Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ
Μια Σοφή Γυναίκα και ένας Κοιμισμένος Βασιλιάς: Η Ειρήνη της Αβιγαίας και το Δόρυ που Έμεινε Όρθιο
Άνοιγμα
Δύο σκηνές ελέους στέκονται η μία δίπλα στην άλλη. Στην πρώτη, ο Δαβίδ — που είχε υπομείνει με τόση υπομονή τον Σαούλ — παρακινείται σε οργή από τον αγενή Νάβαλ, ο οποίος απαντά σε μια ευγενική αίτηση με μεθυσμένη προσβολή, και ο Δαβίδ ξεκινά ένοπλος για να τον σκοτώσει και όλο τον οίκο του. Μόνο η ταχεία σοφία της Αβιγαίας, που βγαίνει έφιππη να τον συναντήσει με προμήθειες και λόγια ειρηνοποιού, αποστρέφει το ξίφος· και ο Δαβίδ ευλογεί τον Θεό που τον εμπόδισε από αιματοχυσία. Στη δεύτερη, ο Δαβίδ ξανά βρίσκει τον Σαούλ κοιμισμένο και στο έλεός του — αυτή τη φορά μέσα στο στρατόπεδο, τειχισμένο από τον κοιμισμένο στρατό του — και ξανά αρνείται να αγγίξει 'τον κεχρισμένο του Κυρίου', παίρνοντας μόνο το δόρυ και την υδρία του νερού από το προσκέφαλο του βασιλιά ως απόδειξη. Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου ερμηνεύει και τα δύο με την Αντιοχειανή του φροντίδα για τις εσωτερικές κινήσεις της ψυχής. Γιατί, ενώ υπέμεινε τον Σαούλ, ο Δαβίδ οργίστηκε κατά του Νάβαλ; Επειδή ο Σαούλ είχε τουλάχιστον το πρόσχημα βασιλείας και του φθόνου της, αλλά ο Νάβαλ δεν είχε καμία δικαιολογία για την αλαζονεία του, και ανταπέδωσε καθαρή καλοσύνη με τις χειρότερες προσβολές. Και γιατί ο Δαβίδ, αφού ορκίστηκε να τον σκοτώσει, έσπασε τον όρκο; Επειδή ο όρκος ήταν τέκνο δίκαιης οργής, αλλά η φειδώ ήταν τέκνο υγιούς νου: ήταν καλύτερο να σπάσει έναν βιαστικό όρκο παρά να διαπράξει τόσο μεγάλη σφαγή. Ο Θεοδώρητος ακούει στην παράκληση της Αβιγαίας την ίδια τη φωνή της συνειδήσεως και της προνοίας — εκείνη ικετεύει να μην επιφέρει ο Δαβίδ μόλυνση αθώου αίματος, ούτε κέντρο συνειδήσεως — και στην εγκράτεια του Δαβίδ στο στρατόπεδο, την ίδια ευλάβεια προς τον κεχρισμένο του Θεού και την ίδια εμπιστοσύνη στον δίκαιο Κριτή. Ο ειρηνοποιός που αφοπλίζει την οργή, το έλεος που δεν θα μολυνθεί, ο κεχρισμένος του Κυρίου που μένει ανέγγιχτος: όλα αυτά κηρύττουν τον Άρχοντα της Ειρήνης.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωσε 1 Σαμουήλ 25–26 — οι άνδρες του Δαβίδ είχαν γίνει 'τείχος' γύρω από τους βοσκούς του Νάβαλ στην έρημο, χωρίς να βλάψουν τίποτε· όμως όταν ο Δαβίδ ζητά ευγενικά μερίδα, ο Νάβαλ απαντά, 'Ποιος είναι ο Δαβίδ; και ποιος ο υιός του Ιεσσαί;' και αποπέμπει τους άνδρες με άδεια χέρια. Ο Δαβίδ ζωστώνει το ξίφος του για να τον εξολοθρεύσει. Αλλά η Αβιγαία, η σοφή και ωραία σύζυγος του Νάβαλ, σπεύδει έξω με ψωμί και οίνο και προμήθειες, πέφτει στα πόδια του Δαβίδ και ικετεύει: 'Επ' εμέ ας γίνει αυτή η ανομία… ας μη λάβει υπόψη ο κύριός μου αυτόν τον άνθρωπο του Βελίαλ, τον Νάβαλ.' Παρακαλεί να μην ενοχληθεί από 'αιματοχυσία αδίκως', ούτε να εκδικηθεί με το ίδιο του το χέρι. Και ο Δαβίδ την ευλογεί: 'Ευλογητός ο Κύριος ο Θεός του Ισραήλ, που σε έστειλε σήμερα να με συναντήσεις… που με εμπόδισε σήμερα από το να έρθω σε αιματοχυσία και από το να εκδικηθώ με το ίδιο μου το χέρι.' Έπειτα στο κεφάλαιο είκοσι έξι ο Δαβίδ έρχεται νύχτα μέσα στο ίδιο το στρατόπεδο του Σαούλ, όπου ο βασιλιάς κοιμάται με το δόρυ του χωμένο στο έδαφος στο προσκέφαλό του και ο στρατός κοιμάται γύρω του. Ο Αβισαί παρακαλεί να χτυπήσει, αλλά ο Δαβίδ απαγορεύει: 'Μην τον καταστρέψεις· γιατί ποιος μπορεί να απλώσει το χέρι του κατά του κεχρισμένου του Κυρίου και να μείνει αθώος;' Παίρνει μόνο το δόρυ και την υδρία του νερού, και από μακρινή κορυφή λόφου φωνάζει την απόδειξή του· και ο Σαούλ ξανά ομολογεί, 'Ημάρτησα… έπαιξα τον ανόητο.'
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Θεοδώρητος απαντά πρώτα στο αίνιγμα της οργής του Δαβίδ: γιατί ο τόσο υπομονετικός με τον Σαούλ άνθρωπος κινήθηκε να σκοτώσει τον Νάβαλ; Επειδή η κακία του Σαούλ είχε τουλάχιστον το πρόσχημα της βασιλείας και του φθόνου της, ενώ η αλαζονεία του Νάβαλ δεν είχε καμία δικαιολογία — μόνο γυμνή προσβολή ανταποδοθείσα για καθαρή καλοσύνη. Έπειτα το βαθύτερο ερώτημα: γιατί ο Δαβίδ, αφού ορκίστηκε να σκοτώσει, έσπασε τον όρκο; Ο Θεοδώρητος ζυγίζει τις δύο ορμές και στεφανώνει τη δεύτερη:
Διότι ο όρκος ήταν προϊόν δίκαιης οργής, αλλά η φειδώ ήταν προϊόν υγιούς νου. Διότι, δεχόμενος την ικεσία της Αβιγαίας, έσβησε την οργή του. Διότι ήταν καλύτερο να σπάσει τον όρκο της απειλής παρά να διαπράξει τόσο μεγάλη σφαγή.Και ακούει στην παράκληση της Αβιγαίας τη γλώσσα της ίδιας της συνειδήσεως — ότι ο Δαβίδ να φυλαχθεί από τη μόλυνση αιματοχυσίας και το κέντρο μετανοίας:
Ο Ακύλας απέδωσε 'να μη μολυνθεί', αντί 'να μην επιφέρεις μόλυνση από αιματοχυσία'. Και 'δεν θα υπάρξει βδέλυγμα και σκάνδαλο καρδιάς στον κύριό μου' — ο Ακύλας απέδωσε 'κέντρο' αντί 'βδέλυγμα', υπαινισσόμενος τις οδύνες της συνειδήσεως.Προχωρώντας στο στρατόπεδο νύχτα, ο Θεοδώρητος σημειώνει την ίδια διπλή χάρη — τολμηρός να εισέλθει, σοφός να φεισθεί:
Εισήλθε τολμηρά, αλλά εφείσθη εν σοφία, και μολονότι τον βρήκε νικημένο από τον ύπνο δεν τον σκότωσε· επιπλέον εμπόδισε τον Αβισαί, που ήθελε να το κάνει αυτό, λέγοντας, 'Μην τον καταστρέψεις, διότι ποιος θα βάλει το χέρι του στον κεχρισμένο του Κυρίου και θα μείνει αθώος;'
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Θεοδώρητος ερμηνεύει τη δεύτερη φειδώ του Σαούλ ως σκόπιμο κήρυγμα εν έργοις: ο Δαβίδ πήρε το δόρυ και την υδρία ακριβώς για να επιδείξει ξανά την ευεργεσία που παρείχε, και παντού ο ιερός συγγραφέας διακηρύττει ότι ήταν η ίδια η πρόνοια του Θεού που έριξε όλο τον στρατό σε ύπνο:
Ο θαυμαστός Δαβίδ πήρε το δόρυ και την υδρία του νερού για να επιδείξει για μία ακόμη φορά την ευεργεσία που είχε παράσχει. Παντού ο συγγραφέας διακηρύττει τη θεία πρόνοια. Αφού είπε ότι όλοι κοιμόντουσαν, πρόσθεσε, 'Βαθύς ύπνος από τον Κύριο έπεσε επ' αυτούς.'Και ακούει την εκπληκτική τρυφερότητα των λόγων του Δαβίδ — ότι ακόμη και τώρα, με τη βασιλεία υποσχεμένη σ' αυτόν και τη χάρη αποχωρημένη από τον Σαούλ, ο Δαβίδ ακόμη ονομάζει τον εαυτό του δούλο του ανθρώπου που διψά για το αίμα του:
Μολονότι η βασιλική χρίση είχε γίνει και η πνευματική χάρη είχε αποχωρήσει, αυτός ακόμη αποκαλούσε τον εαυτό του δούλο εκείνου που είχε απογυμνωθεί από τη χάρη και που διψούσε για αίμα.Δύο μορφές λάμπουν εδώ για την Εκκλησία. Η Αβιγαία είναι η ειρηνοποιός που ο Κύριος μακαρίζει — 'Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, διότι αυτοί θα κληθούν υιοί του Θεού' (Ματθ 5:9) — που ρίχνεται ανάμεσα σε ένοπλο άνδρα και την εκδίκησή του και αφοπλίζει την οργή με σοφία και δώρα· είναι τύπος της μεσιτείας που συγκρατεί το χέρι της κρίσεως, και του έργου της Εκκλησίας για συμφιλίωση. Και ο Δαβίδ, που φείδεται δύο φορές τον κεχρισμένο και δύο φορές παραδίδει την υπόθεσή του στον δίκαιο Κριτή, είναι πάλι τύπος του αληθινού Δαβίδ, που δεν εκδικήθηκε τον Εαυτό Του, που άφησε την κρίση στον Πατέρα, και που διδάσκει τους δικούς Του να ευλογούν και όχι να καταριούνται. Ο άρτος και ο οίνος που έφερε η Αβιγαία για να αποστρέψει την οργή· το δόρυ που έμεινε όρθιο στο έδαφος δίπλα σε κοιμισμένο βασιλιά· η υδρία του νερού που μεταφέρθηκε ως σημείο ελέους — όλα αυτά κηρύττουν τον Άρχοντα της Ειρήνης, 'που είναι η ειρήνη μας' (Εφ 2:14), που αφοπλίζει την οργή που μας αξίζει και μας δίνει, αντί του δόρατος, τον άρτο και το ποτήρι της δικής Του ειρήνης.
Απαντήστε
Απόκριση
Γίνε ειρηνοποιός, και θα κληθείς τέκνο του Θεού. Δες τι έκανε μία σοφή γυναίκα: βγήκε έφιππη να συναντήσει ένοπλο άνδρα αποφασισμένο για σφαγή, πήρε πάνω της την ενοχή που δεν όφειλε, και με ταπεινοφροσύνη και προμήθειες και καλά διαλεγμένους λόγους μετέτρεψε μια σφαγή σε ευλογία. Θα συναντήσεις οργή σε άλλους, και θα τη νιώσεις να ανεβαίνει μέσα σου. Μάθε από την Αβιγαία να μπαίνεις στο ρήγμα — να απορροφάς, να ικετεύεις, να προσφέρεις τον άρτο της ειρήνης όπου το ξίφος είναι τραβηγμένο — και θα σώσεις περισσότερες ζωές, και περισσότερες ψυχές, απ' ό,τι γνωρίζεις. Και φύλαξε τον εαυτό σου από τη μόλυνση που φοβήθηκε ο Δαβίδ. Η Αβιγαία ικέτευσε να μην επιφέρει εκείνος κηλίδα αθώου αίματος, ούτε κέντρο συνειδήσεως· και ο Δαβίδ ευλόγησε τον Θεό έκτοτε για το ότι κράτησε τα χέρια του καθαρά. Όταν η οργή έχει ορκιστεί μέσα σου τον βιαστικό όρκο — 'Θα ανταποδώσω, δεν θα αφήσω αυτό να περάσει' — θυμήσου ότι ο όρκος είναι τέκνο οργής αλλά η φειδώ είναι τέκνο υγιούς νου, και ότι είναι καλύτερο να σπάσεις έναν βιαστικό όρκο παρά να πληγώσεις τη συνείδησή σου και τη ζωή άλλου. Και όταν ένας εχθρός παραδοθεί ανήμπορος στο χέρι σου, κάνε όπως έκανε ο Δαβίδ δύο φορές: άφησε το δόρυ όρθιο, πάρε μόνο ένα σύμβολο ελέους, και παράδωσε την υπόθεσή σου στον δίκαιο Κριτή. Έτσι θα μείνεις αμόλυντος, και ελεύθερος, και όμοιος με τον Άρχοντα της Ειρήνης, που αφόπλισε την οργή που είχαμε κερδίσει και έθεσε μπροστά μας τον άρτο και το ποτήρι της δικής Του συμφιλιωτικής ειρήνης.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε ο Θεός μας, που έστειλες τη σοφή Αβιγαία να συναντήσει τον δούλο Σου τον Δαβίδ και να αποστρέψει την οργή του, και που έβαλες βαθύ ύπνο στο στρατόπεδο του Σαούλ ώστε ο κεχρισμένος Σου να φεισθεί με έλεος και όχι να σφαγεί: κάνε με ειρηνοποιό, ώστε να κληθώ τέκνο Σου. Δίδαξέ με να μπαίνω στο ρήγμα όπου η οργή είναι τραβηγμένη, να φέρω ενοχή που δεν οφείλω, και να αφοπλίζω την οργή με ταπεινοφροσύνη και τον άρτο της ειρήνης, όπως η Αβιγαία αφόπλισε το ξίφος. Φύλαξε τα χέρια μου από τη μόλυνση αθώου αίματος και την καρδιά μου από το κέντρο πονηρής συνειδήσεως· και όταν η οργή έχει ορκιστεί τον βιαστικό όρκο μέσα μου, δώσε μου τον υγιή νου που θα προτιμούσε να σπάσει τον όρκο παρά να διαπράξει τη σφαγή. Όταν ένας εχθρός κείτεται ανήμπορος στη δύναμή μου, άφησέ με να αφήσω το δόρυ όρθιο στο έδαφος και να απομακρύνω μόνο ένα σύμβολο ελέους, παραδίδοντας την υπόθεσή μου σε Σένα, τον δίκαιο Κριτή. Διότι Εσύ, ω Χριστέ, είσαι η ειρήνη μας, που αφόπλισες την οργή που μας άξιζε και έθεσες μπροστά μας τον άρτο και το ποτήρι της δικής Σου συμφιλίωσης. Σε Σένα, ω Χριστέ ο Θεός μας, τον Άρχοντα της Ειρήνης, με τον Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα, δόξα τώρα και αεί, και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →