Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτικόν 25-26 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ
Άνοιγμα
Σήμερα εισερχόμαστε στο πλούσιο έδαφος των κεφαλαίων 25 και 26 του Λευιτικού μέσω του Σχολίου της Καθολικής Οικογενειακής Βίβλου του Χέιντοκ. Αυτή η πολύτιμη συλλογή συγκεντρώνει τις γνώσεις των μεγάλων ερμηνευτών της Εκκλησίας για να φωτίσει τους θείους νόμους της ανάπαυσης της απελευθέρωσης και της ευλογίας της διαθήκης. Καθώς ακούμε τη φωνή της ανακαλύπτουμε πώς οι αρχαίες συνταγές εξακολουθούν να μιλούν στην καρδιά της χριστιανικής ζωής και στην κλήση να εμπιστευόμαστε την Πρόνοια.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ήσυχη προσοχή, διαβάστε τα κεφάλαια 25 και 26 του Λευιτικού. Αφήστε τα λόγια του ιερού κειμένου να εγκατασταθούν στο νου σας πριν στραφείτε στο σχόλιο που ακολουθεί. Προσέξτε τους ρυθμούς της σαββατικής ανάπαυσης, την υπόσχεση της απελευθέρωσης του ιωβηλαίου και τις επίσημες προειδοποιήσεις που συνοδεύουν τη ζωή της διαθήκης.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χέιντοκ ξεκινά αναφερόμενος στην σαββατική ανάπαυση της γης.
Σχόλιο της Καθολικής Βίβλου του Χέιντοκ Η ανάπαυσις (σαββαθίσεις σάββατουμ). Η γη έπρεπε να απολαύσει το όφελος της αναπαύσεως κάθε έβδομο έτος, για να υπενθυμίσει στον λαό του Θεού ότι αυτός είχε δημιουργήσει τον κόσμο, και ότι αυτός ακόμη διατηρούσε την κυριαρχία επάνω του, (Άγιος Αυγουστίνος, ερ. 91, 92,) απαιτώντας τους αυθόρμητους καρπούς εκείνου του έτους ως φόρο, μέρος του οποίου έδινε στους πτωχούς. Εν τω μεταξύ, όλα τα πλάσματα ανεπαύοντο από τους κόπους τους, και ο λαός διδασκόταν να έχει πλήρη εμπιστοσύνη στην Πρόνοια. (Καλμέτ) --- Ο νόμος αυτός δόθηκε στην έρημο του Σινά, τον μήνα Νισάν, το δεύτερο έτος μετά την έξοδο· αλλά δεν άρχισε να ισχύει παρά μόνον όταν οι Εβραίοι εισήλθαν στη γη του Χαναάν. (Χέιντοκ)Στο έτος του ιωβηλαίου, το σχόλιο εξετάζει το ζήτημα του χρονισμού του.
Έτη. Είναι αμφίβολο αν το 49ο ή το 50ό έτος ορίσθηκε για το ιωβηλαίο. Το προηγούμενο έτος καθορίζεται από πολλούς ικανούς χρονολόγους, οι οποίοι παρατηρούν, ότι αν δύο έτη αναπαύσεως συνέβαιναν μαζί, θα αποτελούσε σοβαρή ταλαιπωρία· και ο Μωυσής θα μπορούσε να είχε πει το 50ό έτος για στρογγυλό αριθμό, ή να περιλάμβανε εντός αυτού το έτος του προηγούμενου ιωβηλαίου, όπως δίνουμε πέντε έτη στην ολυμπιάδα, και οκτώ ημέρες στην εβδομάδα, μολονότι η πρώτη αποτελείται μόνο από τέσσερα έτη, και η δεύτερη από επτά ημέρες. (Ράντερ· Σκαλίγερ· κ.ά.) Αλλά άλλοι αποφασίζουν υπέρ του πεντηκοστού έτους, εδ. 10. (Φίλων· Ιώσηπος, [Αρχαιότητες] γ΄. 10.· Άγιος Αυγουστίνος, ερ. 92.· Σαλιέν· κ.ά.) (Καλμέτ) --- Κατά την εορτή του εξιλασμού του 49ου έτους, διεκήρυτταν ότι το επόμενο θα ήταν το έτος του ιωβηλαίου. (Μενοχίος) --- Ο Ούσερ τοποθετεί το πρώτο κατά το έτος του κόσμου 2609, 49 έτη μετά τη διανομή της γης από τον Ιησού του Ναυή το 2560· ο Σαλιέν χρονολογεί 50 έτη από την είσοδο (εδ. 2,) των Εβραίων στη Χαναάν, κατά το έτος του κόσμου 2583, έξι έτη νωρίτερα· και τοποθετεί το πρώτο ιωβηλαίο το 2633, αμέσως μετά το σαββατικό έτος, το οποίο συνέβη κατά το 32ο έτος του Οθονιήλ. Υποθέτει ότι και τα δύο διακηρύχθηκαν ταυτοχρόνως, την 1η Τισρί, Ρος Χασσανά, «την κεφαλή του έτους»· μολονότι οι κήρυκες περιόδευαν τη χώρα μόνον την 10η. Οι συγγραφείς τόσο της Συναγωγής όσο και της Εκκλησίας γενικώς υιοθετούν το 50ό για το έτος του ιωβηλαίου· και η υποτιθέμενη ταλαιπωρία δύο ετών αναπαύσεως είναι ανυπόστατη, αφού ο Θεός υποσχέθηκε τριετή σοδειά, εδ. 21. (Χέιντοκ)Ο Χέιντοκ στη συνέχεια πραγματεύεται την έννοια της άφεσης και τις κοινωνικές της επιπτώσεις.
Άφεσις· δηλαδή, γενική απαλλαγή και απαλλαγή από χρέη και δουλεία, και επανεγκατάσταση κάθε ανθρώπου στις προηγούμενες κτήσεις του. (Τσαλόνερ) --- Ιωβηλαίο: το εβραϊκό γιουμπέλ σημαίνει «ελευθερία» (Ιώσηπος)· «αποκατάσταση» (Φίλων)· (Καλμέτ) --- «απελευθέρωση» (Αβενέζρα). Οι Ραββίνοι ψευδώς ισχυρίζονται, ότι κέρας κριού χρησιμοποιούνταν αυτή την περίσταση· αλλά ο Μπουχάρτ δείχνει ότι είναι στερεό και ακατάλληλο για τον σκοπό. (Β΄. 42.) Ισχυρίζονται επίσης, ότι από την 1η αυτού του ιερού μήνα, όπως ονομάζεται από τον Φίλωνα, έως την 10η, οι δούλοι περνούσαν τον χρόνο τους σε συνεχείς χαρές στον οίκο του κυρίου τους, και την τελευταία ημέρα ελευθερώνονταν. Ο Κουνέος (Πολιτεία, α΄. 6,) παρατηρεί, ότι το ιωβηλαίο διακόπηκε μετά την αιχμαλωσία, μολονότι το σαββατικό έτος εξακολουθούσε να τηρείται. (Καλμέτ) --- Πράγματι οι Ιουδαίοι συχνά ήσαν πολύ αμελείς σε αυτά τα ζητήματα, και ο Θεός παραπονιόταν και τους τιμωρούσε γι’ αυτό, κεφ. κζ΄. 32.· κ.ά. Η φιλαργυρία των μεγάλων κυρίως προκάλεσε αυτούς τους σοφούς κανονισμούς να περιφρονηθούν, μολονότι, κατά καιρούς, ο Θεός επέβαλλε την τήρησή τους, ώστε να γίνεται σαφές από ποια οικογένεια θα προερχόταν ο Μεσσίας. Μετά τη γέννησή του καταργήθηκαν, ως μη πλέον αναγκαία. (Χέιντοκ) --- Κάτι παρόμοιο θεσπίστηκε από τον Σόλωνα, και ονομάστηκε «η αποτίναξη των βαρών», για την εξαγορά τόσο ανθρώπων όσο και αγαθών. (Λαέρτιος) (Μενοχίος) --- Οι Λοκροί δεν μπορούσαν να απαλλοτριώσουν την πατρογονική τους κληρονομιά. (Αριστοτέλης, Πολιτ. β΄. 7, και στ΄. 4.) Οι Ραββίνοι αποκλίνουν από το πνεύμα του νομοθέτη τους, όταν ισχυρίζονται, ότι πρόσωπα μπορούσαν να πωλήσουν την κληρονομιά τους για μεγαλύτερο αριθμό ετών από 50, αν καθόριζαν πόσα, κ.ά. (Σέλντεν, Διαδοχή. γ΄. 24.) Στη χριστιανική οικονομία, το ιωβηλαίο δηλώνει χρόνο συγχωρήσεως, συνεπεία της εξουσίας που άφησε ο Ιησούς Χριστός. (Ματθαίος ιστ΄. 19.· Β΄ Κορινθίους β΄. 10.) Το πρώτο δόθηκε από τον Βονιφάτιο Η΄ το 1300· και άλλα χορηγούντο κάθε αιώνα, έως ότου ο Κλήμης ΣΤ΄ μείωσε το διάστημα σε 50 έτη, 1542. Ο Γρηγόριος ΙΑ΄ θα ήθελε να διανέμονται στους πιστούς κάθε 33 έτη, και ο Παύλος ΣΤ΄ κάθε 25ο, ώστε περισσότεροι να μετέχουν σε τόσο μεγάλο ευεργέτημα. Αυτό γίνεται από τότε, και οι Πάπες συχνά τα χορηγούν όταν η Εκκλησία βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο, και επίσης το έτος της αφιερώσεώς τους. (Καλμέτ) --- Σχεδιάζονται για να προάγουν τον ζήλο της ευσέβειας, και την άφεση της τιμωρίας που οφείλεται για την αμαρτία. (Χέιντοκ) --- Οικογένεια. Οι δούλοι θα αποκτήσουν την ελευθερία τους. Ο νόμος αυτός έθετε περιορισμό στους πλουσίους, ώστε να μην αποκτήσουν υπερβολική γη, ή να καταπιέσουν τους πτωχούς. Ο Λυκούργος, με τον ίδιο σκοπό, καθιέρωσε ισότητα γαιών μεταξύ των Σπαρτιατών, και ο Σόλων αναγνώρισε την ορθότητα του κανονισμού, τον οποίο πιθανώς είδε να εφαρμόζεται στην Αίγυπτο. (Διόδωρος α΄.) (Καλμέτ) --- Οι αγροτικοί νόμοι στη Ρώμη, προτείνοντο συχνά· αλλά προκαλούσαν μόνο σύγχυση και ταραχές. (Χέιντοκ)
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χάιντοκ συνδέει την απαγόρευση των ειδώλων με τις απαιτήσεις της διαθήκης.
Ο σχολιασμός της Καθολικής Βίβλου του Χάιντοκ Για να την προσκυνήσει. Αυτό εξηγεί την απαγόρευση της κατασκευής γλυπτών πραγμάτων, κ.λπ. Οι Προτεστάντες μεταφράζουν ως συνήθως, «Δεν θα κάνετε είδωλα για τον εαυτό σας, ούτε γλυπτή εικόνα, ούτε θα υψώσετε όρθια εικόνα, ούτε θα στήσετε καμία εικόνα από πέτρα στη γη σας για να προσκυνήσετε σε αυτήν.» Φαίνονται τρομερά φοβισμένοι από τις εικόνες, σαν να ήταν όλες είδωλα. Δείτε Έξοδος κ΄. 4. (Χάιντοκ) --- Στύλοι. Εβραϊκό ματσεβά, «άγαλμα, ή μνημείο.» Τέτοια ανεγέρθηκαν από τον Ιακώβ, τον Ιησού του Ναυή, και ακόμη από τον ίδιο τον Μωυσή, χωρίς κανένα αδίκημα ή κίνδυνο ειδωλολατρίας. (Γένεση κη΄. 8· Ιησούς του Ναυή δ΄. 4· Έξοδος κδ΄. 4.) Ο Απουλήιος (Φλορ.) αναφέρει, μεταξύ άλλων ειδών δεισιδαιμονίας, «μια αλειμμένη πέτρα, και ένα βωμό στεφανωμένο με λουλούδια.» --- Η πέτρα, η οποία καταδικάζεται εδώ, είναι μία που στήνεται «για προσκύνηση.» (Ονκέλος) --- Εβραϊκό, «πέτρα όρασης,» τοποθετημένη σε κάποιο ύψωμα, ή στους κεντρικούς δρόμους. Ο Στράβων, (ιζ΄.) μιλώντας για εκείνες που είχε δει στην Αίγυπτο κατά μήκος των δρόμων, λέει, «είναι υψηλές, γυαλισμένες, και σχεδόν σαν σφαίρα, μερικές δώδεκα πόδια σε διάμετρο. Υπάρχουν μερικές φορές τρεις, διαφορετικών διαστάσεων, η μία πάνω στην άλλη. Μερικές ήταν ορατές στο Όρος Λίβανος. Ήταν αντικείμενα προσκύνησης.» Οι Έλληνες ύψωναν σωρούς από πέτρες στους κεντρικούς δρόμους, προς τιμήν του Ερμή. (Παροιμίες κστ΄. 7.) (Καλμέτ) --- Δεν απαγορευόμαστε να τοποθετούμε ορόσημα, κ.λπ.: αλλά δεν πρέπει να τα προσκυνάμε. (Ντυ Αμέλ)Αργότερα το σχόλιο αναστοχάζεται την ερήμωση της γης ως τιμωρία.
Ερήμωση. Θα μείνει ακαλλιέργητη· και μολονότι δεν θα συμμορφωθείτε με τις εντολές μου να την αφήσετε να αναπαυθεί ένα έτος στα επτά, τώρα θα παραμείνει έρημη για πολλά έτη μαζί. (Χάιντοκ) --- Ο Θεοδώρητος (ερώτ. λζ΄) λέει για εβδομήντα έτη· τον αριθμό των ετών αναπαύσεως, από τη βασιλεία του Σαούλ μέχρι την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας, κατά τη διάρκεια πεντακοσίων ενενήντα ετών. Αυτό το εδάφιο φαίνεται να αναφέρεται σαφώς σε εκείνες τις ημέρες θλίψης. (Καλμέτ) (Β΄ Παραλειπομένων λστ΄. 21.) --- Αλλά δύσκολα μπορούμε να υποθέσουμε ότι κανένα από τα έτη αναπαύσεως δεν τηρήθηκε δεόντως κατά τις βασιλείες του Δαβίδ, του Σολομώντος, κ.λπ. (Χάιντοκ) --- Αντί του απολαύσει, το εβραϊκό μπορεί να σημαίνει «θα εξιλεώσει τις αναπαύσεις της,» ή την παράλειψή τους. Ο ίδιος όρος, τιρτσέ, χρησιμοποιείται, (εδ. μα΄, μγ΄,) και η Βουλγάτα γενικά το αποδίδει ως ευάρεστο, μιλώντας για θυσίες, κεφ. α΄. 4., και κβ΄. 20. (Καλμέτ)
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η κλήση σε περιοδική ανάπαυση προκαλεί τα δικά μου πρότυπα εργασίας και εμπιστοσύνης; Με ποιους τρόπους το πνεύμα της ελευθερίας του ιωβηλαίου μπορεί να διαμορφώσει τις σχέσεις μου με τους άλλους; Πού αισθάνομαι τον Θεό να προσκαλεί σε βαθύτερη πιστότητα στη Διαθήκη Του σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε τοῦ Σαββάτου καὶ πηγὴ πάσης εὐλογίας, δώρησαι ἡμῖν καρδίας αἳ δέχονται τὴν ἀνάπαυσιν καὶ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἣν σὺ προστάσσεις ἐν τῷ ἔτει τοῦ Ἰωβηλαίου, ἐμπιστευόμενοι ὁλοψύχως εἰς τὴν πρόνοιά σου διὰ τὴν γῆν καὶ διὰ τὰς ζωὰς ἡμῶν. Μόρφωσον ἡμᾶς διὰ τῶν ὑποσχέσεων καὶ τῶν προειδοποιήσεων τοῦ λόγου σου εἰς λαὸν ὅστις ἐκτείνει ἔλεος εἰς ἄλλους καθὼς σὺ ἔδειξας ἔλεος εἰς ἡμᾶς, ζῶντες ἐν πιστῇ ἐλπίδι τῆς λυτρώσεως ἣν σὺ ὑπέσχου. Διὰ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →