Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εβραίους
Προς Εβραίους 5 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για το Προς Εβραίους 5 μας προσκαλεί σε βαθύτερη κατανόηση της ιερατικής διακονίας του Χριστού. Με ακρίβεια και ευλάβεια, ο Καλβίνος δείχνει πώς ο Υιός εκπληρώνει και υπερβαίνει κάθε πρότυπο της Παλαιάς Διαθήκης. Το σχόλιό του αποκαλύπτει τόσο τη συνέχεια όσο και τη ριζική καινοτομία της ιερωσύνης του ευαγγελίου. Καθώς ακούμε, οδηγούμαστε να προσκυνήσουμε τον ένα Μεσίτη που γνωρίζει την αδυναμία μας αλλά στέκεται ενώπιον του Θεού για λογαριασμό μας. Σήμερα ακολουθούμε την καθοδήγηση του Καλβίνου μέσα από αυτό το πλούσιο κεφάλαιο, επιτρέποντας στις γνώσεις του να διαμορφώσουν την κατανόηση και την ευσέβειά μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά το κεφάλαιο 5 της Προς Εβραίους. Προσέξτε την προσεκτική περιγραφή των προσόντων του αρχιερέα και τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας τα εφαρμόζει στον Ιησού. Δώστε προσοχή στα θέματα της κλήσης, της συμπάθειας, του πάθους και της υπακοής. Αφήστε το κείμενο να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που θα φέρει ο Καλβίνος.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει απαριθμώντας τα ουσιώδη προσόντα των Λευιτικών ιερέων.
Λέγει πρώτον ότι οι ιερείς ελήφθησαν εκ των ανθρώπων· δεύτερον, ότι δεν ενήργουν ιδιωτικώς αλλά υπέρ ολοκλήρου του λαού· τρίτον, ότι δεν έπρεπε να προσέρχωνται κενοί προς εξιλέωσιν του Θεού, αλλά εφοδιασμένοι με θυσίας· τέταρτον, ότι δεν έπρεπε να εξαιρούνται των ανθρωπίνων ασθενειών, ώστε να βοηθούν ευκολώτερον τους θλιβομένους· και τέλος, ότι δεν έπρεπε να εισορμούν αυθαιρέτως εις τούτο το αξίωμα, και ότι τότε μόνον ήτο η τιμή νόμιμος όταν εχειροτονήθησαν και εδοκιμάσθησαν υπό του Θεού. Θα εξετάσωμεν συντόμως έκαστον τούτων των σημείων.Εξηγεί κατόπιν την αναγκαιότητα να λαμβάνεται ο ιερεύς εκ των ανθρώπων.
Ελήφθη εκ των ανθρώπων, κ.λπ. Τούτο λέγει περί των ιερέων. Εντεύθεν έπεται ότι ήτο αναγκαίον ο Χριστός να είναι αληθινός άνθρωπος· διότι καθόσον απέχωμεν πολύ από του Θεού, ιστάμεθα κατά τινα τρόπον ενώπιον αυτού εν προσώπω του ιερέως ημών, το οποίον δεν ηδύνατο να συμβή, εάν δεν ήτο εις εξ ημών. Εντεύθεν, ότι ο Υιός του Θεού έχει φύσιν κοινήν μεθ’ ημών, δεν ελαττώνει την αξιοπρέπειαν αυτού, αλλά την συνιστά περισσότερον εις ημάς· διότι είναι κατάλληλος να συμφιλιώση ημάς προς τον Θεόν, επειδή είναι άνθρωπος. Διά τούτο ο Παύλος, ίνα αποδείξη ότι είναι Μεσίτης, αποκαλεί αυτόν ρητώς άνθρωπον· διότι εάν είχεν ληφθή εκ των αγγέλων ή οποιωνδήποτε άλλων όντων, δεν ηδυνάμεθα δι’ αυτού να ενωθώμεν μετά του Θεού, καθόσον δεν ηδύνατο να φθάση μέχρις ημών.Ο Καλβίνος αναπτύσσει κατόπιν το καθήκον του ιερέως να συμπαθή προς την ανθρωπίνην ασθένειαν.
2. Όστις δύναται, κ.λπ. Το τέταρτον τούτο σημείον έχει τινα συγγένειαν προς το πρώτον, και όμως δύναται να διακριθή απ’ αυτού· διότι ο Απόστολος πρότερον εδίδαξεν ημάς ότι το ανθρώπινον γένος ενώνεται προς τον Θεόν εν προσώπω ενός ανθρώπου, καθόσον πάντες οι άνθρωποι μετέχουσι της αυτής σαρκός και φύσεως· νυν όμως αναφέρεται εις έτερον πράγμα, και τούτο είναι, ότι ο ιερεύς οφείλει να είναι χρηστός και πράος προς τους αμαρτωλούς, επειδή μετέχει των ασθενειών αυτών. Η λέξις την οποίαν μεταχειρίζεται ο Απόστολος, μετριοπαθείν, ερμηνεύεται διαφόρως υπό τε των Ελληνικών και Λατινικών ερμηνευτών. [85] Εγώ όμως νομίζω ότι σημαίνει απλώς ικανόν προς συμπάθειαν. Πάντα τα λεγόμενα ενταύθα περί των Λευιτικών ιερέων δεν εφαρμόζονται βεβαίως εις τον Χριστόν· διότι τον Χριστόν γνωρίζομεν ότι ήτο απηλλαγμένος πάσης μολύνσεως αμαρτίας· διέφερεν επομένως των άλλων κατά τούτο, ότι δεν είχεν ανάγκην να προσφέρη θυσίαν υπέρ εαυτού. Αλλά αρκεί δι’ ημάς να γνωρίζωμεν ότι εβάστασε τας ασθενείας ημών, αν και ήτο ελεύθερος αμαρτίας και αμόλυντος. Λοιπόν, όσον αφορά τους αρχαίους και Λευιτικούς ιερείς, ο Απόστολος λέγει, ότι ήσαν υποκείμενοι εις την ανθρωπίνην ασθένειαν, και ότι εποίουν εξιλέωσιν και διά τας ιδίας αυτών αμαρτίας, ίνα μη μόνον είναι χρηστοί προς τους άλλους όταν πλανώνται, αλλά και να συμπάσχουν μετ’ αυτών. Το μέρος τούτο πρέπει να εφαρμοσθή μέχρι τοσούτου εις τον Χριστόν ώστε να περιλάβη την εξαίρεσιν εκείνην την οποίαν ανέφερεν πρότερον, ήτοι, ότι εβάστασε τας ασθενείας ημών, ων όμως άνευ αμαρτίας. Συγχρόνως, αν και πάντοτε ελεύθερος αμαρτίας, όμως η πείρα εκείνη των ασθενειών η προηγουμένως περιγραφείσα είναι μόνη επαρκώς ικανή να τον ροπή προς το να βοηθή ημάς, να τον καταστήση ελεήμονα και πρόθυμον εις συγχώρησιν, να τον αποδώση φροντιστήν υπέρ ημών εν ταις δυστυχίαις ημών. Το άθροισμα των λεγομένων είναι, ότι ο Χριστός είναι αδελφός ημών, ουχί μόνον ένεκα της ενότητος κατά σάρκα και φύσιν, αλλά και καθιστάμενος μέτοχος των ασθενειών ημών, ώστε να ωθήται, και ως εκ τούτου να διαπλάττεται, εις το να επιδεικνύη ανεκτικότητα και χρηστότητα. Η μετοχή, δυνάμενος είναι ισχυροτέρα ή εν τη κοινή ημών γλώσση, qui possit, «όστις δύναται», διότι εκφράζει καταλληλότητα ή ικανότητα. Τους αγνοούντας και τους πεπλανημένους, ή πλανωμένους, ωνόμασεν αντί των αμαρτωλών, κατά το γινόμενον εν τη Εβραϊκή· διότι שגגה, σεγαγά, σημαίνει παν είδος πλάνης ή παραπτώματος, ως θα έχω αμέσως αφορμήν να εξηγήσω.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος ολοκληρώνει δείχνοντας τον τελικό σκοπό των παθημάτων του Χριστού στην ιερατική του καθιέρωση.
9. Και αφού τελειοποιήθηκε, ή αγιάστηκε, κ.λπ. Εδώ είναι ο τελικός ή ο απώτερος σκοπός, όπως τον ονομάζουν, για τον οποίο ήταν αναγκαίο ο Χριστός να πάθει: ήταν για να εισαχθεί έτσι στην ιερωσύνη του, σαν να έλεγε ο Απόστολος ότι η υπομονή του σταυρού και του θανάτου ήταν για τον Χριστό ένα είδος πανηγυρικής καθιέρωσης, με την οποία δείχνει ότι όλα τα παθήματά του είχαν σχέση με τη σωτηρία μας. Εξ αυτού έπεται ότι απέχουν πολύ από το να βλάπτουν την αξιοπρέπειά του, ότι αντιθέτως αποτελούν τη δόξα του· διότι αν η σωτηρία εκτιμάται πολύ από εμάς, πόσο τιμητικά οφείλουμε να σκεφτόμαστε για την αιτία ή τον συγγραφέα της; Διότι δεν ομιλεί εδώ για τον Χριστό μόνο ως παράδειγμα, αλλά ανέρχεται υψηλότερα, ακόμη και ότι με την υπακοή του εξάλειψε τις παραβάσεις μας. Έγινε λοιπόν η αιτία της σωτηρίας, επειδή απέκτησε δικαιοσύνη για εμάς ενώπιον του Θεού, αφού αφαίρεσε την παρακοή του Αδάμ με μια πράξη αντίθετου είδους, δηλαδή την υπακοή.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πώς επηρεάζει το να γνωρίζετε ότι ο Χριστός μοιράζεται την ανθρωπιά μας τον τρόπο με τον οποίο τον πλησιάζετε στην προσευχή;
2. Σε ποιο τομέα της ζωής χρειάζεστε περισσότερο να θυμάστε ότι ο Ιησούς έμαθε υπακοή μέσω του πάθους;
3. Πού μπορεί ο Θεός να σας καλεί σήμερα σε μεγαλύτερη υποταγή στο θέλημά του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, σὲ ὑψοῦμεν διὰ τὴν κυριαρχικὴν ἀνάδειξιν τοῦ Υἱοῦ σου ὡς ἐλεήμονος καὶ πιστοῦ Ἀρχιερέως ἡμῶν, ὅστις ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς σαρκὸς αὐτοῦ προσήνεγκε δεήσεις μετὰ κραυγῶν ἰσχυρῶν καὶ ἔμαθεν τὴν ὑπακοὴν ἀφ’ ὧν ἔπαθεν. Διὰ τῆς χάριτος τῆς διαθήκης σου, ἐνδυνάμωσον ἡμᾶς νὰ πλησιάζωμεν τὸν θρόνον σου μετὰ παρρησίας, γνωρίζοντες ὅτι συμπαθεῖ εἰς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν καὶ μεσιτεύει ὑπὲρ ἡμῶν κατὰ τὸ θέλημά σου. Διαμόρφωσον ἡμᾶς ἐν τῷ αὐτῷ πνεύματι εὐλαβοῦς ὑποταγῆς, ἵνα τιμῶμεν τὸν Υἱὸν ὃν ἐδόξασας ὡς τὴν πηγὴν αἰωνίου σωτηρίας εἰς πάντας τοὺς ὑπακούοντας αὐτῷ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →