Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξοδος 11-12 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε στο σημερινό μάθημα του Eterniseed βασισμένο στις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάντερ Μακλάρεν στα κεφάλαια 11 και 12 της Εξόδου. Ο Μακλάρεν μας καθοδηγεί μέσα από τις τελευταίες πληγές, τη σκλήρυνση της καρδιάς του Φαραώ και την καθιέρωση του Πάσχα ως εξιλασμού και εορτής. Η προσεκτική έκθεσή του αποκαλύπτει πώς αυτά τα αρχαία γεγονότα προεικονίζουν τη μεγαλύτερη απελευθέρωση που πραγματοποιήθηκε στον Χριστό. Καθώς ακούμε, ας ανοίξει το Πνεύμα τις καρδιές μας για να δεχθούμε τον λόγο με πίστη και υπακοή.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ησυχάστε την καρδιά σας και ανοίξτε τη Βίβλο σας στην Έξοδο 11-12. Διαβάστε τα κεφάλαια αργά, παρατηρώντας την επίσημη παύση πριν από την τελευταία πληγή, τις οδηγίες για το αρνί του Πάσχα και τον επείγοντα χαρακτήρα εκείνης της νύχτας της απελευθέρωσης. Αφήστε την αφήγηση να μιλήσει για κρίση, προστασία και την πρόσκληση να θυμηθούμε τις ισχυρές πράξεις του Θεού.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ξεκινά σημειώνοντας την επίσημη παύση μεταξύ των προηγούμενων αναποτελεσματικών πληγών και της τελευταίας αποτελεσματικής.
Το πρώτο σημείο που πρέπει να σημειωθεί σε αυτό το απόσπασμα είναι ότι παρεμβάλλει μια επίσημη παύση μεταξύ των προηγούμενων αναποτελεσματικών πληγών και της τελευταίας αποτελεσματικής. Υπάρχει μια φοβερή ηρεμία στην καταιγίδα πριν από τον τελευταίο συντριπτικό τυφώνα που ισοπεδώνει κάθε εμπόδιο. 'Υπάρχει σιωπή στον ουρανό' πριν από τον τελικό κρότο της βροντής. Έξοδος 11:1 - Έξοδος 11:3 φαίνονται, με την πρώτη ματιά, εκτός τόπου, καθώς διακόπτουν την αφήγηση, αφού η καταγγελία και η προφητεία του Μωυσή στην Έξοδος 11:4 - Έξοδος 11:8 πρέπει να είχαν ειπωθεί στη συνάντηση με τον Φαραώ που βρίσκουμε να συνεχίζεται στο τέλος του προηγούμενου κεφαλαίου. Αλλά είναι θεμιτό να υποθέσουμε ότι, ακριβώς τη στιγμή που ο Φαραώ βρυχόταν και απειλούσε, και ο Μωυσής τον αντιμετώπιζε, ανταποδίδοντας περιφρόνηση με περιφρόνηση, ο τελευταίος άκουσε με το εσωτερικό αυτί τη φωνή που έκανε τα λόγια του Φαραώ άδειο αέρα, και του έδωσε τις διαβεβαιώσεις και τις εντολές που περιέχονται στην Έξοδος 11:1 - Έξοδος 11:3, και ότι έτσι του δόθηκε εκείνη την ώρα τι έπρεπε να πει· δηλαδή, την πρόβλεψη που ακολουθεί στην Έξοδος 11:4 - Έξοδος 11:8. Μια τέτοια άποψη της αλληλουχίας του αποσπάσματος το καθιστά πολύ πιο ζωντανό, δραματικό και φυσικό, παρά να υποθέσουμε ότι οι πρώτοι στίχοι είναι είτε παρεμβολή είτε αδέξια διακοπή που αναφέρεται σε μια αποκάλυψη σε κάποια αόριστη προηγούμενη στιγμή. Όταν ένας Φαραώ ή ένας Ηρώδης ή ένας Αγρίππας απειλεί, ο Θεός μιλά στην καρδιά ενός Μωυσή ή ενός Παύλου, και κάνει το πρόσωπο του υπηρέτη Του 'ισχυρό απέναντι στα πρόσωπά τους'.Ο Μακλάρεν εξετάζει στη συνέχεια τον τελευταίο λόγο του Μωυσή προς τον Φαραώ και την πρόβλεψη της κατάρρευσής του.
Η πεποίθηση του Μωυσή, την οποία γνώριζε ότι δεν ήταν δική του σκέψη αλλά αποκάλυψη του Θεού για τον σκοπό Του, έδειχνε πρώτα το τελικό πλήγμα που επρόκειτο να τελειώσει την αντίσταση του Φαραώ. Είχε ταλαντευτεί μεταξύ συμμόρφωσης και άρνησης, σαν μια ελαστική μπάλα που υποχωρεί στην πίεση και επανέρχεται στο πρησμένο σφαιρικό της σχήμα μόλις αφαιρεθεί η πίεση. Αλλά στο τέλος θα καταρρεύσει εντελώς, σαν την ίδια μπάλα όταν κοπεί μια σχισμή σε αυτήν, και συρρικνώνεται σε ένα άμορφο κομμάτι. Οι κρίσεις πείσματος των αδύναμων ανθρώπων τελειώνουν έτσι. Θα είναι τόσο ακραίος στην προθυμία του να απαλλαγεί από τους Ισραηλίτες όσο ήταν στην απόφασή του να τους κρατήσει. Το πανί που γεμίζει μια στιγμή πέφτει σε σωρό την επόμενη, όταν κοπούν τα σχοινιά. Είναι φτωχή υπόθεση όταν οι πράξεις ενός ανθρώπου διαμορφώνονται κυρίως από φόβο για τις συνέπειες. Ο τρόμος οδηγεί πάντα σε ακρότητες. 'Όταν τους αφήσει να φύγουν, θα τους διώξει οπωσδήποτε από εδώ εντελώς.' Πολλές ισχυρές, θεομάχες θελήσεις καταρρέουν εντελώς όταν το δάχτυλο του Θεού τις αγγίξει. 'Μπορεί η καρδιά σου να αντέξει στις ημέρες που θα σε αντιμετωπίσω;'Ο Μακλάρεν στρέφεται στη συνέχεια στα δύο κύρια μέρη της τελετουργίας του Πάσχα.
Η τελετουργία του Πάσχα, όπως ορίζεται εδώ, διαιρείται σε δύο κύρια μέρη - τον ραντισμό του θυσιαστικού αίματος στους παραστάτες και τα ανώφλια, και το δείπνο πάνω στη θυσία. Αυτά μπορούν καλύτερα να αντιμετωπιστούν ξεχωριστά. Διαχωρίστηκαν στην μεταγενέστερη μορφή της τελετουργίας· γιατί, όταν υπήρχε κεντρικό ιερό, τα αρνιά σφάζονταν εκεί, και το αίμα ραντιζόταν, όπως σε άλλες εξιλαστήριες θυσίες, στο θυσιαστήριο, ενώ το οικιακό δείπνο παρέμενε αμετάβλητο. Το πρώτο προοριζόταν ιδιαίτερα να προστατεύσει τους Ισραηλίτες από την καταστροφή των πρωτοτόκων τους· το δεύτερο ως μόνιμο μνημόσυνο της απελευθέρωσής τους. Αλλά και τα δύο έχουν διαρκή καταλληλότητα ως προφητικά διαφόρων πτυχών της χριστιανικής λύτρωσης.Ο Μακλάρεν προχωρά στην αποκάλυψη του θυσιαστικού χαρακτήρα του Πάσχα και της εξιλαστήριας σημασίας του.
Αλλά αν είναι θυσία, τι είδους θυσία ήταν; Σαφώς, ο πρώτος σκοπός ήταν το αίμα να ραντιστεί στους παραστάτες και τα ανώφλια, και έτσι το σπίτι να είναι ασφαλές όταν ο άγγελος της καταστροφής περνούσε από τη γη. Αυτή είναι η εξήγηση που δίνεται στην Έξοδος 12:13, η οποία είναι η θεία δήλωση της σημασίας του. Αυτό είναι το κέντρο της τελετής· από αυτό προήλθε το όνομα. Είτε αποδέχονται οι αναγνώστες τα δόγματα της υποκατάστασης και του εξιλασμού είτε όχι, θα έπρεπε να είναι αδύνατο για έναν έντιμο αναγνώστη αυτών των στίχων να αρνηθεί ότι αυτά τα δόγματα ή οι σκέψεις βρίσκονται εκεί. Μπορεί να είναι μόνο οι βάρβαρες αντιλήψεις μιας μισοάγριας εποχής και λαού. Αλλά, ό,τι κι αν είναι, βρίσκονται εκεί. Το αρνί χωρίς ελάττωμα που επιλέχθηκε προσεκτικά και φυλάχθηκε για τέσσερις ημέρες, ώσπου έγινε σαν να ήταν μέρος του νοικοκυριού, και στη συνέχεια σφάχθηκε επίσημα από τον αρχηγό της οικογένειας, ήταν ο αντιπρόσωπός τους. Όταν ράντισαν το αίμα του στους παραστάτες, ομολόγησαν ότι στέκονταν σε κίνδυνο από τον άγγελο της καταστροφής λόγω της ακαθαρσίας τους, και παρουσίασαν το αίμα ως εξιλασμό τους. Σε αυτόν τον βαθμό, η πράξη τους ήταν πράξη ομολογίας, αποτροπής και πίστης. Αποδέχθηκε το θεϊκά ορισμένο μέσο σωτηρίας. Η συνέπεια ήταν η απαλλαγή από το θανατηφόρο πλήγμα, που έπεσε σε όλα τα σπίτια από το παλάτι μέχρι την καλύβα των δούλων, όπου δεν βρέθηκε εκείνη η κόκκινη ρίγα. Αν κάποιος γιος του Αβραάμ είχε περιφρονήσει την πρόνοια για σωτηρία, θα ήταν μέτοχος της πληγής.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν ολοκληρώνει παρουσιάζοντας το Πάσχα ως Ευαγγέλιο πριν από το Ευαγγέλιο.
Με άλλα λόγια, το Πάσχα είναι ένα Ευαγγέλιο πριν από το Ευαγγέλιο. Μερικές φορές μας λένε ότι στις θυσιαστικές ιδέες του ο Χριστιανισμός ντύνεται ακόμα με 'παλιά εβραϊκά ρούχα'. Πιστεύουμε, αντίθετα, ότι ολόκληρο το θυσιαστικό σύστημα του Ιουδαϊσμού είχε ως υψηλότερο σκοπό να σκιαγραφήσει την ερχόμενη λύτρωση. Ο Χριστός δεν αναφέρεται ως 'το Πάσχα μας', επειδή η μωσαϊκή τελετουργία τυχαία είχε εκείνη την τελετή· αλλά η μωσαϊκή τελετουργία είχε εκείνη την τελετή κυρίως επειδή ο Χριστός είναι το Πάσχα μας, και, με το αίμα Του που χύθηκε στον Σταυρό και ραντίστηκε στις συνειδήσεις μας, κάνει στην πνευματική πραγματικότητα αυτό που το εβραϊκό Πάσχα έκανε μόνο σε εξωτερική μορφή. Όλα τα άλλα ερωτήματα για την Παλαιά Διαθήκη, όσο ενδιαφέροντα και έντονα αμφισβητούμενα κι αν είναι, είναι δευτερεύουσας σημασίας σε σύγκριση με αυτό. Είναι ο κύριος σκοπός της να προφητεύει για τον Χριστό, τον εξιλαστήριο θάνατό Του, τη βασιλεία και την εκκλησία Του, ή όχι; Η Καινή Διαθήκη δεν έχει αμφιβολία για την απάντηση.Ο Μακλάρεν κλείνει με την εσκεμμένη αντικατάσταση του Δείπνου του Κυρίου από τον Χριστό στη θέση του Πάσχα.
Τι ακατανόητη έκταση εξουσίας άσκησε ο Χριστός, αν δεν ήταν τίποτε περισσότερο από δάσκαλος, όταν παρέβλεψε το Πάσχα, και έθεσε στη θέση του το Δείπνο του Κυρίου, ως μνημόσυνο του δικού Του θανάτου! Έτσι είπε, 'Ξεχάστε εκείνη την παρελθούσα απελευθέρωση· αντίθετα, θυμηθείτε Εμένα.' Σίγουρα αυτό ήταν είτε αυθάδεια που πλησίαζε την παραφροσύνη, είτε θεία συνείδηση ότι ο Ίδιος ήταν το αληθινό Πασχαλινό Αρνί, του οποίου το αίμα προστατεύει τον κόσμο από την κρίση, και πάνω στο οποίο ο κόσμος μπορεί να δειπνήσει και να χορτάσει. Η εσκεμμένη πρόθεση του Χριστού να παρουσιάσει τον θάνατό Του ως εξιλασμό, και να στερεώσει το σεβάσμιο, ευγνώμον βλέμμα όλων των μελλοντικών αιώνων στον Σταυρό Του, δεν μπορεί να εξαλειφθεί από την ίδρυση εκείνης της μνημονικής τελετής σε αντικατάσταση της θεόσταλτης τελετουργίας, τόσο γερασμένης από τον χρόνο και ιερής στη σημασία της. Όπως το Πάσχα, το Δείπνο του Κυρίου καθιερώθηκε πριν από την ολοκλήρωση της απελευθέρωσης.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στη ζωή μου αισθάνομαι μια επίσημη παύση πριν από την αποφασιστική ενέργεια του Θεού; 2. Πώς εφαρμόζω προσωπικά το αίμα του Αρνίου στους παραστάτες της καρδιάς μου; 3. Με ποιους τρόπους σημαδεύεται η καθημερινή μου πορεία τόσο από τη χαρούμενη τροφή στον Χριστό όσο και από την ετοιμότητα να πορευτώ ως προσκυνητής;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, τρέμομεν ἐνώπιον τῶν δικαίων κρίσεών Σου, ἀλλὰ ἀναπαυόμεθα ἐν τῇ σκέπῃ τοῦ Ἀρνίου τοῦ Πάσχα, οὗ τὸ αἷμα σημειώνει τὸν λαόν Σου πρὸς σωτηρίαν. Εἴθε τὸ ῥαντισμένον αἷμα τοῦ Χριστοῦ νὰ μᾶς προστατεύῃ ἀπὸ τὴν ὀργὴν καὶ νὰ μᾶς τρέφῃ καθὼς τρώγομεν ἐν σπουδῇ, ἔχοντες τὰς ὀσφύας ἡμῶν περιεζωσμένας, ἕτοιμοι νὰ ἀκολουθήσωμεν ὅπου Σὺ ὁδηγεῖς. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου βάθυνε τὴν ἐλπίδα ἡμῶν μέχρις ὅτου ἑστιάσωμεν μετὰ Σοῦ ἐν τῇ βασιλείᾳ, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Πάσχα ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →