέλεια αγάπη που δεν αρνείται να πεθάνει για την σωτηρία ενός φίλου. Αλλά προστίθεται μια άλλη λέξη, ανάθεμα, η οποία αποδεικνύει ότι δεν μιλά μόνο για προσωρινό αλλά για αιώνιο θάνατο· και εξηγεί το νόημά της όταν λέει, από τον Χριστό, διότι σημαίνει χωρισμό. Και τι είναι να χωριστεί κανείς από τον Χριστό, παρά να αποκλειστεί από την ελπίδα σωτηρίας; Ήταν λοιπόν απόδειξη της πιο ένθερμης αγάπης, ότι ο Παύλος δεν δίστασε να ευχηθεί για τον εαυτό του αυτήν την καταδίκη που έβλεπε να επίκειται στους Ιουδαίους, προκειμένου να τους ελευθερώσει. Δεν αποτελεί αντίρρηση ότι γνώριζε ότι η σωτηρία του βασιζόταν στην εκλογή του Θεού, η οποία δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να αποτύχει· διότι καθώς αυτά τα ένθερμα συναισθήματα μας παρασύρουν ορμητικά, έτσι βλέπουν και δεν λαμβάνουν υπόψη τίποτα άλλο παρά το αντικείμενο που έχουν ενώπιόν τους. Έτσι ο Παύλος δεν συνέδεσε την εκλογή του Θεού με την ευχή του, αλλά, περνώντας από την ανάμνηση αυτής, ήταν ολοκληρωτικά προσηλωμένος στην σωτηρία των Ιουδαίων. Ο Καλβίνος διερευνά περαιτέρω το βάθος αυτής της αγάπης. Πολλοί πράγματι αμφιβάλλουν αν αυτή ήταν νόμιμη επιθυμία· αλλά αυτή η αμφιβολία μπορεί να αφαιρεθεί ως εξής: το καθορισμένο όριο της αγάπης είναι, ότι προχωρεί όσο επιτρέπει η συνείδηση· [285] αν λοιπόν αγαπάμε εν Θεώ και όχι χωρίς την εξουσία του Θεού, η αγάπη μας δεν μπορεί ποτέ να είναι υπερβολική. Και τέτοια ήταν η αγάπη του Παύλου· διότι βλέποντας το δικό του έθνος προικισμένο με τόσα πολλά από τα οφέλη του Θεού, αγάπησε τα δώρα του Θεού σε αυτούς, και αυτούς εξαιτίας των δώρων του Θεού· και θεώρησε μεγάλο κακό ότι αυτά τα δώρα έπρεπε να χαθούν, εξ ου και συνέβη ότι η διάνοιά του, κατακλυσμένη, ξέσπασε σε αυτήν την ακραία ευχή. [286]
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος εξετάζει πώς οι πιστοί μπορεί να λυπηθούν ενώ υποτάσσονται στην πρόνοια του Θεού. Αλλ’ η απώλεια των Ιουδαίων προξένησε πολύ μεγάλη οδύνη στον Παύλο, μολονότι γνώριζε ότι συνέβη κατά το θέλημα και την πρόνοια του Θεού. Εντεύθεν μανθάνομεν ότι η υπακοή την οποίαν αποδίδομεν στην πρόνοια του Θεού δεν εμποδίζει να λυπούμεθα διά την καταστροφήν των απολωλότων ανθρώπων, μολονότι γνωρίζομεν ότι ούτως είναι καταδεδικασμένοι υπό της δικαίας κρίσεως του Θεού· διότι ο αυτός νους είναι ικανός να επηρεάζεται υπό των δύο τούτων αισθημάτων· ότι όταν αποβλέπει προς τον Θεόν δύναται εκουσίως να υπομένει την καταστροφήν εκείνων τους οποίους αυτός απεφάσισε να καταστρέψει· και ότι όταν στρέφει τας σκέψεις του προς τους ανθρώπους συμπάσχει μετά των κακών αυτών. Πολύ λοιπόν πλανώνται όσοι λέγουσιν ότι οι ευσεβείς άνθρωποι οφείλουσι να έχουν απάθειαν και αναλγησίαν, μήπως αντισταθώσι προς το διάταγμα του Θεού.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού αισθάνεστε την ένταση μεταξύ των κυρίαρχων σκοπών του Θεού και της γνήσιας ανθρώπινης θλίψης στην δική σας ζωή ή κοινότητα; 2. Πώς μπορεί το παράδειγμα του Καλβίνου για μετρημένη στοργή προς τους Ιουδαίους να διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο θεωρείτε εκείνους που αυτή τη στιγμή απορρίπτουν το ευαγγέλιο; 3. Σε ποια περιοχή σας προσκαλεί το Πνεύμα να κρατήσετε μαζί την θεία εκλογή και την συμπονετική μεσιτεία;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Πατέρα, προσκυνούμε την ελευθερία του ελέους Σου, με την οποία αγάπησες τον Ιακώβ και μίσησες τον Ησαύ σύμφωνα με τον δικό Σου σκοπό, ώστε να σταθεί ο λόγος της υπόσχεσης. Χάρισέ μας ταπεινή εμπιστοσύνη στην πιστότητα της διαθήκης Σου, ώστε να αναπαυόμαστε στον Χριστό, την πέτρα του προσκόμματος, και όχι στο δικό μας θέλημα ή προσπάθεια. Με το Πνεύμα Σου φύλαξε τις καρδιές μας από την αυθάδεια και γέμισέ τες με συμπόνια για εκείνους που δεν πιστεύουν ακόμη, προς έπαινο της δικής Σου δόξας μόνο. Αμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →