← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Φιλιππησίους

Φιλιππησίους 2 — με τον Barnes

Φιλιππησίους 2Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στην καθαρή ερμηνευτική παράδοση του Αμερικανικού Πρεσβυτεριανισμού, στρεφόμαστε σήμερα στις Σημειώσεις του Άλμπερτ Μπαρνς για τη Βίβλο σχετικά με το κεφάλαιο 2 των Φιλιππησίων. Ο Μπαρνς μας καθοδηγεί μέσα από τις τρυφερές προτροπές του αποστόλου προς ενότητα, ταπείνωση και υπηρεσία εμπνευσμένη από το ευαγγέλιο, κατευθύνοντας πάντα την καρδιά προς το υπέρτατο παράδειγμα του Χριστού Ιησού. Η προσεκτική ερμηνεία του κατά στίχο βοηθά την εκκλησία να δει πώς ο νους του Σωτήρα διαμορφώνει κάθε χριστιανικό καθήκον. Καθώς ακούμε, ας χορηγήσει το Πνεύμα σε εμάς και κατανόηση και υπακοή.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε τώρα το κεφάλαιο 2 των Φιλιππησίων στο σύνολό του, ακούγοντας την πρόσκληση του αποστόλου σε ομόψυχη αγάπη και το μεγάλο πρότυπο της αυτοκένωσης του Χριστού. Ας διαβάσουμε αργά, κάνοντας παύση όπου το κείμενο πιέζει πιο άμεσα τη συνείδηση, και ας ζητήσουμε από τον Κύριο να προετοιμάσει την καρδιά σας για την ερμηνεία που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μπαρνς ανοίγει το τμήμα θεμελιώνοντας την πρόσκληση προς ενότητα στις παρηγοριές του Χριστού. Στίχος 1. Εάν λοιπόν υπάρχει κάποια παρηγοριά εν Χριστώ - Αυτό, μαζί με όσα λέγονται στο υπόλοιπο του στίχου, σχεδιάζεται ως κίνητρο για όσα προτρέπει σε αυτούς στον Φιλιππησίους 2:2 - ώστε να είναι ομόψυχοι και έτσι να εκπληρώσουν τη χαρά του. Για να τους παροτρύνει σε αυτό, επικαλείται τις τρυφερές σκέψεις που παρέχει η θρησκεία - και αρχίζει με αναφορά στην παρηγοριά που υπάρχει εν Χριστώ. Το νόημα εδώ μπορεί να είναι αυτό: «Τώρα διώκομαι και θλίβομαι. Στις δοκιμασίες μου θα μου δώσει τη μέγιστη χαρά να μάθω ότι ενεργείτε όπως αρμόζει στους χριστιανούς. Και εσείς διώκεστε και θλίβεστε Φιλιππησίους 1:28-30· και, υπό αυτές τις συνθήκες, ικετεύω ώστε να αναζητηθεί η μέγιστη παρηγοριά· και με όλα όσα είναι τρυφερά και ιερά στη χριστιανική θρησκεία, σας παρακαλώ να ζήσετε έτσι ώστε να μην ατιμάσετε το ευαγγέλιο. Στη συνέχεια πραγματεύεται την απαγόρευση της έριδας και της ματαιοδοξίας. Στίχος 3. Τίποτα να μη γίνεται από έριδα - Με πνεύμα φιλονικίας. Αυτή η εντολή απαγορεύει να κάνουμε οτιδήποτε ή να επιχειρούμε οτιδήποτε ως απλό αποτέλεσμα έριδας. Αυτή δεν είναι η αρχή από την οποία πρέπει να ενεργούμε ή με την οποία πρέπει να κυβερνόμαστε. Δεν πρέπει να σχηματίζουμε κανένα σχέδιο και να στοχεύουμε σε κανένα αντικείμενο που πρόκειται να εξασφαλιστεί με αυτόν τον τρόπο. Η εντολή απαγορεύει όλες τις προσπάθειες να εξασφαλιστεί οτιδήποτε πάνω από τους άλλους με απλή σωματική δύναμη ή με υπεροχή νου ή αριθμών ή ως αποτέλεσμα σκοτεινών σχεδίων και σχεδιασμών που σχηματίζονται από αντιζηλία ή από την επιδοκιμασία οργισμένων παθών ή με το πνεύμα της φιλοδοξίας. Δεν πρέπει να επιχειρούμε να κάνουμε οτιδήποτε απλώς ξεπερνώντας τους άλλους ή δείχνοντας ότι έχουμε περισσότερο ταλέντο, θάρρος ή ζήλο. Ό,τι κάνουμε πρέπει να γίνεται από αρχή και με επιθυμία να διατηρήσουμε την αλήθεια και να δοξάσουμε τον Θεό. Και όμως πόσο συχνά παραβιάζεται αυτός ο κανόνας! Για την αρετή που διορθώνει την εγωιστική φιλοδοξία, στρέφεται στην ταπεινοφροσύνη του νου. Η λέξη που χρησιμοποιείται εδώ είναι η ίδια που αποδίδεται ως «ταπεινοφροσύνη» στις Πράξεις 20:19· Κολοσσαείς 2:18, Κολοσσαείς 2:23· Α' Πέτρου 5:5· ταπεινότητα, στους Κολοσσαείς 3:12· και ταπεινοφροσύνη, στους Εφεσίους 4:2· Φιλιππησίους 2:3. Δεν εμφανίζεται αλλού στην Καινή Διαθήκη. Εδώ σημαίνει ταπεινοφροσύνη και αντιτίθεται σε εκείνη την υπερηφάνεια ή αυτοαξιολόγηση που θα μας οδηγούσε να αγωνιστούμε για την υπεροχή ή που ενεργεί από επιθυμία για κολακεία ή έπαινο. Η καλύτερη και η μόνη αληθινή διόρθωση αυτών των ελαττωμάτων είναι η ταπεινοφροσύνη. Αυτή η αρετή συνίσταται στην εκτίμηση του εαυτού μας σύμφωνα με την αλήθεια. Είναι η προθυμία να πάρουμε τη θέση που οφείλουμε να πάρουμε ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων· και, έχοντας τη χαμηλή εκτίμηση της δικής μας σημασίας και χαρακτήρα που θα παρήγαγε η αλήθεια για την ασήμαντότητά μας ως πλάσματα και την κακία μας ως αμαρτωλοί, θα μας οδηγήσει σε προθυμία να εκτελέσουμε ταπεινά και χαμηλά καθήκοντα ώστε να ωφελήσουμε τους άλλους.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Μπαρνς πιέζει το αποφασιστικό σημείο σχετικά με την προενσάρκωτη φύση του Χριστού. Ή για να χρησιμοποιήσουμε μια πιο κατάλληλη ομοιότητα, η μορφή ενός βασιλιά συνίσταται στα εξωτερικά σημάδια που δείχνουν έναν βασιλιά - όπως το σκήπτρο του, το διάδημα, ο θώρακας, οι συνοδοί, ο θρόνος και άλλα εμβλήματα της βασιλικής εξουσίας· η μορφή ενός υπάτου είναι η τόγα, η ελεφάντινη καρέκλα, οι συνοδοί λικτόρες κ.λπ. Επομένως ο Χριστός πριν από τη θεμελίωση του κόσμου ήταν εν μορφή Θεού, επειδή είχε δόξα με τον Πατέρα πριν γίνει ο κόσμος· Ιωάννης 17:5. Διότι στη σοφία του Θεού, πριν ενδυθεί τη φύση μας, δεν υπήρχε τίποτα ταπεινό ή άθλιο, αλλά υπήρχε μεγαλοπρέπεια άξια του Θεού.» Σχόλιο στο ίδιο. Η δεύτερη γνώμη είναι ότι η λέξη ισοδυναμεί με φύση ή ουσία· δηλαδή ότι ήταν εν τη φύσει του Θεού ή ο τρόπος ύπαρξής του ήταν εκείνος του Θεού ή ήταν θεϊκός. Αυτή είναι η γνώμη που υιοθετείται από τον Σλέουσνερ (Λεξικό)· τον καθηγητή Στιούαρτ (Επιστολές προς τον Δρ. Τσάνινγκ, σελ. 40)· τον Ντόντριτζ και από ορθόδοξους ερμηνευτές γενικά και μου φαίνεται ότι είναι η ορθή ερμηνεία. Ενισχύει περαιτέρω την υπόθεση για την αιώνια θεότητα εξετάζοντας την ακολουθία της ταπείνωσης. Προς υποστήριξη αυτής της ερμηνείας και σε αντίθεση με εκείνη που αναφέρεται στη δύναμή του να κάνει θαύματα ή στη θεϊκή του εμφάνιση όταν ήταν στη γη, μπορούμε να προσκομίσουμε τις ακόλουθες σκέψεις: (1) Η «μορφή» στην οποία γίνεται εδώ αναφορά πρέπει να ήταν κάτι πριν γίνει άνθρωπος ή πριν λάβει τη μορφή δούλου. Ήταν κάτι από το οποίο ταπεινώθηκε κάνοντας «τον εαυτό του ανυπόληπτο»· λαμβάνοντας πάνω του «τη μορφή δούλου»· και γινόμενος «κατ' ομοίωσιν ανθρώπων». Φυσικά, πρέπει να ήταν κάτι που υπήρχε όταν δεν είχε την ομοίωση ανθρώπων· δηλαδή πριν ενσαρκωθεί. Πρέπει επομένως να είχε ύπαρξη πριν εμφανιστεί στη γη ως άνθρωπος και σε εκείνη την προηγούμενη κατάσταση ύπαρξης πρέπει να υπήρχε κάτι που καθιστούσε ορθό να λεχθεί ότι ήταν «εν μορφή Θεού».
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στην καθημερινή μου συμπεριφορά εξακολουθώ να επιδιώκω να ξεπεράσω τους άλλους αντί να τους υπηρετώ; 2. Πώς το παράδειγμα της προηγούμενης δόξας του Χριστού κάνει τις δικές μου αξιώσεις για αναγνώριση να φαίνονται; 3. Ποιο πρακτικό βήμα θα κάνω αυτή την εβδομάδα για να προσέχω όχι μόνο τα δικά μου συμφέροντα αλλά και τα συμφέροντα των άλλων;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ εὐσπλαγχνικέ, δώρησαι ἡμῖν τὸ φρόνημα τὸ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἵνα περιπατῶμεν ἐν ταπεινοφροσύνῃ καὶ ἀγάπῃ καθὼς ὁ λόγος σου προστάσσει. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἔριδος καὶ φιλαυτίας, καὶ δίδαξον ἡμᾶς νὰ τιμῶμεν τοὺς ἄλλους ὑπὲρ ἑαυτούς. Πλήρωσον τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τῆς παρακλήσεως τῆς ἐν Χριστῷ, ἵνα αἱ ζωαὶ ἡμῶν κοσμῶσι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Υἱοῦ σου ἐνώπιον τοῦ κόσμου. Ἀμήν.

Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →