Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 47-48 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Καλώς ήρθατε στο σημερινό μάθημα έξι κτύπων που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Σε αυτές τις σελίδες ο Μακλάρεν ανοίγει τους θησαυρούς των Ψαλμών 47 και 48, ανιχνεύοντας τη δόξα της Σιών, το θαύμα της απελευθέρωσής της και την εμπιστευτική αίνεση που ρέει από καρδιές που έχουν δει το χέρι του Θεού να εργάζεται. Καθώς προχωρούμε μέσα από τους κτύπους θα ακούσουμε τη μετρημένη έκθεσή του, έπειτα θα σταματήσουμε για να στοχαστούμε, να αποκριθούμε και να προσευχηθούμε. Είθε το ίδιο Πνεύμα που καθοδήγησε τον ψαλμωδό και τον εκθέτη να μας καθοδηγήσει τώρα σε νέα εμπιστοσύνη και ευγνωμοσύνη.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε τους Ψαλμούς 47 και 48 αργά και δυνατά. Προσέξτε τον θριαμβευτικό τόνο που εορτάζει τη βασιλεία του Θεού πάνω σε όλη τη γη και την ειδική απελευθέρωση που δόθηκε στην πόλη Του. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν· επιτρέψτε στις σκηνές των συγκεντρωμένων βασιλέων, του αιφνίδιου πανικού και της διαρκούς ασφάλειας να σχηματιστούν στο νου σας. Όταν τελειώσετε, επιστρέψτε εδώ έτοιμοι να μελετήσουμε μαζί την έκθεση του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει σκιαγραφώντας τη δομή του ψαλμού σε τρία μέρη.
Ό,τι και αν νομίζεται, όμως, για αυτήν την τοποθέτησή του σε θέση στην ιστορία, οι μεγάλες αλήθειες που περιέχει δεν εξαρτώνται από τέτοια ταύτιση. Είναι αλήθειες για όλους τους καιρούς· χαρά και παρηγοριά για όλες τις γενεές. Ας τον διαβάσουμε μαζί τώρα, αν τυχόν κάποια ηχώ της εμπιστοσύνης και της αίνεσης που βρίσκεται σε αυτόν μπορεί να κληθεί από τις καρδιές μας! Αν κοιτάξετε τις Βίβλους σας θα βρείτε ότι πέφτει σε τρία μέρη. Υπάρχει η δόξα της Σιών, η απελευθέρωση της Σιών και η συνεπαγόμενη ευγνώμων αίνεση και χαρούμενη εμπιστοσύνη της Σιών.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια ξεδιπλώνει τη δόξα που ανήκει μόνο στη Σιών.
Ακούστε με τι θρίαμβο ξεσπά ο Ψαλμωδός: «Μέγας ο Κύριος και αινετός σφόδρα εν τη πόλει του Θεού ημών, εν τω όρει της αγιότητος αυτού. Ωραίος τη θέσει, μάλλον δε τη υψώσει, η χαρά πάσης της γης, το όρος Σιών, τα πλάγια του βορρά, η πόλις του μεγάλου Βασιλέως.» Τώρα αυτά τα λόγια είναι κάτι περισσότερο από απλό πατριωτικό συναίσθημα. Η δόξα του Ιουδαίου στην Ιερουσαλήμ ήταν εντελώς διαφορετικό πράγμα από την υπερηφάνεια του Ρωμαίου στη Ρώμη. Για τους ευλαβείς άνδρες μεταξύ αυτών, από τους οποίους ο συγγραφέας αυτού του ψαλμού ήταν ένας, υπήρχε ένα μόνο πράγμα που έκανε τη Σιών ένδοξη. Ήταν όντως ωραία στην ύψωσή της, υψωμένη ψηλά πάνω στο βραχώδες βουνό της. Ήταν όντως ασφαλής, απομονωμένη από τον εισβολέα από τις απόκρημνες χαράδρες που περιέκλειαν και φύλαγαν τη γωνία του οροπεδίου του βουνού πάνω στο οποίο στεκόταν· αλλά το ένα πράγμα που της έδινε δόξα ήταν ότι μέσα σε αυτήν κατοικούσε ο Θεός. Το όνομα ακόμη και αυτής της επίγειας Σιών ήταν «Ιεχωβά-Σάμμα, ο Κύριος είναι εκεί». Και η έμφαση αυτών των λόγων είναι εντελώς στραμμένη προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτό που εορτάζουν γι' Αυτόν δεν είναι απλώς η γενική σκέψη ότι ο Κύριος είναι μέγας, αλλά ότι ο Κύριος είναι μέγας εν Σιών. Αυτό που εορτάζουν γι' αυτήν είναι ότι είναι η πόλη Του, το όρος της αγιότητός Του, όπου κατοικεί, όπου φανερώνεται. Επειδή εκεί βρίσκεται η αυτοφανέρωσή Του, γι' αυτό είναι εκεί πολύ αινετός. Και επειδή η καθαρή φωνή της αίνεσής Του αντηχεί από τη Σιών, γι' αυτό είναι «η χαρά πάσης της γης». Η δόξα της Σιών, λοιπόν, είναι ότι είναι ο τόπος κατοικίας του Θεού.Ο Μακλάρεν έπειτα στρέφεται στην δραματική αφήγηση της απελευθέρωσης της Σιών.
ΙΙ. Ακόμη περισσότερο, υπάρχει ένα δεύτερο μέρος αυτού του ψαλμού το οποίο, περνώντας πέρα από αυτές τις εισαγωγικές σκέψεις για τη δόξα της Σιών, αφηγείται με θαυμαστή δύναμη και σφρίγος τη διαδικασία της απελευθέρωσης της Σιών.Ο Μακλάρεν τέλος δείχνει πώς αυτή η απελευθέρωση ενώνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.
Και τότε, σημειώστε πώς από αυτήν την δραματική περιγραφή αναδύεται μια ακόμη υψηλότερη σκέψη. Η απελευθέρωση έτσι περιγραφείσα συνδέει το παρόν με το παρελθόν. «Καθώς ηκούσαμεν ούτως είδομεν εν τη πόλει Κυρίου των δυνάμεων, εν τη πόλει του Θεού ημών.» Ναι, αδελφοί! Η ελεήμων φανέρωση του Θεού για εμάς τους ίδιους, όπως και για εκείνον τον ισραηλιτικό λαό παλαιά, έχει αυτό το ευλογημένο αποτέλεσμα, ότι μετατρέπει την ακοή και την παράδοση σε ζωντανή εμπειρία· αυτό το ευλογημένο αποτέλεσμα, ότι μας διδάσκει, ή οφείλει να μας διδάσκει, την ανεξάντλητη φύση της θείας δυνάμεως, την αδιάκοπη επανάληψη σε κάθε εποχή των ιδίων έργων αγάπης. Διδαγμένοι από αυτό, μαθαίνουμε ότι όλες αυτές οι παλαιές αφηγήσεις της χάριτος και της βοήθειάς Του είναι πάντοτε νέες, όχι παρελθόν και παρωχημένες, αλλά έτοιμες να αναπαραχθούν στα ουσιώδη χαρακτηριστικά τους και στις δικές μας ζωές. «Ηκούσαμεν τοις ωσίν ημών, Κύριε, οι πατέρες ημών αφηγήσαντο ημίν το έργον ό επoίησας εν ταις ημέραις αυτών.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν αντλεί το πρακτικό συμπέρασμα ότι η Εκκλησία στέκεται ασφαλής επειδή ο Θεός κατοικεί μέσα της.
Θα μας οδηγούσε πολύ μακριά να συζητήσουμε τη σχέση μιας τέτοιας προφητείας με τη μελλοντική ιστορία και αποκατάσταση του Ισραήλ, αλλά η σχέση της με την ασφάλεια και την αιωνιότητα της Εκκλησίας είναι αναμφισβήτητη. Η πόλη είναι αθάνατη επειδή ο Θεός κατοικεί σε αυτήν. Για τον ατομικό άνθρωπο και για την κοινότητα, για τη μεγάλη κοινωνία και για κάθε μία από τις μεμονωμένες ψυχές που την αποτελούν, η ιστορία του παρελθόντος μπορεί να σφραγίσει την υπόσχεση που δίνει Εκείνος για το μέλλον. Αν ήταν δυνατόν να καταστραφεί η Εκκλησία του ζώντος Θεού, θα είχε χαθεί προ πολλού. Η ίδια της η αδυναμία και αμαρτία, οι αενάως νέες διαφθορές της πίστης της και η περικοπή του δόγματός της, οι ατέλειες της ζωής της και η κοσμικότητα της καρδιάς της, τα αφθονώντα κακά που βρίσκονται γύρω της και η πραγματική εχθρότητα πολλών που την βλέπουν και λένε, Κατεδάφισέ την μέχρι εδάφους, θα την είχαν ρίξει στη σκόνη προ πολλού. Ζει, έζησε παρά τα πάντα, και γι' αυτό θα ζήσει. «Ο Θεός θα την εδραιώσει εις τον αιώνα.»Ο Μακλάρεν κλείνει αγκυρώνοντας την προσωπική ελπίδα κάθε πιστού στον ίδιο πιστό Οδηγό.
Και τότε, με θαυμαστή τρυφερότητα και ομορφιά, ο ψαλμός στα τελευταία του λόγια πέφτει, όπως θα μπορούσε να πει κανείς, από μια άποψη, και από μια άλλη, υψώνεται από τις θεωρήσεις της αθάνατης πόλης και της κοινότητας στη σκέψη των ατόμων που την αποτελούν: «Διότι ο Θεός ούτος είναι Θεός ημών εις τον αιώνα και επέκεινα· αυτός θα είναι οδηγός ημών έως θανάτου.» Πεζοί σχολιαστές έχουν συχνά πει ότι αυτές οι δύο τελευταίες λέξεις είναι παρεμβολή, ότι δεν ταιριάζουν στο ύφος του ψαλμού, και έχουν ενοχληθεί να βρουν τι νόημα να τους αποδώσουν, επειδή τους φαινόταν τόσο απίθανο ότι, σε έναν ύμνο που είχε να κάνει μόνο με την κοινότητα, θα βρίσκαμε αυτήν την έκφραση ατομικής εμπιστοσύνης εν αναμονή εκείνου του πλέον καθαρά προσωπικού από όλα τα κακά. Αυτό μου φαίνεται ο ίδιος ο λόγος για να κρατήσουμε σφιχτά τα λόγια ως γνήσιο μέρος του ψαλμού, επειδή εκφράζουν μια αλήθεια, χωρίς την οποία η εμπιστευτική ελπίδα του ψαλμού, μεγαλειώδης όπως είναι, είναι μόνο πενιχρή παρηγοριά για κάθε καρδιά. Δεν αρκεί για περαστικούς, φθαρτούς ανθρώπους να λένε, «Μην ανησυχείτε για την ατομική σας μοίρα: η κοινωνία, η κοινότητα, θα σταθεί σταθερή και ακλόνητη.»
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην προσωπική σας ιστορία έχετε μετακινηθεί από το απλώς να ακούτε τις πράξεις του Θεού στο να τις βλέπετε ο ίδιος; Πώς αλλάζει η αλήθεια ότι ο Θεός κατοικεί στον λαό Του τον τρόπο που βλέπετε την τοπική σας εκκλησία ή αδελφότητα; Σε ποια περιοχή της ζωής χρειάζεται να αφήσετε την υπόσχεση «Αυτός θα είναι οδηγός ημών έως θανάτου» να ησυχάσει τους φόβους σας σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε των δυνάμεων, Σε ευχαριστούμε για την πόλη της οποίας Οικοδόμος και Δημιουργός είσαι Εσύ ο ίδιος. Σε ευχαριστούμε ότι το ίδιο χέρι που έσπασε τα πλοία της Θαρσείς ακόμη στηρίζει τον λαό Σου σήμερα. Δώσε μας μάτια να δούμε τη δόξα Σου εν μέσω της Εκκλησίας Σου και καρδιές πρόθυμες να μετατρέψουν την ακοή σε ζωντανή εμπειρία. Εδραίωσέ μας σε εμπιστοσύνη ότι κανένας εχθρός δεν μπορεί να ανατρέψει αυτό που υπερασπίζεσαι. Οδήγησε τον καθένα από εμάς έως θανάτου, και φέρε μας τελικά στην πόλη της οποίας οι πύλες στέκονται ανοιχτές για πάντα. Εν ονόματι του Ιησού προσευχόμαστε, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →