Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ωσηέ
Ωσηέ 11-12 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στον Ωσηέ αποκαλύπτει την τρυφερή αλλά πληγωμένη καρδιά του Θεού προς έναν αποστατημένο λαό. Με ποιμαντική ακρίβεια και δογματικό βάθος, ο Καλβίνος ιχνηλατεί πώς η θεία αγάπη καταδίωξε τον Ισραήλ από τις πρώτες ημέρες του, μόνο για να συναντήσει επίμονη ανταρσία. Τα λόγια του μας προσκαλούν να εξετάσουμε τη δική μας ανταπόκριση σε Εκείνον που μας καλεί έξω από τη δουλεία και στη ζωή της διαθήκης. Καθώς παραμένουμε σε αυτά τα αρχαία κεφάλαια, οι γνώσεις του Καλβίνου φωτίζουν τη συνέχεια των λυτρωτικών σκοπών του Θεού και στις δύο Διαθήκες. Ας αφυπνίσει αυτή η μελέτη φρέσκια ευγνωμοσύνη και σταθερή πίστη στον Θεό που δεν εγκαταλείπει τους δικούς του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Εγκατασταθείτε σε έναν ήσυχο χώρο και διαβάστε τα κεφάλαια 11 και 12 του Ωσηέ αργά. Ακούστε τους εναλλασσόμενους τόνους της θείας στοργής και της δικαίας θλίψης. Παρατηρήστε πώς ο Θεός θυμάται την παιδική ηλικία του Ισραήλ, την απελευθέρωση της εξόδου και την επίμονη άρνηση να επιστρέψει. Αφήστε την εικόνα του προφήτη για τα σχοινιά, τους ζυγούς και την αποπλανημένη φυγή να διεγείρει τις δικές σας αναμνήσεις της υπομονετικής καταδίωξης του Θεού. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για την έκθεση του Καλβίνου σε αυτούς τους συγκινητικούς στίχους.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει εξετάζοντας την αρχική έκφραση της θείας αγάπης στον Ωσηέ 11.
Ο Θεός εδώ διαμαρτύρεται προς τον λαό του Ισραήλ για την αχαριστία του. Η υποχρέωση του λαού ήταν διπλή· διότι ο Θεός τους είχε αγκαλιάσει από την ίδια την αρχή, και όταν δεν υπήρχε καμία αξία ή ικανότητα σε αυτούς. Τι άλλο, πράγματι, ήταν η κατάσταση του λαού όταν απελευθερώθηκε από τα δουλικά έργα του στην Αίγυπτο; Τότε φαίνονταν σίγουρα σαν ένας άνθρωπος μισοπεθαμένος ή ένα σάπιο πτώμα· διότι δεν είχαν καμία δύναμη που να παραμένει σε αυτούς. Ο Κύριος τότε άπλωσε το χέρι του στον λαό όταν ήταν σε τόσο απελπιστική κατάσταση, τον τράβηξε έξω, όπως ήταν, από τον τάφο, και τον αποκατέστησε από τον θάνατο στη ζωή. Αλλά ο λαός δεν αναγνώρισε αυτή την τόσο θαυμαστή εύνοια του Θεού, αλλά σύντομα μετά από αυτό γύρισε πεισματικά την πλάτη του σε αυτόν. Τι αισχρότητα ήταν αυτή, και πόσο επαίσχυντη η κακία, να κάνει τέτοια ανταπόδοση στον συγγραφέα της ζωής και της σωτηρίας του; Ο Προφήτης επομένως αυξάνει την αμαρτία και την αισχρότητα του λαού με αυτή την περίσταση, ότι ο Κύριος τους είχε αγαπήσει ακόμη και από την παιδική ηλικία· όταν όμως, λέει, ο Ισραήλ ήταν παιδί, τον αγάπησα. Η γέννηση του λαού ήταν η έξοδός του από την Αίγυπτο. Ο Κύριος είχε πράγματι κάνει τη διαθήκη του με τον Αβραάμ τετρακόσια χρόνια πριν· και, όπως γνωρίζουμε, οι πατριάρχες θεωρούνταν επίσης από αυτόν ως παιδιά του: αλλά ο Θεός ήθελε η Εκκλησία του να είναι, όπως ήταν, σβησμένη, όταν την εξαγόρασε. Ως εκ τούτου, η Γραφή, όταν μιλάει για την απελευθέρωση του λαού, συχνά αναφέρεται σε αυτή την εύνοια του Θεού με τον ίδιο τρόπο όπως σε κάποιον που γεννήθηκε στον κόσμο. Δεν είναι επομένως χωρίς λόγο που ο Προφήτης εδώ υπενθυμίζει στον λαό ότι είχαν αγαπηθεί όταν ήταν στην παιδική ηλικία. Η απόδειξη αυτής της αγάπης ήταν, ότι είχαν βγει από την Αίγυπτο. Η αγάπη είχε προηγηθεί, καθώς η αιτία είναι πάντα πριν από το αποτέλεσμα.Στη συνέχεια διευρύνει τον χρόνο αυτής της αγάπης πριν από την εμφάνιση του Ισραήλ ως λαού.
Αλλά ο Προφήτης διευρύνει το θέμα: Αγάπησα τον Ισραήλ, ακόμη και ενώ ήταν ακόμη παιδί· τον κάλεσα έξω από την Αίγυπτο· δηλαδή, «Όχι μόνο τον αγάπησα όταν ήταν παιδί, αλλά πριν γεννηθεί άρχισα να τον αγαπώ· διότι η απελευθέρωση από την Αίγυπτο ήταν η γέννηση, και η αγάπη μου προηγήθηκε αυτής. Φαίνεται λοιπόν, ότι ο λαός είχε αγαπηθεί από εμένα, πριν έρθουν στο φως· διότι η Αίγυπτος ήταν σαν τάφος χωρίς κανένα σπινθήρα ζωής· και η κατάσταση αυτού του άθλιου λαού ήταν χειρότερη από χίλιους θανάτους. Τότε καλώντας τον λαό μου από την Αίγυπτο, απέδειξα επαρκώς ότι η αγάπη μου ήταν δωρεάν πριν γεννηθούν.» Ο λαός ήταν επομένως λιγότερο συγχωρήσιμος όταν επέστρεψε μια τέτοια ανάξια ανταπόδοση στον Θεό, αφού αυτός είχε προηγουμένως δώσει την ελεύθερη εύνοιά του σε αυτούς. Κατανοούμε τώρα το νόημα του Προφήτη.Ο Καλβίνος στη συνέχεια αναφέρεται στις επαναλαμβανόμενες προφητικές κλήσεις που συνάντησαν συνεχιζόμενη αντίσταση.
Ο Προφήτης τώρα επαναλαμβάνει την αχαριστία του λαού που παραμέλησε να θυμάται τη λύτρωσή του. Η λέξη, «κάλεσε», πρέπει εδώ να ληφθεί με διαφορετική έννοια. Διότι ο Θεός κάλεσε αποτελεσματικά, όπως λένε, τον λαό, ή τον Υιό του, από την Αίγυπτο: έχει ξανά καλέσει με την εξωτερική φωνή ή διδασκαλία μέσω των Προφητών του. Ως εκ τούτου, όταν είπε προηγουμένως ότι κάλεσε τον Υιό του από την Αίγυπτο, πρέπει να γίνει κατανοητό, όπως λένε, της πραγματικής απελευθέρωσης: αλλά τώρα όταν λέει, Τους κάλεσαν, πρέπει να γίνει κατανοητό της διδασκαλίας. Το όνομα των Προφητών δεν εκφράζεται· αλλά ότι αυτοί εννοούνται είναι σαφές. Και ο Προφήτης φαίνεται να έχει πει σκόπιμα με αόριστο τρόπο, ότι ο λαός είχε κληθεί, ώστε η αδικία να φανεί πιο εμφανής, καθώς είχαν κληθεί τόσο συχνά και από τόσους πολλούς, και όμως είχαν αρνηθεί. Ως εκ τούτου, τους κάλεσαν Όταν μιλάει έτσι, δεν πρέπει να γίνεται κατανοητό ότι αναφέρεται σε έναν ή δύο άνδρες, ή σε λίγους, αλλά ως συμπεριλαμβάνοντας μεγάλο αριθμό ανδρών, κάνοντας αυτό παντού. Ακόμη και έτσι τώρα τους κάλεσαν· δηλαδή, αυτός ο λαός έχει κληθεί, όχι μία ή δύο φορές, αλλά συνεχώς· και ο Θεός δεν έχει στείλει μόνο έναν αγγελιαφόρο ή κήρυκα για να τους καλέσει, αλλά υπήρξαν πολλοί Προφήτες, ο ένας μετά τον άλλο, συχνά έτσι απασχολημένοι, και όμως χωρίς κανένα όφελος. Κατανοούμε τώρα τι εννοούσε ο Προφήτης.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος συνδέει το απόσπασμα θεολογικά με τον Χριστό ως κεφαλή της Εκκλησίας.
Ο Ευαγγελιστής λέει ότι αυτή η προφητεία εκπληρώθηκε, (Ματθαίος 2:18.) Αλλά είναι βέβαιο ότι ο σκοπός του Ιερεμία ήταν άλλος· αλλά τίποτα δεν εμποδίζει αυτή τη δήλωση να μην εφαρμοστεί σε αυτό που σχετίζει ο Ματθαίος. Έτσι κατανοούν αυτό το μέρος. Αλλά νομίζω ότι ο Ματθαίος είχε εξετάσει πιο βαθιά τον σκοπό του Θεού στο να οδηγηθεί ο Χριστός στην Αίγυπτο, και στην επιστροφή του στη συνέχεια στην Ιουδαία. Πρώτον, πρέπει να θυμηθούμε ότι ο Χριστός δεν μπορεί να διαχωριστεί από την Εκκλησία του, καθώς το σώμα θα ακρωτηριαστεί και θα είναι ατελές χωρίς κεφαλή. Ό,τι λοιπόν συνέβη παλαιότερα στην Εκκλησία, πρέπει τελικά να εκπληρωθεί από την κεφαλή. Αυτό είναι ένα πράγμα. Έπειτα επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία, αλλά ότι ο Θεός με την θαυμαστή πρόνοιά του σκόπευε ο Υιός του να έρθει έξω από την Αίγυπτο, ώστε να είναι λυτρωτής για τους πιστούς· και έτσι δείχνει ότι μια αληθινή, πραγματική και τέλεια απελευθέρωση πραγματοποιήθηκε τελικά, όταν εμφανίστηκε ο υποσχεμένος Λυτρωτής. Ήταν τότε η πλήρης γέννηση της Εκκλησίας, όταν ο Χριστός ήρθε έξω από την Αίγυπτο για να λυτρώσει την Εκκλησία του. Έτσι κατά την άποψή μου αυτό το σχόλιο είναι πολύ ψυχρό, το οποίο αγκαλιάζει την ιδέα, ότι ο Ματθαίος έκανε μόνο μια σύγκριση. Διότι πρέπει να εξετάσουμε αυτό, ότι ο Θεός, όταν λύτρωσε παλαιότερα τον λαό του από την Αίγυπτο, έδειξε μόνο με ένα ορισμένο προοίμιο τη λύτρωση που ανέβαλε μέχρι την έλευση του Χριστού. Ως εκ τούτου, καθώς το σώμα τότε βγήκε από την Αίγυπτο στην Ιουδαία, έτσι τελικά βγήκε και η κεφαλή από την Αίγυπτο: και τότε ο Θεός έδειξε πλήρως ότι είναι ο αληθινός λυτρωτής του λαού του. Αυτό λοιπόν είναι το νόημα. Ο Ματθαίος επομένως προσαρμόζει πιο κατάλληλα αυτό το απόσπασμα στον Χριστό, ότι ο Θεός αγάπησε τον Υιό του από την πρώτη παιδική του ηλικία και τον κάλεσε από την Αίγυπτο. Γνωρίζουμε ταυτόχρονα ότι ο Χριστός καλείται Υιός του Θεού με διαφορετική έννοια από τον λαό του Ισραήλ· διότι η υιοθεσία έκανε τα παιδιά του Αβραάμ παιδιά του Θεού, αλλά ο Χριστός είναι από τη φύση ο μονογενής Υιός του Θεού. Αλλά η δική του αξιοπρέπεια πρέπει να παραμείνει στην κεφαλή, ώστε το σώμα να συνεχίσει στην κατώτερη κατάστασή του. Δεν υπάρχει λοιπόν τίποτα ασυνεπές σε αυτό. Αλλά όσον αφορά την κατηγορία της αχαριστίας, ότι μια τόσο μεγάλη εύνοια του Θεού δεν αναγνωρίστηκε, αυτό δεν μπορεί να εφαρμοστεί στο πρόσωπο του Χριστού, όπως γνωρίζουμε καλά· ούτε είναι απαραίτητο σε αυτό το θέμα να αναφερθούμε σε αυτόν· διότι βλέπουμε από άλλα μέρη ότι δεν εφαρμόζεται οτιδήποτε στον Χριστό, το οποίο λέγεται για τον Δαβίδ, ή για τον αρχιερέα, ή για την απογονή του Δαβίδ· αν και ήταν τύποι του Χριστού. Αλλά υπάρχει πάντα μεγάλη διαφορά μεταξύ της πραγματικότητας και των συμβόλων της. Ας προχωρήσουμε τώρα --
Απαντήστε
Ανταπόκριση
1. Πού ανιχνεύω ηχώ της πρώιμης αγάπης του Ισραήλ στη δική μου πνευματική ιστορία;
2. Πώς έχω ανταποκριθεί στις επαναλαμβανόμενες κλήσεις της Γραφής και του Πνεύματος;
3. Με ποιους τρόπους το να βλέπω τον Χριστό ως κεφαλή αναδιαμορφώνει την άποψή μου για τις συναλλαγές του Θεού με τον λαό του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, ὁ ἐν κυριάρχῳ ἀγάπῃ καλέσας τὸν υἱόν σου Ἰσραὴλ ἐξ Αἰγύπτου καὶ διατηρήσας τὴν διαθήκην σου παρὰ τὴν ἀποστασίαν αὐτῶν, δώρησαι ἡμῖν χάριν ἵνα ἐνθυμούμεθα τὰ ἐλέη σου καὶ περιπατῶμεν ἐν προθύμῳ ὑπακοῇ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἕλκε ἡμᾶς καθ' ἑκάστην ἡμέραν διὰ τῶν σχοινίων τῆς ἀγαθότητός σου, δάμασον τὰς σκληρὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματός σου, καὶ στήριξον ἡμᾶς ἐν τῇ ἀδιαλείπτῳ πιστότητι. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →