Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις
Γένεση 11-12 — με αλ.)
Άνοιγμα
Στην απλή ζεστασιά της Μεταρρυθμισμένης ομολογίας, οι σχολιαστές της Γενεύης παρουσίασαν τις περιθωριακές τους σημειώσεις του 1599 για τη Γένεση 11-12. Με ευλαβική σαφήνεια ανιχνεύουν την κρίση στην υπερηφάνεια της Βαβέλ και τα πρώτα βήματα της υπάκουης πίστης του Άβραμ, δείχνοντας πώς ο Κύριος διατηρεί την εκκλησία του εν μέσω σύγχυσης και δοκιμασίας. Οι σημειώσεις τους διατηρούν την εστίαση στον κυρίαρχο λόγο του Θεού και στην ταπεινή εμπιστοσύνη του πιστού, καθοδηγώντας μας να διαβάσουμε αυτά τα κεφάλαια για την ενίσχυση του δικού μας προσκυνήματος.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ήσυχες καρδιές ας διαβάσουμε τώρα τα κεφάλαια 11 και 12 της Γένεσης, ακούγοντας τη φωνή του Κυρίου που διασκορπίζει τους υπερήφανους και καλεί τους δικούς του να περπατήσουν με πίστη. Ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει αυτές τις αρχαίες ιστορίες, ώστε ο ίδιος λόγος που οδήγησε τον Άβραμ να μας οδηγήσει σήμερα στο μονοπάτι της υπακοής και της ελπίδας.
Μελετήστε
Μελέτη
Οι σχολιαστές ξεκινούν εκθέτοντας την υπερηφάνεια που οδήγησε τους οικοδόμους του πύργου.
Εδάφιο 4. 11:4 Και είπαν, Ελάτε, ας {ε} χτίσουμε μια πόλη και έναν πύργο, του οποίου η κορυφή [μπορεί να φτάσει] στον ουρανό· και ας κάνουμε ένα όνομα για εμάς, μήπως διασκορπιστούμε σε όλη την επιφάνεια της γης. (ε) Κινήθηκαν από υπερηφάνεια και φιλοδοξία, προτιμώντας τη δική τους δόξα από την τιμή του Θεού.Στη συνέχεια τονίζουν τη βεβαιότητα της θείας κρίσης σε αυτή τη μάταιη επιχείρηση.
Εδάφιο 7. 11:7 Ελάτε, {η} ας κατέβουμε, και {ι} εκεί ας συγχύσουμε τη γλώσσα τους, ώστε να μην καταλαβαίνουν ο ένας την ομιλία του άλλου. (η) Μιλάει σαν να συμβουλευόταν τη δική του σοφία και δύναμη: δηλαδή, με τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα: υποδηλώνοντας το μέγεθος και τη βεβαιότητα της τιμωρίας. (ι) Από αυτή τη μεγάλη πληγή της σύγχυσης των γλωσσών φαίνεται η φρικτή κρίση του Θεού ενάντια στην υπερηφάνεια και τη μάταιη δόξα του ανθρώπου.Στρέφοντας στον Άβραμ, σημειώνουν τη δοκιμασία της πίστης του στην κλήση να αναχωρήσει.
Εδάφιο 1. 12:1 Τώρα ο Κύριος είχε πει στον Άβραμ, {α} Βγες από τη χώρα σου, και από τη συγγένειά σου, και από τον οίκο του πατέρα σου, σε {β} μια γη που θα σου δείξω: (α) Από τον κατακλυσμό μέχρι αυτή την εποχή ήταν τετρακόσια είκοσι τρία χρόνια. (β) Μη ορίζοντάς του συγκεκριμένο τόπο, δοκιμάζει τόσο περισσότερο την πίστη και την υπακοή του.
Σκεφτείτε
Σκέψου
Σχετικά με την υπόσχεση, τονίζουν την ανάκτηση της ευλογίας μέσω του σπέρματος του Άβραμ.
Εδάφιο 2. 12:2 Και θα σε κάνω μεγάλο έθνος, και θα σε ευλογήσω, και θα κάνω το όνομά σου μεγάλο· και θα είσαι {γ} ευλογία: (γ) Ο κόσμος θα ανακτήσει μέσω του σπέρματός σου, που είναι ο Χριστός, την ευλογία που έχασαν στον Αδάμ.Τέλος, συμπεραίνουν ότι τα παιδιά του Θεού πρέπει να περιμένουν την ουράνια ανάπαυση.
Εδάφιο 9. 12:9 {κ} Και ο Άβραμ ταξίδεψε, πηγαίνοντας ακόμα προς το νότο. (κ) Έτσι τα παιδιά του Θεού δεν μπορούν να αναζητήσουν ανάπαυση σε αυτόν τον κόσμο, αλλά πρέπει να περιμένουν την ουράνια ανάπαυση και ησυχία.
Απαντήστε
Απάντησε
Πού βλέπω την ίδια υπερηφάνεια που έχτισε τη Βαβέλ να αναδύεται στα δικά μου σχέδια; Πώς η κλήση του Κυρίου με απαίτησε να αφήσω πίσω ανέσεις όπως έκανε ο Άβραμ; Με ποιους τρόπους μαθαίνω να εναποθέτω την ελπίδα μου όχι σε αυτόν τον κόσμο αλλά στην υπόσχεση που μένει να εκπληρωθεί;
Προσευχηθείτε
Προσευχήσου
Ευλογημένε Κύριε, σε ευχαριστούμε για τις πιστές σημειώσεις των σχολιαστών της Γενεύης που ακόμα στρέφουν τα μάτια μας στον λόγο σου. Κράτησέ μας από την υπερηφάνεια που αναζητά το δικό της όνομα και διασκόρπισε κάθε μάταιη φαντασία που θα υψωνόταν ενάντια στη δόξα σου. Δώσε μας την πίστη του Άβραμ να αφήσουμε τα πάντα στην εντολή σου και να εμπιστευτούμε την υπόσχεσή σου μόνο στον Χριστό. Διατήρησέ μας σε κάθε δοκιμασία πείνας ή φόβου, και στερέωσε τις καρδιές μας στην ουράνια ανάπαυση που περιμένει την εκκλησία σου. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →