Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Κορινθίους
Α' Κορινθίους 11 — με τον Σίμεων
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Με το πνεύμα της via media, στρεφόμαστε σήμερα στις Horae Homileticae του Καρόλου Σίμεων, αυτό το θησαυροφυλάκιο αγγλικανικής ερμηνείας που χαρακτηρίζεται από σεβασμό προς την Γραφή και ποιμαντική θέρμη. Η πραγματεία του Σίμεων για την Α' Κορινθίους 11 μας καθοδηγεί μέσα από την αποστολική συμβουλή σχετικά με τη χριστιανική ελευθερία και το ιερό Δείπνο, προσκαλώντας μας να σταθμίσουμε τόσο την ελευθερία όσο και το καθήκον ενώπιον του Κυρίου που ερευνά τις καρδιές.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας ακούσουμε τώρα τον λόγο του Κυρίου στο ενδέκατο κεφάλαιο της Α' προς Κορινθίους Επιστολής του Αγίου Παύλου. Καθώς ακούμε, ας χορηγήσει το ίδιο Πνεύμα που ενέπνευσε τον Απόστολο προσεκτικές καρδιές, ώστε να δεχθούμε τόσο τις προειδοποιήσεις όσο και τις παρηγορίες που τίθενται ενώπιον της Εκκλησίας.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Σίμεων ανοίγει σημειώνοντας τις διακρίσεις που περιέχονται στο κεφάλαιο.
Για το θέμα αυτό ιδιαιτέρως, πρέπει να πω ότι νομίζω πως σχεδόν κανένας χριστιανός στη γη δεν θα είχε κάνει τις διακρίσεις που περιέχονται σε αυτό το κεφάλαιο· και λίγοι θα τις ενέκριναν τώρα που έγιναν, αν δεν ήταν υποχρεωμένοι να υποκύψουν στην αποστολική αυθεντία. Είναι εύκολο να θέσει κανείς γενικές αρχές· όπως, ότι «Δεν πρέπει να κάνουμε το κακό για να έλθει το καλό»· και είναι εύκολο να καταδικάζει κανείς την «σκοπιμότητα» ως καταφύγιο ανθρώπων που υπηρετούν τον καιρό και είναι ανέντιμοι. Αλλά δεν είναι εύκολο να διακρίνει κανείς τις διαφορετικές τροποποιήσεις μιας καλής αρχής, όπως επηρεάζονται από διαφορετικές περιστάσεις· ή τις διαφορετικές καταστάσεις υπό τις οποίες η σκοπιμότητα μόνη μπορεί να μας καθοδηγήσει. Και ακόμη και η συζήτηση ενός τέτοιου θέματος, όσο προσεκτικά κι αν διεξαχθεί, θα καταδικαζόταν αμέσως από πολλούς ως τίποτε άλλο παρά ιησουιτική σοφιστεία και λεπτολογία.Στη συνέχεια αναπτύσσει το καθήκον μας αναφορικά με τα αδιάφορα πράγματα.
Αλλά δεν πρέπει, εξαιτίας αυτού, να αποθαρρυνθούμε από το να βαδίσουμε στα βήματα του Αποστόλου και να σημειώσουμε ό,τι πιστεύουμε ότι είναι τα αληθινά όρια της χριστιανικής ελευθερίας και του χριστιανικού καθήκοντος. Θα λάβω αφορμή από το χωρίο ενώπιόν μας για να δείξω, Ι. Το καθήκον μας αναφορικά με πράγματα που είναι αδιάφορα— Υπάρχουν πολλά πράγματα στα οποία διαφορετικές παρατάξεις δίνουν μεγάλη έμφαση· τα οποία όμως ενώπιον του Θεού είναι εντελώς αδιάφορα— [Στην αποστολική εποχή, η τήρηση του ιουδαϊκού τυπικού θεωρούνταν από μερικούς ως πρωταρχικής και απαραίτητης σημασίας. Η τήρηση ορισμένων ημερών, η αποχή από ορισμένα κρέατα και η πρακτική της περιτομής επιμένονταν από πολλούς ως συνεχούς υποχρέωσης· μολονότι δεν προορίζονταν παρά ως τύποι και σκιές, που επρόκειτο να εξαφανιστούν όταν εμφανιζόταν η ουσία. Δεν υπήρχαν σε αυτές τις τελετές ουσιώδεις ιδιότητες, είτε καλού είτε κακού.Ο Σίμεων στη συνέχεια τονίζει την ανάγκη φύλαξης από περιττή προσβολή.
Το ίδιο πρέπει να πω και αναφορικά με ορισμένες συνήθειες του κόσμου, για τις οποίες οι άνθρωποι μπορεί να μιλούν με υπερβολικά απεριόριστους όρους· είτε τις δικαιολογούν είτε τις καταδικάζουν.] Αλλά το μεγάλο μας καθήκον, αναφορικά με όλα αυτά τα πράγματα, είναι να φυλαγόμαστε από το να δίνουμε περιττή προσβολή σε οποιαδήποτε παράταξη— [Αναφορικά με ιουδαϊκές ή εθνικές τηρήσεις, ο Απόστολος λέγει: «Μη δίνετε προσβολή ούτε στους Ιουδαίους ούτε στους εθνικούς ούτε στην Εκκλησία του Θεού». Τα πράγματα για τα οποία διέφεραν οι παρατάξεις ήταν πραγματικά μη ουσιώδη· και υπήρχε κίνδυνος να δοθεί προσβολή και στις δύο πλευρές με περιφρονητική αδιαφορία για τις προκαταλήψεις τους.Συνεχίζει επαινώντας την αυταπάρνηση ως την κυρίαρχη διάθεση.
Η αυταπάρνηση, μάλλον, πρέπει να είναι η διάθεση του νου μας και η συνήθεια της ζωής μας· και αντί να πληγώσουμε τις συνειδήσεις άλλων και να τους οδηγήσουμε με το παράδειγμά μας να κάνουν ό,τι η ίδια τους η συνείδηση καταδίκαζε, πρέπει να απέχουμε από την πλέον αθώα απόλαυση, όσο ο κόσμος θα στέκεται [Σημείωση: Α' Κορινθίους 8:13 .]. Ο κανόνας που δίνεται σχετικά με όλα αυτά τα θέματα είναι: «Εμείς που είμαστε ισχυροί οφείλουμε να βαστάζουμε τις αδυναμίες των αδυνάτων και να μη αρέσκουμε στον εαυτό μας [Σημείωση: Προς Ρωμαίους 15:1 .].»] Στο κείμενό μου, ο Απόστολος σημειώνει, ΙΙ. Το αντικείμενο που πρέπει να έχουμε ενώπιόν μας για τη ρύθμιση της συμπεριφοράς μας— Η σωτηρία των συνανθρώπων μας πρέπει να είναι αντικείμενο βαθύτατου ενδιαφέροντος για τον νου μας— [Αναμφίβολα η σωτηρία της ψυχής ενός ανθρώπου πρέπει να είναι η πρώτη του μέριμνα. Αλλά κανείς δεν πρέπει να αδιαφορεί για την αιώνια ευημερία των άλλων· πολύ λιγότερο πρέπει να νομίζει ότι έχει την ελευθερία να κάνει οτιδήποτε μπορεί να θέσει πρόσκομμα στον δρόμο τους.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Σίμεων φέρνει όλο το ζήτημα στο σωτηριώδες τέλος του.
Μπορεί, με την ανελεήμονα αδιαφορία μας για τα αισθήματα και τις γνώμες των άλλων, να προκαλέσουμε τα πλέον ολέθρια αποτελέσματα που μπορεί να φανταστεί κανείς· όχι μόνο προσβάλλοντας πολλούς, αλλά πραγματικά «καταστρέφοντας τους αδύνατους αδελφούς μας, για τους οποίους ο Χριστός απέθανε [Σημείωση: Α' Κορινθίους 8:9-11 .].» Τι φοβερή σκέψη! Μπορεί κανείς που αυτοαποκαλείται χριστιανός να αισθάνεται ελεύθερος να ενεργεί χωρίς καμία αναφορά σε τέτοιο αποτέλεσμα; Μπορεί οποιαδήποτε ηδονή ή οποιοδήποτε «κέρδος» που προκύπτει για τον εαυτό του να αντισταθμίσει μια τέτοια συμφορά; Μου φαίνεται ότι, σε οποιοδήποτε ζήτημα που ανακύπτει στον νου μας, πρέπει αμέσως να ρωτούμε τον εαυτό μας, όχι «Τι θα ευχαριστήσει ή θα ωφελήσει εμένα;» αλλά «Τι θα ευχαριστήσει ή θα ωφελήσει τους άλλους; Τι θα έχει την τάση να προάγει τη σωτηρία των άλλων;» Αν οποιαδήποτε αυταπάρνηση ή ανεκτικότητα εκ μέρους μου μπορεί να προαγάγει, έστω και στον πιο μακρινό βαθμό, τη σωτηρία ενός αδύνατου αδελφού, θα προτιμήσω να αποθάνω παρά να ευχαριστήσω τον εαυτό μου εις βάρος του.Κλείνει θέτοντας τον κανόνα με τον οποίο ευαρεστείται ο Θεός που ερευνά τις καρδιές.
Τέλος, τι θα έκανε ο Κύριός μου ή ο Απόστολος Παύλος, υπό τις περιστάσεις μου; Αυτό θα κάνω. Τώρα λέγω πάλι ότι, μολονότι κανένα από αυτά χωριστά δεν θα αρκέσει, όλα μαζί θα αποδειχθούν εύκολος και ασφαλής οδηγός. Θα είναι αδύνατο να σφάλει κανείς πολύ, αν αυτές οι ερωτήσεις τεθούν ειλικρινά και απαντηθούν πιστά από εσάς. Αν, κατά την επιδίωξη αυτής της γραμμής συμπεριφοράς, παρεξηγηθείτε και κατηγορηθείτε, τότε πείτε, με τον Απόστολο: «Μικρό πράγμα είναι για εμένα να κριθώ από εσάς ή από ανθρώπινη κρίση· ναι, ούτε τον εαυτό μου δεν κρίνω· αλλά αυτός που με κρίνει είναι ο Κύριος [Σημείωση: Α' Κορινθίους 4:3-4 .].» Έτσι θα εξασφαλίσετε την έγκριση του Θεού σας και θα απολαύσετε τη μαρτυρία της ίδιας σας της συνείδησης ότι τον ευαρεστήσατε.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην παρούσα συμπεριφορά μου θα μπορούσε να φανεί πιο πιστά μια τρυφερή μέριμνα για τις συνειδήσεις των άλλων; Πώς μαθαίνω να ρωτώ, όχι τι ευχαριστεί τον εαυτό μου, αλλά τι μπορεί να υπηρετήσει τη σωτηρία του πλησίον μου; Σε ποιο μέτρο η προσέγγυσή μου στην Τράπεζα του Κυρίου αντανακλά τόσο την ανάμνηση του θανάτου του Χριστού όσο και την προσδοκία της ελεύσεώς του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Χριστέ, που μας έδωσες στον Απόστολό σου τόσο εντολή όσο και υπόδειγμα, χάρισε μας χάρη ώστε να χρησιμοποιούμε την ελευθερία μας έτσι που να μην προσβάλλουμε ούτε Ιουδαίο ούτε εθνικό ούτε την Εκκλησία του Θεού. Μόρφωσε μέσα μας εκείνο το φρόνημα που ήταν και στον Άγιο Παύλο, ο οποίος έγινε τα πάντα σε όλους για να σώσει με κάθε τρόπο μερικούς. Όταν πλησιάζουμε την αγία Σου Τράπεζα, φύλαξέ μας από ανάξια μετάληψη· και όταν εγερθούμε από αυτήν, στείλε μας να ζήσουμε εν αγάπη έως ότου έλθεις. Εισάκουσέ μας για το έλεός Σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →